Jeżeli ktoś uzna, że ma coś wspólnego z jakąś postacią, zdarzeniem bądź miejscem opisanymi w tej książce, będzie to stanowić kolejny dowód prawdziwości twierdzenia, iż w każdej fikcji literackiej można znaleźć coś z rzeczywistości.

„(…) te zabawy w policjantów i złodziei są dobre dla dziwek, mięczaków i cwelów. Należy ścisnąć życie za jaja i zmusić je, by dało ci to, czego chcesz. Na buca mi jakieś tam skrupuły…”

(z wyznań gangstera „Dzidka”)

Piątek. Preludium

ROZDZIAŁ 1

Wjeżdżając swoim żółtym bmw 737i w uliczkę, przy której mieszkał, przyhamował i zwolnił. Kupno żółtego samochodu tej klasy kosztowało go niemało zachodu. Oraz forsy. Fabryka nie produkowała tego modelu w jaskrawych kolorach. Zostawił to zmartwienie dealerowi w Berlinie. Płacił za to, aby zmniejszyć liczbę własnych problemów. Przypomniał sobie twarz dealera, gdy zamawiał żółtą limuzynę. Najpierw pojawiło się na niej zaskoczenie, później coś na kształt niesmaku. Profesjonalizm nie pozwolił mu wszakże na czynienie jakichkolwiek uwag. Piotr bez mrugnięcia okiem dorzucił do ceny wozu dziesięć procent, czym skutecznie złamał właściciela salonu. Dbałość o reputację sprawiła, że ostatecznie żółte bmw opuściło bramy fabryki, a nie suszarnię podrzędnego lakiernika. Piotr docenił starania dealera i dorzucił mu jeszcze ekstra tysiąc euro. W końcu tak rzadko miał okazję kupować auto legalnie.

Nie był snobem. Nikt ze znajomych nie posądziłby go o zadzieranie nosa, zaś fałszywe pierwotne wrażenie, jakie robił na nieznajomych w typie nadętego berlińczyka, który sprzedał mu bmw, szybko ulatywało. Po prostu natura ukształtowała go tak, że musiał się wyróżniać i rzucać w oczy. Mierzył ponad sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu przy wadze stu pięćdziesięciu kilogramów. Dominował fizycznie i psychicznie w każdym towarzystwie, w jakim się znajdował. Miał posturę niedźwiedzia obleczonego w zimowe futro. Skojarzenie takie wzmacniała jego zrudziała, zmierzwiona broda. Cechował go też podobny do niedźwiedzia charakter. Potrafił być miłym, łagodnym, dobrodusznym misiem, ale w gniewie zamieniał się w bezlitosną, straszną bestię. Tyle że zimną i wyrachowaną. Przyjaciele i kochanki go uwielbiali, wrogowie zaś nie istnieli. Przynajmniej tacy, o których wiedział. Sam zaliczany był do wrogów publicznych z przypisanym wysokim numerem porządkowym. Jednak jak dotąd chroniła go skutecznie organizacja, którą współtworzył. Dla policji i prokuratury był do tej pory nietykalny. Zadbała o to właśnie organizacja. Słusznie czy niesłusznie – nazywano ją mafią. Zwłaszcza po ostatniej wrzawie wywołanej partackimi – jego zdaniem – próbami wymuszeń na warszawskiej starówce. Zasłużenie lub nie, takich jak Piotr Miłt, ksywa „Jari”, zwykło się określać w prasie – i nie tylko – mianem gangsterów. Tymczasem on wcale się za gangstera nie uważał. Zwłaszcza w ostatnich czasach, gdy nie miał kontaktu z bronią oraz ulicą. Kiedyś przeszedł przez wszystkie stopnie wtajemniczenia. Naganiał dziwki, organizował agencje dostarczające samotnym facetom kurew do towarzystwa i tylko dlatego mające w nazwie przymiotnik „towarzyski”, w istocie zaś będące najzwyklejszymi w świecie burdelami. Kradł i przemycał samochody, z bronią w ręku pilnował swoich interesów przed konkurencją, bywał zmuszony do torturowania i zabijania. Przekupywał urzędników bądź ich terroryzował, naruszał i omijał przepisy celne oraz podatkowe. Należał do kręgu ludzi postępujących podobnie jak on.

