Do Cassie i Thatcha: Jesteście łajzy.

Sprostowanie: My też jesteśmy łajzy.

Kochamy Was!

WPROWADZENIE

Nazywam się Thatcher Kelly.

Ukończyłem Harvard.

Jestem konsultantem finansowym Brooks Media i jej spółek zależnych, a także kilku innych firm znajdujących się w rankingu pięciuset najbogatszych w Stanach.

No co? Brzmi znajomo? Pieprzyć to.

Nic nie poradzę, że Kline był pierwszy i podwędził mi najlepsze teksty.

Wartość netto: jeden koma dwa miliarda dolarów. Tak, perfekcyjny Kline ma więcej siana, ale to ja trzymam ręce na wielu innych rzeczach. Ważniejszych rzeczach.

Okej, może nie ważniejszych, ale fajniejszych, bo na... cipkach. Trzymam ręce na cipkach.

Spoko, żartuję. Tak jakby.

Jestem człowiekiem o wielu talentach i jak można by się spodziewać, najbardziej interesuje mnie praca.

Jestem uzależniony od adrenaliny. Wzrosty i spadki, nurkowanie czy wspinaczka – orgazmy. Jeśli cokolwiek sprawi, że ściśnie mi się żołądek, a serce podejdzie do gardła, po czym całe ciało zaleje przyjemność – piszę się na to.

Jestem chłop jak dąb, choć wolę działać niż po prostu stać.

Wyjść z domu, zabawić się, korzystać z pieprzonego życia.

Zapewne nie będzie zaskoczeniem, że jestem znany jako uwodziciel kobiet. Szczerze mówiąc, nie zamierzam za to przepraszać. Bez względu na czas, jaki z nimi byłem – długo czy krótko – wszystkie coś dla mnie znaczyły i nauczyły mnie też czegoś o życiu lub o sobie samym, z czego nie chciałbym rezygnować.

Pragnę jednak zaznać również takiej monogamii, jakiej fanem jest mój przyjaciel Kline. Chcę znaleźć osobę, która się wysili, by mnie poznać i będzie chronić, gdy sam nie będę do tego zdolny. Osobę, która dąży do tego, by jak najpełniej przeżyć dany jej czas – ale zapragnie również przeżyć go ze mną.

Podsumowując, jestem elastyczny. Składa się na mnie nieprzeciętna kombinacja nieprzyzwoitego poczucia humoru i szczerych uczuć, więc można zagłębiać się w moim wnętrzu bez końca, a i tak nikt nie dokopie się do samego dna.

Przynajmniej tak było do czasu, aż nie poznałem Cassie Phillips.

Szalonej, wymagającej i mocno nieprzyzwoitej kobiety.

Kobiety, która ma także najczulsze nieskrępowane serce, a podbicie go stało się moim nadrzędnym celem – chciałbym znaczyć coś dla kobiety, która już tak wiele znaczy dla mnie.

A ponieważ jestem facetem, który w tym samym pieprzonym czasie pragnie szaleństwa i zaangażowania, możecie się spodziewać dość wyboistej drogi z piekła rodem.

Panie i panowie, zapnijcie pasy.

Oto nasza historia.

ROZDZIAŁ 1

CASSIE

Promienie słońca chylącego się nad oceanem ku zachodowi skąpały Key West w odcieniach różu i pomarańczu. Pstryknęłam kilka ostatnich zdjęć i odsunęłam aparat od twarzy. Dwunastu szalenie seksownych modeli pozowało na piasku, prężąc mokre od wody muskuły, prezentując wysportowane sylwetki odziane jedynie w najnowszą kolekcję kąpielówek od znanego nowojorskiego projektanta Fredricka La Hue.

Tak, miałam bardzo trudne życie.

– Dobra, chłopcy, kończymy na dzisiaj – powiedziałam, podnosząc się i otrzepując kolana z piasku. – Dziękuję wszystkim za świetną robotę. Jeśli ktoś jest spragniony, a wiem, że większość z was by coś chlusnęła, zapraszam do baru Sloppy Joe. Ja stawiam. – Modele i moja załoga zaczęli się cieszyć, na co się uśmiechnęłam. – Wiedzcie, że ta cholerna sesja zdjęciowa właśnie dobiegła końca! – wykrzyknęłam. Odpowiedział mi rozentuzjazmowany chór głosów, więc poszłam do namiotu, by podłączyć aparat do laptopa.

