Najtrudniej jest umrzeć
i narodzić się na nowo.

– BUDDA

Zrozumiałem, że to życie
jest dla nas jedyną okazją,
żeby być sobą.

– NIEWOLNIK

Mojemu nauczycielowi
Marcowi Amezcui
– w podziękowaniu za zaszczyt bycia
Twoim przyjacielem

WSTĘP

TĘ KSIĄŻKĘ WARTO PRZECZYTAĆ KILKA RAZY. Jest napisana przyjemnym, prostym językiem i przedstawia prawdziwą historię. Któż nie był lub nie jest niewolnikiem problemów, lęków i poczucia winy? Autor szybko i umiejętnie przeprowadza nas przez wszechświat umysłu do miejsca, w którym możemy odnaleźć swoją zdrową Jaźń, jaką zdajemy się słyszeć dopiero wtedy, gdy nie jesteśmy w stanie mówić.

Francisco Ángel* wzbogacił wiedzę zdobytą na Gestalt University of America o doświadczenia z długich podróży po Azji, a zwłaszcza do Indii.

Bohater tej książki reprezentuje nas wszystkich. Pokazuje nam, że usiłując uciec od rzeczywistości za pomocą alkoholu lub narkotyków, nie zauważamy otaczających nas cudów. Pomaga również zrozumieć, że nie doceniamy tego, co mamy, dopóki tego nie stracimy.

Drogi czytelniku, lektura tej książki utrzyma cię w napięciu. Nie zdołasz się od niej oderwać.

To oda do życia.

– Dr Héctor Salama Penhos

Dyrektor Gestalt University of America

* Francisco Ángel w 2003 roku zmienił imię i nazwisko na Anand Dílvar (przyp. red.).

ROZDZIAŁ I

GDY TYLKO OPRZYTOMNIAŁEM, zorientowałem się, że coś jest bardzo nie w porządku.

Oślepiające światło raziło mnie w oczy, ale nie mogłem mrugnąć. Próbowałem odwrócić wzrok, poruszyć rękoma i zakryć twarz dłońmi, lecz nie potrafiłem tego zrobić.

Moje sparaliżowane ciało przeszywał potworny ból. W dodatku nigdy nie było mi tak zimno.

Próbowałem kogoś zawołać, wezwać pomoc – na próżno. Miałem w ustach coś, co paliło mnie w gardło, a w uszach dudnił mi straszliwy hałas.

Po kilku godzinach mój umysł ogarnęła rozpacz, która zaczęła się przekształcać w przerażenie, gdy poprzez ból w głowie zdołały się przedrzeć myśli:

Gdzie jestem?

Co się ze mną dzieje?

Muszę być martwy…

Mieszanina bólu i przerażenia, w połączeniu z tymi złowrogimi myślami, doprowadziła mnie, dzięki Bogu, do utraty przytomności. Zaznałem odrobiny wytchnienia. Nie wiem, ile godzin lub dni minęło, zanim znów się obudziłem.

Wciąż leżałem w bezruchu z szeroko otwartymi oczami. Ból złagodniał nieco, a światło było już znośniejsze, ale nadal mnie raziło. To właśnie wtedy zdałem sobie sprawę, że ten okropny hałas przypomina odgłos ciężkiego, głębokiego oddechu… Byłem pewien, że nie jest to mój oddech.

Fizycznej udręce towarzyszył jeszcze inny rodzaj cierpienia: zamęt umysłowy i paląca potrzeba uzyskania odpowiedzi.

Czyżbym naprawdę był martwy?

Czyj oddech słyszę?

Co znajduje się w mojej jamie ustnej i piecze mnie w gardło?

Stopniowo zaczęły się pojawiać ostatnie wspomnienia – impreza, drinki, kłótnia z Laurą i naleganie Edwarda, bym spróbował tego głupiego narkotyku, którym był zafascynowany.

– Proszę, przestań pić! – krzyczała na mnie Laura. – Nie widzisz, że się zabijasz? Czy tego właśnie chcesz?

– Nie chcę umrzeć. Chcę tylko uciec.

– Uciec? Od czego? Jesteś szalony.

– Tak, jestem szalony, a ty mnie nie rozumiesz! Nikt mnie nie rozumie…

Wziąłem do ust dwie niebieskie tabletki, które dostałem od Edwarda. To ostatnia rzecz, jaką pamiętam.

O mój Boże! – pomyślałem. – W końcu mi się udało! Zabiłem się.

To nie może być prawda!

Co się ze mną dzieje?

Dlaczego nie mogę się ruszyć?

Dlaczego nie mogę zamknąć oczu?

Ten idiota mnie otruł. A teraz jestem w piekle i płacę za swoje czyny…

Jest gorzej, niż mógłbym to sobie wyobrazić.

Nie wierzyłem w życie po śmierci, ale w tamtej chwili wydawało mi się to jedynym możliwym wyjaśnieniem.

Boże, proszę! Proszę, wybacz mi! Daj mi jeszcze jedną szansę…

Myśli przerwał mi dźwięk otwieranych drzwi. Usłyszałem głos kobiety:

– Ależ ten złom hałasuje! – wykrzyknęła.

– Innego nie mamy. Wiesz, jak tu jest – odpowiedział mężczyzna.

– Jak to możliwe, że dysponujemy tylko jednym respiratorem?

– No cóż, nic nie poradzimy. Musimy robić wszystko, co w naszej mocy.

– Co się z nim właściwie stało?

– Ma naprawdę przerąbane. Odkryj go i zobacz.

Poczułem, jak ktoś zdejmuje prześcieradło z mojej twarzy, i zobaczyłem kobietę w białym fartuchu, wpatrującą się we mnie z przerażeniem.

– On się obudził!

Stojący obok niej mężczyzna pochylił się, żeby mi się przyjrzeć.

– Nie. Wygląda tak samo jak wcześniej. Ludzie, którzy przywieźli go na oddział ratunkowy, powiedzieli, że miał wypadek. Był naćpany jak cholera, ale wciąż przytomny i w kółko powtarzał: „Przepraszam, Lauro”. Potem zapadł w śpiączkę i wydaje się, że ma coś w rodzaju stężenia pośmiertnego, bo nie możemy zamknąć mu oczu.

– Biedaczysko. Byłoby lepiej dla niego, gdyby umarł.

– Chcesz chyba powiedzieć, że dla nas byłoby lepiej! Teraz musimy utrzymywać tu przy życiu warzywo, w łóżku, które mogłoby się przydać komuś innemu. Co za strata elektryczności!

– Myślisz, że on coś widzi, słyszy… albo czuje?

– Oczywiście, że nie. Patrz…

Zobaczyłem zbliżającą się w moją stronę rurkę i poczułem nagłe ukłucie bólu w ramieniu.

– To boli, ty idioto! Ja żyję… Jestem przytomny! Pomóż mi!!!

Bezskutecznie próbowałem krzyczeć.

– Możesz mu zmienić kroplówkę, skoro już tu jesteśmy – powiedział mężczyzna. – Ktoś musi podlewać warzywa!

Zachichotali, a mnie zalała fala wściekłości i rozpaczy.

Mężczyzna wyszedł z pokoju. Kobieta zmieniła butelkę, która wisiała przy łóżku, i szybko poszła za nim.

W końcu uzyskałem jakieś odpowiedzi. Odtworzyłem w myślach ich rozmowę:

– Wypadek…

– Zapadł w śpiączkę…

– Przepraszam, Lauro…

– Ktoś musi podlewać warzywa…

– …podlewać warzywa…

– …warzywa…

ROZDZIAŁ II

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ III

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ IV

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ V

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ VI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ VII

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ VIII

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ IX

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ X

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ XI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ XII

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ XIII

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ XIV

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ XV

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Wstęp

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Karta redakcyjna

TYTUŁ ORYGINAŁU:
The Slave

Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska
Redakcja: Adrian Kyć
Korekta: Marta Pustuła
Projekt okładki: Łukasz Werpachowski
Zdjęcie na okładce: © IPGGutenbergUKLtd
© bestdesigns (iStock.com)

© Text 2014 by Francisco Javier Angel Real
© 2016 Gruppo Editoriale Uno Srl
Published by Arrangement with Alexian Limited

Copyright © 2018 for Polish edition by ILLUMINATIO Łukasz Kierus
Copyright © for Polish translation by Karolina Bochenek

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2018

ISBN 978-83-65601-62-9

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/samsarapl

WYDAWNICTWO SAMSARA

E-mail: wydawnictwo@illuminatio.pl

Dział handlowy: zamowienia@illuminatio.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie www.illuminatio.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com