Przebył długą drogę. Innym nie starczyłoby życia, żeby ją pokonać. „Jari” dotarł na szczyt w przeciągu niespełna dziesięciu lat, z których decydujące okazały się ostatnie cztery. Podążając tą drogą, znienawidził wszystkie odcienie szarości i czerni. Brzydził się nimi. Był wielki nie tylko w sensie fizycznym. Z drugiej strony znany jako bogaty ekscentryk. Nie było mu trudno zasłużyć na taką opinię. Już dawno temu przestał postępować według norm i tak zwanych zasad. Życie nauczyło go, że stworzono je dla mięczaków i konformistów. Dla przeciętniaków, czyli zdecydowanej większości ludzi. Piotr zaś uważał się za nonkonformistę i buntownika. Tak też był postrzegany przez innych. Miał na tyle siły woli, aby bezwzględnie pokonywać wszystkie przeszkody stające mu na drodze. A także ludzi. Bez względu na płeć. Jego zasady dotyczyły wyłącznie dorosłych. Nie dzieci.

Wiódł życie kolorowe, z dużą dozą czerwieni, będącej kolorem krwi, oraz złota, czyli barwy bogactwa. Dlatego między innymi wybrał żółty samochód. Gdyby śnił, jego sny byłyby wielobarwne. Ale nie miewał snów. Tak jak marzeń. Miał jedynie plany – i konsekwentnie je realizował.

Zbliżył się do domu, który w mieście, nie bez złośliwości i nie bez zawiści, nazywano rezydencją. Do tej pory nie wiedział, czy lubi swój dom i miejsce, w którym stał. Z widokiem na kopiec Kościuszki, u stóp zalesionego wzgórza otoczonego rezerwatem przyrody. Wybudował w tym miejscu dom, bo tego od niego oczekiwano. Tego wymagał status i prestiż. Oraz, co ważniejsze, interes organizacji.

Dzieliło go od domu nie więcej niż dwieście metrów, gdy podniósł telefon komórkowy i wcisnął guzik łączący go z Wandą. Stanowiła jego ostatni nabytek. Była najnowszą partnerką do łóżka. I nie tylko. Mieszkała z nim od niespełna roku, co stanowiło rekord w długości związku z nim. Liczyła niespełna dwadzieścia trzy lata. Wciąż jej pożądał. Aż do granic, które budziły w nim czasem obawę i niepokój. Znakomicie się pieprzyła, była w tym pierwszorzędna. Poza tym niewiele mógł o niej powiedzieć. Pomimo tego, że zaangażował specjalistę, żeby sprawdzić jej przeszłość. Wszystko się zgadzało z tym, co o sobie mówiła, niemniej wciąż niewiele o niej wiedział. Opuściła rodzinny dom następnego dnia po ukończeniu osiemnastego roku życia. Później robiła różne rzeczy, w których największą rolę odgrywał jej tyłek. Mówiła mu, że ćpała i wyczyniała przeróżne głupstwa. Włóczyła się tu i tam.

– Potrafiłaś tak przez cztery lata? – pytał czasem z niedowierzaniem. – Spać nie wiadomo gdzie i z kim? Żyć, nie wiedząc po co?

– Jesteś zazdrosnym samcem, kupą mięsa z największym kawałkiem we właściwym miejscu – odgryzała mu się mniej więcej w ten sposób. Niepozbawiony, jego zdaniem, wdzięku. Przyciągała go swoboda i wdzięk, z jakim poruszała się oraz posługiwała swym ciałem. Zwłaszcza pewność siebie i świadomość, jakie wrażenie wywiera na mężczyznach. To go w niej najbardziej pociągało i intrygowało. Nie spotkał przed nią tak wyzbytej pruderii, zahamowań i zakłamania dziewczyny. Nazywała rzeczy prosto i robiła je z jeszcze większą naturalnością i prostotą.

– Jesteśmy zwierzętami. Z tą tylko różnicą, że myślącymi. Dlaczego miałabym to robić inaczej niż suka? – dziwiła się szczerze, kiedy jego sto pięćdziesiąt kilogramów mięsa zostało przez nią wymięte i zużyte. Może dlatego tak mu na niej zależało? Nie urządzała przy tym scen, nie przejawiała większych potrzeb. Była niezwykła jak na kobietę. Sprawiała wrażenie, że pieprzenie się z nim najzupełniej jej w życiu wystarczało. Jemu także odpowiadał ów układ. Ponadto trzymała go przy niej nieustanna ciekawość. Próbował ją kilka razy złamać, upokorzyć, zelżyć, poniżyć. Lecz nigdy się nie odsłoniła, nie uniosła gniewem, nie obraziła. Pozostawała taka sama. Zawsze chętna, gotowa i sprawna.

