Redakcja stylistyczna

Anna Tłuchowska

Korekta

Barbara Cywińska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© BLACKDAY/Shutterstock

Tytuł oryginału

Obsession

Copyright © 2016 by Carolyn Gillis

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6619-0

Warszawa 2018. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Mojej rodzinie.

Mojemu mężowi, Richardowi Gillisowi, moim synom, Peterowi i Markowi Gillisom, moim rodzicom, Shirley i Peterowi Robsonom, i mojemu bratu i jego żonie, Chrisowi i Carol Robsonom.

Gwałtowny wdech, gdy przysięgli patrzą na zdjęcie miejsca zbrodni. O, dziwna, dziwna fascynacjo śmiercią. Ostry zapachu śmierci, który nigdy nie zniknie…

1

Carly

Jestem pijana, kompletnie urąbana. Mój mąż Rob też. Wyostrzone rysy, łagodzone przez cienie, przysuwają się do mnie nad świeczką na komary pośrodku stolika kempingowego, gdy on uśmiecha się do mnie i napełnia mi kieliszek. Wzdrygam się lekko i podciągam suwak kurtki. Niskie chmury tej bretońskiej nocy przyniosły chłód, który zapowiada mróz. Ale choć mrozu nie będzie w lipcu na południu Bretanii, to podczas tych kempingowych wakacji jeszcze nigdy nie było mi ciepło. Ani razu. Ani w nocy, kiedy leżę skulona pod zbyt cienkim kocem, ani w dzień, kiedy pilnuję naszych dzieci przy nieogrzewanym basenie. Dodatkowa warstwa tłuszczu wyhodowana po urodzeniu trzeciego dziecka nie chroni mnie przed zimnem.

Nasze dzieci śpią w namiocie za nami. Czuję ich ciszę i głębokie szczęśliwe oddechy. Przynajmniej nie muszę śledzić każdego ich ruchu aż do rana, jak w ciągu dnia. Wakacje to już nie wakacje. Po prostu zabieramy dzieci w jakieś inne miejsce, żeby się nimi zajmować. Miejsce, gdzie mam jeszcze więcej roboty.

Wszystko na tych kempingowych wakacjach wykańcza. Stanie przy basenie godzinami i sprawdzanie, czy nie toną. Nuda obserwowania i czekania, aż znajoma główka wyłoni się zza plastikowej palmy lub basenowego delfina. Trzymanie chichoczących brzdąców, kiedy jesteśmy rzucani w dół splątanymi plastikowymi rurami, dopóki zjeżdżalnia nie wypluje nas do wody z taką siłą, że prawie łamiemy sobie kręgosłupy. Wieczne grillowanie – zmywanie przypalonej mazi z blachy do pieczenia. Jeśli o mnie chodzi, teraz jest najlepsza pora doby: dzieci są w łóżku i mam Roba dla siebie.

Bo właśnie to lubię. Mieć Roba dla siebie. Pobraliśmy się trochę ponad dziesięć lat temu, więc byliśmy sami przez kilka lat, zanim urodziły się dzieci. Poznaliśmy się w klinice, kiedy ja miałam praktykę pielęgniarską, a on lekarską. Nigdy nie zapomnę jego widoku, jak idzie do mnie przez oddział, i jego pierwszego uśmiechu. Ktoś patrzący z boku na pewno uznałby nasz związek za niezgodny. Niektórzy z naszych znajomych mówią, że nigdy się nie posprzeczali. Jak im się to udało? Dlaczego my się kłócimy? Moja matka mówi, że to dlatego, że tak nam zależy. Wszystko jedno. Dzień bez burzliwej dyskusji jest nieudany.

Dziś w nocy, siedząc naprzeciwko mojego męża z nadmiarem alkoholu buzującego we krwi, znów szukam zaczepki.

– Jaką inną kobietę chciałbyś mieć, gdybyś mógł? – słyszę własny bełkot.

– Żadną – odpowiada równie bełkotliwie.

– Nie wierzę ci. Powiedz mi, to i ja ci powiem – naciskam.

Rob siedzi w milczeniu.

– No, dalej – mówię. – Musimy być szczerzy, żeby jakoś ułożyć nasze stosunki.

Patrzy na mnie i odstawia plastikowy kieliszek na metalowy stolik.

– Ale my nie musimy układać naszych stosunków, Carly.

– Ja myślę, że musimy.

Zielone oczy błyszczą szmaragdowo.

– Nie chcę wiedzieć, o kim fantazjujesz.

– Ale ja chcę wiedzieć, o kim ty fantazjujesz.

Napięcie mięśni szczęki.

– O nikim nie fantazjuję.

– Nie wierzę ci. – Urywam. – Tak czy owak, nie muszę wiedzieć, o kim fantazjujesz. To po prostu gra. Wymień imię kogoś, kogo bardzo lubisz.

Wzrusza ramionami.

– Bardzo lubię Jenni.

– Jenni?

Jenni. Zwolenniczka porodów naturalnych. Jenni. Łagodna i spokojna, o sarnich oczach. Bezgraniczna dobroć.

– A ty?

Nie odpowiadam.

Kempingowe wakacje trwają, ale nie jest lepiej. Dwudniowy małżeński kac nie pomaga. Basen i pogoda są coraz zimniejsze. Chmury zbierają się i wiszą nad wybrzeżem. Uwalniają mgłę z morza, a ona przywiera do lądu i sprawia, że nasz nocny spacer ścieżką na urwisku do najbliższej restauracji to po prostu samobójstwo. Deszcz zaczyna padać we wtorek wieczorem. W środę rano budzę się i nadal słyszę ciche uderzenia w brezent. Początkowo ten odgłos uspokaja: Zostańmy w łóżku i uprawiajmy miłość, bo na dworze jest zimno i mokro. Przytulam się do Roba i wtedy dociera do mnie rzeczywistość. Kemping. Deszcz. Dzieci zaraz się obudzą. Uciekam pod prysznic.

Zanim tam docieram, jestem taka mokra, że nie wiem, po co zawracam sobie głowę kąpielą. Letnia woda ciurkająca z prysznica trochę podnosi temperaturę ciała, ale nie poprawia mi humoru. Usiłuję wciągnąć ubranie na wilgotną skórę i martwię się swoją wagą. Nie powinnam wczoraj jeść pizzy. Ani czipsów przedwczoraj. A piwo? Łagodne, pyszne i pełne kalorii.

Co tam alkohol. To moja jedyna radość na tych wakacjach.

Przynajmniej nie jestem podobna do Jenni, tak chudej po porodzie, że biust jej zanikł. Patrzę na siebie w lustrze, biorę piersi w dłonie, myślę o jej chłopięcej figurze i śmieję się.

Jenni.

Rob i Jenni. Kto by pomyślał?

Kiedy wracam do namiotu, tętni w nim życie. Rob zaczyna robić śniadanie, a dzieci bawią się z krzykiem, a raczej z rykiem. Nasza siedmioletnia córka Pippa krąży po podłodze na czworakach, głowę ma odrzuconą do tyłu i ryczy. Stara się przestraszyć młodszych braci, Matta i Johna, potrząsa długimi jasnymi włosami i atakuje ich paznokciami jak pazurami. Uciekają przed nią, czołgają się i śmieją, nieświadomi, że gdyby tylko mogła, zraniłaby ich. Rob, najwyraźniej głuchy na hałas, stawia płatki śniadaniowe na stole.

Jak tylko wchodzę do namiotu, Rob promienieje, podchodzi do mnie i całuje w usta.

– Cześć. Chcesz się pobawić? – pyta.

– Mamusiu, mamusiu! – wrzeszczy Pippa. – Możesz być tygrysem!

– Tygrysem, który potrzebuje porannej kawy, zanim zaryczy – mówię i siadam stanowczo na krześle.

– Basen jest nieczynny, kiedy pada deszcz. Co będziemy dziś robili?! – Rob przekrzykuje gwizd czajnika.

– Pojedziemy do domu? – podsuwam z nadzieją.

Być znowu w domu – to ma wiele zalet. Jedną z nich jest ciepło, ustawianie temperatury przyciskiem odpowiednio do kaprysów pogody. Regularny seks bez obawy, że dzieci usłyszą, to następny plus. Ale największą przyjemnością jest siedzenie w kuchni w poniedziałkowy poranek i picie kawy ze świadomością, że zaraz przyjdzie moja matka, a ja spędzę dzień bez dzieci.

Heather, moja matka w kształcie trójkąta, przybywa prosto ze swojego mieszkania tuż za rogiem. Wchodzi do holu w ulubionej kwiecistej sukience i kardiganie od Marksa i Spencera. Jej kręcone włosy, sięgające do ramion, wyglądają, jakby wymagały rozczesania. Zawsze tak wyglądają, ale to po prostu jej loki kręcą się w taki sposób. Jest siwa, ale niektóre pasma pozostały brązowe i przyprószają tę siwiznę jak grudki ziemi. Mamo, kiedy zadbasz o swój wygląd? Ale nie ma to chyba znaczenia dla naszych dzieci, które ją kochają. Pippa zbiega z hałasem po schodach, po dwa stopnie naraz, i pada w ramiona babci.

– Babcia, babcia! – krzyczy John, tarabaniąc się na dół w piżamie Gruffalo od babci i przytula się do niej. Niedługo potem Matt dołącza do rodzeństwa. Wylewam resztkę kawy, wstawiam kubek do zmywarki i ruszam do drzwi frontowych. Udaje mi się pocałować matkę, kiedy ją mijam; dzieci zostawiły jej wolny kawałek policzka.

– Nie będziesz miała nic przeciwko temu, że wrócę późno?

– W porządku, kochanie. Nie spieszy mi się. Pracujesz tak długo?

– Pójdę na drinka z Jenni.

Zamykam drzwi frontowe i wkraczam w blady blask słońca. Matka opiekuje się dziećmi trzy razy w tygodniu, żebym mogła pracować z Robem w przychodni Riverside. Rob. Najpopularniejszy lekarz rodzinny w Stansfield. Słyszę to od naszych recepcjonistek, od matek przy szkolnej bramie, od sąsiadów, i nie mam powodu wątpić, że to prawda. Lista pacjentów naszej przychodni jest długa. Nie mogę z nim rywalizować pod względem popularności. Zresztą po co? Jestem tylko jedną z pielęgniarek. Robię zastrzyki, pobieram krew, przeprowadzam badania piersi i ginekologiczne. Chociaż moja praca jest nudna, wolę trzy dni w przychodni od dni powszednich w domu z dziećmi. Weekendy w domu są fajne, bo Rob mi pomaga. Ale dni powszednie z dziećmi to po prostu ciężka praca. Przerywanie bójek, robienie mnóstwa kanapek z masłem orzechowym (Matta ulubionym), brodzenie w stosach prania. Najgorsze jest odbieranie Pippy ze szkoły. Matka to uwielbia, bawią ją rozmowy z bandą spod szkolnej bramy. Pasuje tam. Ja nie. Mafia spod szkolnej bramy: kobiety, które żyją życiem swoich dzieci. Kobiety, które nie mają nic innego.

Idę w kierunku przychodni. Na końcu naszej ulicy w lewo, potem Stansfield High Street, obok chińskiej restauracji i sklepu rybnego. Przecinam jezdnię na światłach i wchodzę do przychodni bocznymi drzwiami, z dala od recepcjonistek i pacjentów. Wieszam płaszcz przeciwdeszczowy i otwieram drzwi do dyżurki pielęgniarek. Siadam za biurkiem i włączam komputer, żeby sprawdzić listę pacjentów. Osiem osób. Dwa badania piersi. Trzy pobrania krwi. Trzy szczepienia na podróż. Kiedy wzywam brzęczykiem pierwszego pacjenta, cień, który zaczął podążać za mną na wakacjach, ciemnieje.

Nie znika, gdy kończę dyżur i ruszam na spotkanie z tobą, Jenni. Czekasz na mnie po pracy w kawiarni przy przystanku autobusowym w centrum miasta. Widzę cię przez szybę, kiedy mijam kolejkę do autobusu – wysyłasz esemesa z iPhone’a, lśniące włosy opadają ci na twarz. Gdy tylko wchodzę do kawiarni, podnosisz wzrok i promieniejesz na mój widok, jakby to była dla ciebie najważniejsza część dnia. Jenni, zawsze się starasz, żeby ludzie tak się czuli. Że są ważni. To jedna z twoich sztuczek. Teraz to wiem. Kiedy się poznałyśmy, dałam się na to nabrać.

Znałyśmy się na studiach pielęgniarskich, prawda, Jenni? Ale tylko z widzenia. Nie byłaś w moim typie. Związek Chrześcijański. Zero makijażu. Żadnych spojrzeń mężczyznom w oczy. Podobno nigdzie nie wychodziłaś w sobotnie wieczory, tylko zostawałaś na miejscu, żeby przygotować umysł dla Boga w niedzielę. Taka byłaś?

Nasze drogi znów się skrzyżowały prawie sześć lat temu podczas spotkania dla małżeństw w domu lokalnej koordynatorki porodów naturalnych. Spoczęłyśmy razem jak wyrzucone na brzeg wieloryby na niskiej kanapie, tak ciężarne, że ledwo mogłyśmy się ruszać. Mark i John rozwijali się w nas, prawie gotowi do narodzin. Znałam się na tym, bo miałam już Pippę. Ty byłaś chuda jak patyk, z wyjątkiem brzucha, który cię przytłaczał. Wyglądałaś na zaniepokojoną, kiedy koordynatorka porodów naturalnych ględziła o skurczach Braxtona Hicksa, aparatach do przezskórnej elektrostymulacji nerwu i o tym, czy to działa. Patrzyłam na ciebie, gdy słuchałaś z oczami zamkniętymi ze strachu, i miałam ochotę cię chronić. Trzymać cię przy sobie i mówić ci, że nie jest tak źle. (Chociaż z Pippą było dużo gorzej).

Po spotkaniu poszliśmy do pubu. Nie pamiętam, kto z naszej czwórki to zaproponował, ale wszyscy uznaliśmy to za dobry pomysł. Poszliśmy do White Swan nad rzeką na końcu naszej ulicy. W zimny październikowy wieczór siedziałyśmy przy kominku i piłyśmy sok pomarańczowy i tonik, a mężczyźni piwo. Byłyśmy tak pochłonięte rozmową, że prawie nie odzywałyśmy się do nich. Jenni, tyle czasu zajęło mi znalezienie pierwszej przyjaciółki, na której naprawdę mi zależało. W szkole i na uniwersytecie towarzystwa dotrzymywali mi mężczyźni. Kobiety potrafią być takie wredne, prawda? Takie kapryśne. Mężczyźni są milsi. Prostsi. Do tego momentu zadawałam się z nimi bardziej dla zasady. Ale wtedy nastał zdominowany przez kobiety świat ciąży i niemowlęctwa, który doprowadził mnie do ciebie.

Dziś, kiedy Mark i John są w szkole, i obie mamy za sobą kolejne porody, obejmujemy się niezgrabnie przez drewniany stolik w kawiarni naprzeciwko przychodni. Nad kawą, którą już do połowy wypiłaś. Nad okruchami czyjegoś ciastka. Siadam na niewygodnym drewnianym stołku, zgrzyta o podłogę, gdy go ustawiam.

– Jak wakacje? – pytasz.

– Straszne.

– Rob mówił co innego.

Twoje słowa zadają mi ciosy.

– Widziałaś się z Robem? – pytam.

– Nie widziałam się. Przysłał mi esemesa.

– Przysłał ci esemesa?

– Bo martwił się o ciebie.

Przywołujesz gestem kelnerkę i uśmiechasz się do niej. Rusza do naszego stolika.

Zamawiamy następną kawę dla ciebie, torcik czekoladowy i cappuccino dla mnie. Kelnerka wprowadza nasze zamówienie do małego ręcznego urządzenia i odchodzi do innego stolika.

– Dlaczego Rob tak się o mnie martwi?

– Powiedział, że na wakacjach nie byłaś sobą. Najwyraźniej nie cieszyłaś się, że spędzasz czas z dziećmi.

– A ty na wakacjach się cieszyłaś?

Twoje oczy koloru toffi rozszerzają się, gdy patrzysz na mnie.

– Tak.

– Tak?

Jenni. Świętoszkowata suko, kradnąca mi męża.

W domu panierowane kawałki kurczaka i frytki zaczynają skwierczeć w piecyku, a matka słucha, jak Pippa czyta. Chłopcy robią dziwne przedmioty z ciastoliny Play Doh. Od chwili otwarcia drzwi czuję się zbędna. Nie lubię tego uczucia. Uczucia, z którym obecnie często muszę żyć.

– Cześć, mamusiu – mówią chłopcy, nie odwracając się od swoich tworów.

– Jak minął dzień? – pyta Heather, nie podnosząc wzroku znad książki Pippy. Pippa czyta dalej dziwnie monotonnym, cienkim i dumnym głosem. Dwie małpy utknęły na drzewie. Kto pomoże im zejść? Najwyraźniej ich matka. Niezainteresowana wygłupami małp, idę na górę do sypialni, żeby się przebrać. Kiedy rozpinam pielęgniarski uniform, żeby wrzucić go do kosza z praniem (który znów jest pełny), dzwoni moja komórka. Odbieram.

– Cześć, Carly. Tu Craig.

Craig. Mąż Jenni. Craig. Przystojny. Z gatunku przystojniaków, którym niezbyt ufam. Zbyt łatwo może mieć, co chce, ze zbyt wieloma kobietami. Przynajmniej tak mi się zdaje. Ale ty tak nie uważasz, prawda, Jenni? Kochasz go. Ufasz mu. Nie wolno mi osądzać go po wyglądzie. Tylko dlatego, że może, nie oznacza, że to robi. A może robi?

– Planuję przyjęcie niespodziankę na urodziny Jenni w piątek wieczorem w pubie. Dacie radę przyjść? – pyta Craig.

– Super.

Tańce, żeby zrobić przyjemność Jenni. Super, Craig, super. Wszyscy zatańczymy, żeby zrobić przyjemność wrednej suce Jenni.

Piątkowy wieczór. Idę do pubu pod rękę z Robem i niosę lilie, które kupiłam dla Jenni. Chłodny letni wieczór i chodnik jeszcze mokry po deszczu sprawiają, że świat wygląda szaro. Lilie przywodzą mi na myśl pogrzeb mojego ojca, płatki kwiatów na jego trumnie, które wkrótce zniszczy żar pieca. Moja matka stoi obok trumny i stara się nie płakać. Matka, wciąż taka samotna bez ojca, siedem lat po jego śmierci tuż przed narodzinami Pippy. Siedem lat koncentrowania jej życia na nas.

Gdy tylko wchodzę do pubu, odsuwam od siebie śmierć. Otacza nas hałas i ciepło. Jenni rusza ku mnie z uśmiechem. Taka zadowolona, że mnie widzi. Stara się, żebym się dobrze czuła. Stara się, żebym się czuła wyjątkowa.

Wręczam jej lilie i kartkę okolicznościową, którą wybrałam, a ona piszczy z zachwytu. Słaby pisk z głębi krtani.

Jenni. To tylko lilie.

Kilka minut później nie możemy się nawet zbliżyć do Jenni i Craiga, tyle życzliwych osób się pojawiło. Siadam przy rozchwianym stoliku obok prawdziwego kominka, który właściciel zapalił mimo lata, a Rob idzie do baru. Jenni otaczają ludzie, głowę odrzuciła do tyłu. Śmieje się. Wygląda świetnie, faliste kasztanowe włosy opadają jej na ramiona, prosta sukienka podkreśla jej szczupłość i delikatność. Delikatność, która sprawia, że ludzie chcą ją chronić.

– Myślałam, że po prostu Craig i ja wpadniemy na szybkiego drinka – podsłuchuję, jak mówi do kogoś, kogo nie rozpoznaję.

Rob wraca od baru z kieliszkiem czerwonego wina dla mnie i dużym piwem Doom Bar dla siebie.

– Iluż ona zna ludzi – mówi Rob i także patrzy na Jenni.

– Z chóru.

– Z kościoła.

– Może dlatego, że jest miła – podsuwa Rob.

– Miła to takie zwyczajne słowo.

– W Jenni nie ma nic zwyczajnego.

– Nie zaczynaj.

– To nie ja zacząłem.

Sobota rano. Jestem w samochodzie z Johnem i Mattem. Pippa spędza dzień w domu przyjaciółki, bez wątpienia wśród różu. Sypialnia z różowymi ścianami, różowe stroje baletowe, lalki ubrane na różowo. Uduszenie watą cukrową.

– Gdzie jedziemy, mamusiu? – pyta Matt.

– Do Snakes and Ladders.

– Dlaczego tatuś nie jedzie z nami?

– Dziś jest jego kolej na wylegiwanie się.

– A Jenni i inni Gospele? – pyta z nadzieją John.

Krzywię się na słowo „Gospele”, głupie przezwisko wymyślone przez Jenni dla naszych dzieci – Matthew, Marka, Luke’a i Johna, wspólne produkty naszej przyjaźni ze szkoły rodzenia.

– Pomyślałam, że moglibyśmy spędzić miło czas sami – odpowiadam.

– Mamusiu, proszę. Zadzwoń do Jenni. Porozmawiasz z nią sobie, jak wszyscy będziemy się bawili na zjeżdżalniach – błaga Matt.

Jenni. Trzyma mnie za rękę i śmieje się. Jenni. Zanim zaczęła robić cielęce oczy do Roba. Odsuwam od siebie to wspomnienie.

– Będzie wam musiała wystarczyć mamusia – warczę.

Sygnalizuję zjazd z głównej drogi i skręcam na parking supernowoczesnego placu zabaw. Jaskrawo kolorowe plastikowe zjeżdżalnie i siatki wspinaczkowe, wszystko ukryte przed wzrokiem rodziców za ogromnymi plastikowymi ścianami. Prosto i drogo. Płacisz, żeby twoje dzieci weszły. Zdejmują buty, zostawiają je z tobą i znikają. Siedzisz i pijesz kawę. Czytasz książkę albo gazetę. Wracają kilka godzin później zziajane, spocone i żądają picia, ale są zbyt zmęczone, żeby sprawiać ci kłopot przez resztę dnia. Doskonały sposób na zapewnienie dzieciom rozrywki w sobotni poranek. Maksimum kosztów. Minimum wysiłku. Moja ulubiona przyjemność dla nich.

Błyskam kartą kredytową i moi synkowie znikają za żółto-niebieskimi plastikowymi drzwiami, które prowadzą do gigantycznego kompleksu. Kupuję duży kubek kawy i kruche ciastko maślane w kawiarni i siadam przy stoliku. Wkładam do uszu zatyczki (małe, piankowe, kupiłam je wczoraj), rozkładam gazetę i skupiam się na dodatku do magazynu.

Musiałam zasnąć, bo otwieram oczy i widzę Johna, który potrząsa moim ramieniem. Jest czerwony, blond loki ma przyklejone potem do głowy.

– Dać ci coś do picia? – pytam rutynowo.

– Jak znajdziemy Matta.

– Jak go znajdziemy? Myślałam, że jest z tobą.

– Był, ale jak zjeżdżałem wężykowatą zjeżdżalnią, myślałem, że jest za mną, ale go nie było.

– Pewnie po prostu jest w innej części kompleksu. Chodźmy zapytać.

Trzymam Johna za rękę, ryzykuję wejście żółto-niebieskimi drzwiami do świata, gdzie brzdące koziołkują i obracają się z dudnieniem w pędzie przez siatki i rury z przerażającą szybkością. Ale tylko ja się boję. Oni śmieją się i cieszą, kiedy ich pulchne ciałka ślizgają się i odbijają. Na dole każdej rury czy siatki jest dużo niebieskich mat i strażnik, młody człowiek w kanarkowożółtej bluzie Snakes and Ladders. Podchodzę do najbliższego, ściskając mocno rękę Johna, żeby go przytrzymać przy sobie.

– Przepraszam – mówię do mniej więcej szesnastoletniego chłopaka z nalaną twarzą i wysypką na prawym policzku. – Nie mogę znaleźć mojego drugiego syna.

– Jak jest ubrany? Poszukam go.

Waham się.

– W czarne dżinsy i T-shirt – odpowiada John, zanim sobie przypomnę.

– A jak się nazywa?

– Matthew Burton. W skrócie Matt – odpowiadam.

– Niech pani mi powie coś więcej o jego wyglądzie.

– Wygląda na około pięć lat, ale ma tylko trzy i pół. Jest blondynem, jak jego brat.

– To ja – informuje dumnie John pryszczatego nastolatka.

– Niech pani zaczeka w kawiarni, pójdę go poszukać i przyprowadzę go do pani, jak tylko go znajdę – mówi dość ostro. Patrzy na mnie krytycznie, ale go ignoruję.

Jeszcze nie skończył zdania, gdy John wyrwał mi się i wspiął na purpurową siatkę. Zanim wróciłam przez plastikowe drzwi do kawiarni na następną kawę, John był już w połowie drogi na górę ogromnej konstrukcji.

Pół godziny później jakiś mężczyzna w garniturze i ze słuchawką w uchu staje przede mną, trzymając Johna za rękę. Do koszuli ma przypięty plastikowy identyfikator, który mówi mi, że to kierownik Snakes and Ladders. Tylko dzięki identyfikatorowi i słuchawce nie wygląda jak przedsiębiorca pogrzebowy ze spuszczonym wzrokiem i ponurą miną.

– Przykro mi, ale nie możemy znaleźć pani syna Matta w głównym kompleksie – oznajmia.

Żołądek mi się ściska ze zdenerwowania.

– Wszedł do środka. Musi tam być – odpowiadam.

– Sprawdziliśmy nagrania ze wszystkich kamer z ostatnich dwudziestu pięciu minut. – Pauza. – Mógł przebiec obok pani i wydostać się na zewnątrz?

– Nie przyszłoby mi do głowy, że zrobiłby coś takiego.

– Jest to możliwe?

– Zasnęłam. Mogło tak być. To nieprawdopodobne, ale możliwe.

– Mamy drugi kompleks na zewnątrz. Może tam poszedł?

– Dlaczego miałby to zrobić, nie mówiąc o tym nikomu? Jeszcze nigdy tam nie był.

John zaczyna płakać.

Biorę go na ręce.

– Znajdziemy go. Nie może być daleko – mówię.

Wychodzimy za kierownikiem z głównej krytej części Snakes and Ladders na dwór i przecinamy parking w kierunku wielkiej drewnianej konstrukcji wspinaczkowej w kształcie fortecy z chodnikami na ścianach. W zamku roi się od dzieci biegających wokół ścian. Staję obok kierownika, przytulam wciąż płaczącego Johna i nagle ogarnia mnie panika. Gdzie jest mój syn? Gdzie się podział? Co się z nim stało? Prawie w tym samym momencie, gdy zaczynam już wpadać w panikę, coś w kąciku oka, drażniące jak drobina pyłu, powoduje, że odwracam się w stronę narożnika budowli wspinaczkowej i przez ułamek sekundy wydaje mi się, że widzę chłopca mniej więcej wzrostu Matta z kręconymi blond włosami.

– O co chodzi? – pyta kierownik. – Zobaczyła pani coś?

– Chyba go widziałam. – Kręcę głową. – Ale może nie.

I wtedy znów go widzę. Jasne włosy. Czerwona buzia. Czarne dżinsy i nowe błyszczące adidasy. Zbiega po stopniach zamku ku mnie. Udaje mi się zachować spokój przy kierowniku – który już nie wygląda pogrzebowo – tłumie dzieci i ich nadmiernie czujnych rodziców, kręcących się niespokojnie obok konstrukcji. Ale gdy tylko przypinam go w foteliku w samochodzie, żeby zawieźć do domu, wymierzam mu mocny policzek. Płacze, John wtóruje mu współczująco. Jadę do domu z dwoma chłopcami, którzy wyją i ryczą, i żałuję, że nie wiem, gdzie posiałam swoje zatyczki do uszu. Zatrzymuję auto na podjeździe i wyłączam silnik, wyciągam się do tyłu i policzkuję Matta jeszcze raz. Mocno, z drugiej strony.

Jenni

Dlaczego zaprosiłaś ich w środku tygodnia? – pyta Craig, wkładając naczynia do zmywarki. – Mam ranny dyżur. Będę wykończony.

– Martwię się o Carly. Muszę z nią porozmawiać.

– Dlaczego?

– Zawsze była zdenerwowana, w zabawny sposób. Ale ta równowaga zniknęła. Teraz jest tylko zdenerwowana.

– Musi jej być ciężko. Jest żoną lekarza rodzinnego, który pracuje na okrągło, sama też pracuje i wychowuje trójkę małych dzieci. Współczuję jej, ale – wzrusza ramionami – czy nie możesz z nią porozmawiać sama?

– Chcę jej okazać trochę gościnności. Gościnności w domu. Głębszej przyjaźni. Wiesz, ile ona dla mnie znaczy. Mogę zrobić kolację.

Całuję go, a on przyciąga mnie do siebie, bierze mnie w ramiona i przytula.

– Nie możesz tego odłożyć do przyszłego tygodnia? Żebyśmy mieli trochę czasu dla siebie, kiedy dzieci są w łóżku?

– Mówiłam ci, że w przyszłym tygodniu wybieram się do mojej matki.

– Znowu? – narzeka łagodnie.

Wzruszam ramionami.

– Nie mam wyboru. Wiesz o tym.

Menu naszej uroczystej kolacji. Sałatka z buraków, a potem lazanie ze szpinakiem i ricottą, której zrobienie zajęło mi zbyt dużo czasu, bo musiałam poobcinać wszystkie ogonki szpinaku. Kuchnia wygląda jak po wybuchu: garnki i sztućce na każdym blacie, bo nie zdążyłam pozmywać przed przyjściem Carly i Roba. Nie wiem, po co zadałam sobie tyle trudu, na razie prowadzę z Carly rozmowę bez znaczenia. Ona zachowuje się dziwnie – mierzy Craiga wzrokiem, kiedy nie zauważa, że patrzę. Carly. Głęboko wycięty top i za dużo makijażu. Powłóczyste spojrzenie. Śmieje się za głośno ze świńskich dowcipów Craiga, czym wprawia Roba w zakłopotanie. Rob, gładko ogolony, w spranych dżinsach i starannie wyprasowanej koszuli. Nawet Craig wygląda na zaskoczonego śmiechem Carly.

Przepraszam i wychodzę z pokoju do naszej małej kuchni, żeby przynieść deser i nastawić wodę na kawę. Czekam, aż się zagotuje, patrzę na resztki kolacji, siadam na niskim parapecie i przyglądam się bałaganowi. Craig miał rację, takie przyjęcie w tygodniu to zbyt wiele. A on musi wstać o piątej rano na dyżur w remizie strażackiej. Ostatnio awansował na starszego strażaka. Jestem z niego taka dumna. Craig, jedyny mężczyzna, jakiego kiedykolwiek kochałam. W przeciwieństwie do Carly nie mam dużego doświadczenia z mężczyznami. Craig to jedyny mężczyzna, z którym spałam. Wiem, że to dziwne w dzisiejszych czasach, w epoce otwartości i nadmiernej seksualności, ale to z powodu moich przekonań religijnych. Mojego związku z Bogiem. Nie czuję się tym ograniczona czy uciśniona. Bóg wzbogaca moje życie.

Craig i ja poznaliśmy się późno, toteż prawie natychmiast mieliśmy dzieci i dlatego musimy tak chronić nasz związek. To trudne starać się znaleźć siebie wzajemnie między bezsennymi nocami i napadami złości dzieci. Uważam, że przynajmniej na razie dajemy sobie radę.

Ale sprawy się skomplikują.

U mojej matki zdiagnozowano raka jajnika. Za późno. To zbyt częsty przypadek. Kiedy konsultant powiedział jej to w zeszłym tygodniu, byłam z nią, trzymałam ją za rękę i patrzyłam ojcu w oczy.

Woda wrze i zalewam nią świeżo zmieloną kawę w zaparzaczu. Sięgam po deser „słodki bałagan”, który zrobiłam wcześniej, i wracam do nich ze strachem przed cierpieniem i samotnością. Z widokiem oczu mojego ojca w wyobraźni.

Carly ma lekko zaczerwienione policzki, czubek nosa jej się błyszczy.

– Craig mówi, że w przyszłym tygodniu musisz dyżurować w szpitalu bez dzieci. Mogę jakoś pomóc? – pyta, kiedy podaję jej porządną porcję deseru. Może trochę jedzenia ją otrzeźwi.

Rob porusza się niespokojnie.

– Uzgodniłaś to z matką, Carly? – pyta.

Ona odwraca się do niego ze szklistymi oczami.

– O co chodzi?

– O nic. Porozmawiamy o tym później.

– Mam inne plany na później – odpowiada Carly, chichocząc i celując widelczykiem w truskawkę. Chybia i uderza widelczykiem w talerzyk. Metal zgrzyta o porcelanę.

Rob patrzy na mnie, jego wzrok mówi: „Zobacz, co muszę znosić”. Nie reaguję, bo w końcu nie zagląda się komuś w garnki.

Rob

Dzieci są w łóżku. Wieki zajęło mi ułożenie ich do snu. Carly, siedzisz w głębokim fotelu w kuchni i obserwujesz tymi swoimi świdrującymi niebieskimi oczami, jak szybko smażę, mieszając. Wyglądasz jak Marilyn Monroe i jesteś nieprzewidywalna. Carly. Taka kolorowa. Wyzywająca. Nałożyłaś za dużo makijażu, jak zawsze tuż przed moim przyjściem do domu. Dziś wieczorem rozmazał ci się wokół oczu.

– Płakałaś, Carly? – pytam.

– Nie – odpowiadasz, pociągasz duży łyk wina i zakładasz nogę na nogę, zmuszając mnie do podziwiania pary lśniących szpilek, których wcześniej nie widziałem.

Mieszam słodkie i kwaśne kluski.

– Na pewno?

Wykrzywiasz usta.

– Czemu pytasz?

Zdejmuję patelnię z ognia.

– Bo masz rozmazany makijaż.

– Znów mnie krytykujesz? – pytasz z uśmiechem. Przesadnym uśmiechem. Carly, czasami twój uśmiech mnie przeraża.

Nakładam jedzenie do dużych porcelanowych misek i siadamy naprzeciwko siebie przy stole z zapaloną świeczką i przyprawami między nami. Bez spróbowania solisz i pieprzysz swoją porcję. Mam ochotę cię upomnieć. Ale nie potrafię. Jesteś jak trudna nastolatka i muszę poruszać sprawy pojedynczo. A dziś wieczorem mam ważniejszą kwestię. Nabieram jedzenie na widelec.

– Carly, dlaczego uderzyłaś Matta w drodze powrotnej ze Snakes and Ladders?

– Zasłużył na to – mówisz gwałtownie. – Zamierzasz wezwać policję?

– Oczywiście, że nie.

Pochylam się nad stołem i kładę ci dłoń na ramieniu.

– Chcę tylko o tym porozmawiać.

– Nie jestem jedną z twoich pacjentek, Rob. Daj mi spokój.

Cofam rękę. Przez chwilę jemy w milczeniu. Nie mogę się powstrzymać od kontynuowania rozmowy.

– Wciąż masz do mnie pretensję o Jenni? – pytam łagodnie.

– Trochę się zdziwiłam, że chcesz ją przelecieć. – Akcentujesz słowo „przelecieć” prawie radośnie, jego zakończenie wręcz wypluwasz z ust.

– Przelecieć ją? Kiedy tak powiedziałem?

– To miałeś na myśli, prawda?

– Przekręcałaś moje słowa. Naciskałaś. – Robię pauzę. – Proszę, Carly, przestań. Kocham cię.

Carly

Rob jest w łóżku przede mną, zawsze tak jest. Wślizguję się obok niego, a on przysuwa się do mnie po naszych jedwabnych prześcieradłach.

Mam szczęście.

Wiem, że chce seksu.

Poprzedniej nocy był zbyt zmęczony, i gdy tylko weszłam do łóżka, zasygnalizował mi to, przyjmując swoją pozycję do spania: na boku, z wystawionym łokciem. Zawsze tak robi, kiedy nie jest zainteresowany. Ale nie dziś.

Jest napalony.

Czuję to.

Przysuwa się do mnie, ma erekcję. Wpycha moje ręce za plecy jedną ręką, wkłada poduszkę pod pupę drugą i kładzie się na mnie. Uwielbiam to. Każdy ruch jego języka jest cudowny. Doskonały. Wspaniały. Doprowadza mnie do szału pożądania tak idealnie, że gdy tylko wchodzi we mnie, jestem gotowa do szczytowania. Ale wstrzymuję się, bo chcę więcej – chcę, żeby to trwało wiecznie. Opasuję go nogami i wpycham dalej w siebie, naciskając stopami jego pośladki. Rzucam się. Obracam. Jęczę. Sięgam do jego jąder i ściskam je, szczytując. To jest piękne. Tego potrzebuję.

Rob jest dżentelmenem. Prawdziwym dżentelmenem. Moje zadowolenie jest jego afrodyzjakiem. Kiedy kończę, on wybucha, drgając, mrucząc mi do ucha, trzęsąc się. Rozdzielamy się, wykończeni, upojeni. Jestem wciąż tak pobudzona, że nie od razu zasnę. On zamyka oczy i wyczuwam moment, gdy zapada w sen. Upewniam się, że śpi, wstaję z łóżka i idę do przylegającej do sypialni łazienki. Siadam na sedesie, ale mój system nerwowy jest wciąż tak pobudzony, że nie mogę się wysiusiać. Zamiast tego, bawię się łechtaczką. Nogi rozchylone na toalecie to dobra pozycja. Znów mam orgazm.

Tym razem myślę o Craigu.

Jenni

Żyję we własnym osobistym koszmarze, przez jaki wszyscy musimy przejść w pewnym momencie naszego życia. Wszystko wydaje się nierealne. Nienamacalne. Pewnego dnia obudzę się i zorientuję, że to się naprawdę nie dzieje – że moja sześćdziesięciosześcioletnia matka będzie mi matkować wiecznie.

Craig starał się mnie pocieszyć. Przytulał mnie w łóżku, kiedy płakałam. Słuchał, gdy wyrzucałam z siebie gniew – słuchał uszami i oczami.

Rob wpadł do mnie kilka dni temu, gdy byłam w domu sama z dziećmi. Wpasował mnie między wizyty u pacjentów. Zrobiłam mu filiżankę herbaty i został godzinę, a ja czułam się winna, że zabieram mu czas. Kiedy wychodził, wcisnął mi do ręki wizytówkę z numerem jego komórki, na wypadek gdybym potrzebowała jakiejkolwiek porady – obojętnie, w dzień czy w nocy. Podał mi przerażające statystyki dotyczące takiego stadium raka jajnika jak u mojej matki i zrobił mi wykład na temat uśmierzania bólu. Zapytałam, co u Carly, bo nie widziałam się z nią od naszej wspólnej kolacji. Nie odpowiedział, bo był zbyt zajęty mówieniem o mojej matce.

Carly. Myślę o jej niebieskich oczach koloru morza. Nie udało mi się wpaść do niej przed wyjazdem, ale wiem od Craiga, że pomaga mu przy dzieciach, kiedy jestem z ojcem w Chessingfold, ponad godzinę drogi od domu. Matka jest uwięziona w Szpitalu Świętego Ryszarda, powalona przez chemioterapię, wożę więc ojca samochodem między ich bungalowem a oddziałem szpitalnym. A Craig, moja opoka, moja podpora, zajmuje się dziećmi w przerwach między dyżurami. Choć bardzo tęsknię za nim i za dziećmi, nie chcę, żeby tu teraz były. Nie mogą zobaczyć babci w takim stanie.

Domek rodziców jest pełen rodzinnych skarbów i wspomnień, fotografii, ozdób i poczerniałych srebrnych sztućców. Jest tam muszla, którą znalazłam ma plaży, kiedy miałam trzy lata. Gdy przykładam ją do ucha, wciąż słyszę morze. Spędzam zbyt dużo czasu na patrzeniu w przeszłość, nie wiedząc, kto niepokoi mnie bardziej – mama czy tata. Poznali się w szkole, kiedy mieli po czternaście lat. Całe życie razem. Przypuszczam, że nie pamiętają życia oddzielnie. Tata prawie nie odchodzi od matki. Siedzi z nią, gdy ma chemioterapię, i obserwuje, jak trucizna skapuje do jej żył. Siedzi z nią, kiedy ona śpi.

Carly

Dwa dni po wyjeździe Jenni do matki obiekt moich regularnych teraz nocnych masturbacji stoi w drzwiach. W fantazjach jest skrzyżowaniem Jude’a Lawa z Davidem Beckhamem. W rzeczywistości jest trzydziestoośmioletnim mężczyzną z lekką nadwagą, ubranym w dżinsy z dziurami i koszulę w stylu kanadyjskiego drwala. Roba wezwano do nagłego przypadku, podejrzenie udaru u jednego ze starszych pacjentów. Craig wchodzi w krąg mdłego światła w holu i zdaje się górować nade mną. To wysoki mężczyzna. Dużo większy niż Rob.

– Dzięki za opiekę nad dziećmi – mówi.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Było jak zwykle. Kolejna wyprawa do Snakes and Ladders. – Uśmiecham się do niego. – Co u Jenni? Nie miałam okazji do niej zadzwonić.

– Brak wiadomości to dobra wiadomość. Jej matka na razie się trzyma.

Kładę mu dłoń na ramieniu.

– To musi być dla niej straszne.

Idzie za mną do salonu, gdzie pobieżnie posprzątałam, wrzucając szybko stały śmietnik złożony z plastikowych zabawek do szafy.

– Zasnęły – mówię. – Są wykończone. Możesz je tu zostawić na noc, jeśli chcesz. Przywiozę je rano.

– Na pewno?

– Oczywiście. To żaden problem. – Uśmiecham się. – Ale zanim wyjdziesz, usiądź i odpręż się trochę. Chcesz kieliszek czerwonego wina?

Craig siada na kanapie. Wino już jest otwarte na gzymsie kominka i nalewam nam po kieliszku. Kiedy wręczam Craigowi jego kieliszek, nasze palce się stykają. Pozostawiam palce na jego tak długo, jak mogę, zanim on cofa swoje. Siadam obok niego na kanapie i przyciskam nogę do jego nogi. Odsuwa się.

Co jest, Craig? Boisz się mnie?

Klucz obraca się w drzwiach. Rob jest w domu. Jego kroki rozlegają się w holu. Drzwi salonu się otwierają i staje przed nami, taki znajomy. Poznaję po cieniach smutku pod jego oczami, że sprawy nie poszły dobrze dla jego starego pacjenta.

Craig zrywa się z kanapy.

– Dzięki za opiekę nad moimi chłopcami. Wspaniale było was zobaczyć, ale muszę lecieć. Zostawiam was w spokoju.

– Zostań, stary – usiłuje nalegać Rob, ale Craig jest już prawie przy drzwiach salonu.

– Nie, dzięki. Mam coś do zrobienia. Muszę jak najlepiej wykorzystać okazję, że dzieci są u was.

– Dzieci są u nas?

– Tak. Po dniu poza domem. Śpią smacznie na górze.

– Cudom nie ma końca.

Posyłam mu spojrzenie „przestań się ze mną drażnić”.

– Podrzucę je po śniadaniu – mówię, idąc za Craigiem do drzwi frontowych i zostawiam mojego męża, żeby nalał sobie kieliszek wina i rozwalił się na kanapie.

W holu Craig całuje mnie w policzek. Suchy, przelotny pocałunek.

– Jeszcze raz dzięki.

Otwieram drzwi frontowe, Craig idzie powoli ścieżką. W połowie drogi do furtki odwraca się. Posyłam mu najładniejszy uśmiech, który ćwiczę czasami przed lustrem. Minę Scarlett Johansson.

Kiedy wracam do salonu, Rob leży na kanapie z nogami na poręczy i zrzuconymi butami przed sobą. Zabiera nogi, żebym mogła usiąść obok niego.

– O co chodziło? – pyta.

– A co? Pomagam mu. Nie zauważyłeś? Rozpoczynam nowy rozdział w życiu.

– Oczywiście, że nie zauważyłem. Nie zauważam niczego, z wyjątkiem moich pacjentów. – Śmieje się i macha pilotem w stronę telewizora. – Jeśli na górze naprawdę jest piątka dzieci, to miejmy nadzieję, że się nie obudzą.

Jenni

Trzymam jej delikatną rękę i pocieszam ją. Unoszę wodę do jej warg, żeby zwilżyć suche usta. Pilnuję podawania jej suplementów diety, antydepresantów i środków przeciwbólowych. Dni i noce są zdominowane przez coraz większe dawki morfiny. Poza tymi czterema ścianami toczy się życie innych ludzi. Spóźnieni spieszą się do pracy, mówią coś ze śmiechem przez komórki. Listonosz wrzuca listy, które już nas nie obchodzą. Jacyś obcy zataczają się na końcu ulicy późną nocą po wieczorze w pubie. Są nieświadomi wątłej egzystencji, jakiej się tu kurczowo trzymamy. Strzępki ich wesołych rozmów przenoszą mnie w szczęśliwsze czasy, ale wszyscy mamy tylko jedno życie i muszę się pogodzić z tym, że jej życie dobiega końca. Modlę się i modlę do Boga, a jej nadal się nie polepsza. Musiał nadejść jej czas.

Czasami, kiedy matka ma dość energii, martwi się o drobiazgi, rzeczy nieistotne dla mnie, zważywszy stan jej zdrowia. Czy śmietniki będą wystawione przed dom w środę. Czy zmywarka do naczyń została opróżniona. Może rutynowe zajmowanie się drobiazgami pomaga jej utrzymać się przy życiu. Ale głównie tylko śpi.

Boję się, że stracę ojca szybko po jej śmierci. Nie daje rady. Kiedy nie patrzy na mamę, spogląda w przestrzeń i mnie zostawia prowadzenie domu. Nie je. Nie wiem, czy sypia. Od czasu do czasu przytula się do mnie i płacze, i płacze.

Bardzo mi brakuje mojej rodziny, gdy tkwię tutaj w tej celi śmierci. Mojego męża, jego słodkiego piżmowego zapachu. Dobroci w jego oczach. Moich chłopców. Miękkości ich skóry, kiedy przytulam się do ich policzków. Ich energii. Śmiechu. Mam nadzieję, że wszystko będzie w porządku, gdy będą z powrotem w domu z Craigiem. Ostatnio, kiedy siedzę tutaj, obserwując śpiącą mamę, unoszenie się i opadanie jej piersi pod narzutą przy oddechu, mam wrażenie, że moja rodzina się oddala. Craig tak sobie dobrze radzi beze mnie. Lepiej, niż się spodziewałam. Carly jest pomocna, co jest niezwykłe. Potrafi sprostać wyzwaniu, jakim jest piątka dzieci, i daje sobie radę lepiej niż tylko z własnymi. Ma stałe wsparcie swojej matki, Heather – mam nadzieję, że to nie Heather bierze na siebie cały ciężar. Kilka miesięcy temu martwiłam się o Carly, była niezadowolona z wakacji, męża, dzieci. Smuciła mnie. Ale teraz sytuacja się odwróciła, Carly panuje nad wszystkim, i to ja zapadam się w ruchome piaski.

Mama mnie woła. Słaby krzyk na krawędzi wiatru.

Carly

Chłopcy są skrępowani w fotelikach dziecięcych w samochodzie, mocno, jak skazańcy, a Pippa siedzi wyprostowana w swoim. Wszyscy robią za dużo hałasu i Pippa jest Małą Panną Wesołą, Małą Panną Zbyt Pomocną, jak zwykle.

– Spokój, chłopcy! – grzmi, robiąc więcej hałasu niż oni. Perkusja już dudniąca w moich skroniach eksploduje. Modlę się, żeby ibuprofen, który wzięłam dwadzieścia minut temu, zaczął działać, i wciskam przycisk. Aksamitne tony z radia Classic FM wypełniają volvo. Zwiększam głośność, żeby zagłuszyć dzieci. Grota Fingala Mendelssohna zabiera mnie stąd. Mogłabym pływać w szkockim oceanie. Obserwować fale, rozbijające się o wydrążone przez morze skały. Gdziekolwiek, byle nie tu.

Klakson przebija się nieharmonijnie przez muzykę. Samochód za mną sygnalizuje, że światła się zmieniły. Naciskam gaz i auto wyrywa naprzód przez skrzyżowanie w centrum miasta. Następna w lewo i jesteśmy przed domem Craiga i Jenni – za kilka minut będę miała tylko własną trojkę pod opieką. Za pół godziny Rob będzie w domu. Zawsze robi coś pożytecznego. Pracuje w przychodni. Zajmuje się dziećmi. Majsterkuje w domu.

Proszę cię, Rob, weź kieliszek wina, usiądź i porozmawiaj ze mną. Nawet jeśli dzieci szaleją na górze. Nawet jeśli trzeba opróżnić zmywarkę do naczyń. Mieliśmy razem jakiś świat, zanim urodziły się dzieci. Świat spokojnej rozmowy na kanapie. Miłe wieczory poza domem przy chińskim jedzeniu, przy curry. Wyprawy do teatru. Wyjścia do kina. Wakacje, które były wakacjami, a nie torem przeszkód dla rodziców. A teraz? Dzieci mnie topią, powstrzymują od bycia osobą taką jak kiedyś. Nie ma już Carly, tylko „,mamusia”, stereotypowy cień tego, co jest wewnątrz mnie. Mamusia, mamusia, mamusia. To słowo zaczyna mi brzydnąć. Kiedy usiłuję ustawić samochód, brzęczyk tylnych czujników parkowania dźwięczy jak szalony i żołądek mi się ściska na myśl o wczorajszym wieczorze. Rob wisiał nade mną, gdy ładowałam naczynia do zmywarki.

– Nie wkładaj tak misek. Nie pasują.

Wyjął je i ułożył od nowa rzędem na górnej półce.

– Proszę. – Pauza. – Widzisz.

A potem odwrócił się do mnie z tą swoją zatroskaną ojcowską miną, na której widok chce mi się krzyczeć. Wpatrywał się we mnie zbyt intensywnie ze ściągniętymi brwiami.

– Carly – powiedział – wiem, że ten etap jest trudny dla ciebie.

– A dla ciebie nie? – zapytałam z rękami na biodrach i szeroko rozstawionymi łokciami i nogami. – Dla ciebie nie jest trudny, Rob?

– Dla mnie jest wymagający, nie trudny.

– A co to za różnica? Stajesz się taki pedantyczny, że mógłbyś zostać prawnikiem.

– Może. W następnym życiu.

Zatrzasnął zmywarkę, która zaczęła burzyć wodę. W jego wzroku wyczułam wyzwanie.

– A co ty byś robiła w następnym życiu? – spytał.

– Nie wiem nawet, co chcę robić w tym.

– Nihilistka – mruknął.

Spojrzałam na niego, kiedy tak stał przede mną ze zmarszczonym czołem, i zatęskniłam za nim. Za mężczyzną, który by się roześmiał i zaciągnął mnie do pubu, a takie słowa jak „nihilistka” nigdy nie przyszłyby mu do głowy.

– Nie jestem wystarczająco doskonała dla ciebie, tak? – usłyszałam własny krzyk, ostry i napastliwy, czując łzy w oczach. Zamrugałam, żeby je powstrzymać. Wziął mnie w ramiona.

– Carly, żadne z nas nie jest doskonałe. Jesteś na tyle doskonała, na ile można być.

Zesztywniałam przy jego ciele.

– Wiem, że wcale tak nie uważasz.

– Daj spokój, Carly, zostaw to, starałem się tylko pomóc.

– A jak twoim zdaniem krytykowanie mnie ma mi pomóc?

Żołądek ściska mi się na to wspomnienie. Twarz Roba przybiera rysy Craiga z lekko tłumionym poczuciem nieodpowiedzialności. Może dlatego ciągnie mnie teraz do niego. Odpowiedzialność mnie zabija.

Siedzę w samochodzie wśród hałasu i zamykam oczy. Rozbieram Craiga, przesuwam rękami po jego torsie w dół ku jego dżinsom. Zaciskam uda.

Od jak dawna chcę uprawiać z nim seks? Odkąd pamiętam? Czy odkąd Rob pragnie Jenni?

Wracam pamięcią do chwili, gdy pierwszy raz widziałam go prawie nagiego. Na pływalni w Center Parcs. W poświęcony dzieciom weekend kilka lat temu. Miał na sobie białe kąpielówki Aussiebum.

– Mamusiu, wszystko w porządku? – piszczy Pippa i szarpie mnie za ramię. Otwieram oczy. – Zabierzesz chłopców z samochodu, czy ja mam to zrobić?

Wyciąga się między oparciami przednich siedzeń i odpina ich. Obserwuję ją i zastanawiam się, jak to jest być w jej wieku. Kochać życie bez seksu, narkotyków czy alkoholu. Nakręcać się słodyczami, napojami gazowanymi i prostotą. Gdybym tylko mogła wrócić do czasów, kiedy truskawkowe żelki by mnie zadowalały.

Craig otwiera drzwi z nagim torsem i mokrym ręcznikiem wokół pasa. Nie jest już taki szczupły jak kiedyś; brzuch mu rośnie od dogadzania sobie. Ale w końcu chciałabym teraz spróbować sobie dogodzić. Jego chłopcy wbiegają do domu, przez hol do salonu.

– Przepraszam, musiałem się umyć po wołaniu.

Strażacy tak nazywają wezwanie. Craig bohater. Podnoszę wzrok z jego torsu i wytrzymuję jego spojrzenie.

Dawno z nikim nie flirtowałam. Wredna suko Jenni, tak się to robi?

Craig

Idę do drzwi frontowych, jeszcze mokry, woda ocieka mi z nóg, znacząc drogę na wykładzinie podłogowej. Otwieram drzwi i przede mną stoi Carly. Moi chłopcy wbiegają obok mnie do domu. Zawsze biegają, rzucają się ku następnej rzeczy, dziś jest to kreskówka o Spidermanie. Znikają w salonie.

Według Jenni Carly nakłada za dużo makijażu, ale mnie się to podoba. Jest promienna.

Carly Burton promienna. Teatralnie promienna. Czerwone buty, czerwona szminka i rozjaśnione cytryną włosy, uczesane w stylu lat pięćdziesiątych. Posyła mi hollywoodzki uśmiech, tak szeroki, że mogłaby mnie połknąć. Cofam się trochę i patrzę w dół na jej zgrabne nogi, kształtne kolana. Kolana, jakie Jimmy Choo fotografuje podczas sesji zdjęciowych. A potem czerwienię się. Podnoszę wzrok, odrywam go od jej spódniczki, która ledwo zasłania majtki, i napotykam spojrzenie dużych niebieskich oczu.

– Dzięki, Carly – mówię. – Bardzo ci dziękuję. Jestem twoim dłużnikiem. Któregoś dnia się zrewanżuję. Odwdzięczę się.

Kładzie dłoń na moim ramieniu. Jej dotyk mnie parzy. Czuję jej oddech, kiedy przysuwa się do mnie. Miętę i wanilię. Wystarczająco mocne, żeby się odurzyć.

– Raczej wcześniej niż później, proszę – mówi, przesuwając palcem wskazującym po moim prawym policzku.

Chwytam ją za rękę.

– W co ty grasz, Carly? – pytam najciszej, jak mogę. Nie chcę, żeby dzieci to usłyszały.

Carly

Roba nie ma. Jenni nie ma. Wszystkie dzieci są u mnie w domu, żeby się razem bawić – mieć jak najwięcej radości. Znów zabieram je do Snakes and Ladders. Mam nadzieję, że im się to nie znudzi. Nie daję rady pilnować tylu dzieci, jeśli mam robić coś bardziej męczącego. Zabieram je też do McDonalda. Pozwalam im wybrać po torebce słodyczy w sklepie na Church Street, staromodnym, z wykuszowym oknem, czarnymi i białymi kafelkami na podłodze i rzędami słoików ze wszystkim, od cukierków anyżowych do toffi. Teraz są wykończone, gotowe do snu, siedzą rzędem na naszej kanapie i oglądają jakąś dziwaczną kreskówkę, skrzyżowanie Pokémona z Krainą lodu. Wiem, że gdyby Jenni wiedziała, ile cukru zjadły, nie pochwaliłaby tego. Zmarszczyłaby nos w ten dziwny sposób, który kiedyś uważałam za fajny. Mam dosyć sztuczek tej wrednej suki – marszczenia nosa jak Samantha w Ożeniłem się z czarownicą.

Otwieram butelkę wina. Tylko jeden kieliszek, zanim przyjedzie Craig. Łykam tak szybko, że musiałam nalać mniej, niż myślałam, więc dolewam. Melon i czarna porzeczka. Być może odrobina maliny. Gdy tylko kreskówka się kończy, wyłączam telewizor. Wstaję i staram się wyglądać wesoło, uśmiecham się jak prezenterka kanału dla dzieci CBeebies.

– Czas na wyścig. Na górę i do łóżka. Zwycięzca dostanie jutro niespodziankę.

Przebiegają obok mnie, piszcząc i przepychając się. Muszę interweniować, kiedy Luke prawie spada ze schodów. Pippa wygrywa. Matt i John marudzą. Mark i Luke nie narzekają, Jenni dobrze ich wyszkoliła. Myją zęby i kładą się do łóżka jak para aniołków. Gdy tylko mam wszystkich z głowy, dźwięczy dzwonek do drzwi.

Craig.

Jest tutaj. Wchodzi do holu i wręcza mi butelkę merlota i bukiet różowych goździków. Całuje mnie w oba policzki, czuję zapach jego płynu po goleniu. Dziękuję mu, a on idzie za mną do oświetlonej świecami kuchni, gdzie stół nakryty jest do kolacji. Przynoszę otwarte wino z salonu i z zaskoczeniem widzę, że zostało tylko pół butelki. Nalewam nam dwa duże kieliszki. Craig obserwuje, jak podaję ostrygi, po które się wymknęłam, kiedy dzieci wybierały słodycze. Nigdy ich nie lubiłam, mają smak wody morskiej, ale Jenni powiedziała mi kiedyś, że Craig za nimi przepada. Więc dziś wieczorem są ostrygi.

Siedzimy przy stole, siorbiemy je z muszli i wycieramy talerze ciabattą. Krzywię się wewnętrznie przy każdym łyku. Pijemy za dużo wina, kończymy moją butelkę, potem jego i otwieramy następną. Patrzymy na siebie w świetle świec, bawiąc się wzajemnie spojrzeniami. W świetle świec Craig wydaje się mniejszy, cienie łagodzą jego rozmiary.

– Jak tam Jenni? – pytam, napełniając mu kieliszek.

Jego wzrok twardnieje.

– Jej matka jest umierająca, więc jak myślisz?

– Nie mogę w ogóle myśleć o śmierci, przeraża mnie. Chowam głowę w piasek. Może kiedy się jest religijnym, jest łatwiej.

Muszę się koncentrować, żeby nie bełkotać. Celowo ucinam spółgłoski i skracam samogłoski.

– Wszystko chyba jest łatwiejsze, kiedy się jest religijnym – odpowiada Craig, pochylając się do przodu.

– Jenni i Rob, nasz zastęp boży – mówię i śmieję się.

Jestem na tyle trzeźwa, że widzę, jak przeszywa mnie wzrokiem.

– Zastęp boży brzmi tak wojskowo. To chyba nie jest aż takie zaangażowanie.

– Wiem, wiem – bełkoczę szybko, bo robi mi się głupio – żartowałam tylko.

Wredna suko Jenni, kiedy uwiodę twojego męża, tobie będzie głupio.

– Nie może być tak źle, skoro z tego żartujesz.

– Craig, nigdy nie mówiłam, że jest źle. Czas na następne danie.

Wstaję i zaczynam stawiać na stole z hałasem roztopiony francuski ser i supermarketowe herbatniki z ziarnami słonecznika. Dziobiemy ser i kończymy wino. Pożeramy cytrynową tartę z lokalnej piekarni i otwieramy butelkę tokaju. Kiedy idę do ekspresu do kawy, kuchnia zaczyna się łagodnie kołysać. Czas na kawę i san pellegrino.

Balansuję w drodze z kuchni do salonu, mocno skoncentrowana, żeby nie upuścić tacy z wodą i kawą. Craig idzie za mną, uwalamy się obok siebie na kanapie. Wręczam mu szklankę wody i filiżankę espresso, świadoma, że ręka mi się trzęsie.

– Możesz zostać na noc, jeśli chcesz.

Jego twarz zamazuje się przede mną. Choć ledwo je widzę, staram się skupić na jego oczach i posłać mu spojrzenie „chodźmy do łóżka”. Jak przez watę słyszę, gdy mówi:

– Carly, przecież wiesz, że nie mogę.

Craig

– Carly, przecież wiesz, że nie mogę.

Wymawiam te słowa, ale wiele mnie to kosztuje.

Członek pulsuje mi w spodniach, że aż boli. Zamykam oczy i chcę, żeby przestał. Odkąd poślubiłem Jenni, staram się być jej wierny. Bo ją kocham. Bardzo kocham Jenni. W myślach trzymam ją za rękę i przyciągam do siebie. Pachnie różami i olejkiem paczulowym. Jest moim aniołem.

Carly, przecież wiesz, że nie mogę.

Ale wściekłe pulsowanie członka narasta. Wstaję. Carly też. Ruszam w kierunku niebieskich oczu. Przyciągam ją do siebie. Miękką. Gorącą. Chętną. Spragnione usta całują moje. Zwierzę, które zaraz mnie pożre, pachnące piżmem, kadzidłem i pożądaniem. Nie mogę się powstrzymać. Walczymy, żeby wzajemnie zdjąć z siebie ubrania, drąc, ciągnąc w chaotycznym szale. Gładzi mój członek, a ja sięgam do niej. Jest gotowa. W ciągu sekund jestem w niej, kiedy pada tyłem na kanapę. Zamykam oczy, gdy pompuję. Jęczy jak dzikie zwierzę, a ja eksploduję w niej.

Jenni

Włączam wideorozmowę z tobą, Craig, bo brakuje mi ciebie. Twoich pocieszających objęć. Dotyku. Ciepła. Nie włączam wideorozmowy z Lukiem i Markiem, bo mój widok mógłby ich zaniepokoić, a wydaje się, że dobrze się mają z tobą.

Twoja uśmiechnięta twarz ukazuje się przede mną – moment jak „teleportuj mnie, Scotty” w Star Treku – cud zbyt futurystyczny, żeby był rzeczywisty. Ale to jest rzeczywistość. Uśmiechasz się do mnie z mojego iPada, jakbyś był w tym pokoju. Przez sekundę mam wrażenie, że czuję intensywny zapach twojego ulubionego płynu po goleniu. Utrzymuje się przez sekundę, a potem znika.

– Jak idzie? – pytasz z zatroskaną miną.

– Dziś miała dobry dzień – odpowiadam, starając się, żeby to brzmiało pogodnie, starając się uśmiechać, żebyś wiedział, że nie będę cię martwić. Że daję radę.

Powiedziałam prawdę, że miała lepszy dzień. Ale „lepszy” to pojęcie względne. Nadal spała prawie bez przerwy, jak ptaszek, chuda i bezbronna, w pościeli z egipskiej bawełny niczym w gniazdku. Nadal nic nie jadła, choć próbowałam wcisnąć jej żelowe opakowanie słodkich substancji odżywczych między zęby. Nadal jej oddech świszczy jak wiatr w drzewach. Ale dziś, w końcu, morfina uśmierzyła jej ból.

– Jak tam chłopcy? – pytam.

– Świetnie. – Milkniesz i patrzysz, jak patrzę na ciebie.

– Naprawdę – dodajesz, jakbym mogła pomyśleć, że kłamiesz.

Carly

Przychodzę pierwsza. Zawsze przychodzę pierwsza. Recepcjonista w hotelu Travelodge rozpoznaje mnie, gdy tylko wchodzę w czerwonej czapce bejsbolowej, która zasłania moje krótkie włosy – bo co tydzień używam tego samego przebrania.

Wykonuję stały rytuał, kiedy już jestem w pokoju. Rytuał, który doprowadziłam do perfekcji przez kilka ostatnich tygodni, od czasu pierwszej nocy z Craigiem. Zaciągam zasłony. Zapalam laseczkę kadzidła. Rozbieram się do pończoch i czarnego koronkowego body. Jestem mokra i drżę z podniecenia na samą myśl o nim; to najlepszy kochanek, jakiego kiedykolwiek miałam. Seks z Craigiem poprawił seks z Robem. Craig nauczył mnie nowych sztuczek i Rob je lubi, nie wiedząc, komu to zawdzięcza.

Siedząc na łóżku z rozstawionymi nogami i prawą ręką w jedwabnych majteczkach, bawię się ze sobą dla zabicia czasu, dla rozgrzewki, i czuję pobudzony sprężysty pączek łechtaczki jak kawałek napiętej struny gitarowej.

Jest Craig. Przywieram do niego, gdy tylko wchodzi do pokoju i zamyka bezpiecznie drzwi za sobą. Jego wargi znajdują moje, język penetruje mi usta. Zdejmuję mu marynarkę. Ręce mi się trzęsą, kiedy rozpinam koszulę. Jesteśmy już na łóżku i zdzieramy z siebie nawzajem ubrania, moje duże jędrne piersi mają doskonałe sterczące sutki. Duże piersi, z których jestem taka dumna. Siedzę obok niego na łóżku i śmieję się ze szczęścia. Takie chwile jak ta to najlepsze chwile w moim życiu. Wiem, jak siedzieć: nogi w bok, co wyszczupla mnie w talii i uwydatnia doskonałe piersi. Przysuwa się do nich, ale się odsuwam. Nie dziś. Na dziś są inne plany.

Oddalam się od niego, żeby go podziwiać. Ma bladą skórę i ciemne włosy, jest piękny. Szczęściara z tej Jenni. Ale przynajmniej mogę mieć jego kawałek. Rob chce kawałek Jenni. Ja chcę kawałek Craiga.

Biorę go do ust i czuję pożądanie. Uwielbiam jego smak, jego zapach. Bawię się nim w głębi gardła. Pulsuje mi w ustach. I teraz się spuszcza, drażni mnie. Ale nie pozwala mi dojść. Jeszcze nie. Szamoczemy się razem i osobno w splotach namiętności. Nie wiem, jak ani gdzie zaczynają się nasze ręce i nogi. Jesteśmy poza łóżkiem, stoję przed nim na czworakach. On jest za mną, wyprężam szyję w ekstazie, kiedy czuję go w sobie, z jego palcami na moich piersiach i pączku łapczywej łechtaczki. Odrzucam głowę do tyłu i jęczę z rozkoszy. Szczytujemy i szczytujemy razem. Wodospad, który sprawia wrażenie, że nigdy nie przestanie płynąć.

Jenni

Matka wydaje ostatnie tchnienie. Szybko wciąga powietrze, tak jak się spodziewałam. Podobne do ptasiego unoszenie i opadanie klatki piersiowej. Otwieram usta i wołam tatę. Trzymam i ściskam jej rękę, żeby wiedziała, że jestem tutaj. Odwzajemnia uścisk. Tata tu jest, po drugiej stronie łóżka, trzyma ją za rękę i całuje w czoło. Mama odwraca głowę i patrzy na mnie oczami jak bezchmurne błękitne niebo, jak stonowany błękit hiacyntów. Delikatne jak powiew powietrza, jest to przejście od życia do śmierci, to łagodne sztywnienie. Siedzimy przez chwilę i patrzymy na nią. Na jej zimną bladość. Zawsze była taka ciepła, taka pełna energii.

Wychodzę z pokoju, pozwalając ojcu pożegnać się sam na sam z nią. Spaceruję po domu jak zwierzę w klatce – trzy kroki przez salon, trzy kroki z powrotem do holu i małej kuchni, usiłując dodzwonić się do Craiga, ale nie odbiera ani telefonu stacjonarnego, ani komórki. Zaczekam dziesięć minut i spróbuję znowu. Wyglądam przez okno i widzę dwoje dzieci, które przechodzą obok domu w drodze do szkoły i mają przed sobą całe życie, a ja zazdroszczę im. Wracam do sypialni, gdzie ojciec wciąż trzyma moją matkę za rękę, patrząc w przestrzeń, jak to robił przez wiele tygodni, jakby jeszcze nie odeszła. Kiedy to do niego dotrze? Jak mogę się nim zaopiekować? Co mogę zrobić, żeby to było dla niego dobre?

Dla niego już nigdy nic nie będzie dobre.

Opadam na draylonową kanapę rodziców i znów ogarnia mnie przemożne pragnienie, żeby porozmawiać z Craigiem. Jedynym mężczyzną, jaki kiedykolwiek był mi bliski. Czułam się taka zakłopotana, kiedy poprosił mnie o numer telefonu, miałam gorące policzki i wiedziałam, że się czerwienię. Większość ludzi wyrasta z tego w szkole. Nadal tak trochę jest między nami. Poświęca mi więcej uwagi, niż na to zasługuję, i wciąż chwyta mnie to za serce. Po raz pierwszy zobaczyłam go, kiedy dołączył do naszego chóru kościelnego. Dostrzegłam go dużo wcześniej niż on mnie, Craig, mężczyzna poza moim zasięgiem. Obserwowałam go ukradkiem miesiącami, zanim zebrałam się na odwagę, żeby go zagadnąć w przerwie na herbatę.

Zanim za niego wyszłam, modliłam się i modliłam do Boga. Skąd się wie, kiedy się kogoś kocha? Bo w oczach Boga powinniśmy kochać każdego. Bóg odpowiedział na moje modlitwy i pobłogosławił mój związek. Zapytałam matkę, skąd się wie, kiedy miłość jest wyjątkowa. Odrzekła, że po prostu się wie. Ona po prostu kochała mojego ojca. Zawsze. Rodzice sprawiali, że czuły związek wyglądał na prosty. Prostszy niż jest w istocie. Myślę z bólem o ich związku w czasie przeszłym. Proszę, Boże, to nie może być w porządku. Miłość ma zbyt wiele energii, żeby przestać istnieć. Miłość trwa wiecznie, czyż nie? Inaczej nie byłoby Boga. Słowa zaczynają mi się plątać w głowie.

Znów dzwonię do Craiga. Nadal nie odpowiada. Nie mam wyjścia, muszę spróbować złapać go w remizie. To nagła potrzeba. Chyba nikt nie będzie miał nic przeciwko temu? Potwierdzają to, co już wiedziałam – nie jest dziś na służbie. Może zabrał dzieci na pływalnię albo coś. Ale chybaby mi powiedział, gdyby tak zrobił? Chyba niedługo będzie w domu? Proszę, Boże. Proszę, Boże, oby nie miał wypadku. Słyszę w wyobraźni przerażające wycie syreny karetki pogotowia. Trzęsę się wewnętrznie. Muszę z nim porozmawiać, żeby wiedzieć, czy nic mu się nie stało. Żeby przekazać mu straszną wiadomość. Wiem, że poczuję się trochę lepiej, kiedy porozmawiam z ukochanym. Próbuję znowu. Bez skutku. Nie odbiera telefonu w domu. Jego komórka przełącza się na pocztę głosową. Jeśli nie mogę porozmawiać z moim mężem, to muszę porozmawiać z kimś innym. Łzy rozpaczy napływają mi do oczu. Dzwonię na komórkę Carly. Nie odpowiada. Telefonuję do przychodni i proszę Roba. Oprócz taty i mnie Rob pierwszy powinien się dowiedzieć, że moja matka nie żyje.

Craig

Jenni, nawet kiedy jestem z Carly, myślę o tobie. Zawsze o tobie myślę. Wiem, że powinienem to zakończyć, że to, co robię, jest złe. I ostatniej nocy prawie mi się udało. Poszedłem do Travelodge, przygotowując się psychicznie, powtarzając sobie w myślach, co mam powiedzieć: „Było fajnie, ale nie chcę ranić mojej żony”. „Carly, to nie fair wobec naszych partnerów, Jenni i Roba”. „Carly, przysięgałem wierność w kościele. Że będę tylko z nią”.

Ale gdy tylko dotarłem do Travelodge, coś się we mnie zmieniło. To, że nie powinienem tam być, podnieciło mnie.

Carly miała MDMA, brązowawy proszek w foliowej torebce. Pokazała mi go, kiedy tylko wszedłem. Potem zostawiła go z boku przy czajniku.

– Skąd to wzięłaś? – zapytałem.

– Od Boba, za nieczynnym kinem.

– Jak się o nim dowiedziałaś?

– Praktycznie wszyscy w Stansfield wiedzą o Bobie.

Byłem tak zaskoczony, że chyba stałem z rozdziawionymi ustami. Podeszła do mnie i pogłaskała mnie po twarzy.

– Jesteś bardzo niegrzeczną dziewczynką – powiedziałem, gdy zacząłem zdejmować jej ubranie. Cienki fartuch pielęgniarski, koronkowy biustonosz, czarne stringi. – W ogóle uważam, że jesteś najgorzej zachowującą się pielęgniarką na świecie.

– Wiem – odparła, stojąc w obskurnym pokoju hotelowym nago, gotowa do seksu.

Carly zawsze wygląda na gotową do seksu. To część jej uroku, jej czaru.

– I mam dla ciebie lekarstwo – powiedziała, kiedy przechodziła przez pokój z dumnie sterczącymi piersiami.

Wytrząsnęła proszek z torebki do jednego z białych porcelanowych kubków do kawy, roztarła trochę na prawym palcu wskazującym i znów podeszła do mnie.

– Pokażę ci, co i jak.

Poczułem ucisk w slipach i w spodniach. Zdjąłem je, żeby sobie ulżyć, i zacząłem ściągać koszulę.

Była na wprost mnie. Całowała mnie. Rozcierała mi MDMA na dziąsłach.

Jesteś złą dziewczyną, Carly. Ja nie biorę narkotyków.

– Jesteś złą dziewczyną, Carly – prawie zanuciłem.

– Wiem – szepnęła, gdy mnie całowała.

Wtuliłem głowę w jej obfity biust. Złączyliśmy się, na podłodze, na łóżku, i doznałem w końcu orgazmu. Był gwałtowny. Przez MDMA? Czy przez to, w jak sposób się ze mną bawiła?

Jenni, kocham cię, ale po prostu nic nie mogę na to poradzić. Carly jest taka nieprzyzwoita, a ty taka dobra.

Rob

Siedzę w przychodni, przy sfatygowanym drewnianym biurku, które mam od czasu, kiedy byłem studentem, i wprowadzam dane poprzedniego pacjenta. Otacza mnie swojskość i wdzięczność. Wdzięczność to jedna z rzeczy, nawet po tylu latach praktyki, którą najbardziej doceniam w swoim zawodzie. Ludzie są mi wdzięczni za pomoc. Telefon na biurku zaczyna dzwonić, podskakuję lekko. Odbieram. Słyszę głos jednej z recepcjonistek.

– Jenni Rossiter na linii. Próbowałam ją zbyć, ale mówi, że to pilne.

– Więc ją połącz.

Słyszę płaczliwy głos.

– Wszystko w porządku? – pytam, wiedząc, że tak nie jest.

– Odeszła. Pół godziny temu.

Matka Jenni. W końcu stało się to, czego się obawiała od dawna. I teraz, kiedy mi mówi, że już po wszystkim, słyszę, jak płacze, nie powstrzymując łez, i jej łkanie rozdziera mi serce.

– Craig już wie?

Łkanie się nasila.

– Nie mogę go złapać.

– Chcesz, żebym spróbował?

– Nie. Nie. Próbowałam wszystkiego. Na pewno niedługo oddzwoni.

Płacz trwa. Brzmi tak, jakby ktoś pocierał papierem ściernym mikrofon telefonu.

– Jenni, chcesz, żebym przyjechał?

– To za daleko. Jestem w domu rodziców w Chessingfold.

– Chcesz mi powiedzieć, co się stało?

– Tata i ja byliśmy z nią, trzymaliśmy ją za ręce. Jesteśmy tutaj, w domu. Ona jest na górze w łóżku.

Cisza. Jenni wyciera nos.

– Rob, wciąż myślę, że jeśli wrócę do sypialni, to ona po prostu się obudzi i uśmiechnie do mnie, i że to wszystko tylko zły sen.

– To naturalne, że najpierw nie można się pogodzić z tym, co się stało. To początek procesu radzenia sobie z żałobą.

Moje słowa brzmią tak szablonowo. Komputerowo. Automatycznie. Niestosownie. Zmieniam taktykę.

– Coś ci powiem, Jenni. Zapomnij o tym. Pójdę do kościoła i pomodlę się. Czy to by pomogło?

– Tak, tak. Dziękuję ci, Rob. Bardzo ci dziękuję.

Co by Carly powiedziała, gdyby nas słyszała? Carly i ja tak często sprzeczaliśmy się ostatnio. Odkąd się poznaliśmy, zawsze się kłóciliśmy. Dyskutowaliśmy. To jedna z wielu rzeczy, którą lubiłem w naszym związku. Ale teraz Carly strasznie się denerwuje, kiedy się z nią nie zgadzam. W szorstkim głosie pobrzmiewa prawie nienawiść. Religia to jeden z głównych punktów zapalnych. Wiedziała, że jestem religijny, kiedy się pobieraliśmy, dlaczego więc tak reaguje dopiero teraz? Zapytałem ją o to ostatniej nocy, kiedy kładliśmy się spać, a ona odparła:

– Bo za bardzo się tym przejmujesz.

Zaskoczyła mnie.

– Przejmowanie się czymś to chyba nic złego? Jak można się przejmować za bardzo? – spytałem, gdy się rozbierałem.

– Jeśli się za bardzo przejmujesz jedną rzeczą, to ignorujesz wszystkie inne wokół siebie, które są ważne – odrzekła Carly, wciągając przez głowę niebieską seksowną koszulkę nocną, w której zawsze wygląda uroczo.

– I uważasz, że to robię, bo po prostu wierzę w Boga? – zapytałem defensywnie.

– Musisz to mieć pod kontrolą.

Miała metaliczne zmrużone oczy.

– W porządku, obiecuję.

Uniosła powieki. Popatrzyła na mnie jak niewinne dziecko, z lekko rozchylonymi wargami. Aniołek Botticellego, z małymi, okrągłymi, idealnymi ustami. Ale potem rozciągnęła nieprzyjemnie wargi i nasza dyskusja rozgorzała na nowo.

– Jeśli Bóg jest dobry, to dlaczego jest taki niedobry? – zapytała.

– Nie bądź śmieszna, Carly. Bóg nie jest niedobry.

Zirytowany jej zachowaniem, poszedłem do łazienki. Kiedy myłem zęby, płytkie słowa Carly dźwięczały mi w głowie. „Jeśli Bóg jest dobry, to dlaczego jest taki niedobry?” Rozdrażniony, szczotkowałem zęby zbyt energicznie i dziąsła zaczęły mi krwawić. Gdy wróciłem do sypialni, Carly leżała na swojej połowie łóżka pod kołdrą. Wśliznąłem się obok niej i przytuliłem z tyłu do jej ciała laleczki. Zesztywniała od mojego dotyku. Uwolniła się ode mnie, oparła na łokciu i popatrzyła na mnie.

– Jeśli Bóg nie jest niedobry, to dlaczego zdarza się tyle złych rzeczy? – spytała.

– Złe rzeczy, które się zdarzają, nie są zawinione przez Boga – odparłem.

Westchnęła teatralnie, długo i nienaturalnie. Przewróciła oczami.

– Więc przez kogo? Jeśli Bóg jest wszechmocny, to są jego winą.

Byłem już zmęczony kłótnią, chciałem iść spać.

– Większość problemów powoduje człowiek – powiedziałem.

– Erupcje wulkanów? Powodują je ludzie, którzy tańczą wśród gór i wypychają lawę na zewnątrz? Trzęsienia ziemi? Powodują je ludzie, którzy skaczą pod jej powierzchnią?

Kiedyś roześmiałbym się, przyciągnął ją do siebie i objął. Ale nie mogłem. Położyłem się, odwróciłem od niej i zgasiłem światło. Nie potrafiłem znaleźć słów, żeby wyrazić to, co czuję. Może nigdy ich nie znałem, bo moje umiłowanie Boga jest głębokie i bardzo osobiste. Nie na pokaz i nie do wyjaśniania.

Siedzę w gabinecie i na samo wspomnienie naszej rozmowy czuję wściekłość. Nie znoszę, kiedy Carly uwłacza Bogu. Wyłączam komputer i wychodzę, człapiąc po sosnowej podłodze przychodni. Kilkoro ostatnich pacjentów patrzy na mnie ze znużeniem, kiedy mówię recepcjonistkom, że wychodzę do nagłego wypadku.

Na głównej ulicy Stansfield mijam banki, sklepy charytatywne i studia paznokci. Costa Coffee, Iceland i biura nieruchomości. Potem skręcam w Church Street, naszą jedyną zamkniętą dla ruchu ulicę, i idę obok sklepu ze słodyczami, ulubionej „łapówki dla dzieci” Carly i do kościoła Świętej Marii.

Gdy tylko wchodzę do kościoła Świętej Marii, czuję obecność Boga. Klękam w pierwszym rzędzie, w moim stałym miejscu blisko drzwi do zakrystii. Jest zupełnie inaczej, kiedy nikogo innego tu nie ma. Mam Boga dla siebie, jego bliskość się umacnia. Modlę się za ciebie, Jenni, jak obiecałem, i za twoją matkę. Widzę, jak biegnie do ciebie i obejmuje cię. Czujesz to, Jenni? Czujesz to tak jak ja?

A teraz modlę się za Carly. Moją żonę. Moją piękną żonę o kształtnej figurze i dźwięcznym śmiechu. Dwie Carly idą ku mnie. Jedna ma odrzuconą do tyłu głowę i śmieje się, druga płacze. Carly płacze wewnętrznie. Niepokoję się o nią ostatnio – uderzyła Matta, stale ma huśtawkę nastrojów. Kiedy wracam z pracy do domu, często wygląda tak, jakby płakała. Tłoczące się w mojej głowie myśli zaczynają się układać. Dobry Boże, jeśli moja żona ma depresję, pomóż mi, proszę, poradzić sobie z tym.

Jenni

Znów dzwonię do Craiga, zdecydowana tym razem połączyć się z nim. Nie chcę uruchamiać wideorozmowy, żeby nie zobaczył moich oczu opuchniętych od płaczu. Nie chcę, żeby zobaczył moje brudne włosy. Nie chcę, żeby zobaczył moją twarz. Myśli wirują mi w głowie:

Gdzie byłeś, kiedy umarła moja matka, Craig?

Gdzie jesteś teraz?

Co się dzieje?

Koniec wersji demonstracyjnej.