Tytuł oryginału: The Beautiful Dead

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Maria Śleszyńska

Redaktor prowadzący: Ewa Orzeszek-Szmytko

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Zdjęcia wykorzystane na okładce

© Kum Asia/Shutterstock

© SipaPhoto/Shutterstock

© Belinda Bauer 2016. All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2018

© for the Polish translation by Paweł Wolak

ISBN 978-83-287-0847-1

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2018

FRAGMENT

Dziękuję Cardiff Poker Tour za świetną zabawę i pieniądze…

Spis treści

Część pierwsza

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

Część druga

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

Część trzecia

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

Podziękowania

Spójrz na piękno, które niesie ze sobą tylko śmierć.

Popatrz na tratwę Meduzy, na blade jak wosk ciała spoczywające beztrosko na rozpadających się belkach, z rozwartymi pięściami i zamkniętymi oczami niewidzącymi już potworności tego świata. Wreszcie odnaleźli spokój. Ich oblicza są pogodne, podczas gdy twarze nieszczęsnych ocalonych wykrzywia grymas osłupienia.

Popatrz na Posłańca Śmierci, który przyszedł po Dziewczynę, na jego gnijące ciało, ledwo trzymające się kości. Spójrz, jak Dziewczyna odwraca się z pozorną tylko zgrozą, jedną ręką filuternie obejmując szkielet mężczyzny…

Popatrz na dwoje męczenników na arenie, właśnie dosięga ich szczerzący zęby tygrys. Oni także są piękni. I spokojni – nawet wtedy, gdy pazury przebijają ich skórę. Trzymają się za ręce pewni, że ból istnienia wkrótce minie, a oni znajdą się razem po drugiej stronie…

Wybitny artysta wie, jak sprawić, byśmy bez słowa skargi przeszli z tego świata do następnego. Starzy mistrzowie robili to z gracją, białymi jak porcelana dłońmi, z rzęsami opadającymi na blade policzki, w towarzystwie stoickich żałobników i tragicznych bohaterów.

Któż nie chciałby zostać tak zapamiętany? Któż nie cieszyłby się życiem wiecznym w świecie lepszym od tego? Któż nie pragnąłby być tak piękny?

Bądź ze mną szczery, drogi czytelniku.

Któż nie wolałby być martwy?

Część pierwsza

1

1 GRUDNIA

W nowych butach strasznie bolały ją stopy.

Layla Martin kupiła je w czwartek, choć już wtedy czuła, że cisną ją w palce.

Sto trzydzieści funtów. Jedna trzecia jej tygodniowej pensji.

Włożyła je tego samego dnia wieczorem, a potem w piątek, kiedy robiła sobie tosta z serem na kolację. W sobotę poszła w nich do pracy, chociaż zdawała sobie sprawę, że będzie jedyną osobą na ósmym piętrze, a być może i w całym budynku. Chciała je rozchodzić przed poniedziałkiem. Planowała wtedy przynajmniej dwadzieścia razy przeparadować przed szklaną ścianą biura nowego kierownika działu księgowości. Facet miał sportowy samochód i świetny tyłek, a Layla wiedziała, że na absurdalnie wysokich obcasach jej łydki wyglądają fantastycznie.

Teraz w tych samych butach biegła ile sił w nogach.

A w zasadzie uciekała w popłochu, ratując własne życie. Przynajmniej tak jej się zdawało.

Na pustej klatce schodowej rozbrzmiewał stukot jej nowiutkich szpilek przypominający serię strzałów z karabinu maszynowego. Była przerażona i nie mogła odgonić rozpaczliwej myśli, że ściga ją jakiś wariat. Jednocześnie strasznie żałowała, że nie przyszła do pracy w swoim zwykłym weekendowym stroju, czyli w dżinsach, swetrze i adidasach.

Zdawała sobie sprawę, że w zaistniałych okolicznościach wybór właściwego obuwia mógł być sprawą życia i śmierci.

***

Mężczyzna pojawił się nagle po drugiej stronie dużego biura typu open space. Layla Martin podniosła wzrok znad pliku ToppFlyte i zobaczyła, że obok windy stoi jakiś facet. Kompletnie zaskoczona poczuła dreszcz niepokoju. To doprawdy było trochę niedorzeczne, znajdowała się przecież w centrum Londynu, w biały dzień. Była jednak całkiem sama na ósmym piętrze, a to zmieniało postać rzeczy.

Mężczyzna wyglądał normalnie. Nie było w nim nic podejrzanego. Pewnie pomylił piętra albo przyniósł jakąś przesyłkę.

– Dzień dobry – powiedziała. – W czym mogę panu pomóc?

– Jestem przyjacielem. Nie jestem dziki.

Zmarszczyła brwi.

– Może pan powtórzyć?

Zamiast odpowiedzi włożył dłoń w skórzanej rękawiczce do kieszeni płaszcza i wyciągnął nóż.

Layla Martin nigdy wcześniej nie znalazła się w prawdziwym niebezpieczeństwie, ale w tej sytuacji wahała się tylko przez ułamek sekundy. Niemal od razu zerwała się na równe nogi, złapała torebkę i zaczęła uciekać.

Mężczyzna blokował dojście do windy, więc pobiegła w stronę schodów.

Nie krzyczała. Gdy wyobraziła sobie, jak jej głos odbija się echem na klatce schodowej, ogarnął ją jeszcze większy strach. Starała się nie wpaść w panikę. Wiedziała, że musi myśleć. Biegła tak szybko, jak to tylko możliwe, mimo że miała na sobie te cholerne buty. Żeby nie stracić równowagi, trzymała się kurczowo pokrytej czarnym plastikiem poręczy. Patrzyła pod nogi, a przed jej wytrzeszczonymi oczami przesuwał się rozmyty obraz kolejnych stopni. Musiała bardzo się koncentrować, żeby nie upaść. Długie blond włosy wciskały się jej do ust, a torebka obijała o biodro.

Na czwartym piętrze powinien ktoś być. Kiedyś jechała windą z kobietą, która wysiadła na tej kondygnacji, narzekając, że musi pracować w weekendy.

Layla zatrzymała się na półpiętrze. Była zdyszana i zasapana, ale uspokoiła oddech i zaczęła nasłuchiwać.

Nic. Cisza.

Może ten facet wcale jej nie ściga? Może w ogóle nie miał takiego zamiaru? A co jeśli tylko jej się wydawało, że widzi nóż w jego ręce?

Nie, przecież on…

Zaczęła zbiegać, tym razem wolniej, ponieważ nogi miała jak z waty i bolały ją poobcierane palce.

Otworzyła drzwi pożarowe oznaczone ogromną cyfrą cztery i ostrożnie wyszła na korytarz.

– Halo!

Nadjechała winda. Rozsunęły się drzwi. W środku stał mężczyzna. Był spokojny i nie wykonał żadnego ruchu. W opuszczonej ręce trzymał, jak gdyby nigdy nic, nóż – tak, to bez wątpienia był nóż!

Uśmiechnął się.

Layla wydała z siebie okrzyk przerażenia. Zatrwożona nie wierzyła własnym oczom. Zamachnęła się torebką. Mierzyła w głowę, ale chybiła i na mężczyznę spadł tylko deszcz drobnych przedmiotów. Kątem oka zobaczyła, jak napastnik robi unik i się kuli. Wypadła na klatkę schodową i biegiem ruszyła w dół.

Na kolejnym półpiętrze zrzuciła buty i zostawiła je na podłodze.

O wiele lepiej.

Nie należała do szczególnie wysportowanych kobiet, ale była młoda i szczupła. Bez tych cholernych szpilek poczuła się nagle wyjątkowo zwinna. Wreszcie udało jej się złapać właściwy rytm. Prawie nie dotykała schodów i pokonywała piętra w pięciu, sześciu susach. Na zakrętach mocno łapała za poręcz i obracała się z impetem o sto osiemdziesiąt stopni, żeby jak najszybciej minąć następny betonowy podest. Gdzieś za jej plecami trzasnęły drzwi. To było jednak daleko.

Nie dopadnie jej. Na pewno jej nie dopadnie. Na sto procent uda jej się wymknąć z zasadzki.

Poczuła, jak dławiony w gardle szloch zmienia się w histeryczny śmiech. Miała na nogach pończochy i jej stopy ślizgały się na stopniach, ale ona potrafiła to wykorzystać. Świetnie sobie radzisz, maleńka! Wszystko jest pod kontrolą.

Biegnij, podskocz, złap za poręcz, potem poślizg i obrót… Biegnij, podskocz, złap za poręcz, potem poślizg i obrót…

To było jak zjazd z wysokiej zjeżdżalni bez żadnych zabezpieczeń, za to z dreszczykiem grozy. Ale nie szkodzi, przecież wiedziała, że wszystko dobrze się skończy.

Tłumiąc szaleńczy śmiech, szarpnęła za drzwi oznaczone literą P i wbiegła do przestronnego jasnego lobby z błyszczącą wyfroterowaną podłogą. Odwróciła się w stronę wyjścia, ale poślizgnęła się, straciła równowagę i z hukiem runęła na prawy bok. Nim jednak zdążyła zarejestrować upadek, już stała na nogach.

Wyjście było tuż-tuż.

Ocalenie miała w zasięgu wzroku. Nawet bardziej niż w zasięgu wzroku…

Stała przed ogromną panoramiczną szybą.