Brzęczyk telefonu nie milkł od kilkunastu sekund. Nikt nie odbierał. Fakt ten bardziej go zastanawiał, niż irytował. Nie zdarzyło się dotąd, żeby Wanda natychmiast nie odpowiedziała. Oprócz niej nikogo w domu nie było. Przynajmniej nie powinno być.

Kilka miesięcy wcześniej zrezygnował ze stałej obstawy. Irytowali go podążający za nim uzbrojeni faceci. Nie wierzył w ich skuteczność, zwłaszcza w sytuacji, gdyby ktoś naprawdę chciał go zabić. W innych zaś radził sobie sam. Dom nafaszerowany został aparaturą elektroniczną, ochronną, antywłamaniową i odstraszającą nieproszonych gości. Najskuteczniej broniła go jednak reputacja i pozycja. Nie znalazłby się w całym Krakowie rzezimieszek, który zaryzykowałby na niego napad. Włącznie z Nową Hutą. Konkurencyjne gangi dawno temu przestały z nim zadzierać.

Pomyślał, że Wanda może bierze prysznic. Albo jest w ogrodzie. Już po sekundzie wiedział, że nie o to chodzi. Zawsze nosiła przy sobie telefon, z którym się nie rozstawała.

Zatrzymał samochód tuż przed zakrętem i zjechał na pobocze. Nie widział domu zasłoniętego krzewami i pasmem drzew. Ponownie wcisnął guzik telefonu. Cisza. Nic, poza cichym bip, bip! Zimny szpikulec przeczucia przeszył mu rdzeń kręgowy od pośladków do nasady karku. Instynkt podpowiadał, że zaczyna się to, na co podświadomie oczekiwał. Że powinien się bać. Nie potrafił wzbudzić w sobie zbyt wielkiego strachu. To, co czuł, było raczej zawziętością oraz wolą walki. Nie sądził, aby to Wanda wykręciła mu jakiś numer. Powinna czekać jak zwykle, kiedy wracał do domu. Lubił, gdy miała na sobie jedynie podkoszulek i majtki. Zdjęcie dwóch kawałków ubrania z jej ciała wystarczało mu akurat na to, żeby się rozgrzać. Wanda zaś nie potrzebowała nawet tyle czasu. Bez przerwy była napalona. Nigdy jej nie przyłapał na udawaniu. Zawsze była gotowa i miała na niego ochotę. Pomimo tego, że był ciężki i wielki. A może właśnie dlatego?

Jego przeczucie graniczyło z pewnością, że Wanda nie czeka dzisiaj na niego w majtkach i podkoszulku, z gorącymi dłońmi i wilgotnymi ustami oraz kroczem. Czekały na niego kłopoty. Zamierzał stawić im czoła.

Sprawnie podźwignął swoje ciało z samochodu. Pod tuszą i pozorną ociężałością skrywał olbrzymią siłę i zręczność. Znał swoje możliwości. Były prawie nieograniczone. Od pewnego czasu nie miał okazji wystawiać ich na zbyt ciężkie próby. Jego biografię znaczyły imponujące wyczyny. Włącznie z tym, że zdobył kiedyś mistrzostwo Polski w judo. Później walczył z powodzeniem na zawodowym ringu jako kick bokser. Skończył karierę, gdy połamał żebra i obojczyk jednemu z przeciwników. Później regularnie bywał w siłowni, a kilka razy do roku znikał na tydzień. Tylko najbliżsi współpracownicy wiedzieli, że zaszywał się wtedy gdzieś na odludziu, gdzie urządzał własne, prywatne treningi i kursy przetrwania. Odbywał je w całkowitej samotności. Krążyły plotki, że tylko on był w stanie je przeżyć.

Zrzucił z siebie marynarkę. Przestał kalkulować. Liczył się być może czas. Jeżeli w domu rzeczywiście coś się wydarzyło, nie mógł dopuścić do tego, żeby dostrzeżono jego samochód. Zbytnio rzucał się w oczy. Przedarł się przez zdziczałe krzewy agrestu, nie zważając na kolce i pokrzywy. Zatoczył szeroki łuk, po czym przedostał się na ścieżkę wiodącą wzdłuż dawno wyschniętego łożyska czegoś, co najpierw było strumieniem, a potem ściekiem. Za sprawą Piotra oczyszczono go z błota i śmieci, a następnie osuszono. Rankami przemierzał biegiem jego łożysko, wydeptując własną ścieżkę. Znał tutaj każdy kamień. Wiele z nich – tych najcięższych – przenosił z miejsca na miejsce.

Przekradł się wzdłuż żywopłotu własnego ogrodu i dotarł do dziury na przeciwległym krańcu. Znalazł się w miejscu, w którym nikt nie powinien się go spodziewać. Nawet jeżeli ktoś na niego oczekiwał. Włącznie z Wandą.

Czuł znajome pulsowanie krwi w skroniach. Naprężone mięśnie rozsadzały mu materiał koszuli. Lubił ów dziwny stan podniecenia. Nie zwracał uwagi na pobrudzone spodnie. Czułby się lekko rozczarowany, gdyby jego czujność okazała się przesadzona i niepotrzebna.

Ominął z dala schody wiodące na werandę. Znalazł się na tyłach domu. Wewnątrz panowała absolutna cisza. Nie pasowało to do Wandy. Dużo czasu zabrało mu przyzwyczajenie się do jej głośnej muzyki i repertuaru. Pod jego wpływem częściowo go zmieniła i nauczyła się nastawiać CD ciszej. Przynajmniej na tyle, aby nie zmuszać do słuchania muzyki okolicznych mieszkańców. Na tym między innymi polegał ich kompromis.

Jednym rzutem oka zlustrował otwarte okno na półpiętrze i brak czerwonej kropki diody w czarnym, epoksydowym kwadracie obudowy urządzenia alarmowego. System bezpieczeństwa został wyłączony. Coś najwyraźniej nie grało.

Dostał się z trudem do domu przez okno od piwnicy. Poruszał się prawie automatycznie. Cicho wspiął się po schodach prowadzących na parter i ostrożnie uchylił drzwi wiodące do holu. Pierwsze, co rzuciło mu się w oczy, to wywrócone krzesło oraz drobiazgi walające się na podłodze. Żywiej zabiło mu serce. Targnął nim nagły niepokój o Wandę. Może jej nie kochał, ale polubił jej nieustanną gotowość do sprawiania mu przyjemności. Poza tym zawsze dbał o swoją własność. Znany był z tego, że troszczył się o wszystko, co do niego należało. Dzięki temu stał się tym, kim jest.

Zatrzymał się na ostatnim stopniu schodów i na kilka sekund przymknął oczy. Zdławił w sobie wściekłość. Skoncentrował się jak przed walką w ringu. Wolno przeniósł ciężar ciała na lewą nogę i przecisnął się bokiem do holu. Nie zarejestrował niczyjej obecności. Błyskawicznie dokonał w myślach przeglądu rozkładu pomieszczeń domu, zgadując, gdzie mogą się kryć ewentualni napastnicy. Pomyślał, że najmądrzej będzie zacząć od zabezpieczenia sobie tyłów. Należało rozpocząć od lustracji garażu i werandy. Drzwi prowadzące do garażu znajdowały się po jego lewej stronie. Były uchylone. A nie powinny. Naparł na nie barkiem i wskoczył na posadzkę z terakoty. Przeczucie go nie zawiodło. W jego własnym garażu stał obcy, czarny mercedes. Nad otwartą maską pochylał się jakiś mężczyzna. Pod pachą miał uprząż, zza której sterczała kolba bębenkowego colta. Miał przed sobą zawodowca.

Dopadł intruza w dwóch susach i schwycił go lewą dłonią za kark. Tamten, zaskoczony nieoczekiwaną napaścią, odwrócił nieco głowę i wytrzeszczył oczy w niemym zdumieniu. Otworzył usta do krzyku. Piotr położył wskazujący palec prawej ręki na ustach, nakazując mu ciszę. Poczuł, jak obcy mężczyzna skurczył się ze strachu, a oczy zapadły mu się w głąb czaszki. Uświadomił sobie, że zbyt mocno ugniata mu kark. Krótkim ciosem z nadgarstka pozbawił go resztek przytomności. Nie było czasu na zabawę. Pojedynczy napastnik nie ośmieliłby się wtargnąć do jego domu. Nawet gdyby zdobył się na szaleńczą odwagę, zwykły amator nie poradziłby sobie z zabezpieczeniami. Napastników musiało być więcej.

Opuścił zwiotczałe ciało intruza na podłogę. Wyjął mu z kabury colta. Sprawdził komory bębenka. Wszystkie wypełnione zostały kulami. Ci ludzie nie żartowali. Przybyli, żeby zabić.

Obejrzał mercedesa. Sądząc po tablicach, zarejestrowano go w Poznaniu. To o niczym nie świadczyło. Wycofał się do holu. Drzwi wyjazdowe z garażu szczelnie zamknięto. Musiał poszukać innej drogi.

Znalazłszy się w holu, przywarł do ściany. Usłyszał męski głos dobiegający z prawej strony. Szybko ustalił, że chodzi o kuchnię. Mając w ręku broń, czuł się pewniej. Wtargnął do kuchni w samą porę, aby złapać za rękę niskiego, szczupłego mężczyznę odkładającego słuchawkę telefonu. Ostatnie jego słowa brzmiały:

– Tak jest, wciąż czekamy, jeszcze nie przyszedł.

Facet był o wiele szybszy i groźniejszy od poprzedniego. Wykonał błyskawiczny unik i spróbował uwolnić prawą rękę, lewą sięgając jednocześnie do kieszeni spodni. W momencie, w którym w jego ręku błysnęła stal uwolnionego ze sprężyny ostrza noża, Piotr złamał mu ramię. Przeciwnik zaskowyczał, lecz wykonał próbę pchnięcia nożem. Piotr nabrał do niego respektu. Zablokował łokciem słaby cios i jednocześnie uderzył go knykciem w splot słoneczny.

– I co, kurduplu – szepnął bez zawziętości. – Przyszedłeś się pochwalić scyzorykiem?

Mężczyzna wycharczał coś w odpowiedzi, lecz cios zadany mu w dołek pozbawił go tchu. Prawa ręka zwisała mu żałośnie jak zwiędła gałąź. Piotr dokończył dzieła, rozbijając mu na głowie aparat telefoniczny. Niewłaściwie oszacował siłę ciosu. Przemknęło mu przez myśl, że chyba go zabił. Niepotrzebnie.

Po kilku sekundach jego umysł był już zaprzątnięty czym innym. Doświadczenie mówiło mu, że napastników musi być co najmniej trzech. Kierowca oraz dwóch zabójców. O ile przyszli, żeby go zabić. Nie wyglądali jednak na akwizytorów PZU. Kolejny z napastników znajdował się najprawdopodobniej na zewnątrz domu.

– Bezczelne sukinsyny – zaklął cicho przez zaciśnięte zęby. Najwidoczniej znali doskonale jego zwyczaje. Wiedzieli też, że nigdy nie wstawia od razu po przyjeździe auta do garażu. Czasem po szybkim numerze z Wandą zabierał ją do miasta. Na kolację lub zakupy. Wstawili swój wóz do garażu, aby nie nabrał podejrzeń. Najwidoczniej byli bardzo pewni swego.

Dręczyła go obawa o Wandę. Starał się o tym nie myśleć. Miał ważniejsze i pilniejsze kłopoty na głowie. Istniała bowiem także możliwość, że w domu znajdował się jeszcze jeden przeciwnik pilnujący Wandy. O ile jej nie skrępowali lub nie obezwładnili w inny sposób. I o ile żyła.

Zanim skończył myśleć o Wandzie, znalazł się przy tafli szkła oddzielającej salon od werandy. Składała się z dwóch przesuwanych na szynach szyb. Na werandzie nie było nikogo.

Odsunął szklaną płytę na tyle, żeby przecisnąć się przez powstałą szparę. Osłonięty wysoką na metr drewnianą barierką przemieścił się na czworakach w kierunku schodów prowadzących na podjazd. Odnalazł trzeciego napastnika tam, gdzie spodziewał się go zastać. Tkwił w naturalnym, wygodnym miejscu na kryjówkę, powstałym pomiędzy ścianą budynku a schodami prowadzącymi do ogrodu.

Omal nie gwizdnął z uznaniem na jego widok. Facet stanowił coś w rodzaju chodzącego arsenału. Kałasznikow w garści, dwa granaty leżące obok na stopniu oraz pistolet tkwiący pod lewą pachą. Napastnicy nie żartowali. Mężczyzna z kałasznikowem czaił się w niszy, całą uwagę skupiając na podjeździe do domu. Piotr obserwował szczyt jego łysiejącej czaszki. Stał dokładnie metr nad jego stanowiskiem. Nie wahał się dłużej. Runął w dół i z podskoku wymierzył kopniaka w głowę czatującego poniżej zabójcy. Nie mógł mieć łatwiejszego zadania. Tamten podniósł się odruchowo na całą wysokość, próbując zareagować na niespodziewany atak. W tym momencie szpic eleganckiego trzewika Piotra uderzył ze straszliwą siłą w potylicę mężczyzny. Głowa kopniętego odbiła się od ściany, a upuszczony przez niego kałasznikow ze szczękiem upadł na betonową kostkę podwórka.

Nie marnował czasu. Tą samą drogą wrócił do domu i starając się poruszać jak najciszej, wbiegł na piętro po wyłożonych dywanem schodach. Z bronią w ręku wpadł do sypialni. Przedstawiała żałosny widok. Zawartość wszystkich szaf i szuflad wyrzucono na podłogę. Wandy nie było. W kilka minut dokonał oględzin całego domu. Wraz ze strychem oraz piwnicami. Nigdzie nie odkrył żywego ducha. Z wyjątkiem trzech intruzów. Przy czym nie o wszystkich dało się powiedzieć, że są żywi. U tego w kuchni nie wyczuwał pulsu. Nie czynił sobie z tego powodu wyrzutów. Najmniej poturbowany wydawał się napastnik unieszkodliwiony w garażu. Przeniósł go bezceremonialnie do holu. Ostatni z napastników, ten z zewnątrz, sprawiał wrażenie potrzebującego pilnej pomocy lekarskiej. Sam sobie wybrał niebezpieczny zawód, a Piotr nie zamierzał sprawdzać, czy ma ubezpieczenie. Po chwili zastanowienia pozostawił go tam, gdzie leżał. Uznał, że nie stanowi już zagrożenia. Z uchylonych kącików ust sączyła mu się krew, lecz oddychał. Pozbierał broń, nie zapominając o granatach. Przetrząsając kieszenie napastników, odnalazł jeszcze jeden granat.

Uporawszy się z porządkami, uczynił to, co musiał i zarazem mógł. Wrócił do holu, aby zająć się powracającym właśnie do przytomności mężczyzną powalonym w garażu.

– Rusz tyłkiem i wstawaj, palancie – warknął w kierunku oszołomionego napastnika. – Utniemy sobie małą pogawędkę – dodał bez cienia emocji w głosie. Nie wyglądał przy tym na kogoś, kto jest w nastroju do konwersacji.

ROZDZIAŁ 2

Siedzący za wielkim biurkiem, rozparty na skórzanym fotelu siwy, opalony mężczyzna wyglądał tak, jakby zszedł właśnie z okładki żurnala albo tygodnika „Miliarder”. Ubrany nienagannie w brązowy garnitur palił długie, grube cygaro. W obszernym, urządzonym w nowoczesnym stylu gabinecie oprócz niego nie było nikogo.

Grzegorz Wronik stał na czele holdingu Mikra Management skupiającego kilkanaście spółek. Właścicielem większości udziałów w tych spółkach był Piotr Miłt. Oficjalnie Grzegorz Wronik miał status wspólnika, ale w rzeczywistości pełnił jedynie obowiązki głównego dyrektora. Prezesem był Piotr Miłt i to on posiadał decydujący głos w każdej sprawie. Wronik wykonywał jego polecenia. Nie zawsze zaś tak było, o czym doskonale pamiętał.

Na początku ich znajomości, mniej więcej przed dziesięcioma laty, stosunki pomiędzy nimi układały się dokładnie na odwrót. On sam był doskonale ustosunkowanym i ustawionym oficerem milicji z dobrymi notowaniami wśród funkcjonariuszy tajnych służb bezpieczeństwa. Później przez pewien czas problem teczek stanowił jego zmorę i spędzał mu sen z powiek. Podobnie jak wielu jego kolegów, przyczaił się na pewien czas. Wtedy poznał tego gówniarza, Piotra Miłta, przygasającą gwiazdę polskiego sportu, i postanowił posłużyć się nim jak parawanem. W 1986 roku można było robić kokosowe interesy, ale należało jeszcze dbać o pozory. Właściwie wszyscy dbali wtedy wyłącznie o pozory. Prawdziwe życie toczyło się pod powierzchnią oficjalnych, deklarowanych zasad. Potrzebowali się z Piotrem nawzajem. Piotr Miłt, trzydziestoletni, pełen energii, dynamiczny i prący naprzód, wierzący we własne nieograniczone możliwości młody wilczek oraz on – przebiegły, ostrożny, szczwany, stary lis. Rozpoczęli razem od napędzania dziwek do tworzących się wówczas pierwszych agencji towarzyskich.

– Ten, kto wymyślił tę nazwę, musiał wywodzić się chyba z arystokracji – zażartował kiedyś Miłt.

Wronik poklepał go wtedy po plecach.

– Nie zawsze to, co wymyśliła przegrana klasa próżniacza, nadaje się do lamusa historii – odpłacił mu żartem za żart. Chociaż przy innych okazjach korzystał z tych sloganów ze śmiertelną powagą.

Uczył wtedy Piotra, że najważniejsza jest fasada.

– W życiu jest, chłopie, jak w teatrze. Wszędzie grasz jakąś rolę, nawet za kulisami. I to różni teatr od prawdziwego życia. W teatrze musisz koncentrować się wyłącznie na grze na scenie. Tu, stary, musisz się ciągle starać, by nie wypaść z gry. Niezależnie od tego, że stale masz obowiązek przestrzegać jej reguł. Ważne jest także, byś się załapał do odpowiedniego spektaklu, a nie żebyś odgrywał podrzędne role w gangsterskich filmach.

Późniejsze wydarzenia i wypadki dowiodły, że miał rację. Asekurując się zawczasu, nie wypadł z gry. Nadal się liczył. Większość jego dawnych kumpli skończyła, handlując na placach, wynajmując się do podrzędnych agencji ochrony bądź stojąc w kolejkach po zasiłek dla bezrobotnych. On zaś stał się biznesmenem. Tak się wtedy mówiło o ludziach z głową na karku. Takich jak on.

W 1989 roku byli już z Piotrem Miłtem właścicielami sporego majątku oraz mieli szerokie koneksje. Kiedy zaczął się ekonomiczny boom, a reguły gry wyznaczał wyłącznie wolny rynek, weszli na niego z Piotrem Miłtem od razu jako potentaci. Czasy nie były jednak sprzyjające byłym gliniarzom. Dlatego Wronik wolał pozostać z boku, wypychając Miłta na pierwszy plan. Takie postępowanie dyktowała rozwaga i ostrożność. Taka była koniunktura. Zbyt późno pojął, że popełnił wtedy błąd. Postępował po staremu w nowych okolicznościach i czasach. Stare zasady były w tym przypadku tak przydatne, jak karty do skata w brydżu. Doskonale pamiętał okres, gdy kłócili się z Miłtem zawzięcie z tego właśnie powodu.

Miłt, z gorliwością nawiedzonego wizjonera, przekonywał Wronika, rzeczywistego wówczas wspólnika w swoich projektach:

– Słuchaj, znam Balcerowicza jeszcze z czasów zgrupowań kadry. To człowiek, który zawsze szybko biegał. Zawsze przed siebie. Idą złote czasy. Nadchodzi dziejowa szansa. To, co zarobiliśmy do tej pory, wystarczy na godziwe życie. Ale jest okazja, aby wziąć udział w prawdziwej rozgrywce.

Wronik nie dał się wtedy ostatecznie przekonać. Czas pokazał, że to Miłt miał rację. Uruchomił wszystkie środki finansowe, sięgnął do rezerw w złocie, zaciągnął spore kredyty i w przeciągu dwóch lat stanął na czele trzech spółek o ogólnopolskim zasięgu. Spółki notowały wielomiliardowe obroty, a co ważniejsze, pozwalały na ukrywanie nielegalnych, w istocie rzeczy zaś niezmiernie intratnych interesów Miłta.

Grzegorz Wronik przyglądał się wszystkiemu z boku, wspierając od czasu do czasu byłego wspólnika danymi na temat przekupnych urzędników, umożliwiając dotarcie do nich, polecając ludzi łatwo naciskających spust broni i niepuszczających pary z ust, rekomendując bezrobotnych byłych policjantów i agentów. Nigdy nie czynił tego za darmo. Miłt działał na wielką skalę. Nikt oprócz niego nie miał pojęcia o zasięgu wszystkich przedsięwzięć. Organizacja, którą założył, wessała olbrzymi kapitał i kilkuset ludzi.

Gdy Wronik zorientował się, że nie wsiadł do pędzącego pociągu, okazało się, że było już za późno na dogonienie tego miejsca na kole fortuny, na którym usadowił się były wspólnik. Uświadomił sobie, że się zestarzał. Miał blisko siedemdziesiąt lat.

Schował głęboko urazy i zawiść żywioną wobec dużo młodszego Miłta. Stłumił w sobie poczucie niższości i przed dwoma laty powrócił do branży. Miłt przyjął go z otwartymi ramionami. Dopiero wtedy Wronik pojął w pełni, jakiego wielkiego skoku dokonał Miłt. Został właścicielem wielomilionowego, legalnego, trudnego do ugryzienia przez prawo syndykatu. Zdołał zarobić na wszystkim, na czym było można. Na alkoholu – zarówno przemycanym, jak i kupowanym legalnie, na papierosach, benzynie, cukrze i na kradzionych samochodach oraz narkotykach. Oficjalnie na majątek Miłta pracowała cała sieć hurtowni, salonów samochodowych, sklepów i stacji benzynowych. Przedsiębiorstwa te dawały ludziom pracę, a operacjom finansowym zasłonę i przykrywkę.

Wronik wszedł w ten olbrzymi, przerastający jego wyobraźnię interes niejako tylnymi drzwiami. Wniósł wszakże swój wkład w budowę imperium, niestety już nie jako wspólnik, lecz zatrudniony przez Miłta najemnik. Całkiem niedawno opanowali i zdominowali obrót amfetaminą w południowych rejonach Polski. Blisko połowa produkcji i eksportu kontrolowana była przez syndykat. Wronik dopuszczony został do wąskiego kręgu wtajemniczonych i wkrótce to on zaczął w pełni zarządzać machiną produkującą amfetaminę i handlującą nią. Miłt w tym czasie zaangażował się w zakładanie banków. Aktualnie tworzył międzynarodowy fundusz inwestycyjno-kapitałowy. Gdyby chciał, mógłby zatrząść Giełdą Papierów Wartościowych. Nikt właściwie, oprócz Grzegorza Wronika, włączając w to Urząd Skarbowy, nie miał pojęcia o wielkości kapitału, jakim dysponował Piotr Miłt. Tym bardziej że stale pozostawał on w ruchu, obrocie. Coraz większa część pieniędzy odpływała za granicę. Wiedzieli o tym jedynie Miłt i Wronik. Drobny ułamek tych kwot trafiał do kieszeni Wronika.

Wiele z poczynań Miłta wywoływało w ostatnich czasach jego niepokój. Wiele z jego posunięć przestało być dla niego zrozumiałych. Asekurując się na każdą okoliczność, poczynił więc odpowiednie przygotowania. Pozostało czekać na dalszy bieg wypadków. Przeszedł długą i twardą szkołę. Wiedział, kiedy należy siedzieć cicho i nie wychylać się ze strefy cienia. Umiał cierpliwie czekać na swoją kolej. Tyle że czas wciąż się kurczył. Należało pomóc losowi. Uśmiechnął się ponuro do swoich myśli. Nic tak dobrze nie wpływało na poprawę jego nastroju jak szybka sesyjka z tą małą, zarozumiałą siksą z sekretariatu. Płacił jej całą górę forsy, aby miała dodatkowy powód do zadzierania nosa. Naprawdę zaś nie znała się na niczym, z wyjątkiem obsługi jego rozporka. Dopóki robiła to bez widocznego przymusu, mogła wobec innych zadzierać nosa, ile tylko chciała.

Wcisnął guzik interkomu. Po sekundzie odezwał się czysty, dziewczęcy głos jego osobistej sekretarki Joanny.

– Słucham, panie dyrektorze?

– Proszę przyjść do mnie na chwilę. Potrzebuję pani pomocy – powiedział z dużą dozą obłudy.

Jasne, że jej potrzebował. Jak jasna cholera. Seks dobrze wpływał na poziom stresu. Znacznie go obniżał. Po chwili do gabinetu weszła młoda, długonoga dziewczyna o blond włosach, ubrana w czarną spódnicę mini i białą bluzkę. Szła krokiem świadczącym, iż przestrzeń pomiędzy drzwiami i biurkiem traktuje jak wybieg dla modelek. Była świeża i śliczna. Miała wygląd licealistki. Napotkawszy spojrzenie szefa, uśmiechnęła się lubieżnie. Po drodze zrzuciła szpilki i zaczęła rozpinać guziki bluzki. Była w wieku jego wnuczki. Może dlatego tak na niego działała? Oparł się o fotel sprowadzony specjalnie dla niego ze Szwecji i oddał jej zręcznym palcom i wargom. Jak zwykle się nie zawiódł. Uwielbiał te niezbyt częste popołudniowe chwile relaksu.

Dyskwalifikacja

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-617-4

© Tadeusz Paleczny i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Anna Gajda

KOREKTA: Emilia Kapłan

OKŁADKA: Krystian Żelazo

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.