Krzysztof Bonk

ARNEB

SYNTEZA NADPRZESTRZENI

część III

Projekt okładki:Marta Frąckowiak

Konwersja wydania elektronicznego: e-bookowo

ISBN wydania elektronicznego: 978-83-7859-915-9

Wydawnictwo: self-publishing

e-wydanie pierwsze 2018

Kontakt: bookbonk@gmail.com

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

PROLOG

Australia

Strefa Pierwsza – Zamknięta

Ukryta baza Gwiazdy Południa

W srebrzystym pomieszczeniu pozbawionym okien oraz mebli oprócz fotela z niezliczoną liczbą przycisków, monitorów i dźwigni rozbrzmiewa bezemocjonalny głos:

– Wejść. – Przez rozsunięte drzwi do sali wkraczają dwie niemal identyczne, kobiece postacie. – Alfa… – oznajmia siedząca na fotelu osoba do przybyłej blondynki. – Omega… – Przenosi wzrok na wchodzącą do pomieszczenia brunetkę. – Otrzymałyście już pełne akta sprawy i rozumiem, że nie omieszkałyście się z nimi zapoznać. Domniemam także, iż nie usłyszę od was zbędnych pytań. Więc…?

– Obiekty numer jeden oraz dwa zostaną zlikwidowane, cel zabezpieczony. – Kłania się nisko Alfa i natychmiast wtóruje jej również kłaniająca się Omega:

– Obiekty numer trzy oraz cztery zostaną zlikwidowane, cel zabezpieczony.

– Dobrze… Na obecnym etapie nie musicie współdziałać. Niech każda z was zajmie się swoim przydziałem i spróbuje mnie nie zawieść. Jednak tradycyjnie macie mnie informować na bieżąco. Jeżeli pojawią się przesłanki ku temu, aby zaangażować większe środki, nie będziemy zwlekać. Czy wrażam się jasno?

– Tak jest.

– Tak jest.

– Zatem… odmaszerować.

I. EIDEN

Orbita ziemska

Strefa Kosmiczna – Otwarta

Okręt międzygwiezdny Estera I

Eiden stoi w swojej kajucie i wygląda przez okno w kosmiczną pustkę. Niezmierzony gwiezdny krajobraz kojarzy mu się z nieskończonymi możliwościami podobnymi do tych jakie daje kreowanie poziomów Sieci. Oczywiście jeżeli posiada się ku temu odpowiednie zasoby danych oraz środki do ich wykorzystania.

Tutaj, z perspektywy bytności na Esterze I, sprawa otwierających się możliwości jest cały czas otwarta. Co prawda przechwycony statek kosmiczny nowej generacji posiada niezaprzeczalnie wielki potencjał. Jednak najważniejszy jego pasażer, Unreo, wpada w stan między życiem, a śmiercią i jego niezwykła moc zostaje w nim uśpiona.

Niestety gwiezdne dziecko ciągle nie może się przebudzić po kontakcie z tajemniczym promieniem energetycznym. I nic nie wskazuje na to, aby w tym względzie szybko mógł się dokonać przełom.

Po wstępnym badaniu chłopca Eiden stwierdza, że bez specjalistycznej technologii, za sprawą której Unreo został powołany do swego istnienia, przywrócenie mu świadomości może być w ogóle niemożliwe. To bolesny fakt, lecz w przestrzeni funkcjonuje jeszcze na tyle dużo nieodkrytych zmiennych, że wszystkie te kalkulacje mogą być mylące.

Z tą myślą, o tak naprawdę nieodgadnionej przyszłości i tajemnicach skrywanych przez teraźniejszość, Eiden ogniskuje wzrok na niezliczonej ilości odłamków w kosmicznej próżni. Pochodzą one ze zniszczonego na rozkaz Arneb satelity. Tego samego, który wystrzelił promień energetyczny w Esterę I i unieczynnił Urnero.

Sam Eiden wyraża sprzeciw wobec arbitralnej decyzji samozwańczej komandor statku. Sugeruje, że przejęcie satelity i jego dokładne zbadanie mogłoby przyczynić się do poznania pochodzącej z niego broni, a co za tym idzie, potencjalnej pomocy Urneo. Lecz była oficer Gwiazdy Północy stawia zdecydowanie na swoim, oświadczając, że satelita stanowi jawne zagrożenie i należy go natychmiast zneutralizować.

Na podstawie posiadanych informacji nie sposób jest stwierdzić, która decyzja okazałaby się ostatecznie właściwa. Niemniej upór Arneb i jej pragnienie zapewnienia sobie pełnej władzy na statku według Eidena rokują w przyszłości konflikty.

Człowiek, android, kosmita i cyber-konstruktor na jednym pokładzie. Eiden od początku wie, że nie zapowiada się sielanka. Ma tylko nadzieję, że nieuchronne tarcia w sojuszniczym obozie będą z czasem wygasać, a nie narastać.

Wtem orientuje się, że w swoim umyśle z odłamków satelity tworzy wirtualny obraz Nedie. Uśmiecha się na wspomnienie jej osoby i mimo wszystko ciepło wspomina nawet jej fałszywy wizerunek z ośrodka na Sycylii.

Tak, został tam oszukany, pod jego kobiece drugie ja, podszył się kongresmen Tarent. A mimo to nad wyraz miło jest mu odtwarzać w pamięci rozpoznaną postać Nedie.

W chwili, w której pomyślał, że pomimo wszystko Nedie jednak nie przestała istnieć, zrodziło się w nim coś niezwykłego, coś nowego. Jak nigdy zapragnął, aby w nieskończonym morzu zmiennych pojawiła się możliwość, w której jego drugie ja rzeczywiście nadal egzystuje.

Od tamtej pory o wiele bardziej docenia też wartość samego istnienia. I to właśnie o nie, o przetrwanie różnego rodzaju istot, będzie teraz zabiegał. A kiedy ich byt zostanie zabezpieczony. Wtedy ich egzystencję uczyni ze wszech miar doskonałą. Uda mu się. To jego, wyznaczone samemu sobie, przeznaczenie.

Naraz ktoś za drzwiami kajuty prosi o wpuszczenie do środka. Eiden odbiera sygnał Arneb. Otwiera gestem dłoni drzwi i wpuszcza obecną, dowodzącą statkiem. Ona podchodzi do niego z wolna i razem z nim wpatruje się dłuższy czas w kosmiczną pustkę, aż w końcu oświadcza:

– Jestem ci dłużna za to, co uczyniłeś dla moich dzieci. Wiedz, że nigdy ci tego nie zapomnę i nic ci na tym okręcie nie grozi. – Po chwili ciszy zdecydowanie dodaje: – Jednak kosmitom, a w szczególności syntetykom oraz cyborgom nie można ufać. W tej chwili jest ich na naszym pokładzie jedynie trójka. Nie jest to duża siła i łatwo będzie się ich pozbyć. Zgódź się na to, a zostaniesz moim zaufanym zastępcą oraz otrzymasz ode mnie pewien prezent, który może być kluczem do ocalenia Sieci. – Kobieta prezentuje przed Eidenem urządzenie Siriusa. – Jak już wiesz, od swego znajomego Gaixa, skrywana jest tu wielka wiedza i domniemam, że z przyjemnością osobiście się zaznajomisz z jej sekretami. Wystarczy twoja deklaracja o uznaniu mnie za suwerena i jednoznaczne stanięcie po mojej stronie.

Eiden bierze w ręce urządzenie i w zamyśleniu oznajmia:

– To niezwykle kusząca propozycja, pani… komandor.

– Właśnie tak, komandor… Naprawdę raduje mnie, że nasza nić porozumienia może zostać szybko i trwale zawiązana, cyber-konstruktorze. Nie zawiedź mnie.

II. IRVIN

Orbita ziemska

Strefa Kosmiczna – Otwarta

Okręt międzygwiezdny Estera I

Krysztolit kończy spacer po górnym pokładzie statku i powraca niepocieszony do swojej kajuty. Zaś źródłem jego niezadowolenia jest blokada dolnych poziomów, gdzie mieszczą się wszystkie kluczowe urządzenia na okręcie. Oczywiście nie są one niedostępne dla każdego. W najlepsze panoszy się tam załoga Arneb. Lecz on sam najwyraźniej nie jest do niej zaliczany i bynajmniej wcale go to nie dziwi.

To między innymi dlatego od zawsze krzywo patrzy na Ziemię. Ta cała koegzystencja rozlicznych gatunków kompletnie go nie przekonuje. W zależności kto osiągnie chwilową przewagę raz kosmici dyskryminują ludzi, a innym razem dzieje się to odwrotnie. Czasem dochodzi wręcz do otwartej wojny. Potem pojawia się stek pustych frazesów o wzajemnej miłości, poszanowaniu i żalu za dokonane krzywdy. Nie mija jednak nawet jedno stulecie, a powstają jak grzyby po deszczu nowe niesnaski i następne konflikty zbrojne.

Irvin zna ten schemat aż za dobrze, w końcu istnieje na tym świecie zbyt długo, żeby miał jeszcze jakieś złudzenia. Dlatego jedyne, czego pragnie, to wrócić do Rio po swoją walizkę nienarodzonych krysztolitów i niech go później wysadzą z tego statku gdzieś na Plutonie czy może Uranie. Obecnie nie pragnie niczego więcej.

No prawie niczego więcej… Uświadamia to sobie kolejny już raz, gdy wkracza w ludzkiej postaci do swojej kajuty, którą dzieli z Rozitą.

Kobieta jest ubrana jedynie w różowe buty na wysokim obcasie i z szeroko rozłożonymi nogami leży na stole, zwieszając się głową poza biały blat. Zaś ponad powierzchnię stołu sterczą wysoko jej dwie idealnie krągłe piersi.

– Czekałam na ciebie… – oznajmia kusząco.

Irvin klęka przy kobiecej głowie i namiętnie całuje Rozitę w usta, a dłonie składa wręcz z namaszczeniem na jej piersiach. Po dłuższej chwili wstaje. Idzie na drugi kraniec stołu i jeszcze szerzej rozchyla kobiece nogi, a zaraz, wykonując ruchy posuwisto-zwrotne, rozkosznie jęczy:

– Och Roxi… rozpieszczasz mnie…

– Po prostu się tutaj nudzę. Nie kończ za szybko… – Kosmita zwalnia tempo i z trudem bierze na wodze rosnące podniecenie. Zaś kołysząca się na stole Rozita, leniwie kontynuuje: – Mają tu tylko jeden pawilon rekreacyjny. Tradycyjnie bilard, kręgle i stolik do gry w karty. Oczywiście żadnych butików z dragami. Za to te bezsensowne stoiska dla sportowców.

– Boiska – poprawia Irvin i coraz ciężej dyszy: – Dłużej… nie… wytrzymam…

– To czekaj, zmienię pozycję. – Rozita przekręca się na brzuch. Staje na podłodze i wypina pośladki. – Także dobrze? – zapytuje.

– Uwielbiam twoje krągłości… – Irvin ponownie oddaje się bez reszty uciechom cielesnym.

– Uwielbiasz, świetnie. Za to moja siostrzyczka, wielka komandor, nawet nie raczy się ze mną spotkać. Wcale mnie nie uwielbia, wiesz może czemu?

– Chyba nie jesteśmy tu zbyt mile widziani, Roxi, och…

– Więc zabierajmy się stąd. I nie ściskaj mnie tak mocno w talii.

– Przepraszam…

– Nie przepraszaj, po prostu niech nas wysadzą w Rio albo lepiej na Borneo.

– Przepraszam, bo…

– Bo co?

– Bo już skończyłem…

– Znowu tak szybko?

– Tak.

– Masz ochotę na jeszcze?

– Zgadza się.

– Kiedy będziesz gotowy?

– Już jestem…

– To właśnie lubię w kosmitach. – Rozita odstępuje krok od stołu i beznamiętnie sugeruje: – Teraz ty się połóż na blacie, a ja na ciebie usiądę. Mam ochotę na trochę gimnastyki, ale nie na jakimś kretyńskim stoisku czy boisku.

– Och, Roxi…

– Właśnie, tak do mnie mów. A potem będziemy dalej rozmawiać. Będziemy rozmawiać długo i znowu się…

Wtem Irvin zasłania kobiecie usta, gdy odbiera za drzwiami kajuty prośbę o wpuszczenie do środka. Odczytuje, że proszącym jest Eiden.

– Ubierz się, mamy gościa – oznajmia do Rozity. Ta miętosi wyzywająco swoje piersi i ziewając, mówi:

– Nudzę się bez zielżelu i Borneo, więc tego gościa za drzwiami też mogę obsłużyć.