Coldharbour to nowy biurowiec. Wielkie eleganckie lobby z błyszczącymi ścianami i marmurową podłogą pachniało bardziej budową niż ludźmi. Elewacja była w całości wykonana z szarego dymionego szkła, przez które z zewnątrz nie było nic widać. Layla stała jednak w środku, jakieś trzydzieści metrów od drzwi wejściowych, skąd widziała Oxford Street jak na dłoni – tłum ludzi szedł właśnie na świąteczne zakupy, wydeptując ścieżki w brudnym śniegu.

Ruszyła biegiem do wyjścia, wciskając rękę pod pachę, żeby sięgnąć do torebki. Palce Layli zaczęły nerwowo przeszukiwać jej zawartość. W nietypowym dla siebie pośpiechu chwytała i wypuszczała z palców kolejne przedmioty.

Klucze. Klucze!

W weekendy pracownicy musieli sami otwierać i zamykać drzwi. Chodziło o zmniejszenie wydatków na ochronę czy coś w tym stylu. Te sukinsyny oszczędzały na wszystkim. Była ciekawa, co powiedzą o cięciu kosztów, gdy usłyszą o tym drobnym incydencie…

Za jej plecami rozległ się trzask. Odwróciła się i zobaczyła, że mężczyzna stoi przy wejściu na klatkę schodową.

Nie szedł w jej kierunku, nie biegł, po prostu stał i patrzył, jak Layla wymyka mu się z zasadzki.

Zaczęła się histerycznie śmiać.

– Odpierdol się ode mnie! – wrzasnęła piskliwie. – Odpierdol się!

Gdzie są te cholerne klucze?

Wreszcie usłyszała znajomy brzęk i przez ułamek sekundy była już na Oxford Street, otoczona ubłoconym nieco przepychem ulicy. Wyobraziła sobie, że stoi na zatłoczonym chodniku obok tlenionej blondynki i jej córki, najwyraźniej fanki gotyckiego rocka, po czym rusza przed siebie i mija opartego plecami o szklaną elewację młodego faceta z bukietem tanich kwiatów w ręku. Mężczyzna rozgląda się dookoła, szukając w tłumie osoby, na którą czeka. Layla niemal czuje, jak płatki mokrego śniegu topią się na jej rozgrzanych policzkach…

I właśnie wtedy zdała sobie sprawę, że brzęk metalu dobiega zza jej pleców.

Powoli obejrzała się przez ramię, cały czas trzymając jedną rękę w torebce.

Mężczyzna miał jej klucze.

Być może dostał nimi w głowę, kiedy próbowała go uderzyć. Niewykluczone, że w ogóle nie włożyła ich do torebki i zostawiła je na biurku, a on po prostu je stamtąd zabrał.

Teraz nie miało to już jednak żadnego znaczenia.

To on trzymał je w ręku.

Nie ona.

Uśmiechnął się pod nosem i ponownie podrzucił metalowy pęk kilka centymetrów w górę. Kiedy go złapał, rozległ się dźwięk przypominający uderzające o siebie monety. Layla była wystarczająco blisko, żeby dostrzec charakterystyczny breloczek. Dostała go od swojej współlokatorki. Dougie kupiła go na stacji benzynowej na Old Kent Road, na której często razem bywały. Breloczek w kształcie Lisy Simpson leżał idealnie w odzianej w czarną rękawiczkę dłoni nożownika.

Specjalnie ją tutaj przyprowadził.

Zrozumiała to dopiero teraz, lecz było już za późno.

Mógł ją zabić na ósmym piętrze, mógł to zrobić cztery kondygnacje niżej. Nic nie stało też na przeszkodzie, żeby ją złapał na klatce schodowej i właśnie tam zamordował. Ale zamiast tego zagonił ją tutaj, jak głupią owcę z programu telewizyjnego o pasterzach i psach rasy collie.

Była to w stanie wyczytać z jego niczym niewyróżniającej się twarzy: znaleźli się dokładnie tam, gdzie chciał, w jasnym, przestronnym pomieszczeniu, za którego oknami przechodzili ludzie.

– Bądź dobrej myśli – powiedział. – Nie jestem dziki.

Chociaż mówił dość cicho, jego głos wypełniał marmurowe lobby, przez co miała wrażenie, jakby otaczał ją ze wszystkich stron.

Mężczyzna schował klucze do kieszeni i ruszył powoli w stronę Layli. Szedł pewnym krokiem, z rękami zwisającymi swobodnie wzdłuż tułowia.

– Nie przychodzę karać – mruczał pod nosem, a jego słowa muskały Laylę niczym powiew delikatnej bryzy.

Odwróciła się i zaczęła walić pięściami w drzwi. Budynek był jednak nowy, nic się jeszcze nie odkształciło, nie rozległ się żaden stukot, a bezduszne szkło pochłaniało każdy dźwięk i nie wypuszczało nic na zewnątrz.

Layla wzięła najgłębszy wdech od chwili, gdy powietrze wypełniło jej płuca po raz pierwszy, czyli od dwudziestu czterech lat, i wrzasnęła.

Niestety była w stanie wydobyć z siebie jedynie zdławiony pisk, który przemknął po przepastnym lobby niczym uciekająca w popłochu biała mysz. Spróbowała jeszcze raz, ale gardło miała tak ściśnięte, że powietrze z trudem się przez nie przeciskało.

Ogarnięta paniką oparła się plecami o zimną szybę – niewiele ponad centymetr szkła oddzielał ją od miejsca, gdzie ludzie byli bezpieczni – i czekała, aż mężczyzna zaatakuje.

Zrobił to.

– W ramionach mych błogo będziesz spać – wyszeptał ciepłym głosem.

Aż do ostatniej chwili Layla Martin nie wierzyła, że rzeczywiście zostanie zamordowana. Była przekonana, że coś ją uratuje.

Ale tak się nie stało.

***

Nóż wszedł w ciało i popłynęła ciepła krew, zalewając jego ręce. Ogarnęła go radość tworzenia.

Na początku dziewczyna rzucała się po podłodze jak ryba wyciągnięta z wody, jednak kiedy zrozumiała swoją sytuację, uspokoiła się i umarła tak jak powinna.

Pięknie.

Patrzyła na niego oczami pełnymi wdzięczności, aż w pewnym momencie jej spojrzenie zgasło.

Kiedy zrobiła się pusta w środku, poczuł, że coś go wypełnia.

Po raz pierwszy od bardzo dawna zaczęło bić jego serce. Westchnął z ulgą i rozpłakał się.

– Dziękuję – łkał do jej pokrytego zakrzepłą krwią ucha. – Dziękuję.

Wiedział, że zrobi to znowu.

Chciał tego. Potrzebował.

Nie mógł się doczekać następnego razu.

2

Eve Singer zwróciła śniadanie do lśniącego bielą sedesu. Tost z pastą Marmite.

Klęczała na wypolerowanej czarnej podłodze, opierając policzek o krawędź miski klozetowej. Złapała w garść swoje długie ciemne włosy i przytrzymywała je na karku, jednocześnie zastanawiając się, czy zwymiotuje też wczorajszą kolację, czyli chińskie danie na wynos. Jej żołądek najwyraźniej nie mógł się zdecydować, a ona gapiła się tępym wzrokiem na napis biegnący pod krawędzią sedesu: Armitage Shanks.

Jakość.

Od kiedy zaczęła pracę w iWitness News, wymiotowała do wielu klozetów i traktowała Armitage Shanks jak starego znajomego, którego chłodna porcelanowa dłoń dawała jej wsparcie, gdy jęcząc i postękując, puszczała kolejnego pawia. Była też pani Twyfords i doktor Imperial oraz kilku pomniejszych producentów, których nazwy udało jej się zapamiętać przez te wszystkie lata, ale zawsze najlepiej czuła się, rzygając do klozetów marki Shanks.

Praca telewizyjnej reporterki kryminalnej była ekscytująca, jednak na widok krwi zawsze robiło jej się niedobrze. Po trzech latach oglądania drastycznych scen udało jej się doprowadzić technikę wymiotowania niemal do perfekcji.

Dzisiaj było naprawdę nieźle.

Stojąc na Oxford Street, nie była w stanie niczego dojrzeć, ponieważ szyby nie przepuszczały światła. Po nagraniu wstępniaka wśliznęła się do środka bocznym wejściem pilnowanym przez jakiegoś gliniarza żółtodzioba, który był zupełnie bezradny wobec jej ulubionej techniki przekonywania będącej swoistą mieszanką pochlebstw i gróźb. Jej kamerzysta Joe Ward nazywał to „słodkim straszeniem”.

Kiedy policjant wpuścił ją do biurowca, Eve natychmiast pożałowała, że to zrobił.

Ciało co prawda usunięto, ale widok tego, co zostało, zrobił swoje.

Zanim żołądek Eve wykręcił się na drugą stronę, zdążyła zarejestrować niesamowitą ilość krwi: obryzgane ściany ze szkła, a na podłodze wielkie rdzawoczerwone jezioro. Wyglądało to tak, jakby jakiś potwór złapał dziewczynę w swoje wielkie łapy i wycisnął jak tubkę pasty do zębów. W miejscu, w którym morderca wyszedł z jeziora na marmurowy ląd, widać było ślady prowadzące do głównego wejścia.

Na samo wspomnienie tego widoku złapał ją kolejny odruch wymiotny. Ciężko dysząc, oparła głowę o krawędź sedesu i starała się myśleć o gwiazdach i kucykach. Naprawdę nie było łatwo. W dziale personalnym nazywali takie sprawy „tłuczonym mięsem”. Niekończąca się procesja ciał, czarnych worków i plam krwi.

Eve miała dwadzieścia dziewięć lat, ale w takich chwilach czuła się, jakby przekroczyła czterdziestkę. Zdążyła się już dorobić wrzodu, który dokuczał jej w stresujących sytuacjach. W gruncie rzeczy nie była pewna, czy to wrzód. Sama postawiła tę optymistyczną diagnozę, ponieważ nie miała czasu, żeby iść do lekarza.

– Wszystko w porządku?

Za drzwiami toalety rozległ się męski głos.

Uniosła głowę znad muszli klozetowej, ale tylko na tyle, żeby syknąć:

– A jak ci się, do cholery, wydaje?

Położyła policzek na chłodnej porcelanie i poczuła, jak zimny pot schnie jej na karku.

Pieprzony Guy Smith.

Nienawidziła, gdy ludzie orientowali się, że dostaje mdłości na widok krwi. W tej branży trzeba być twardzielem. Jeśli wyczują, że jesteś miękka, odstrzelą cię jak ranną antylopę.

Szczególnie jeśli jesteś samicą.

Splunęła i skrzywiła się. Jej żołądek najwyraźniej uznał, że na razie wystarczy, więc powoli podniosła się z podłogi, spuściła wodę i otworzyła drzwi.

Guy Smith z News 24/7 stał przed lustrem oświetlonym fikuśnymi żarówkami i sprawdzał sobie brwi.

Eve wypłukała usta, umyła twarz i wyciągnęła papierowy ręcznik z podajnika.

– Porzygać się można, co nie? – powiedział Guy.

Przez chwilę popatrzyła na swoje odbicie i odburknęła:

– Zjadłam wczoraj jakieś podejrzane curry i tyle.

Guy uśmiechnął się chytrze i wskazał kciukiem na drzwi.

– Miałem na myśli tego popaprańca, który to zrobił. Można się porzygać.

Eve obrzuciła go podejrzliwym spojrzeniem. Nie miała do niego za grosz zaufania. Był zarozumiały jak nastolatka i kłamał jak najęty. Na dodatek zazwyczaj mówił, gapiąc się na jej piersi, jakby to cycki były zwierciadłem duszy. Zgniotła papierowy ręcznik w kulkę i wrzuciła go do kosza na śmieci.

– Co ty tutaj robisz, Guy?

Wzruszył ramionami.

– Żyjemy w wolnym kraju. Przynajmniej tak mi się wydawało.

– Ale to damska toaleta.

Guy oblizał kciuk i wygładził lekko zwichrzoną brew.

– Zawsze jesteś taka drażliwa?

– Tak.

Eve poprawiła swoje czarne spodnie i wyszła na korytarz w nadziei, że Guy zostawi ją w spokoju.

Niestety ruszył jej śladem przez przestronne lobby, w którym kłębił się tłum policjantów i specjalistów medycyny sądowej. Było już późno i za przeszkloną fasadą migotały lampki świątecznej iluminacji Oxford Street.

Dwóch funkcjonariuszy stało pogrążonych w rozmowie nad ciemnoczerwoną kałużą powstałą w miejscu, w którym wykrwawiła się ofiara. Jednym z nich był inspektor Huw Rees. Nie przepadał za dziennikarzami, więc Eve i Guy przemknęli pod ścianą, nie odzywając się ani słowem.

Kiedy wyszli na ulicę, Guy ruszył przed siebie, natomiast Eve zwolniła kroku i uśmiechnęła się do młodego policjanta, który wpuścił ją do środka.

– Dziękuję. Jestem ci winna drinka. – Sięgnęła do torebki. – Mam na imię Eve – oznajmiła, chociaż on zapewne już to wiedział. – Oto moja wizytówka.

To była całkiem fajna wizytówka. Sama ją zaprojektowała: czarne tło, biała czcionka i rozbryźnięta plama krwi w jednym rogu.

EVE SINGER

iWITNESS NEWS

REPORTERKA KRYMINALNA

– Dzięki.

– Z tyłu znajdziesz numer mojej komórki. Daj znać, jakbyś natrafił na coś interesującego.

– Okay – powiedział z entuzjazmem w głosie. – Na pewno tak zrobię.

Wiedziała, że nie kłamie. To nie był jej pierwszy raz. Zawsze oddzwaniali, a wtedy zabierała ich na drinka i przekonywała, że w walce z przestępczością stoją po tej samej stronie. To zwykle wystarczało, żeby była pierwszym cywilem, z którym kontaktowali się, gdy dochodziło do jakiejś krwawej zbrodni. Musiała utrzymywać siatkę informatorów, ponieważ bez tego nie byłaby w stanie wykonywać swojej pracy. Policjanci, sanitariusze, strażacy, funkcjonariusze biura koronera i woźni sądowi. Traktowała ich jak zabezpieczenie w trudnych sytuacjach – umożliwiali jej wstęp do różnych miejsc, mogli przymknąć na coś oko, konspiracyjne mrugnąć i skinąć głową. Potrzebowała tego, szczególnie wtedy, gdy chciała uzyskać przewagę nad konkurencją. W poprzednie święta Bożego Narodzenia kupiła kierowcy karetki Mandy’emu Flynnowi butelkę różowego szampana, a dziś Mandy wyjawił jej nazwisko zamordowanej dziewczyny. Wieczorem iWitness News pokaże zdjęcie Layli Martin, na News 24/7 ciągle będą mówić o „dwudziestoczteroletniej kobiecie”, a Eve nie straci pracy.

Przynajmniej przez następne kilka dni.

Zaczęła w myślach planować kolejne godziny: co trzeba zrobić i do kogo zadzwonić. Pierwsza na liście zawsze była pani Solomon. Nie było szans, żeby Eve wróciła do domu przed północą, a to oznaczało podwójną stawkę dla opiekunki.

Nic nie można było z tym zrobić. Morderstwo to morderstwo.

Guy Smith zrównał się z nią.

– Wiesz już, kim ona jest? – zapytał, ale po chwili się poprawił: – Znaczy kim była.

Eve tylko wzruszyła ramionami. Jeśli chciała wygrać, Guy musiał przegrać. Takie były reguły gry i wszyscy to rozumieli.

Chociaż minęło dopiero wpół do szóstej, zrobiło się już całkiem ciemno. Świąteczna iluminacja Oxford Street sprawiała, że ulica wyglądała jak plan filmowy, na którym kręcono jakiś klimatyczny thriller: ciekawscy przechodnie i podpici uczestnicy korporacyjnych imprez wyciągali szyje, żeby zobaczyć coś, czego tak naprawdę woleliby nie widzieć.

– Bierzemy razem taksówkę? – zapytał Guy i zaczął machać ręką. – Mój małpiszon gdzieś się ulotnił.

Miał na myśli kamerzystę, który zabrał się bez niego. Joe również zniknął, ale dla Eve nie był to żaden problem. Zawsze najpierw nagrywała materiał, a dopiero potem wymiotowała.

– Nie jedziemy w tę samą stronę. – To była prawda. Chciała jeszcze zajrzeć do redakcji i przygotować reportaż o Layli Martin do porannego serwisu informacyjnego.

– A może ja jadę tam gdzie ty? – powiedział i puścił do niej oko.

Wcale jej to nie schlebiało. Guy Smith flirtował z kim popadło, a Eve nawet nie była w jego typie. W zeszłym roku przyszedł na ceremonię wręczenia nagród NTS z rozchichotaną nastolatką, która wyszła z bankietu kompletnie pijana, trzymając buty w rękach.

Guy otworzył drzwi czarnej taksówki i wykonał zapraszający gest.

– Dobranoc – powiedziała Eve i ruszyła przed siebie rozświetloną ulicą. Oxford Street wyglądała jak bożonarodzeniowa widokówka.

3

Po wyjściu ze stacji Osterley czekał ją jeszcze dwudziestominutowy spacer do domu. Droga prowadziła przez spokojne uliczki, wzdłuż których stały bliźniaki zamieszkane przez klasę średnią. W tej okolicy ludzie potrafili się skrzyknąć, żeby ratować starą budkę telefoniczną, ale nigdy się nie odwiedzali. Chodniki były starannie odśnieżone i posypane solą, w oknach mrugały lampki choinkowe, na drzwiach wejściowych wisiały wieńce z sosnowych szyszek, a do furtek przymocowano tabliczki z napisem: „Mikołaju, zatrzymaj się tutaj!”. Na Wielkanoc zdobiono trawniki króliczkami i jajkami, a na Halloween wystawiano dynie.

Półgodzinna jazda metrem i Eve mogła poczuć się jak w Narni.

Z jednym wyjątkiem – od bladego świtu do jedenastej wieczorem co dwie minuty nad Isleworth rozlegał się ogłuszający huk lądującego samolotu pasażerskiego. W drodze na Heathrow maszyny przelatywały tak nisko i tak wolno, że Eve była w stanie dostrzec bieżnik na ich oponach. Między lądowaniami robiło się cicho jak makiem zasiał i hałas wywołany przez następny odrzutowiec był zawsze wielkim zaskoczeniem dla zmysłów. Ludzie, którzy kupowali domy w tej okolicy, albo szybko się przyzwyczajali, albo zmieniali miejsce zamieszkania. Tubylcy byli przystosowani do tego kołyszącego rytmu jak marynarze do falującego morza. Potrafili spokojnie spać, kiedy nad ich głowami dudniły silniki odrzutowe, ale budził ich płacz dziecka. Rozmawiali ze sobą, wykorzystując dwuminutowe interwały, i nawet nie próbowali przekrzykiwać hałasu – po prostu przerywali w połowie zdania, a potem kontynuowali z doskonałym wyczuciem czasu lub wyrażali swoje myśli, używając gestów i uśmiechów. Nie zwracali uwagi na sunące w powietrzu jumbo jety, których podwozia niemal zahaczały o korony drzew, a skrzydła zdawały się mieć rozpiętość trzech ulic. Gdyby z jakiegoś powodu wszystkie samoloty nagle spadły z nieba, mieszkańcy Isleworth i Hounslow poczuliby, że z ich świata zniknęło coś ważnego – chociaż pewnie dopiero po dłuższej chwili zorientowaliby się, czego im tak naprawdę brakuje.

Morderstwo, którego ofiarą padła Layla Martin, sprawiło, że był to dla Eve wyjątkowo długi dzień. Wracała do domu już po zamknięciu pasa startowego na Heathrow.

Bez przelatujących co chwilę samolotów zrobiło się osobliwie cicho. Eve poczuła dziwny niepokój.

Była wyraźnie podenerwowana.

Jej uszy, przyzwyczajone do pojawiającego się w regularnych odstępach potężnego huku, zrobiły się wyjątkowo wrażliwe.

I właśnie dlatego już z daleka usłyszała czyjeś kroki.

Ktoś za nią szedł, ale niezbyt blisko, więc nie odwróciła się, żeby sprawdzić, kto to. Od domu dzielił ją pięciominutowy spacer. Pokonała tę trasę już z tysiąc razy. To była jej ulica i mieszkali tutaj jej sąsiedzi. Za chwilę dojdzie do stojącej pod domem latarni i czerwonej budki telefonicznej.

Czuła się bezpieczna.

Prawie bezpieczna.

Przyspieszyła nieco kroku, próbując sobie wmówić, że jest zimno i chciałaby szybciej znaleźć się w ciepłym mieszkaniu. Zdawała sobie sprawę, że zrobiła się nerwowa z powodu tego brutalnego morderstwa.

Po chwili zorientowała się, że osoba idąca za jej plecami również przyspieszyła.

Kroki zrobiły się głośniejsze i jakby bardziej zamaszyste.

Nieznajomy był coraz bliżej (to na pewno mężczyzna; w takich sytuacjach to zawsze jest mężczyzna).

Zbyt blisko, żeby Eve mogła się tak po prostu odwrócić, nie okazując strachu. Z jakiegoś niejasnego dla niej powodu nie miała ochoty zdradzić, że się boi. Chciała zachować całkowitą pewność siebie i udawać, że jest pierwsza po południu, obok przejeżdżają samochody, a młode matki z wózkami idą do szkoły, żeby odebrać stamtąd swoje starsze latorośle… Była jednak pierwsza w nocy, wszyscy spali, a między drzewami i zaparkowanymi autami majaczyły tajemnicze cienie rzucane przez uliczne latarnie.

Zaczęła iść jeszcze szybciej.

Mężczyzna zrobił to samo.

Poczuła, że serce podchodzi jej do gardła.

Jeśli ten facet nie ma złych zamiarów, to dlaczego tak się zachowuje? Jest środek nocy, a on depcze po piętach samotnej kobiecie. W najlepszym razie chce ją wystraszyć. Naprawdę jest tak głupi, tak niczego nieświadomy?

On doskonale wie, co robi.

Jakieś sto metrów przed sobą, w blasku latarni Eve zobaczyła otaczający jej dom żywopłot. Rzucał się w oczy, ponieważ w porównaniu ze starannie przystrzyżonymi żywopłotami sąsiadów był raczej zaniedbany.

Powinna kupić elektryczne nożyce albo wynająć kogoś z takim sprzętem.

Skupiła wzrok na postrzępionych krzakach ligustru. Wyobraziła sobie, że wyciąga rękę i otwiera furtkę, ale nie była w stanie powstrzymać paraliżującego strachu.

Mężczyzna znajdował się tuż za nią. Nawet idiota nie zbliżyłby się na taką odległość. Był wystarczająco blisko, żeby złapać za końcówkę jej wełnianego szalika i mocno pociągnąć, żeby straciła równowagę…

Wystarczająco blisko, żeby ją zabić.

Nie wyjdzie z tego cała!

Całe szczęście udało jej się uruchomić resztki rozumu i w ułamku sekundy zrozumiała, że nie ma najmniejszych szans, że nie dojdzie do żywopłotu, nie otworzy bramki i nie schroni się u siebie w mieszkaniu. Jej cała przyszłość stanęła pod znakiem zapytania.

Kiedy zdała sobie z tego sprawę, miała ochotę krzyknąć z rozpaczy.

Ale zamiast tego błyskawicznie się odwróciła i stanęła twarzą w twarz z mordercą.

– Przepraszam – powiedziała.

Mężczyzna stanął jak wryty. Niewiele brakowało, żeby na siebie wpadli. Miał na sobie czarną kurtkę, ciemny szalik zasłaniający dolną połowę twarzy i bluzę z kapturem rzucającym cień na jego oczy.

– Mogę pana prosić o przysługę? – zapytała.

Nie wiedziała wcale, czy da radę się odezwać, a tu proszę, wydusiła z siebie kilka słów! Naprawdę coś powiedziała! I to bardzo spokojnym tonem. W środku dosłownie trzęsła się ze strachu, ale jej głos ani przez moment się nie załamał i nie było w nim słychać żadnego wahania. Zachowywała się tak, jak gdyby był środek dnia, a obok paradowały matki z dziećmi.

Udało jej się nawet uśmiechnąć.

– Po okolicy kręci się tylu szajbusów – dodała.

Jej słowa zawisły na chwilę w zimnym powietrzu.

Normalny człowiek jakoś by zareagował. Uśmiechnąłby się, skinął głową i odpowiedział: Tak, to prawda, szajbusów nigdzie nie brakuje…

Mężczyzna jednak milczał.

Eve miała wrażenie, że jej mózg zamienił się w bryłę ołowiu, ale na szczęście zadziałał instynkt.

– Czy wobec tego – kontynuowała – mógłby mnie pan odprowadzić do domu?

Nieznajomy wyraźnie się wzdrygnął, a w świetle latarni w jego oczach pojawił się dziwny błysk.

– To niedaleko, na tej samej ulicy – wyjaśniła. – Czułabym się o wiele bezpieczniej, gdyby mi pan towarzyszył. – Nie miała pojęcia, skąd wzięła ten głupi pomysł, ale było już za późno, żeby się wycofać.

Mężczyzna zaczął się kołysać – najpierw w przód, a potem w tył – jakby miał zamiar wziąć nogi za pas.

Albo zaatakować.

Wreszcie się odezwał. Miał niski głos, stłumiony przez szalik, który zasłaniał mu usta.

– Okay.

– Dziękuję – powiedziała Eve.

Rozsądek nakazywał kopnąć nieznajomego w krocze i uciekać ile sił w nogach… Ale zamiast tego odwróciła się bokiem i pochyliła lekko głowę, dając mu do zrozumienia, że powinien zrównać się z nią krokiem.

Po chwili wahania mężczyzna ruszył do przodu.

Szli obok siebie w milczeniu. Minęli budkę telefoniczną i latarnię, po czym zatrzymali się przed zaniedbanym żywopłotem i drewnianą furtką.

Eve wśliznęła się do ogródka, odwróciła na pięcie, żeby zamknąć za sobą bramkę i opuścić zasuwkę. Zrobiła to wszystko jednym, błyskawicznym ruchem.

Ze strachu wciąż z trudem łapała oddech, ale postanowiła jeszcze raz spojrzeć na nieznajomego.

A on po prostu… stał. I w ogóle się nie ruszał.

– Dziękuję – powiedziała. – To było miłe z pana strony.

Mężczyzna przez chwilę się wahał, po czym skinął lekko głową i burknął:

– Tak.

– W takim razie dobranoc – powiedziała.

Cisza.

– Wesołych Świąt!

Żadnej reakcji.

Wzięła głęboki oddech i zmusiła się, żeby ruszyć w stronę drzwi normalnym krokiem, jak ktoś, kto w ogóle się nie boi.

Kiedy szła ścieżką, poczuła na skórze ciarki. Ze strachu huczało jej w głowie, jakby właśnie lądował pasażerski odrzutowiec. Włożyła rękę do kieszeni i chwyciła klucz do zamka typu yale. Wsunęła go między palce tak, że wystawał między knykciami, przypominając ostrze noża, którym można było coś przebić albo przeciąć.

Usłyszała za plecami skrzypnięcie otwieranej furtki i jakiś szósty zmysł podpowiedział jej, że mężczyzna wtargnął na teren posesji. Była przekonana, że za chwilę zostanie popchnięta i upadnie na utwardzoną ścieżkę. Wyobraziła sobie, że uderza głową o beton, a morderca rzuca się jej na plecy. Niemal poczuła zapach mokrej ziemi i miała wrażenie, że dotyka policzkiem zimnych chwastów…

Błyskawicznie się odwróciła, z palcami zaciśniętymi na kluczu.

Była przerażona, ale pałała żądzą krwi.

Mężczyzna zniknął.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz