Przełożyła z angielskiego

Beata Hrycak

WROCŁAW 2018

Tytuł oryginału

The Fix

Projekt okładki

MARIUSZ BANACHOWICZ

Fotografia na okładce

© Laura Kate Bradley/Arcangel Images

Redakcja

IWONA GAWRYŚ

Korekta

MAGDALENA SZAJUK

Redakcja techniczna

KRZYSZTOF CHODOROWSKI

Copyright © 2017 by Columbus Rose, Ltd.

Polish edition © Publicat S.A. MMXVIII

All rights reserved.

Wydanie elektroniczne 2018

ISBN 978-83-271-5733-1

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Jamiemu Raabowi

– wspaniałemu wydawcy i cudownemu przyjacielowi

Niech Twoje przyszłe przedsięwzięcia przyniosą radość

i sukcesy! Dziękuję za Twoje wsparcie, które dajesz mi

od dwudziestu lat. Na zawsze pozostanę

Twoim największym fanem.

1

Zwykle było to jedno z najbezpieczniejszych miejsc na ziemi.

Ale nie tym razem.

W budynku imienia J. Edgara Hoovera mieściła się główna kwatera FBI. Otwarto ją w 1975 roku. Gmach zestarzał się bez wdzięku – długi, ciągnący się od przecznicy do przecznicy kloc kruszącego się betonu, z oknami jak plaster miodu, niedziałającymi alarmami przeciwpożarowymi oraz niesprawnymi toaletami. Pod gzymsem budynku rozpięto nawet dla bezpieczeństwa siatki, w które miały wpadać kawałki betonu, zanim zwaliłyby się na ulicę i kogoś zabiły.

Biuro czyniło starania o wybudowanie obiektu, który pomieściłby jedenaście tysięcy pracowników, ale nawet nie wybrano jeszcze lokalizacji. Zatem FBI dzieliło od otwarcia nowej siedziby siedem lat i mniej więcej dwa miliardy dolarów.

Na razie to był jego dom.

Wysadzanym drzewami chodnikiem energicznie kroczył wysoki mężczyzna. Nazywał się Walter Dabney. Podjechał Uberem do pobliskiego bistra, zamówił jedzenie, a teraz resztę drogi pokonywał pieszo. Miał sześćdziesiąt kilka lat i zaczesane na bok, z przedziałkiem, przerzedzające się szpakowate włosy. Wyglądały na świeżo obcięte, z tyłu sterczał niesforny kosmyk. Drogi, ciemny garnitur doskonale leżał na korpulentnej sylwetce, widać było rękę krawca. Przód marynarki zdobiła kolorowa poszetka. Na szyi miał zawieszoną smycz z przepustkami, które umożliwiały mu wstęp do pilnie strzeżonych pomieszczeń gmachu Hoovera w towarzystwie eskorty. Zielone oczy patrzyły czujnie. Mężczyzna szedł pewnym, dumnym krokiem, jego teczka kołysała się w powietrzu jak wahadło.

Z przeciwnej strony nadchodziła kobieta. Anne Berkshire przyjechała tu metrem. Dobiegała sześćdziesiątki, była drobnej postury, siwe włosy ujmowały w nawias owalną, nieco końską twarz. Zbliżała się do gmachu Hoovera z pewnym wahaniem. Z jej szyi nie zwisała smycz z identyfikatorami, a oprócz prawa jazdy w torebce Anne Berkshire nie miała przy sobie innych dokumentów tożsamości.

Ponieważ był już późny ranek, panował znacznie mniejszy ruch niż o wcześniejszej porze. Ale i tak chodnikami podążało sporo ludzi, ulica tętniła życiem, samochody jeździły w obie strony, niektóre skręcały na podziemny parking pod budynkiem Hoovera.

Dabney nieco przyspieszył, półbuty od Allena Edmondsa z determinacją stukały w brudny trotuar. Zaczął pogwizdywać jakąś wesołą melodię. Sprawiał wrażenie człowieka, któremu obce są wszelkie troski.

Berkshire także wydłużyła krok. Jej wzrok powędrował w lewo, potem w prawo. Wydawało się, że tym jednym, omiatającym spojrzeniem zarejestrowała wszystkie szczegóły.

Mniej więcej dwadzieścia jardów za Dabneyem wlókł się samotnie Amos Decker. Mierzył sześć stóp i pięć cali wzrostu i miał budowę futbolisty, którym zresztą był w przeszłości. Kilka miesięcy temu przeszedł na dietę i stracił sporo wagi, ale nie zawadziłoby, gdyby zrzucił znacznie więcej. Miał na sobie spodnie khaki z pobrudzonymi mankietami oraz wymięty pulower z logo Ohio State Buckeyes, pod którym ukrywał zarówno wystający brzuch, jak i pistolet automatyczny Glock 41 Gen4 spoczywający w przytroczonej do pasa kaburze. Wraz z całkowicie naładowanym standardowym trzynastostrzałowym magazynkiem broń ważyła ponad dwa funty. Buty w rozmiarze czterdzieści osiem i pół głośno klapały o chodnik. Włosy Decker miał, mówiąc oględnie, w nieładzie. Pracował w FBI w połączonej grupie operacyjnej i szedł właśnie na spotkanie w gmachu Hoovera.

Wcale mu się nie spieszyło. Czuł, że zbliża się zmiana, a Decker nie lubił zmian. W ostatnich dwóch latach zaznał ich tylu, że wystarczy mu do końca życia. Dopiero zdążył przystosować się do nowego trybu pracy w FBI i życzyłby sobie, żeby tak pozostało. Ale najwyraźniej nie miał na to wpływu.

Obszedł ustawioną na chodniku barierkę, która zagradzała przy okazji część ulicy. Wokół otoczonej płotkiem z pomarańczowej siatki, otwartej studzienki zebrali się robotnicy. Z dziury wyłonił się mężczyzna w kasku, drugi podał mu jakieś narzędzia. Większość robotników stała w kręgu, niektórzy popijali kawę, inni gawędzili.

Fajna robota, gdyby tak człowiek umiał się do niej załapać, pomyślał Decker.

Widział przed sobą Dabneya, ale nie skupił na nim uwagi. Berkshire nie zauważył, ponieważ nie patrzył tak daleko. Minął wjazd na parking i skinął głową umundurowanemu pracownikowi ochrony FBI, pilnującemu obiektu w usytuowanej na chodniku budce wartowniczej z oknem. Wyprostowany jak struna strażnik odwzajemnił pozdrowienie. Sumiennie omiatał ulicę wzrokiem ukrytym za okularami przeciwsłonecznymi. Jego prawa ręka spoczywała na kaburze służbowej broni. Był to dziewięciomilimetrowy pistolet załadowany nabojami Speer Gold Dot G2, używanymi przez FBI ze względu na ich zdolność penetracji. „Jeden strzał – jeden trup”, tak mogłoby brzmieć motto tej amunicji. Z drugiej strony potrafiła to większość kul, pod warunkiem że trafiały we właściwy punkt.

Przed nosem Deckera śmignął ptak, przysiadł na latarni i z zainteresowaniem spoglądał w dół na przechodnia. Powietrze było chłodne. Decker lekko dygotał pomimo ciepłego pulowera. Słońce schowało się za chmurą, która pojawiła się na horyzoncie mniej więcej godzinę wcześniej, przekroczyła Potomac i zawisła nad Waszyngtonem jak wielka szara kopuła.

Dabney zbliżał się już do końca ulicy, gdzie powinien skręcić w lewo. Wejście na „spotkania biznesowe” FBI znajdowało się właśnie tam. Lata temu po kwaterze FBI oprowadzano wycieczki. Zwiedzający mogli obejrzeć słynne laboratorium i obserwować na strzelnicy, jak ćwiczą agenci specjalni.

We współczesnej dobie terroryzmu nie wpuszczano już nikogo ot tak. Po jedenastym września odwołano wszystkie wycieczki, lecz wznowiono je w roku 2008. Zorganizowano nawet centrum edukacyjne dla gości. Prośba o możliwość zwiedzania musiała jednak wpłynąć z przynajmniej miesięcznym wyprzedzeniem, aby pozwolić FBI na skrupulatne sprawdzenie przeszłości petenta. Większość budynków federalnych zmieniła się w twierdze, do których trudno było się dostać, a chyba jeszcze trudniej wydostać z ich czeluści.

Zbliżając się do rogu ulicy, Dabney zwolnił kroku.

Berkshire odwrotnie, przyspieszyła.

Decker nie zmienił tempa. Wielkimi susami połykał grunt pod stopami, aż znalazł się jakieś dziesięć jardów za Dabneyem.

Berkshire była pięć jardów przed mężczyzną. Po chwili ten odstęp zmniejszył się o połowę. Jeszcze kilka stuknięć obcasami i dzieliły ich zaledwie dwa kroki.

Decker widział teraz Berkshire, ponieważ niemal zrównała się z Dabneyem. Zaczął skręcać, mając tych dwoje przed sobą w odległości najwyżej dziesięciu stóp.

Berkshire popatrzyła na Dabneya, jakby dopiero go zauważyła. Nie odwzajemnił spojrzenia, przynajmniej na początku. Kilka sekund później dostrzegł, że kobieta intensywnie się w niego wpatruje. Uśmiechnął się, a gdyby miał na głowie kapelusz, pewnie kurtuazyjnie by go przed nią uchylił. Na jej twarzy nie było uśmiechu. Dłoń powędrowała do zatrzasku torebki.

Dabney zwolnił jeszcze bardziej.

Decker zobaczył po drugiej stronie ulicy samochód, z którego sprzedawano burrito, i zastanawiał się, czy ma dość czasu, by wrzucić coś na ząb przed spotkaniem. Uznawszy, że nie zdąży i że tylko ucierpiałby na tym jego obwód w pasie, odwrócił wzrok. Berkshire i Dabney szli teraz obok siebie.

Decker nie poświęcił temu większej uwagi; doszedł do wniosku, że się znają i umówili się tu wcześniej.

Zerknął na zegarek. Nie chciał się spóźnić. Skoro jego życie ma się zmienić, wolałby tego nie przegapić.

Gdy znów podniósł wzrok, zamarł.

Dabney został dwa kroki za kobietą i celował z kompaktowej beretty w tył głowy niczego nieświadomej Berkshire.

Decker sięgnął po własną broń i chciał krzyknąć, lecz w tej samej chwili Dabney pociągnął za spust.

Ciałem Berkshire szarpnęło w przód, kula uderzyła pod kątem w potylicę. Rozerwała rdzeniomózgowie, przeszyła czaszkę, odbiła się jak kulka do gry i wyszła przez nos, zostawiając ranę trzy razy większą niż w miejscu wlotu wskutek wzrostu energii kinetycznej pocisku. Kobieta ze zmasakrowaną twarzą upadła na chodnik, krew zbryzgała beton.

Decker rzucił się naprzód z wyciągniętą bronią, przechodnie krzyczeli i uciekali w popłochu. Dabney wciąż dzierżył w ręku pistolet. Decker z walącym sercem wymierzył w Dabneya swojego glocka i ryknął:

– FBI! Rzuć broń! No już!

Mężczyzna obrócił się do niego twarzą. Nie opuścił broni.

Decker słyszał za plecami czyjeś szybkie kroki. Biegł do nich pędem strażnik z budki, także z pistoletem w ręku.

Decker obejrzał się szybko przez ramię, zobaczył strażnika z bronią, wolną ręką pokazał zawieszony na szyi identyfikator.

– Jestem z FBI. Ten człowiek zastrzelił kobietę.

Wypuścił z ręki smycz i przyjął postawę strzelecką, trzymając oburącz pistolet z lufą wymierzoną prosto w pierś Dabneya. Umundurowany strażnik FBI podbiegł i stanął obok, także trzymając Dabneya na muszce.

– Rzuć broń! – rozkazał. – To ostatnia szansa. Bo będziemy strzelać!

Dwa pistolety przeciw jednemu. Reakcja powinna być oczywista. Połóż się, a nie upadniesz. Dabney spojrzał najpierw na strażnika, potem na Deckera. I się uśmiechnął.

– Nie! – wrzasnął Decker.

Walter Dabney przycisnął sobie lufę do podbródka i pociągnął za spust po raz drugi. I ostatni.

2

Ciemność. Czeka nas wszystkich, każdego z osobna, w ostatnich chwilach życia. O tym rozmyślał Amos Decker, siedząc na krześle i przyglądając się ciału.

Anne Berkshire leżała w kostnicy FBI na metalowym stole. Wszystkie jej ubrania umieszczono w torbach na dowody zbrodni, by poddać je później analizie. Nagie ciało było przykryte prześcieradłem; zniekształconą twarz również zasłonięto, ale tkaninę plamiły krew i strzępy tkanek.

Prawo wymagało przeprowadzenia autopsji, mimo że nie istniały najmniejsze wątpliwości co do przyczyn śmierci.

Natomiast Walter Dabney za sprawą zdumiewającego splotu okoliczności żył. Jeszcze. Lekarze ze szpitala, do którego błyskawicznie go przewieziono, nie dawali mu większych nadziei na powrót do zdrowia czy choćby odzyskanie przytomności. Kula przebiła mózg – cud, że mężczyzna nie zginął na miejscu.

Alex Jamison i Ross Bogart, dwoje współpracowników Deckera z grupy operacyjnej złożonej z cywilów oraz agentów FBI, byli w szpitalu z Dabneyem, na wypadek gdyby odzyskał przytomność. Jeśliby przemówił, nie chcieli uronić ani słowa, które wyjaśniłoby, dlaczego zamordował na ulicy Anne Berkshire, a potem próbował odebrać sobie życie. Lekarze powiedzieli, że nie ma szans na powrót Dabneya do stanu, w którym mógłby zostać przesłuchany.

Zatem na razie Decker mógł jedynie siedzieć w ciemności i patrzeć na przykryte prześcieradłem zwłoki.

Choć dla niego pomieszczenie wcale nie było ciemne. Miało barwę nieziemskiego, intensywnego błękitu. Niemal śmiertelny cios, który spadł niegdyś na jego głowę na futbolowym boisku, przemieszał ścieżki sensoryczne w jego mózgu, wywołując stan zwany synestezją. W oczach Deckera śmierć miała kolor niebieski. Widział go na ulicy, gdy Dabney zastrzelił Berkshire.

I widział go teraz.

Decker złożył zeznania przed waszyngtońską policją oraz FBI, podobnie jak strażnik, który dołączył do niego na miejscu zbrodni. Niewiele było do powiedzenia. Dabney wyciągnął broń i strzelił najpierw do Berkshire, później do siebie. Jasne jak słońce. Niejasne były tylko jego motywy.

Zapaliły się górne światła i do kostnicy weszła kobieta w białym fartuchu laboratoryjnym. Specjalistka medycyny sądowej przedstawiła się jako Lynne Wainwright. Miała czterdzieści kilka lat i ściągniętą, nieco udręczoną twarz osoby, która widziała w swoim życiu wszystkie możliwe rodzaje przemocy, jakiej człowiek może użyć wobec drugiej istoty ludzkiej. Decker wstał, pokazał swój identyfikator i poinformował, że jest z grupy operacyjnej FBI. Oraz że był świadkiem morderstwa.

Obejrzał się, gdy do pomieszczenia wszedł Todd Milligan, czwarty członek grupy. Lisa Davenport, piąta należąca do zespołu osoba, psycholog z wykształcenia, nie zdecydowała się na dalszą współpracę z FBI, wybierając zamiast tego prywatną praktykę w Chicago.

Milligan miał około trzydziestu pięciu lat, sześć stóp wzrostu, krótko ostrzyżone włosy i sylwetkę jakby wyciosaną z bloku granitu. Z początku ścierali się z Deckerem, teraz jednak dogadywali się na tyle dobrze, na ile Decker potrafił.

Miał bowiem trudności w znajdowaniu wspólnego języka z ludźmi. Nie zawsze tak się działo. Nie był teraz tym samym człowiekiem co dawniej.

Poza synestezją cierpiał także na hipermnezję, czyli pamięć absolutną, której nabawił się wskutek urazu mózgu po tym samym brutalnym ciosie na boisku podczas swojej wyjątkowo krótkiej kariery w NFL. Wypadek zmienił jego osobowość; z towarzyskiego, lubiącego się bawić mężczyzny zrobił wyniosłego, powściągliwego człowieka, pozbawionego umiejętności rozpoznawania społecznych sygnałów – umiejętności, którą większość osób uważała za oczywistą. Ci, którzy spotykali go po raz pierwszy, zakładali, że oscyluje gdzieś na granicy spektrum autystycznego.

I być może owo założenie niewiele mijało się z prawdą.

– Jak się masz, Decker? – przywitał go Milligan.

Był ubrany jak zwykle w ciemny garnitur, nieskazitelną, idealnie wyprasowaną koszulę i pasiasty krawat. Niechlujnie odziany Decker wyglądał przy nim niemal jak bezdomny.

– Lepiej niż ona – odparł Decker, wskazując na ciało Berkshire. – Co o niej wiemy do tej pory?

Milligan wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki mały notebook i przewinął ekran. W tym czasie Decker obserwował, jak Wainwright zdejmuje z ciała Berkshire prześcieradło i przygotowuje instrumenty potrzebne do przeprowadzenia sekcji.

– Anne Meredith Berkshire, pięćdziesiąt dziewięć lat, niezamężna, nauczycielka na zastępstwie w katolickiej szkole w hrabstwie Fairfax. Mieszka, czy raczej mieszkała, w Reston. Nie natknęliśmy się na żadnych krewnych, ale ciągle sprawdzamy.

– Co robiła pod gmachem Hoovera?

– Nie wiemy. Nie wiemy nawet, czy się tam wybierała. Dzisiaj nie miała zajęć w szkole.

– A Walter Dabney?

– Sześćdziesiąt jeden lat, żonaty, cztery dorosłe córki. Intratne kontrakty rządowe. Pracuje dla Biura oraz innych agencji. Wcześniej przez dziesięć lat pracował w NSA[1]. Mieszka w okazałym domu w McLean. Doskonale mu się wiedzie.

– Wiodło – poprawił Decker. – Co z żoną i dziećmi?

– Rozmawialiśmy z żoną. Wpadła w rozpacz. Dzieci są rozrzucone po kraju. Jedna z córek mieszka we Francji. Wszystkie się tu zjeżdżają.

– Czy którakolwiek z nich ma jakiś pomysł, dlaczego to zrobił?

– Jeszcze nie rozmawialiśmy ze wszystkimi, ale na razie żadnej sugestii. Pewnie nadal są w szoku.

Następnie Decker zadał najbardziej oczywiste pytanie:

– Co łączyło Berkshire z Dabneyem?

– Dopiero rozpoczynamy śledztwo. Jak dotąd żadnych informacji. Myślisz, że po prostu szukał kogoś, komu mógłby wpakować kulkę, zanim sam się zabije, a ona znalazła się pod ręką?

– Z pewnością była najbliżej – odparł Decker. – Ale skoro zamierzasz się zabić, po co miałbyś pociągać za sobą Bogu ducha winną osobę? Jaki w tym sens?

– Może facet sfiksował. Niewykluczone, że natkniemy się w jego życiorysie na coś, co wyjaśni ten nagły obłęd.

– Miał przy sobie teczkę i identyfikator. Wygląda na to, że szedł do budynku Hoovera. Był tam umówiony na spotkanie?

– Tak. Dostaliśmy potwierdzenie, że miał omawiać projekt, który jego firma realizuje na zlecenie Biura. Rutynowa sprawa.

– Więc facet fiksuje, ale wkłada garnitur i jedzie do miasta na rutynowe spotkanie?

Milligan kiwnął głową.

– Dostrzegam sprzeczność. Ale mimo wszystko nie możemy tego wykluczyć.

– Niczego nie można wykluczyć, póki nie zostanie wykluczone – stwierdził Decker.

Podszedł do Wainwright i stanął obok niej.

– Narzędziem zbrodni była dziewięciomilimetrowa beretta. Rana kontaktowa u nasady karku z trajektorią do góry. Ofiara zginęła na miejscu.

Lekarka przygotowywała piłę Strykera, żeby otworzyć czaszkę denatki.

– Ten opis zdecydowanie odpowiada obrażeniom zewnętrznym – powiedziała.

– Jeśli Dabney umrze, to pani będzie przeprowadzała sekcję?

Skinęła głową.

– Biuro bierze to na siebie, ponieważ Dabney jest ich kontrahentem i stało się to pod ich nosem. Więc tak, to moja działka.

Decker odwrócił się do Milligana i zapytał:

– Czy FBI przydzieliło już zespół do rozwikłania tej sprawy?

Agent przytaknął.

– Kto w nim jest? Znasz tych ludzi?

– Znam ich bardzo dobrze. Bo to my.

Decker zamrugał.

– Że co?

– Wyznaczono zespół Bogarta, czyli nas.

– Przecież my zajmujemy się sprawami niewyjaśnionymi-zakończonymi.

– Właśnie tego dotyczyło dzisiejsze zebranie. Zmieniają nam przydział. Ze spraw zakończonych na pilne i bieżące. A ponieważ znalazłeś się na miejscu zbrodni, ta decyzja ma sens. Więc ruszamy ze śledztwem.

– Mimo że jestem świadkiem zbrodni?

– Przecież nie ma wątpliwości, co się zdarzyło, Decker. Było wielu innych naocznych świadków. Nie jesteś im potrzebny.

– Ale miałem zajmować się sprawami niewyjaśnionymi-zakończonymi – zaprotestował Decker.

– Cóż, nie my o tym decydujemy. Robią to za nas ci na górze.

– I mogą tak po prostu zostawić nas na lodzie? Nawet bez pytania?

Milligan chciał się uśmiechnąć, kiedy jednak dostrzegł zafrasowaną minę Deckera, spoważniał.

– To biurokracja, Decker, a my musimy spełniać rozkazy. Przynajmniej Ross i ja. Myślę, że ty i Jamison moglibyście wypisać się z tego interesu, ale moja kariera jest związana z Biurem. – Przerwał. – Nadal będziemy ścigać złoczyńców, tyle że tych, którzy popełnili zbrodnie niedawno. Nadal będziesz robił to, co ci tak dobrze wychodzi.

Decker pokiwał głową, ale słowa Milligana raczej go nie udobruchały. Spojrzał na ciało Berkshire. Pulsujący błękit atakował go ze wszystkich stron. Poczuł lekkie mdłości.

Wainwright zerknęła na Deckera i zauważyła jego nazwisko na identyfikatorze.

– Zaraz, zaraz. Amos Decker? Człowiek, który niczego nie zapomina?

Ponieważ Decker milczał, Milligan wtrącił szybko:

– Tak, to on.

– Słyszałam, że w ciągu kilku ostatnich miesięcy rozwikłaliście ładnych parę spraw z przeszłości. Zwłaszcza tę Melvina Marsa.

– To był wysiłek grupowy – wyjaśnił Milligan. – Ale nie udałoby się nam bez Deckera.

Decker nerwowo się poruszył i wskazał na rozmazaną fioletową plamę na wierzchu dłoni denatki.

– Co to?

– Przyjrzyjmy się. – Wainwright wzięła lupę osadzoną na obrotowym ramieniu i ustawiła ją nad śladem na skórze. Włączyła światło i skierowała je na dłoń zmarłej. Patrząc przez szkło powiększające, stwierdziła: – Wygląda na jakiś stempel.

Decker spojrzał przez lupę.

– Hospicjum Dominium.

Zerknął na Milligana, który już stukał w klawisze swojego notebooka. Przesunąwszy wzrokiem w dół ekranu, agent rzekł:

– Okej, mam. Mieści się za szpitalem w Reston. Zajmują się tam nieuleczalnymi przypadkami.

Decker popatrzył na Berkshire.

– Skoro widać pieczątkę, prawdopodobnie była tam dzisiaj. Tusz zmyłby się pod prysznicem.

– Myślisz, że kogoś tam odwiedzała? – zapytał Milligan.

– Cóż, raczej nie wyglądała na śmiertelnie chorą, póki nie zabił jej Dabney.

Nagle Decker wyszedł bez słowa z prosektorium. Wainwright spojrzała pytająco na Milligana.

– On tak często... – mruknął agent. – Zdążyłem się przyzwyczaić.

– W takim razie jest pan bardziej wyrozumiały ode mnie – odparła Wainwright. Wzięła do ręki piłę Strykera. – Bo jeśli nadal będzie się tak przy mnie zachowywał, może tym oberwać.

3

Pierś Waltera Dabneya falowała spazmatycznie jak u człowieka, którego godziny są już policzone. Tak jakby płuca były zmęczone walką i obroną ciała, z którego powoli uchodziła dusza.

Alex Jamison miała prawie trzydzieści lat. Była wysoka, szczupła, ładna, miała długie, ciemne włosy. Siedziała po prawej stronie szpitalnego łóżka na oddziale chorób wieńcowych. Ross Bogart, dobiegający pięćdziesiątki agent specjalny FBI, o nienagannie ostrzyżonych ciemnych włosach, których jedyną skazą była odrobina siwizny, stał po lewej stronie, sztywny, jakby kij połknął. Zaciskał palce na poręczy łóżka.

Dabney leżał podłączony do kroplówek oraz skomplikowanej aparatury monitorującej funkcje życiowe. Zamiast prawego oka miał pusty krater, ponieważ wystrzelona pod brodą kula rozerwała je, przebijając najpierw z impetem różne części mózgu. Twarz była szara niczym u trupa, a gdzieniegdzie opuchnięta i fioletowa od popękanych naczynek, oddech – nieregularny. Monitor pokazywał, że parametry życiowe pacjenta nieustannie się zmieniają. Mężczyzna znajdował się na oddziale intensywnej terapii, gdzie hospitalizowano najpoważniej chorych i rannych pacjentów.

Walter Dabney nie był po prostu ranny. On umierał.

Lekarze, którzy przez cały dzień do niego zaglądali, zgodnie twierdzili, że to tylko kwestia czasu, gdy jego mózg wyśle do serca sygnał, żeby zaprzestało pompować krew. I nie potrafili temu zaradzić. Spustoszenie było tak wielkie, że żadne lekarstwo ani żadna operacja nie byłyby w stanie przywrócić mu zdrowia. Odliczano tylko czas do zgonu.

Pani Eleanor Dabney, częściej zwana Ellie, przybyła pół godziny po otrzymaniu od FBI powiadomienia o tym, co się stało. Musieli ją przesłuchać, na razie jednak kobieta, zapewne już wkrótce wdowa, była pogrążona w rozpaczy. Wymiotowała właśnie w łazience pod opieką pielęgniarki.

Bogart przyglądał się Jamison. Najwyraźniej wyczuła to spojrzenie i podniosła wzrok.

– Jakieś wieści od Deckera? – zapytał półgłosem.

Sprawdziła telefon i pokręciła głową.

– Miał być w prosektorium przy zwłokach Berkshire. – Napisała wiadomość i przesłała ją Deckerowi. – Wysłałam kopię do Todda – poinformowała.

– To dobrze – odparł Bogart. – Będzie miał Deckera na oku.

Oboje wiedzieli, że komunikacja nie jest najmocniejszą stroną Deckera. Prawdę mówiąc, był w niej beznadziejny.

Bogart ponownie spojrzał na Dabneya.

– W aktach tego człowieka nie ma niczego, co zapowiadałoby taki rozwój wypadków. Nie znaleźliśmy też żadnych powiązań z Berkshire.

[...]

Przypisy

[1] National Security Agency – Agencja Bezpieczeństwa Narodowego w USA [przyp. tłum.].