Na ekranie pojawiła się siatka utworzona z setki miniatur fotografii czekających tylko na kliknięcie. Zaznaczyłam więc wszystkie i przeniosłam do programu edytującego. Trudno mi było zapanować nad podnieceniem, gdy przeglądałam surowy materiał, jaki udało mi się przygotować. To był zdecydowanie długi dzień, ponieważ pracowałam od wschodu aż do zachodu słońca, wiedziałam jednak, że gdy zakończę magiczną obróbkę, Fredrick będzie wniebowzięty na widok seksownych fotek, które mu wybiorę.

Ze stołu z przekąskami porwałam butelkę wody, a kiedy wróciłam do komputera, zastałam przy nim moją asystentkę Olivię przeglądającą fotki. Dziewczyna spojrzała na mnie znad ekranu i wyszczerzyła zęby w uśmiechu.

– Są fantastyczne, Cass.

– Dzięki. Myślę, że Fredrickowi naprawdę się spodobają. Pokocha gromadę dobrych, prawie nagich facetów. Kto by nie lubił takiego widoku?

Olivia parsknęła śmiechem i przerzuciła zdjęcie.

Współpracowałam z nią już od kilku lat, doceniałam jej pomoc. Stała się nie tylko moją przyjaciółką, ale też uczennicą, bo postanowiłam wziąć ją pod swoje skrzydła i nauczyć wszystkiego, co wiedziałam o fotografii. Ten temat bardzo ją interesował, więc miałam nadzieję, że pewnego dnia, z moją pomocą odnośnie techniki i etyki zawodowej, z asystentki awansuje na fotografa.

Joshua, mój ulubiony makijażysta i patologiczny flirciarz, zerknął Olivii przez ramię i szturchnął ją biodrem, spychając z miejsca. Niewiele czasu zajęło mu, by wetknąć ciekawski nos w moją prywatną kolekcję zdjęć.

– Chwila… co to? Nie pamiętam tych fotek.

Wszedł w katalog, w którym znajdowały się ujęcia drużyny rugby Kline’a, Thatcha i Wesa, co rozbudziło pożądanie w oczach chłopaka. Uśmiechnęłam się na wspomnienie tej sesji, która miała miejsce kilka tygodni przed ślubem Georgii i Kline’a. Wpadłyśmy na trening chłopaków, bo później mieliśmy iść na kolację i nie muszę chyba mówić, że apetyczni faceci grający w rugby sprawili, że dziękowałam bogom, iż wzięłam ze sobą aparat.

Joshua wskazał na zdjęcie Thatchera, którego wysokiej, umięśnionej sylwetki nie dało się przegapić. Idealnie wyrzeźbione seksowne ciało mężczyzny ubranego jedynie w czarne spodenki zajmowało tak wiele przestrzeni, że niemal nie mieściło się w kadrze. Włosy miał mokre od potu i stał z rękami na biodrach, szczerząc zęby do obiektywu jak jakiś zadziorny sukinsyn.

– O Boże – sapnął Joshua. – Kto to?

– Thatch.

– Czy to jakaś odlotowa ksywka?

Pokręciłam głową, śmiejąc się.

– Nie, to zdrobnienie jego imienia. Nazywa się Thatcher Kelly – wyjaśniłam, nim mruknęłam pod nosem: – Chociaż mógłby to być synonim seksownego ciacha. Boże, tak. – Wpatrywałam się w zdjęcie. – Z pewnością.

Joshua westchnął.

– Ma kogoś?

Pytanie to przez ułamek sekundy było dla mnie dziwne, ale zaraz niepewność minęła. Uśmiechnęłam się.

– O nie, jest bardzo samotny.

Przecież nie miał nikogo na stałe, więc − ściśle rzecz biorąc − był samotny, czyli nie skłamałam. Zapomniałam jednak dodać, że nie leciał na facetów.

Joshua wpatrywał się nieprzerwanie w fotografię, nim zapytał:

– Mógłbym dostać jego numer?

Nie wahałam się ani chwili. Przecież mówiliśmy o Thatchu, a nie przepuściłabym żadnej okazji, by wywinąć mu jakiś numer.

– Daj mi swoją komórkę.

Podał mi telefon, a ja z przyjemnością wpisałam mu do kontaktów numer Thatcha. Postanowiłam się nie zastanawiać, dlaczego znałam go na pamięć.

– Cholera, chcę tego gościa – powiedział Joshua, nadal wpatrując się w ekran mojego komputera, zanim przeniósł wzrok na wyświetlacz swojej komórki.

Przechyliłam głowę na bok.

– Wydawało mi się, że z kimś się spotykasz.

Chłopak się skrzywił.

– Spotykałem się, ale najwyraźniej jestem zbyt wielką przylepą.

– Olej tego typa. To jakiś dupek.

– Tak – mruknął. – Dupek, w którym się zakochałem. Do diabła, wciąż go kocham. Chciałbym, by moje serce zapomniało już o jego istnieniu.

Pokręciłam głową z niewielkim współczuciem − niewątpliwie brakowało mi empatii.

– Rety, miłość to złośliwa zdzira, co?

Joshua zachichotał.

– I mówi to dziewczyna, która nigdy nie miała nikogo na stałe.

Uśmiechnęłam się.

– Może jestem większą zdzirą niż miłość?

Ponownie spojrzał na swój telefon, a jego spojrzenie się rozpromieniło.

– A pieprzyć to, raz się żyje, zadzwonię do tego seksownego skurczybyka.

Zanim zdołałam go powstrzymać – choć tak naprawdę tego nie chciałam, bo nie mogłam przegapić takiej okazji do żartu – kliknął numer Thatcha i dał rozmowę na głośnik.

Trzy sygnały później głęboki głos, od którego zapulsowała moja szparka, wypełnił namiot.

– Thatch.

– Czy to Thatcher Kelly? – zapytał z uśmiechem Joshua, patrząc mi w oczy.

Zapewne powinnam czuć się źle z powodu rzucenia chłopaka wilkom na pożarcie, ale, rany, trudno było nie skręcać się ze śmiechu na myśl o rozwoju sytuacji.

– To ja – odparł autorytarnie i cholernie seksownie Thatch. Moja cipka zaczęła się dosłownie zwijać.

Boże, nie ciesz się tak, ty sprośna lafiryndo – zbeształam ją w myślach. – W tej rozmowie telefonicznej chodzi o wygłupy, nie flirtowanie.

– Cześć – wymruczał seksownym głosem mój makijażysta w kierunku komórki. – Z tej strony Joshua, mamy wspólną koleżankę.

– A kim jest owa wspólna koleżanka? – zapytał otwarcie, choć też ostrożnie, Thatch. Wiedziałam, że pomimo krzykliwej osobowości był dość skrytym facetem.

– Cassie Phillips.

Thatch zaśmiał się gardłowo, aż stwardniały mi sutki.

– Tak, znam Cassie. – Wyczuwałam, że miał na myśli sens biblijny, bo dobrze wiedziałam, że wcale mnie tak dobrze nie znał.

– Pokazała mi kilka twoich zdjęć i muszę przyznać…

– Cassie ma w aparacie moje zdjęcia?

– Tak, kochany, pewnie, że ma. Bez koszulki i nie potrafię zaprzeczyć, że jestem tobą zainteresowany.

– Jesteś zainteresowany? – W głosie Thatcha pobrzmiewała dezorientacja.

– Tak. Bardzo zainteresowany. Cassie wspomniała też, że jesteś wolny. I, cóż, ja też jestem wolny. Myślę, że moglibyśmy to wykorzystać. Tak się zastanawiałem, czy może miałbyś ochotę na drinka?

– I Cassie powiedziała ci, że też byłbym zainteresowany?

Joshua łypnął na mnie, ale nie zawahał się przy odpowiedzi:

– Nie dosłownie, ale tak.

Z głośnika popłynął cichy śmiech.

– Joshua, miło mi się z tobą rozmawia, ale będę miał poważny problem z tym scenariuszem.

– O – jęknął mój makijażysta. – A jakiż to?

– Tak jakby wolę gadające cycki, a właścicielka takowych jest dosłownie zakochana w moim fiucie.

– Wcale nie kocham twojego fiuta, gnojku – odparłam, na co Olivia i Joshua od razu na mnie spojrzeli.

Chłopak wpatrywał się we mnie przez dłuższą chwilę, nim w końcu pokazał mi środkowy palec.

– Jesteś większą zdzirą niż miłość – powiedział z uśmiechem, podając mi telefon i szepcząc do ucha: – Lecisz na niego, mała krętaczko. I nawet nie myśl, że zapomnę o tej rozmowie. Jesteś moją dłużniczką, Phillips. Wisisz mi sporą przysługę.

Roześmiałam się i pokręciłam głową.

– Nie, tylko się z nim droczę. I o jak sporej przysłudze mówimy?

– O nowym chłopaku z dwudziestopięciocentymetrowym wężem w spodniach.

– Dwudziestopięciocentymetrowym? – Wytrzeszczyłam oczy. – Dasz radę z czymś takim?

– O tak. Mam bardzo głębokie gardło. – Joshua puścił do mnie oko. – A tak przy okazji, to jesteś kłamczuchą. Chcesz tego wielkiego, złego faceta między swoimi udami – dodał szeptem, nim przeszedł do drugiego namiotu, by pozbierać sprzęt.

Wyłączyłam głośnik, po czym głęboki głos Thatcha wypełnił moje ucho.

– Wiesz, że nie musisz wymyślać tych skomplikowanych podchodów, by usłyszeć mój głos, kociaku. Subskrypcja wiadomości, a teraz to? Wydaje się, że to sporo zachodu, choć przecież możesz zadzwonić do mnie, kiedy ci się żywnie podoba.

– Pa, Thatcher – pożegnałam się z irytacją, choć tak naprawdę nie byłam wkurzona. Dzięki fotografii i ochrypłemu śmiechowi tego mężczyzny pochłonęło mnie wyobrażanie sobie, jak jego długi pociąg wjeżdża do mojego tunelu.

– Bądź grzeczna, Cassie.

– Jak zawsze.

Roześmiał się.

– Jakoś trudno mi w to uwierzyć. Powiedz koledze, że doceniam telefon i propozycję. Gdybym nie leciał na babki, zaprosiłbym go na przyzwoitą kolację, drinka, a następnie do siebie, by pieprzyć go do utraty tchu.

– Opisujesz mi tu niezłą randkę. Jesteś pewien, że nie dasz mu szansy? Kto wie? Może polubisz parówki?

– Myślisz? – zapytał, wchodząc w rolę, choć oboje dobrze wiedzieliśmy, że jeśli Thatcher Kelly na coś leciał, to były to cipki.

– Kiedy pozwoliłam ci się pocałować, działy się dziwne rzeczy.

Jego głos opadł o kilka oktaw.

– Masz na sobie biustonosz?

– A co to ma z czymkolwiek wspólnego?

– Noszenie biustonosza zawsze ma wszystko ze wszystkim wspólne. To nieustannie dobry temat.

Pokręciłam głową, ale spojrzałam na swoją koszulkę.

– Nie powinno cię to zaskoczyć, ale nie, nie mam.

Jeśli Thatcher Kelly cokolwiek uwielbiał, były to moje cycki. Z tego, co wiedziałam, był prezesem fanklubu moich zderzaków.

– Tak, staje mi na samą myśl. Można powiedzieć, że pręży się jak dzida.

– Spadaj z tym swoim wzwodem, Thatch.

– Przyjedź i mi z nim pomóż – rzucił wyzwanie.

– Cudna propozycja, ale nie ma mnie w Nowym Jorku.

– A gdzie jesteś?

– Na Key West.

– A kiedy wracasz?

– Dopiero za kilka dni – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– Powinnaś zadzwonić, gdy będziesz w mieście.

– Tak? Powinnam? A niby dlaczego?

– Bo nie możesz przestać o mnie myśleć.

Zapatrzyłam się na ciemniejący ponad oceanem horyzont. Nie mogłam zaprzeczyć, że miał trochę racji. Niemal dwa miesiące temu spędziliśmy razem nieco czasu, pilnując kota Kline’a i Georgii, podczas gdy tych dwoje pieprzyło się jak króliki w podróży poślubnej na Bora Bora.

Pilnowanie zmieniło się w poszukiwania, gdy Walter zniknął nam na kilka dni, w czasie których Thatcher zaczął do mnie uderzać. Po wszystkim nawet dzwoniłam do niego okazjonalnie i wysyłałam wiadomości, żeby zapytać, co u niego słychać.

Było to do mnie zupełnie niepodobne i zaczynałam się zastanawiać, czy nie musiałam znaleźć sobie kogoś do łóżka, by o nim zapomnieć.

– Nic mi o tym nie wiadomo – odpowiedziałam sceptycznie. – Niedawno widziałam nowego Supermana i moje fantazje zajmuje w tej chwili Henry Cavill.

– Piszę się na odgrywanie ról, kociaku. Jeśli cię to kręci, założę wackowi pelerynę.

To była całkiem seksowna wizja.

– A może cię spuszczę po brzytwie.

– Nie spuścisz, bo będę zajęty pożeraniem twojej babeczki, a spuszczanie zostaw dopiero na drugą randkę.

Boże, był królem ciętych ripost. Zapewne powinno mnie to wkurzyć, ale działo się inaczej. Zbyt mocno bawiły mnie takie słowne przepychanki.

– Znów googlowałeś potencjalne odpowiedzi? – droczyłam się.

– Z wielkim penisem wiąże się wielka odpowiedzialność, kociaku.

Roześmiałam się.

– Boże, to okropne.

– Popraw mnie, jeśli się mylę, ale wiem, że chcesz, bym ponownie cię pocałował.

Tak, całowaliśmy się. Raz. Byłam pewna, że zrobił to tylko po to, by zamknąć mi usta, jednak nie pozostał mi po tym niesmak, chociaż Thatch mnie irytował, zachowując się tak, jakby ten pocałunek był częścią gry. Normalnie nie byłam wrażliwa, dałam się jednak porwać tamtej chwili, póki brutalnie nie sprowadził mnie na ziemię. Gnojek.

– Rozłączam się już.

Zaśmiał się.

– Dobra, dobra. Zadzwoń, gdy wrócisz.

– Pomyślę o tym.

– Pomyślisz? – powtórzył. – Cholera, to o wiele lepsza odpowiedź niż ostatnio, gdy cię o to prosiłem.

Uniosłam brwi.

– A co ci ostatnio powiedziałam?

– Że strzelisz mnie z liścia w krocze.

– Nie martw się, T. Wykombinuję coś, by zrobić i to.

Jego głęboki śmiech był ostatnim, co słyszałam, nim się rozłączyłam.

Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że niechcący wyraziłam chęć spotkania się z nim, ponieważ bez względu na moje plany strzał z liścia w krocze wymagał mojej fizycznej obecności przy nim.

ROZDZIAŁ 2

THATCH

Czterdzieści lat małżeństwa moich rodziców i trzydzieści pięć lat mojego życia sprowadziły mnie do rodzinnego miasta Frogsneck w stanie Nowy Jork. Rodzice świecili przykładem idealnego zaangażowania w związek małżeński, świętowanie ich rocznicy wiele dla mnie znaczyło. Byli najlepsi – troskliwi, lojalni i szczerzy do bólu.

Jednak nienawidziłem, jak ludzie w tym mieście patrzyli na mnie i na moich rodziców, co od lat pozostawało niezmienne.

Ich opinia często opierała się na domysłach, które, niestety, przeważnie odbiegały od rzeczywistości.

Wiedziałem, że po przyjęciu nie powinienem pojawiać się w lokalnym barze. Doświadczenie powinno mnie tego nauczyć i przełożyć się na pozostanie w domu rodzinnym, ale tak się nie stało.

A teraz, gdy drzwi otworzyły się, ujawniając jedno z najgorszych wspomnień ze szkoły średniej, musiałem stawić czoła konsekwencjom.

– Cześć Ryan, widziałeś, kto się pojawił? – zapytał Johnny Townsend swojego kumpla Ryana Fondlana.

Przez wiele lat mojej młodości sam dźwięk imienia Johnny’ego sprawiał, że krew szybciej krążyła mi w żyłach. Chyba częściowo z tego powodu nie znosiłem kolegi z drużyny rugby, który miał na imię John. BAD była drużyną, w której w weekendy graliśmy z Kline’em i Wesem, niedorzecznie pozwalając nazywać się „bogatymi, złymi chłopcami”. Drużynę sponsorowała restauracja Wesa o nazwie BAD. To cholernie zła nazwa dla restauracji, ale kumpel sporo na niej zarabiał. Pomagało mu zapewne również to, że był właścicielem drużyny futbolowej i jadało u niego wielu sportowców.

W rugby grał z nami też John, z którym ściąłem się już zbyt wiele razy. Cholera. Na następnym treningu zapewne będę musiał się postarać nie być aż takim fiutem.

– Johnny… – próbował przerwać Ryan, ale na nic się to zdało.

Ryan zawsze łagodził chamskie docinki Johnny’ego, skrzywiłem się więc, widząc, że po tylu latach nic się w tym względzie nie zmieniło.

– Niemal nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Taka szycha jak Thatcher Kelly w barze Lepki Ogórek? Trochę dziwne – skomentował Johnny, próbując mnie wkurzyć. Zaczął grać mi na nerwach w pierwszej klasie liceum, kiedy byłem dzieciakiem z nadwagą. Nie miałem kompleksów, ale on z przyjemnością próbował je we mnie rozbudzić. Sytuacja drastycznie się zmieniła, gdy zaledwie dwa lata później urosłem o trzydzieści centymetrów, a do mojej sylwetki przybyło dwadzieścia kilo mięśni.

– Spokojnie, John – zasugerował Ryan. – Usiądź sobie i zamów drinka. – Następnie zwrócił się do mnie: – Cześć, Thatch – powitał mnie z grymasem, zajmując miejsce obok, żeby oddzielić Johnny’ego ode mnie (co było mądre, choć nie powstrzymało tamtego przed łypaniem na mnie złowrogo). – Co tam słychać?

– Wszystko spoko – odparłem szczerze, ale nie rozwodziłem się nad tematem, pragnąc, by rozmowa była jak najmniej bolesna. Upiłem łyk piwa. Normalnie nie byłem wielkim fanem złotego trunku, ale dziś gładko przechodził mi przez gardło.

– Sporo czasu cię tu nie widzieliśmy – ciągnął.

– No.

– Nie tęsknisz za domem? – zapytał, a Johnny się skrzywił.

– Oczywiście, że nie tęskni. Jest za dobry, żeby przyjeżdżać w takie miejsce.

Zacisnąłem usta i zrobiłem, co w mojej mocy, by zignorować Johnny’ego i skupić się na rozmowie z Ryanem.

– Tak. Ale widuję się regularnie z bliskimi. Rodzice mnie odwiedzają, Frankie też jest w mieście. – Wzruszyłem ramionami.

– Frankie – powiedział Johnny pod nosem, czym po raz pierwszy naprawdę mnie dziś wkurzył.

– Pilnuj się – ostrzegłem, wstając. Zgrzyt drewnianych nóg stołka na podłodze zwrócił uwagę kilku klientów.

Ryan natychmiast stanął między nami.

– Ma kiepski wieczór, Thatch. Ostatnio się rozwiódł, a dziś jego żona wygrała opiekę nad dziećmi – szepnął.

Próbując uspokoić galopujące serce, ponownie usiadłem i machnąłem na barmana, by podał mi rachunek. Pójście do baru na piwko, by się zrelaksować, stało się dość stresujące.

– Jak się miewa Frankie? – zapytał Johnny. Próbowałem wziąć sobie do serca informacje przekazane przez Ryana i zignorować jego kumpla, modląc się w duchu, żeby barman pospieszył się z moim rachunkiem. Im szybciej stąd wyjdę, tym lepiej.

– Zamknij się, koleś – doradził Ryan, gdy ponownie wstałem. Nigdy nie byłem potulny, a tym bardziej nie teraz, gdy stałem się przeciwieństwem mięczaka. Miałem metr dziewięćdziesiąt sześć i ważyłem sto dwanaście kilo, więc praktycznie byłem dwa razy większy niż oni.

– Też się nie pokazuje – ciągnął niezrażony Johnny. – Ale na jego miejscu chyba też nie pojawiałbym się w domu. Pieprzony prosiak tarzający się we własnym gównie, trzymający się nogawki faceta, który zabił jego siostrę tylko po to, by nie wypaść z interesu.

Johnny wstał, a we mnie zawrzała krew, gdy z cwaniackim uśmieszkiem obszedł Ryana i stanął przede mną.

Jego szyderstwa przekształciły się w ostry jak nóż szept:

– Powiedz, Thatch, jak to jest uniknąć odpowiedzialności za morderstwo?

***

Przyglądałem się, jak krew ze zranionej dłoni skapuje na betonową posadzkę. Za pomocą pięści szybko i skutecznie przedstawiłem Johnny’emu swoje zdanie, przez co znalazłem się w tym miejscu – niewielkiej, zimnej, betonowej celi.

Od strony prawnej pojedynczy cios nie stanowił wielkiego problemu, jednak walka, która rozpętała się pomiędzy resztą klientów baru już tak. Zgadywałem, że w starym cichym miasteczku jak to rozrywkę można było znaleźć dosłownie we wszystkim – nawet w bezzasadnej bójce na pięści.

– Kelly! – krzyknął szeryf Miller, wyrywając mnie z zamyślenia. – Rozmowa telefoniczna!

Skinąłem uprzejmie głową.

– Tak, proszę pana. – Wstałem z ławki, by wyjść z celi. Szeryf Miller popatrzył na mnie, gdy jego młody zastępca otwierał kratę. Jego spojrzenie było lekceważące, ale nie mogłem go za to winić. Przez lata poprzedzające mój wyjazd z Frogsneck przysporzyłem mu wielu problemów, a gdy wróciłem po dekadzie, przerabialiśmy powtórkę z rozrywki.

Mimo wszystko jako nieliczny spośród tutejszych szanował moich rodziców, więc robiłem, co mogłem, by okazać mu wdzięczność.

– Przepraszam za całe zajście, szeryfie.

– Tak – powiedział, śmiejąc się. – Jestem pewien, że ci przykro. Zapewne niezbyt wygodnie siedzi się w celi w tak kosztownym garniturze.

Puściłem to mimo uszu. Jego spojrzenie się zmieniło, choć moje pozostało niewzruszone. Być może błysnął w nim jednak szacunek.

– Nie, proszę pana. Jest mi przykro, że się tu znalazłem, bo w wieku trzydziestu pięciu lat powinienem umieć nad sobą panować. Tylko dlatego przepraszam.

– Wyobrażam sobie, że Margo jest dość czułym punktem – mruknął, dając znać, że znał prawdziwy powód zamieszania bez względu na to, co zeznali naoczni świadkowie. Właśnie dlatego był tak dobrym szeryfem.

Margaret, moja szkolna miłość, którą wszyscy nazywali Margo, umarła, spędzając ze mną weekend. Byłem jedynym, który widział całą tragedię. Ale, szczerze mówiąc, poradziłem sobie z tym. Nie zapomniałem o jej śmierci, nie zapomniałem o tym, co widziałem i, tak, zmieniło to moje życie, jednak nie wpływało na każdą decyzję. Nie zadręczałem się czymś, za co nie byłem odpowiedzialny. Niestety ludzie o ograniczonych umysłach mieli za dużo czasu, by dać temu spokój.

Oskarżenie o tak potworny czyn nigdy nie miało przejść bez konsekwencji – w podobnych sytuacjach wciąż nie potrafiłem wykazać się cierpliwością. Właśnie dlatego zazwyczaj nie pojawiałem się w mieście.

Nie podobało mi się też, że pierwsza wizyta po tylu latach wyszła aż tak przewidywalnie.

– Tak, proszę pana – odpowiedziałem szczerze.

– Zadzwoń sobie – polecił, wskazując miejsce, gdzie znajdował się telefon.

Kurwa. Można było powiedzieć, że technika mi w tej chwili nie sprzyjała. Na pamięć znałem jedynie numer telefonu rodziców. Cóż, i jeszcze jeden. Roześmiałem się w duchu, przypominając sobie powód, dla którego się go nauczyłem. „Ostatnie cztery cyfry są w parach”, powiedziała zadziorna Cassie Phillips w mojej głowie. „Jak bardzo to zajebiste?”. Było to niedorzeczne, ale i tak zapamiętałem.

– Szeryfie…

– Czego? – warknął. Super. Przez chwilę się szanowaliśmy, a teraz to zniszczyłem. Po prostu zajebiście.

– Mógłbym zerknąć do swojej komórki, by spisać numer? Na pamięć znam tylko jeden… – zacząłem kłamać.

– Więc pod niego zadzwoń, Kelly – przerwał mi.

Skrzywiłem się, ale się nie poddałem:

– Przykro mi, ale to numer telefonu rodziców, a, szczerze mówiąc, wolę siedzieć tu przez całą wieczność niż zrujnować im obchody czterdziestej rocznicy ślubu.

– Dobra – zgodził się.

Westchnąłem z ulgą.

Jednak stan ten był krótkotrwały.

– Żadnego dzwonienia. Wracaj do celi.

Cholera! Zastępca ponownie otworzył kratę i gestem zaprosił mnie do środka. Kiedy posadziłem tyłek na zimnej ławce, z irytacją oparłem głowę o betonową ścianę.

Miałem tu zgnić. Szeryf Miller zatrzyma mnie już na zawsze. Super ci poszło, złotousty.

Johnny uśmiechał się drwiąco z drugiej strony celi, póki nie uświadomił sobie, że nie oddzielały nas od siebie żadne kraty.

– Townsend! – krzyknął szeryf. – Twoja kolej na dzwonienie!

Johnny wstał i bez słowa podszedł do telefonu. Pięć minut temu powiedziałbym, że z naszej dwójki to ja byłem mądrzejszy, ale teraz powątpiewałem w to.

Zamknąłem oczy i próbowałem pogrążyć się we śnie lub szczęśliwych myślach, w zależności, co przyszłoby pierwsze. Myślałem, że zobaczę w wyobraźni zielonooką dziewczynę z przeszłości, przez którą tak dziś cierpiałem, ale się pomyliłem. W mojej głowie ożywił się obraz błękitnych i psotnych tęczówek od miesiąca regularnie goszczących w moich fantazjach.

Ja pierdzielę, więzienie nie było dobrym miejscem, by przypominać sobie o tych fantazjach.

Odetchnąłem głęboko, jedna myśl powiodła do drugiej, aż w końcu zasnąłem.

***

– Kelly! – krzyk szeryfa Millera wyrwał mnie z drzemki. Potrząsnąłem głową, by się obudzić, i rozejrzałem się po pustej celi. Kiedy spojrzałem na mężczyznę, był rozbawiony i kiwał na mnie dwoma pulchnymi palcami.

Wstałem, więc otworzył drzwi i wskazał telefon.

– Mam nadzieję, że przyśnił ci się jakiś numer. Masz minutę na zastanowienie i trzy na rozmowę. Sugeruję, byś jak najlepiej wykorzystał wszystkie cztery.

Szlag by to trafił.

Wciąż zaspany i sfrustrowany, nie marnowałem czasu. Wyszedłem z celi i udałem się prosto do aparatu. Miałem przeczucie, że gdybym nie poszedł, nie dostałbym trzeciej szansy. Praktyczna strona mojego umysłu wiedziała, że nie będzie mnie tu wiecznie trzymał tylko dlatego, że nie znałem numeru telefonu, ale po nocy z piekła rodem właśnie takie miałem przeświadczenie. Próbowałem być na tyle dorosły, by przekonać samego siebie, że powinienem zadzwonić do rodziców, ale okazało się to bezowocne. Za każdym razem, gdy unikałem wykonania tego telefonu, opóźniałem jedynie wyjście z aresztu, a dziś nie mogłem pozwolić sobie na te żałosne wakacje.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Banking the Billionaire

© 2016, Max Monroe

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2018

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © Vstock LLC/Getty Images

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-394-5

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl