Tę powieść dedykuję Tobie, Przemysławie.

Mój mężu, mój przyjacielu.

Już nie jesteśmy poturbowańcami... oj, nie.

ROZDZIAŁ 1

Obudziła się wcześnie, lecz postanowiła jeszcze nie wstawać. Leżała i robiła „nic”. Słodkie błogie „nic”, na które niewielu miało odwagę sobie pozwolić. Celebrowała chwilę, czując w niej swoją obecność. Każdy dzień zaczynała tak samo. Skanowała ciało, skupiając całą uwagę na poszczególnych jego częściach.

Dziś zaczęła od stóp, potem łydki, kolana, uda, dłoń położona na brzuchu, drugą dłoń luźno ułożyła wzdłuż ciała, ramiona, barki, szyja, twarz. Trwało to zaledwie kilka chwil, a znacząco podnosiło jej poziom życiowej energii. Nie otwierając oczu, wzięła głęboki wdech, delektując się zapachem bzu kwitnącego w ogrodzie jej rodzinnego domu. Ktoś musiał otworzyć okno w czasie, kiedy jeszcze spała.

Wstała, wzięła orzeźwiający prysznic i jak zwykle ubrała się z wyszukaną fantazją. Splotła swoje gęste jasne włosy w dwa warkocze, zrobiła delikatny makijaż i zbiegła szybko na dół.

W kuchni czekał na nią przygotowany przez matkę koktajl z bananów i mrożonych truskawek. Upiła kilka łyków, zakręciła butelkę i resztę wrzuciła do torby. Weszła do salonu, aby tak jak zwykle ucałować tatę. Siedział w bujanym wiklinowym fotelu i z niezmiennym od lat zaciekawieniem czytał codzienną prasę.

– Ładnie wyglądam? – zapytała.

– Wyglądasz pięknie, córeczko. Kwiecista spódniczka idealnie komponuje się z zielonymi paskami na twojej bluzce. – Uśmiechnął się.

– Trzeba mieć własny styl, prawda?

– Naturalnie, nigdy z niego nie rezygnuj. Całe życie ci powtarzałem…

– Wiem, wiem, trzeba pozostać sobą, bez względu na to, co mówią inni – dokończyła.

– No właśnie!

– Już bardziej nie można być osadzonym w sobie, tatku.

– Osadzonym w sobie? Coś ty znowu czytała?

– Sama to wymyśliłam, dobre, co? – Okręciła się przed ojcem, wirując mu przed oczami spódnicą.

– O której wrócisz?

– Tato, nie mam piętnastu lat. Proszę cię, wyluzuj trochę. Lada chwila skończę studia i ruszę na podbój szczecińskich przedszkoli. Będę miała pod sobą dziesiątki dzieci, za które to JA będę odpowiedzialna. JA, we własnej osobie! Słyszysz to? – Wskazała palcami na siebie. – Chyba już pora, abyś przestał codziennie pytać mnie, o której wrócę, co? Może powinnam pomyśleć o tym, aby się wreszcie wyprowadzić? Tylko że mi tak z wami cudownie. – Uśmiechnęła się pod nosem.

– Dla mnie zawsze będziesz małą dziewczynką i obyś mieszkała tu jak najdłużej. Mama przygotowała dla ciebie ryż z warzywami. Jest w termosie. Weź, to będziesz miała na obiad. Po co masz jeść jakieś śmieci na mieście.

– Przy mamie nie da się jeść śmieci na mieście. Przecież wiesz. – Mrugnęła okiem. – Kochana mamunia wie, co jej córeczka lubi najbardziej. No właśnie, a o której dziś wróci?

– Mówiła, że dopiero na kolację. Obiecała upiec mi indyka.

– Jak obiecała upiec indyka, to i ja się wpraszam na ucztę.

– Na pewno się ucieszy.

– Lecę, tatku, kocham cię, pa.

– Pa, córciu. Uważaj na siebie.

***

Edward Leoński był poczciwym mężczyzną w dojrzałym wieku. Doczekał się przejścia na zasłużoną emeryturę. Całe życie poświęcił edukacji młodych lekarzy. Wykładał anatomię, był zafascynowany tą dziedziną. Przy każdej okazji powtarzał, że anatomia jest nauką niezmienną. Nie ma możliwości, aby człowiekowi nagle ni stąd, ni zowąd urosło trzecie ucho czy pojawiły się drugie usta. Nie mówił niepytany, wolał słuchać tego, co mówią inni i obserwować, w jaki sposób się zachowują.

Jedyną osobą, która z introwertycznego milczka zmieniała go w demona dialogu, była jego żona Laura. Poznał ją w czasach, gdy sam był młodym doktorantem. Studiowała stomatologię i pech chciał, że przez pewien czas była jego studentką. Na początku więc, z wiadomych przyczyn, zmuszeni byli ukrywać swoje uczucie. Kiedy tylko świat udzielił im niepisanego przyzwolenia na zalegalizowanie związku, bardzo szybko się pobrali. Nie zależało im na ślubie z tak zwaną pompą. Nie było ważne, aby jedna czy druga ciotka zjadła na ich weselu rosół i kotleta schabowego tylko po to, aby po opuszczeniu imprezy móc wszem wobec głosić, że dania były za słone. Laurze nie zależało na białej sukni z welonem i bukiecie kwiatów, który miałaby rzucić w rozwrzeszczany tłum potencjalnych przyszłych panien młodych.

W sobotnie letnie popołudnie, w obecności rodziców, dziadków oraz świadków w postaci dwójki ich najbliższych przyjaciół przysięgli sobie miłość aż po grób. Matka Laury pogodzona z tym, że córka nie chce hucznego wesela, przygotowała w domu skromny poczęstunek. Gdy uroczystość dobiegła końca i wreszcie zostali sami, przytuleni do siebie, rozprawiali o wyprawie do Włoch. Laura chciała stanąć bosą stopą na ziemi, która całemu światu znana jest z miłości. Nie gdzie indziej, jak właśnie w Wenecji miał się począć potomek młodej pary.

Kiedy kurz opadł i zaczęło się zwykłe codzienne życie, oboje imali się każdych prac, które pozwalały na zaoszczędzenie pieniędzy niezbędnych do pokrycia wydatków podróży. Edward udzielał korepetycji z angielskiego, a Laura opiekowała się dziećmi sąsiadów. Mieszkali wówczas w małej kawalerce, którą Edward odziedziczył po swojej zmarłej babci. Po dokonaniu opłat byli w stanie odłożyć całkiem niezłą sumę, aby wkrótce spełnić swoje marzenie.

Wreszcie się udało – pojechali do Włoch. Laura wierzyła w symbole, pozostała ich fanką po dziś dzień. Wtedy nosiła na swojej szyi figurkę Rei, bogini płodności, która miała jej pomóc w spełnieniu największego życiowego marzenia.

Z łajby Wenecja wyglądała oszałamiająco – Canal Grande wcale nie śmierdział, tak jak to opisywały przewodniki, a może Laura, przesiąknięta zapachem Edwarda, nie czuła nic, co mogłoby wpłynąć negatywnie na funkcjonalność jej nozdrzy. Dziesiątki różnych mostów, mostków i kładek łączyły labirynty klimatycznych wąskich uliczek, a podświetlone nocą budynki przekazywały oczom fascynujące obrazy.

Kiedy wrócili do rodzinnego Szczecina, Laura przekonana była o tym, że lada chwila oznajmi mężowi radosną nowinę. Czekała, aż ich codzienność wypełni ktoś trzeci. Każda młoda matka na początku z przerażeniem czeka na to, jak zmieni się jej uporządkowane życie, jednak jej to wcale nie przerażało. Nie mogła się wręcz doczekać dni wypełnionych po brzegi obowiązkami. Ten czas nie nadszedł.

W myśl zasady, że do trzech razy sztuka, pojechali do Włoch jeszcze dwa razy. Niestety ani Wenecja, ani Reja noszona na szyi nie przyniosły oczekiwanego skutku. Laura nie mogła zajść w ciążę.

Nie chciała się leczyć. Poddała się temu, co ofiarował jej los. Świadomie dokonała wyboru o tym, aby wszystko działo się naturalnie. Bez przymuszania i wymuszania, bez ciągłego oczekiwania i wyczekiwania. Pogodziła się z faktem, że to nie jej czas i nie jej miejsce na to, aby być matką. Edward akceptował decyzję żony.

Wiele lat byli sami, aż wreszcie w ich życiu pojawiła się Paulinka. Spadła na nich tak niespodziewanie, jak burza w ciepły letni dzień. Nie mieli zbyt wiele czasu na zastanawianie się, czy sprostają zadaniu, jakie postawiło przed nimi życie. Trud wychowania zawsze jest wyzwaniem dla każdego bez wyjątku rodzica. Gdy zobaczyli ją pierwszy raz, zakochali się w niej bez pamięci. Przysięgli wychować ją w miłości i spokoju.

***

Wsiadła do autobusu numer sześć, który miał ją zawieźć na uczelnię. Dziś ostatnie zaliczenie i wreszcie będzie mogła bez reszty poświęcić się przygotowaniom do obrony pracy magisterskiej. Studia pedagogiczne nie wymagały ogromnej ilości pracy, a ona nigdy nie należała do osób, którym nauka przychodziłaby z wielkim trudem.

– Dagmara? Co ty tu robisz? – Paulę zaskoczył widok przyjaciółki palącej papierosa przed Instytutem Pedagogiki.

– Też się cieszę, że cię widzę.

– Rzuć wreszcie to świństwo, zapisz się na jogę, pooddychaj świeżym powietrzem. Nie można się truć całe życie – pouczała ją niczym matka. – Słuchaj, a ty nie powinnaś być teraz na uczelni?

– Wyluzuj, Paula. – Dziewczyna zgasiła papierosa stopą odzianą w drogie markowe sandały.

– W tej chwili to podnieś i wyrzuć do śmietnika!

– Dobra, już dobra. Za ile kończysz?

– Dopiero przyszłam. Mam ostatnie zaliczenie przed obroną. Nie potrwa to długo, poczekasz? Jak za godzinę wyjdę z piątką, to stawiam lody. Dziś szalejemy na maksa, nie liczymy kalorii. Zmówimy tylko wcześniej modlitwę, oby nam poszły w cycki.

– Ty to się chyba przed każdymi lodami modlisz, co?

– Od przybytku głowa nie boli. – Wybuchnęły śmiechem.

– Dobra, poczekam. Tyle że z lodów nici, chyba że kupimy je gdzieś po drodze. Muszę wracać do domu. Dziś przyjeżdża jakiś kolega ojca. Rozwiódł się z żoną i potrzebuje pomocy. Będziemy go pocieszać. Potańczymy trochę na stole i takie tam. – Mrugnęła okiem.

– Niby że my mamy mu pomóc? Dorosłemu facetowi i to jeszcze po rozwodzie? Jak nawarzył sobie piwa, to niech teraz je pije.

– Ty i te twoje ideały, Paula. Życie nie zawsze przynosi nam to, czego oczekujemy. Nie znasz gościa i już go oceniasz. Mówiąc całkiem poważnie, to wpuścimy go tylko do domu, zrobimy kawkę i zostawimy w spokoju. Ma u nas pomieszkać przez chwilę, dopóki nie ułoży sobie swoich spraw. Ojciec podobno jest mu winien przysługę. Prosił, abym była dla niego miła. Gość jest biedny i potrzebuje pomocy.

– Dług wdzięczności? Ech… takie są najgorsze. No dobra, to poczekaj tu na mnie. – Paula wypięła tyłek w kierunku przyjaciółki, a ta kopnęła ją tak mocno, że kwiecisty materiał spódnicy uroczyście zawirował.

– Aua, to bolało!

– Nie marudź, powodzenia.

***

Silnik jego drogiego samochodu pracował w równomiernym tempie. Szkoda było włączać radio, którego dźwięk zakłóciłby możliwość odczuwania dźwiękowych bodźców, w głównej mierze podniecających zwłaszcza mężczyzn.

Wiele lat pracował na ten luksus i wreszcie mógł sobie na niego pozwolić. Lata spędzone na uczelni przyniosły mu upragnioną władzę, która jest możliwa tylko w wypadku posiadania odpowiedniej wiedzy. „Czemuś biedny? Boś głupi. Czemuś głupi? Boś biedny”. To przysłowie towarzyszyło mu przez całe życie. Nie chciał być ani biedny, ani głupi. Chciał być kimś! Kimś może zostać tylko ktoś mądry i pracowity. To, że udało mu się skończyć studia prawnicze z wyróżnieniem, nie było zasługą jego lotności w przyswajaniu paragrafów. Był pracowity do bólu. Podporządkował swoje życie temu, aby zyskać szacunek i poważanie innych ludzi.

Po dziś dzień pamięta wstyd, jaki odczuwał, gdy taszczył pijanego tatę do domu. Rety, jak on wtedy śmierdział! Fetor ojca przechodził na małe wychudzone ciało chłopca. Co z tego, że każdego wieczora szorował się gąbką zamoczoną w zimnej wodzie. Tego odoru nie dało się zmyć szarym mydłem, a na inne w domu nie było pieniędzy. Matka pracowała bardzo ciężko, a mimo to ledwo wiązali koniec z końcem. Po opłaceniu rachunków i długów zaciągniętych przez ojca niewiele zostawało im na życie. Wreszcie los się do nich uśmiechnął i stary zachlał się na śmierć. Gdy podczas pogrzebu otworzono trumnę, a jego oczom ukazał się trup kogoś, kto powinien być dla niego wsparciem, nie czuł wtedy smutku, lecz ulgę. Miał czternaście lat, a życie rozpoczęło się dla niego właśnie wtedy. Od tego dnia to on był głową rodziny i nie zamierzał wywiązywać się z tej roli tak, jak jego poprzednik.

Dziś był dorosłym facetem, jeździł wozem, na który niewielu było stać. Jego kancelaria prosperowała doskonale.

Widok zza okna drogiego auta był imponujący. Warto przejechać setki kilometrów, aby cieszyć oczy obrazami dostępnymi z Mostu Długiego. Ostatni raz był w Szczecinie wieki temu. Mimo że urodził się w tym mieście, jakoś zbytnio za nim nie tęsknił. Warszawa spełniła jego sen o wielkości, pochłaniając go przy tym bez reszty. Na płaszczyźnie zawodowej czuł się i faktycznie był wielki. Na gruncie osobistym był wrakiem człowieka. Ostatni raz ulicami Szczecina poruszał się tramwajem. Wtedy nikt na niego nie zwracał uwagi. Dziś jego żółte lamborghini aventador nie mogło przemknąć przez miasto niezauważone. Kiedy stał na czerwonym świetle, studenci wyciągali telefony, aby zrobić zdjęcie maszynie, której właścicielem był Mikołaj.

Patryk był jego przyjacielem z czasów szkolnych i studenckich. Zawsze sobie pomagali. Kiedy dziewczyna Patryka, Hania, zaszła w ciążę, jego kumpel był przerażony. Wszystko jednak jakoś pozytywnie się ułożyło i do dzisiaj pozostali w miarę zgodnym małżeństwem. Ostatni raz widział Dagmarę jako małą dziewczynkę. Był niemal pewien, że jej nie pozna. Gdyby wcześniej się postarał, dziś mógłby mieć córkę w jej wieku. Może nawet starszą?

Bez problemu trafił pod wskazany adres. Dom Patryka rozpoznał z daleka. Tylko on wyłożony był w całości klinkierem, w którego gładkiej powierzchni odbijały się promienie wiosennego słońca. Dach pokrywała ceramiczna podwójnie angobowana karpiówka, a dachowe okna ułożone były w kształt wolego oka. Zaparkował przed bramą, wysiadł z samochodu i wcisnął guzik domofonu. Kamera w mig zlokalizowała jego położenie. Uśmiechnął się pod nosem. Cały Patryk.

***

Dagmara, w oczekiwaniu na Paulę, uczyła się do kolokwium z prawa rzymskiego. Studiowanie prawa przypominało mszę niedzielną prowadzoną przez niemego księdza. Jednak staruszek uważał, że córka musi mieć dobrze płatny zawód, który przyniesie jej wolność finansową i możliwość decydowania o sobie samej.

– Zdałam! – wrzeszczała Paula, biegnąc do przyjaciółki. Rzuciły się sobie w ramiona i zaczęły podskakiwać, piszcząc przy tym, jak małe dziewczynki w piaskownicy.

Wychodzący z budynku egzaminator, widząc radość dziewczyny, zdjął na chwilę maskę kamiennej twarzy i rzekł:

– Widzimy się na obronie, pani Leońska.

– Oczywiście, panie doktorze, nie inaczej. – Paula wyprostowała się przed wykładowcą, salutując.

– Nawet nie wiesz, jak ci zazdroszczę tego, że kończysz studia. Ja jeszcze cztery lata będę gniła w tych murach na Narutowicza.

– Nie marudź, świetnie ci idzie. Jak tam rzymskie?

– Całkiem nieźle. Mam szansę na zwolnienie z egzaminu.

– No widzisz? Bomba!

– Bomba to zaraz wybuchnie, jak zadzwoni do mnie ojciec. Już od pół godziny powinnyśmy być w domu. Ten biedaczek, który potrzebuje schronienia, pewnie siedzi pod naszymi drzwiami i czeka, aż mu otworzymy. Trzeba mieć litość dla bezdomnego. – Dagmara otworzyła swoje auto i poczekała, aż Paula wsiądzie.

Jadąc do domu, słuchały głośno muzyki. W radiu leciała akurat piosenka zespołu Łzy. Wraz z wokalistką śpiewały na cały głos:

Szczęścia złap, ile możesz, wypełnij swoje serce,

wypełnij swoje serce, wypełnij swoje serce.

Potem zmieszaj je z miłością i weź je w swoje ręce.

Daj innym jak najwięcej, daj innym jak najwięcej.

– Daga? Czym jest dla ciebie szczęście?

– Co to za pytanie? Brałaś coś dzisiaj?

– Co to za pytanie – powtórzyła poirytowana Paula. – No, normalne. Pytam się jak człowieka, czym jest dla ciebie szczęście?

– To ja ci, człowieku, odpowiem, że nigdy się nad tym nie zastanawiałam.

– Ja wręcz przeciwnie. Bardzo często o tym myślę. Szczególnie wtedy, kiedy patrzę na swoich rodziców. Wiesz, że oni chyba nigdy się nie pokłócili? Nieźle, co? Zobacz, tyle rozwodów dookoła, a oni już tyle lat razem. Nie wiem, jak to robią. Może zapytam matkę, niech mi zdradzi kilka patentów na udane małżeństwo. Wiem. – Uniosła palec wskazujący. – Napiszę jakiś poradnik!

– Jak będziesz miała szczęście, to ktoś go wyda i będziesz obrzydliwie bogata.

–Ty jak zwykle o jednym.

– No co? Przynajmniej nie będziesz miała takiego problemu, jak moja matka. Ojciec kiedyś schował jej kartę kredytową.

– Pieniądze nie są najważniejsze.

– Może i nie są, ale zobacz na tego biedaka, przez którego nie możemy iść dzisiaj na lody. Siedzi pewnie przed domem, spakowany w niebieski worek na śmieci i czeka, aż jakieś studentki mu otworzą. To jest dopiero żenada. Tylko mi nie mów, że nie chciałabyś być sławną autorką bestsellerów, mówiących ludziom co robić, aby ich życie osobiste było udane. Gdyby taki facet wziął twój poradnik do ręki i przeczytał w nim, że o żonę trzeba dbać, kupować jej kwiaty, prawić komplementy i pod żadnym pozorem nie zabierać karty kredytowej, to wszyscy mieliby lżejsze życie. Nawet ty i ja.

– Mówisz o tym biedaku? – Paula wskazała wzrokiem na mężczyznę, który właśnie wysiadał z czegoś, co prawdopodobnie służyło mu za środek transportu. Przyglądał się psom sąsiadów, nerwowo biegającym za metalowym ogrodzeniem. Ich sierść wskazywała na fakt, że z pewnością nie są karmione odpadami z pańskiego stołu.

Mężczyzna ubrany był w białą, nieskazitelnie wyprasowaną koszulę, której górne guziki pozostawił rozpięte. Czy zrobił to celowo, aby bez trudu można było dostrzec ślady męskości pokrywające jego tors? Jeansy podkreślały umięśnione pośladki, zdradzając, że jego ulubioną formą spędzania wolnego czasu nie jest leżenie na kanapie. Na nosie miał ciemne okulary zasłaniające szczelnie to, co dziewczyna najbardziej chciała zobaczyć. Ciepły wiatr wplątał się w jego ciemne włosy, które gdzieniegdzie świeciły srebrnymi nitkami.

– O, w mordę! Jaka maszyna.

– Uspokój się, bo pomyśli, że samochodu nie widziałyśmy.

– Nie mów, że widziałaś kiedyś taki sprzęt.

– Ochłoń, proszę cię. Nie zauważyłam wcześniej, abyś była fanką motoryzacji.

– Od teraz jestem. – Wysiadły z auta, aby przywitać się z gościem.

– Cześć, długo na nas czekasz? Przepraszamy za spóźnienie, ale koleżanka zdawała egzamin i trochę się to przeciągnęło. Gdybym wiedziała, że przyjedziesz taką furą, poczekałabym na ciebie i razem byśmy Paulinkę z uczelni odebrali. To by dopiero było coś, podjechać czymś takim. Całemu przyszłemu „ciału pedagogicznemu” gacie spadłyby do kostek na widok takiej maszyny. Tak w ogóle, to Dagmara jestem. Jak dasz mi się przejechać tym cudem, to pozwolę ci mówić do siebie Daga. Wiem, że podobno kiedyś już się poznaliśmy, ale ja cię nie pamiętam.

– Mikołaj. – Wyciągnął rękę w jej stronę. – Ja również bym cię nie poznał, Dagmaro. Zdaje się, że kiedy ostatni raz się widzieliśmy, Hanka zmieniała ci pieluchy.

– No, no. Mamy nie ma w domu. Wyjechała na terapię. Ale poznaj moją przyjaciółkę, to jest Paulinka.

– Przyszłe „ciało pedagogiczne”? – zapytał.

– Tak, za miesiąc bronię dyplom. Zapewniam pana, że moim gaciom trzeba znacznie więcej, aby opadły do kostek.

– Mów mi Mikołaj albo Miki. Jak chcesz i… nie śmiałbym wątpić, że jest inaczej.

– To co, zapraszam do środka. Otworzę ci bramę i wjedziesz na podjazd. Chyba lepiej, abyś nie zostawiał tu tej maszyny.

– Okolica wygląda na bezpieczną.

– Strzeżonego pan Bóg strzeże, tata tak zawsze mówi. Pakuj się do środka i zaparkuj za mną. – Guzikiem pilota otworzyła bramę.

Zaparkował dokładnie w tym miejscu, gdzie mu kazała.

– Zapraszam do domu. Napijesz się z nami kawy?

– Chętnie. Pozwolisz, że wyciągnę od razu walizkę? Chciałbym trochę popracować, zanim wróci twój ojciec.

– Jasne, pokój dla ciebie jest przygotowany. Zabierz swoje rzeczy i rozgość się. Czuj się jak u siebie w domu.

– Na widok walizki dziewczyny wymieniły porozumiewawcze spojrzenia. Perfekcyjnie wykonany louis vuitton niczym nie przypominał niebieskiego worka na odpady. Nastała chwila milczenia.

– Czy coś nie tak? – zapytał.

– Nie, nie. Po prostu spodziewałyśmy się kogoś innego – rzuciła Dagmara.

– Księciem z bajki raczej nie jestem. Jeśli was rozczarowałem, to bardzo przepraszam.

– Zależy, kogo uznamy za księcia – powiedziała Paulina i chwilę później pożałowała tych słów. Na szczęście udał, że ich nie słyszy, bo była niemal pewna, że słyszał je wyraźnie.

Zapach świeżo zaparzonej kawy roznosił się po domu. Mikołaj podziękował za przyjęcie, po czym zabrał swój kubek i zniknął za drzwiami pokoju, zostawiając dziewczyny same.

– Jakiś dziwak. Przyjechał i nawet z nami nie porozmawiał. Myślałam, że jak zrobię tej kawy, to siądzie i powie o sobie cokolwiek. A on nic! Widziałaś to? Widziałaś, jaką ma walizkę?

– Widziałam, drogą – rzekła Paulina obojętnie. – Daga, jeszcze przed chwilą byłaś zła, że przez niego musimy wracać, a teraz jesteś zła, że nie chce z tobą gadać. Chyba powinnaś się cieszyć, że nie zajmuje ci cennego czasu. Możemy jechać na lody.

– Tylko krowa zdania nie zmienia. Teraz jestem ciekawa, kim on jest. Ojciec nigdy o nim nie opowiadał. Wiem tylko tyle, że razem studiowali i że teraz on ma kłopoty, więc potrzebuje się od nich oderwać. Ty, ale przystojny co?

– Nie wiem. Nie zdjął nawet okularów.

– Ja tam nie patrzyłam na okulary. Dupkę ma zawodową. Na pewno ćwiczy albo biega. Kurczę, ja też powinnam zacząć się ruszać. Jeszcze chwila i moje pośladki dopadnie grawitacja. Lepiej zapobiegać niż leczyć. Muszę się za siebie wziąć.

– Wpadł ci w oko?

– No, coś ty! Mógłby być moim ojcem. Wolę mojego Miśka. Nie interesują mnie bogaci nudziarze z problemami.

– Przepraszam, czy mógłbym prosić o ręcznik? Chciałbym się odświeżyć po podróży. Niestety nie mam własnego.

– Długo tu stoisz? – zapytała Dagmara.

– Nie wiem. – Skierował wzrok na nadgarstek w poszukiwaniu odpowiedzi. – Jakieś trzydzieści sekund?

– O trzydzieści za długo. Proszę, oto twój ręcznik. Rada na przyszłość. Nie podsłuchuj moich rozmów.

– Przepraszam. – Chwycił ręcznik przewiązany czerwoną tasiemką i zniknął.

– Chyba nie byłaś dla niego zbyt uprzejma. Nie sądzę, aby słyszał naszą rozmowę. Wiesz, jakby nie było, jest twoim gościem.

– Masz rację. Może trochę przesadziłam. Postaram się być dla niego miła. Okay, skoro mój szanowny gość nie ma zamiaru z nami rozmawiać, to może pojedziemy po Miśka i skoczymy jednak na te lody?

– Chyba muszę już wracać. Trochę rozbolała mnie głowa. To przez te emocje związane z egzaminem. Przyjadę jutro, dobrze? Nie gniewasz się na mnie?

– Chcesz mnie zostawić sam na sam z tym kimś, kto właśnie bierze prysznic? Jeśli okaże się zawodowym mordercą albo jakimś świrem psychopatą, to będziesz mnie miała na sumieniu.

– Jeśli byłby tym, za kogo go bierzesz, zapewne teraz siedziałybyśmy pod tym prysznicem obwiązane grubą liną. Zmykam, kochana. – Przyjaciółki na pożegnanie wymieniły serdeczny uścisk, obiecując sobie wieczorną rozmowę telefoniczną.

Mikołaj, który wyszedł spod prysznica, z daleka przyglądał się tej scenie z zaciekawieniem. Dziewczyna z długimi blond warkoczami do złudzenia przypominała kogoś, kogo kiedyś znał. Kogoś, przed czyim balkonem pełnym pnących róż spędził wiele godzin swojego życia. Nieczęsto wracał do tych wspomnień. Przeglądanie się w nich sprawiało, że serce zalewała mu krew, a oddech przyspieszał nienaturalnie. Zdążył już zakopać w ciemnym grobie uśpione demony przeszłości. Przynajmniej tak mu się wydawało. Jednak jedno spojrzenie na tę dziewczynę zmieniło wszystko. Język uwiązł mu w gardle, odmawiając posłuszeństwa. Był wdzięczny Dagmarze, że jej paplanina wypełniała niezręczną ciszę.

„Moim gaciom trzeba znacznie więcej, aby opadły do kostek”. „Zależy, kogo uznamy za księcia”. Dźwięczało mu w uszach, nie dając spokoju. Od dawna nie analizował słów wypowiadanych przez kobiety. Teraz zaczął się zastanawiać. Umiejętność dobierania trafnych skojarzeń była cechą, którą ostatni raz zaobserwował w kimś, kogo kochał miłością pierwszą, bezgraniczną i ufną do granic.

Sternę Krzemianowską poznał jeszcze w podstawówce. Naprawdę miała na imię Stanisława, lecz nie bardzo lubiła to imię. Odziedziczyła je po swojej babci. Dzieci naśmiewały się z niej z tego powodu. „Stasia srasia”, „Stasia kupa ptasia” to były najdelikatniejsze z określeń, z którymi spotykała się na co dzień. Jako mała dziewczyna przejmowała się tym ogromnie. Próbowała nawet kupić akceptację innych, przynosząc do szkoły pomarańcze czy mandarynki przywiezione przez jej ojca z dalekich podróży po świecie. Wtedy były takie czasy, że nie można było ot tak, po prostu nabyć tych owoców w sklepie. Przez chwilę było dobrze, lecz kiedy tylko smakołyki się kończyły, znowu była „Srasią”.

Rozumiał ją doskonale. Jemu rówieśnicy również nie szczędzili wyzwisk. Co prawda nie naśmiewali się z jego imienia, lecz z pocerowanych ubrań, posklejanych kilkanaście razy tenisówek, przykrótkich spodni i kanapek z dżemem. Zaciskał wtedy mocno pięści i przysięgał sobie, że jeszcze kiedyś im pokaże, że jeszcze kiedyś to on będzie górą.

Wspólna niedola połączyła ich pewnego poniedziałkowego wiosennego poranka, kiedy to zastał Sternę siedzącą na szkolnych schodach, całą zalaną łzami. Podszedł i zapytał, co się stało. Dumnie odpowiedziała, że nic takiego i że dziękuje za troskę, ale sama sobie poradzi. Już miał odejść, gdy zauważył, że w jej rozpuszczonych włosach jest coś, co przypominało kłębek wełny. Nachylił się i dostrzegł łopian, skrzętnie wplątany w jej blond czuprynę. „Kto ci to zrobił”? – zapytał. „Koleżanki” – odpowiedziała. – „Skończyły mi się pomarańcze, następne tata przywiezie dopiero za kilka miesięcy, jak wróci z morza. Nie mam już nic, czym mogłabym przekupić dziewczyny, aby wreszcie przestały mi dokuczać” – Rozpłakała się jeszcze bardziej. Przypominała małe, bezbronne zwierzątko potrzebujące opieki. Mikołaj wyjął z torby grzebień, który zapakowała mu matka, i powoli wyskubał dziewczynie dziady z jej pięknych włosów.

Od tamtego dnia byli nierozłączni, a Sterna już zawsze nosiła zaplecione warkocze, aby nie kusić losu. Teraz już śmiano się z ich obojga. „Zakochana para Jacek i Barbara” – słyszeli za sobą, gdy kroczyli szkolnym korytarzem, trzymając się za ręce.

Mikołajowi podobało się jej imię. Lubił zwracać się do niej „Stasiu”, lecz ona wolała, gdy nazywał ją Sterną. Zawsze chciała być wolnym od ludzkich uprzedzeń ptakiem. Odkąd zostali parą, Mikołaj nie jadł już kanapek z dżemem. Sterna zawsze przynosiła jakieś smakołyki przygotowane przez matkę. Suto wyposażona śniadaniówka wystarczała, aby z powodzeniem najadło się z niej dwoje dzieci. Zakochali się w sobie i pomimo skrajnie młodego wieku byli przekonani, że spędzą razem całe życie.

Ojciec Sterny, dowiedziawszy się o uczuciu, którym jego córka darzy jakiegoś „przybłędę”, przeniósł ją do innej szkoły. Spotykali się więc potajemnie jeszcze przez kilka lat. Aż do dnia, gdy wszystko się wydało.

Mikołaj zdobył się na odwagę i postanowił odwiedzić ojca dziewczyny. Miał nadzieję, że urlop, na którym przebywał właśnie mężczyzna, będzie doskonałym momentem do rozmowy. Jakże się mylił… Trzymając dłoń na sercu, zapewniał, że kocha jego córkę miłością najprawdziwszą. Przysięgał opiekować się nią najlepiej, jak potrafi. Obiecał zapewnić jej godne życie, pełne wygód i wszystkiego, czego tylko Sterna sobie zażyczy. Niestety nie wypadł zbyt przekonująco. Niedoszły teść wyrzucił go z domu, żegnając słowami: „Cóż syn pijaka i degenerata mógłby zaoferować mojej jedynej córce? Wynocha! I żebym cię więcej tu nie widział!”.

Mimo że ich uczucie nie zostało pobłogosławione, Mikołaj nie przestawał przychodzić pod balkon dziewczyny. Obraz wymalowany z pnących róż i jej ciasno zaplecionych warkoczy utkwił w jego podświadomości na zawsze. Śnił o nim na jawie i zasypiał, mając go przed oczami. Sterna uciekała do niego ukradkiem, ofiarując mu wyrwane z rzeczywistości momenty. Dziękowali Bogu, że mieszkała na parterze.

Pierwszy raz kochali się w jej osiemnaste urodziny. Lipiec tego lata był wyjątkowo ciepły. Zrobili to w domku na działce, należącej do rodziców Patryka. Gdyby ktoś kazał mu wymienić najszczęśliwszy dzień z jego życia, to wymieniłby właśnie ten, w którym poczuł ją wszystkimi możliwymi zmysłami. Po wszystkim bujali się na ogrodowej ławce, jedli maliny i rozmawiali o przyszłości. Świętowali jej wejście w pełnoletniość oraz to, że Mikołaj właśnie dostał się na prawo. Chciał zostać bardzo dobrym prawnikiem. Wykonywanie tego zawodu miało zapewnić im dostatnie życie. Całe lato spędzili na tej działce, oddając się pieszczotom własnych ciał. Uwielbiał sprawiać jej przyjemność cielesną i pomimo braku doświadczenia był możliwie jak najlepszym kochankiem.

Cóż mógł jej wtedy ofiarować oprócz miłości i napisanych odręcznie wierszy? Jeden z nich ciągle trzymał w kalendarzu. Nie zdążył jej go dać. Wtedy te słowa znaczyły wszystko. Dziś były jedynie skrawkiem papieru wyperfumowanego domieszką wspomnień, szczelnie schowanych na dnie duszy. Trzymał go w rękach i patrzył na niego wzrokiem niewyrażającym zgody na decyzję, którą podjęło za niego życie.

Jesteś piękna!

Jak bardzo wiosenny, uśmiech Twój,

Myśli już nie moje – wszystkie biegną

do Ciebie

Jak bardzo iskierki Twoje kuszące

Emocje w duszy grają niczym orkiestra cała,

dla Ciebie

Jak bardzo kobiecość Twoja rozpala

W głowie szumi, serce rytm przyspiesza,

dla Ciebie

Jak bardzo pragnę odszukać Cię w malinkach.

By skraść choć jednego pocałunku miodową słodycz

dla siebie

Kocham Cię, na zawsze i do końca

Twój Mikołaj

Gdy skończył czytać, wrócił myślami do nowo poznanej dziewczyny. Kolor jej włosów splecionych w warkocze, sposób poruszania się i mówienia do złudzenia przypominał mu jego pierwszą miłość. Tylko te oczy były inne. Inności tej nie potrafił nazwać słowem. Co prawda, było mu dane patrzeć w nie tylko przez ułamek sekundy, a wystarczyło, by dostrzegł tajemnicę, której poznanie miało stać się celem jego przyszłego życia.

***

Ile mógł mieć lat? Wyglądał na zadbanego. Nieprawda! On był zadbany. Piekielnie zadbany. Paulina odnawiała w myślach obraz nowo poznanego mężczyzny. Jej wyobraźnia działała na najwyższych obrotach. Spędziła w jego towarzystwie zaledwie pół godziny i to wystarczyło, aby jej wieczór stał się niespokojnym. Nie miała nawet apetytu na indyka, którego upiekła mama, a przecież było to jedno z jej ulubionych dań. Rodzice wypytywali, jak minął dzień, co robiła i jak poszło ostanie zaliczenie. Ot, zdawkowa rozmowa o wszystkim i o niczym.

Szczęśliwie dotrwała do końca posiłku i wróciła do siebie na górę. Chciała zadzwonić do Dagmary, chciała nawet do niej pojechać, aby jeszcze przez chwilę móc na niego popatrzeć. Zganiła siebie samą za te myśli. Próbowała przenieść swoją uwagę na pracę magisterską, lecz… ciągle wracała do punktu wyjścia.

Nie mogła sobie darować, że zrobiła z siebie taką idiotkę. Ten tekst o gaciach, a zaraz po nim kolejny tekst o księciu były totalnie nie na miejscu. To wszystko przez Dagmarę. Ona pierwsza o tych gaciach zaczęła gadać. Mogła chociaż powiedzieć, że majtki by dziewczynom spadły, a nie gacie. Chociaż co to za różnica, gacie czy majtki, skoro i tak na wywarcie pierwszego wrażenia mamy podobno tylko jedenaście sekund. Dobrze, że przynajmniej w ich trakcie milczała jak grób. Może chociaż to ją uratowało?

Nie wiedziała dlaczego, ale zależało jej, aby myślał o niej pozytywnie.

Szkoda, że był rozwiedziony. Ciekawe dlaczego? Może zdradzał żonę? Wcale by to jej nie zdziwiło. Wyglądał jak model z okładek „Men’s Health”. Nie sądziła, aby komuś takiemu łatwo było się oprzeć.

Kiedy Daga paplała trzy po trzy, zachwycając się samochodem, Paulina skanowała centymetr po centymetrze sylwetkę nieznajomego. Zależało jej, aby zapamiętać jak najwięcej szczegółów, chociaż wiedziała, że rozwiedziony mężczyzna nie jest szczytem jej marzeń. Chciała normalności, a nie telefonów od byłej żony czy też wizyt dzieci z poprzedniego małżeństwa.

Zawsze podobali jej się starsi mężczyźni. Rówieśnicy nigdy nie byli zbyt ciekawi. Bo o czym tu rozmawiać z kimś, kto fascynuje się najnowszą konsolą do gier. Ich infantylność sprawiała, że po dwóch, góra czterech randkach rezygnowała z pogłębiania dalszej znajomości.

W sumie to miała tylko jeden poważniejszy związek – z Wojtkiem. Było im naprawdę dobrze do momentu, kiedy żona Wojtka postanowiła odwiedzić gabinet jej matki. Mama płonęła na stosie wymownych spojrzeń swoich pacjentów, kiedy ta z dzieckiem na ręku błagała ją, aby przemówiła do rozumu własnej córce. Matka wytrzymała z godnością publiczne poniżenie, jednak kiedy wróciła do domu, odbiła sobie wszystko z nawiązką. Wrzeszczała, jakby ktoś oblewał ją gorącym woskiem. Prawie tak głośno, jak wtedy, gdy mała Paulinka weszła na niezabezpieczony barierkami taras sąsiadów, z tą tylko różnicą, że tym razem nie przebierała w słowach. Pracownicy budowlani z kilkunastoletnim stażem mogliby się od niej uczyć.

Później nastąpiły ciche dni. Dziewczyna przekonywała matkę, że o istnieniu żony nie miała pojęcia.

Wojtek nauczył ją wiele. Lekcja życia przez niego udzielona zapadła jej w pamięć już na wieki. Nie chciała mężczyzny z przeszłością. Jednak znalezienie kogoś, kto spełniałby jej wymagania, było tak samo prawdopodobne, jak kupno trzydziestego pierwszego grudnia szałowej sukienki na zabawę sylwestrową.

Od dwóch lat była sama. Nie narzekała na brak zajęć, ale gdzieś tam na dnie serca odzywały się skrywane pragnienia o miłości. Gdy patrzyła na Dagę i Miśka, zazdrościła im ich relacji. Byli jak Fiona i Shrek z animowanego filmu dla dzieci. Zresztą bywało, że tak też się do siebie zwracali.

Włączyła komputer, aby nanieść poprawki do pracy magisterskiej. Jutro miała ostatnie konsultacje ze swoją panią promotor. Lada chwila się obroni, przeżyje ostatnie beztroskie wakacje i trzeba będzie poszukać jakiejś pracy. Rodzice cały czas namawiali ją, aby rozpoczęła kolejne studia, tym razem stomatologię. Uważali, że zbyt szybko zrezygnowała z marzeń o byciu lekarzem. Zabrakło jej tylko dwóch punktów, aby stać się posiadaczką indeksu Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Może warto by było te marzenia odświeżyć? Może rodzice mieli rację?

Stała pod prysznicem i usiłowała zmyć z siebie wrażenia przeżytego dnia. Między jedną a drugą myślą pojawiały się te o dopiero co poznanym mężczyźnie, którego wzrok daleki był od wzroku lekkoducha. Ich spojrzenia spotkały się jedynie na ułamek sekundy, lecz zdążyła to zauważyć.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

OD AUTORKI

Reklama 1

Reklama 2

Karta redakcyjna

Copyright © by Anna Harłukowicz-Niemczynow, 2017

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2018

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © Maria Vaorin/Getty Images

Redakcja: Katarzyna Wojtas

Korekta: Karolina Ruta

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-439-3

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl