Copyright © Agnieszka Krawczyk, Agnieszka Lingas-Łoniewska, Sales Support Systems Polska, Małgorzata Kalicińska, Karolina Wilczyńska, Agata Przybyłek, Natalia Sońska, Agnieszka Lis, Agnieszka Olejnik, Joanna Szarańska, Magdalena Wala, Izabela Krasińska, Joanna Gawrych-Skrzypczak, Małgorzata Mroczkowska, 2018

Copyright © by Wydawnictwo Poznańskie Sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Adriana Biernacka

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Maria Moczko / panbook.pl

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka

Fotografie na okładce: © Albina Glisic | Depositphotos © ben bryant | Shutterstock

Konwersja: Grzegorz Kalisiak

ISBN 978-83-7976-858-5

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Spis treści

JEŻOWE LATO
Agnieszka Krawczyk

KOCIA MIŁOŚĆ
Agnieszka Lingas-Łoniewska

POCZET UKOCHANYCH
Małgorzata Kalicińska

GDY ZWIERZĘTA MÓWIĄ LUDZKIM GŁOSEM…
Karolina Wilczyńska

OSWÓJ SWÓJ STRACH
Agata Przybyłek

ZOSTAŃ ZE MNĄ
Natalia Sońska

SPACER
Agnieszka Lis

WSZYSTKO PRZEZ KAZIKA
Agnieszka Olejnik

KARMEL
Joanna Szarańska

UWIĘZIONA
Magdalena Wala

SZCZĘŚCIARZ
Izabela M. Krasińska

UCIECZKI LORDA JIMA
Joanna Gawrych-Skrzypczak

POWRÓT DO DOMU
Małgorzata Mroczkowska

POLECAMY

Jeżowe lato

Agnieszka Krawczyk

Drzwi uchyliły się lekko i do gabinetu zajrzała asystentka.

– Pani mecenas… Mąż dzwoni…

Luiza Semper podniosła głowę znad dokumentów, a potem założyła okulary – miała akurat taką wadę, że nie potrzebowała ich do czytania. Spojrzała na pracownicę karcącym wzrokiem, więc ta od razu zaczęła się tłumaczyć:

– Wyjaśniałam, że nie wolno pani przeszkadzać, ale to jakaś niezwykle pilna sprawa. Dotyczy państwa syna…

Luiza odruchowo zerknęła na wyświetlacz komórki. Rzeczywiście, Radek dobijał się do niej już cztery razy, ale zawsze, gdy pracowała nad sprawą, wyciszała telefon. Teraz też tak zrobiła, dodatkowo zapowiadając asystentce, żeby jej pod żadnym pozorem nie niepokojono. Sprawa rozwodowa Wiśniewskich zapowiadała się na długą i skomplikowaną. A ona była specjalistką od trudnych rozstań. Mówiąc ściślej – od bardzo kosztownych zerwań. Skoro jednak chodziło o jej syna, wszystko wyglądało inaczej.

– W porządku, pani Paulino, zaraz oddzwonię do mojego byłego męża – te dwa ostatnie słowa podkreśliła tak dobitnie, że asystentka skuliła się w drzwiach ze zdenerwowania. Wiedziała aż nazbyt dobrze, jak może się skończyć wyprowadzanie szefowej z równowagi podczas przygotowań do ważnej rozprawy. Nie było to zbyt roztropne.

– Ma pani jeszcze jedno spotkanie po południu… Prywatne – napomknęła, zamykając drzwi, a Luiza zmarszczyła brwi i na chwilę oderwała się od wybierania z pamięci telefonu numeru Radka.

Rzeczywiście. Teraz sobie o tym przypomniała i niezbyt jej to było na rękę. Niestety, odwołanie spotkania raczej nie wchodziło w grę. Gośka Kulicka, dawna przyjaciółka ze studiów w Krakowie, odnalazła ją parę dni temu na Facebooku. Zamieniły kilka słów przez komunikator i postanowiły spotkać się, by pogadać przy kawie. Tyle lat się nie widziały! Luiza była pewna, że Gośka wyjechała do Stanów i tam ułożyła sobie życie. Z tego, co pamiętała, koleżanka wzięła dla żartu udział w losowaniu i wygrała zieloną kartę. Zawsze miała niewiarygodne szczęście w życiu, a do tego była najlepszą studentką na roku. Przepowiadano jej świetlaną karierę. Ciekawe, jak sobie teraz radzi. Pewnie ma własną kancelarię w Nowym Jorku…

Luiza przestała myśleć o przyjaciółce sprzed lat, bo w słuchawce odezwał się głos byłego męża.

– Dzwoniłem kilka razy, nie odbierałaś – stwierdził obrażonym tonem.

– Ja także mam swoje obowiązki – rzuciła wściekła. Radek, jak nikt inny, potrafił ją błyskawicznie rozdrażnić. Mógłby prowadzić kursy zatytułowane: Jak wkurzyć kogoś w dziesięć sekund i na pewno nie narzekałby na brak chętnych.

– Nie wątpię, ale u mnie czas to pieniądz – zaśmiał się, czego ona już nie skomentowała, bo po prostu nie było warto. Po raz kolejny tylko zaczęła się zastanawiać, jak mogła wyjść za mąż za kogoś takiego jak on. Czy zawsze był takim dupkiem, czy też powodzenie w palestrze sprawiło, że stał się tak odrażającym i samolubnym typem? Miała nadzieję, że jednak to drugie, a ona zakochała się w kimś innym, i że wtedy, gdy go poznała, miał jeszcze w sobie cień człowieczeństwa. Jeremi jednak uwielbiał tatę i przez wzgląd na dziecko musiała zaciskać zęby. Chodziło przecież o wspólne wakacje ojca i syna. Wymarzony czas, na który chłopak cieszył się przez cały rok. Już od miesiąca nie dawał jej spokoju i zamęczał opowieściami, jak wspaniale będzie na Malcie. Mieli wyjechać na Gozo, drugą co do wielkości wyspę, i spędzić tam wspaniałe lato. Jeremi nie mógł przestać mówić o tym, jak będą nurkować, pływać jachtem i buszować po dzikich plażach.

– Szkoda, że ty nie jedziesz. Podobno tam kręcono wiele znanych filmów – błysnął erudycją jej dwunastoletni syn. – Także ten z tą twoją ulubioną aktorką, Angeliną Jolie.

Tak. To zresztą był film, który zakończył małżeństwo gwiazdy z Bradem Pittem, więc sceneria chyba by nawet pasowała, biorąc pod uwagę napięcie pomiędzy nią a Radkiem.

– Chodzi o wyjazd? – zapytała więc teraz byłego męża, żeby od razu przejść do rzeczy. Jeremi był przygotowany do wylotu od kilku dni. Nawet zaszczepiła go dodatkowo, choć wcale nie musiała, no ale – strzeżonego pan Bóg strzeże, jak to mówią, a ona wolała być ostrożna.

– Tak, właśnie o to. Nagle zmieniły mi się plany, trzeba to przełożyć. Przykro mi, Luiza, ale nie mogę go zabrać w lipcu. Zorganizujcie coś sobie, a ja wymyślę na sierpień jakąś atrakcję, wiesz, w ramach rekompensaty. Może Mauritius albo Bali…

– Chyba żartujesz! – przerwała zdecydowanym tonem, nie wierząc własnym uszom.

– Absolutnie. Dopinamy ważny kontrakt, terminy się przesunęły, muszę wszystkiego dopilnować. Niestety, życie to nie jest bajka, maleńka, mamy obowiązki…

– Obowiązki to ty masz wobec swojego syna, któremu coś obiecałeś, a chłopak wyskakuje ze skóry, że spędzi wakacje z tatą.

– Nie dramatyzuj, Luiza. Wakacje będą, pierwsza klasa, tylko trochę później. To przecież bez różnicy, lipiec czy sierpień, nie zachowuj się jak pani z opieki społecznej. Nie jestem potworem. Kocham Jeremiego, tylko mam po prostu bardzo poważny kontrakt do obrobienia. Nie rób scen, dobrze?

Oczywiście. Zawsze w ten sposób próbował postawić sprawę. Jego zawalanka nie stanowiła problemu. Były nim jej pretensje. To, że on rujnował wszystkie plany Jeremiego, zawodził nadzieje i oczekiwania syna, można było skwitować wzruszeniem ramion. Cóż – zdarza się, takie jest życie. Natomiast jakakolwiek uwaga Luizy na ten temat, jej niezadowolenie, o to już był asumpt do uwag. Czepia się, jest niewyrozumiała, zazdrości sukcesu byłemu mężowi, jest małostkowa, wredna i co tu ukrywać – ma, na co zasłużyła. Właśnie dlatego się rozwiedli: z powodu jej upierdliwego charakteru.

Wzięła głęboki oddech. Mogła mu wygarnąć i naprawdę miała ochotę, by tak zrobić. Wiedziała jednak, jak niewiele to da. Radek był odporny na wszelkie argumenty.

– Nie będę cię tłumaczyła przed nim – warknęła jeszcze do słuchawki. – Sam mu to wyjaśnij.

– Oczywiście. Na pewno zrozumie – odpowiedział były mąż takim tonem, jakby chciał wykazać, że dwunastolatek jest dojrzalszy od niej. Rozłączyła się z poczuciem porażki. Jednak powinna mu nawtykać. Może wtedy poczułaby się lepiej. Trzeba było powiedzieć, że to ona poleci na to Gozo z Jeremim zamiast niego, a co? Wiedziała doskonale, że to nierealne. Musiała pracować nad sprawą Wiśniewskich, nie mogła opuszczać kraju na dwa tygodnie. To byłoby nieodpowiedzialne.

Rzuciła okiem na papiery. Zestawienia finansowe i wyciągi z kont. Wiśniewska walczyła ostro o majątek i Luiza mściwie pomyślała, że na pewno nie pozwoli oskubać klientki. Pan prezes nie wykręci się łatwo z tego małżeństwa po dwudziestu latach – stwierdziła z satysfakcją, a potem na powrót opanowało ją zwątpienie. Czy ona nie projektuje jakichś swoich frustracji na pracę? Stanowczo powinna już dzisiaj odpocząć. Przypomniała sobie o spotkaniu z Gośką Kulicką. Wyciągnęła z szafy w pokoju wygodniejsze buty i zmieniła biurowe szpilki. Poprosiła asystentkę o przygotowanie ostatecznego bilansu finansowego Wiśniewskich i umówienie klientki na jutrzejsze popołudnie. Jeżeli mieli zaproponować ugodę, to należało się pospieszyć.

Gdy wyszła z pracy, zaczęła się rozkoszować ciepłym słonecznym dniem. Zaskoczył ją fakt, że jest tak przyjemnie, ponieważ była przyzwyczajona do spędzania czasu w klimatyzowanym biurze. Niespodziewanie dla samej siebie zrezygnowała z samochodu i postanowiła pójść pieszo. Spacer rozświetlonymi słońcem ulicami sprawił jej nieoczekiwaną radość. Przyglądała się ludziom – rozchichotanym długowłosym gimnazjalistkom ze smartfonami w dłoniach, matkom z wózkami, starszym paniom z zakupami, kobietom w średnim wieku wracającym z biur. Wszyscy ci ludzie mieli swoje sprawy, własne życie, gdzieś dążyli.

„A ja? Dokąd ja zmierzam?” – zadumała się niespodziewanie. Miała wrażenie, że w tłumie dostrzegła postać Gośki, a w każdym razie osoby poruszającej się w podobny sposób jak ona. Bo to nie mogła być przecież dawna przyjaciółka. Luiza wyobrażała sobie Gośkę jako elegancką damę z Ameryki, w świetnych ciuchach i z nienaganną prezencją, natomiast kobieta, która mignęła na ulicy, miała na sobie trekkingowe obuwie i kurtkę z drelichu. Pomyłka.

Prawniczka weszła do kawiarni, w której były umówione, i bacznie rozejrzała się po sali. Przyjaciółka najwyraźniej jeszcze nie przyszła, więc postanowiła zająć stolik przy wejściu, by od razu ją zauważyć. Nagle ktoś spod okna zaczął do niej machać.

– Luiza!

Postać w drelichu. A więc jednak.

– Gośka – wypowiedziała imię dawnej koleżanki z pewną rezerwą. A przecież właściwie wcale się nie zmieniła. Wciąż miała te same lekko falujące kasztanowe włosy i wesołe oczy. Dalej młoda i beztroska, nie widać po niej było upływającego czasu. Niesamowite.

– Nic się nie zmieniłaś – stwierdziła Małgorzata.

Semper roześmiała się skonfundowana.

– Zabawne. Pomyślałam dokładnie to samo o tobie.

– O, ja się bardzo zmieniłam. Wręcz diametralnie. Zamówimy coś?

– Jasne. Mają tu świetną kawę. Jeżeli chcesz, możemy zjeść lunch.

– Brzmi dobrze, jestem nieziemsko głodna. Cały dzień biegałam po urzędach w sprawie dotacji na swoją działalność. Prowadzę gospodarstwo ekologiczne…

– Żartujesz! – Luiza aż odchyliła się na krześle i patrzyła na przyjaciółkę szeroko otwartymi oczyma. Jasne, Gośka przyszła na to spotkanie dziwnie ubrana. Owszem, zniknęła kilka lat temu i nie dawała znaku życia. Ale żeby coś takiego? I co niby robi? Hoduje kozy i wyciska ręcznie sery? A może wyrabia swetry z owczej wełny? Gęsi pasie i przygrywa im na fujarce? Przez głowę prawniczki przemknęło jeszcze kilka równie absurdalnych scenariuszy, zanim Gośka zaczęła opowiadać:

– Kupiłam ziemię na Podkarpaciu. To już prawie Bieszczady. Mam starą stuletnią chałupę, którą udało się wyremontować, i robię różne fajne rzeczy. Dbam o pszczoły, wytwarzam świetne nalewki, soki, przetwory. Teraz na przykład zakończył się sezon syropu z kwiatów czarnego bzu. Mówię ci, ile ja się napracowałam przy zbieraniu i robieniu tego. Ale efekt jest znakomity. Podobnie sok z pędów sosny…

– Zaraz, zaraz – przerwała Luiza. – A wyjazd do Stanów? Przecież miałaś zieloną kartę? Myślałam, że tam osiadłaś po studiach, być może wyszłaś za mąż i pracujesz dla jakiejś korporacji albo masz własną firmę. Byłaś przecież najlepsza z nas wszystkich.

– O, dziękuję ci bardzo! Nie wiedziałam, że tak mnie cenisz. Zawsze wydawało mi się, że to ty jesteś z nas najlepsza i zajdziesz najdalej. Tak się zresztą stało, jak widzę. – Małgorzata przyjrzała się przyjaciółce. – Byłam w Ameryce, to prawda. No i przywiozłam stamtąd męża, nie zaprzeczam.

– Twój mąż jest Amerykaninem? – zdziwiła się. Na Facebooku koleżanka występowała wciąż pod panieńskim nazwiskiem. Nie przyznała się też do zmiany stanu cywilnego podczas ich pierwszej krótkiej rozmowy.

„Cicha woda” – pomyślała o dawnej przyjaciółce Luiza. „Taka życiowa zmiana, a ta się nie pochwaliła…”

– Ian jest Holendrem. To artysta i ekolog – kontynuowała Małgorzata. – Właśnie on wpadł na pomysł prowadzenia tego gospodarstwa. Mnie się też to spodobało. Wiesz, coś własnego, innego, wolność, niezależność…

No tak. Teraz Luiza już była pewna, że z Gośką albo z jej mężem jest coś nie w porządku. Być może zresztą z obojgiem. Rzucić wszystko i uciec w Bieszczady – tak, to było modne w czasach młodości ich rodziców, ale teraz? O takich historiach czytało się wyłącznie w książkach, w życiu kończyły się zawsze tragicznie, jak każda mrzonka.

– Długo już tak żyjecie? – zapytała więc ostrożnie.

– Prawie dwa lata – pochwaliła się Gośka. – Bardzo dobrze nam idzie. Właśnie staramy się o certyfikaty na nasze produkty. W tym sezonie po raz pierwszy poprowadzimy dla chętnych warsztaty z wypieku chleba i garncarstwa metodami tradycyjnymi. Myślę, że to był strzał w dziesiątkę. Zupełnie się nie widziałam w kancelarii, wśród tych wszystkich papierów. Ty to co innego, zawsze byłaś dziewczyną z wielkiego miasta.

Luiza spojrzała na nią z troską. Naprawdę martwiła się o koleżankę. Czy aby na pewno nie dzieje się jej jakaś krzywda?

Małgorzata poklepała ją po dłoni.

– Powinnaś mnie kiedyś odwiedzić i zobaczyć, jak pięknie nam się żyje. Nie zwariowaliśmy, jeżeli się tego obawiasz. No i nie pójdziemy z torbami. Ten biznes się opłaca. Z pewnością nie jest tak dochodowy jak własna kancelaria, ale można z niego spokojnie wyżyć.

Semper westchnęła. Gdzie się podziała ta przebojowa dziewczyna, która miała zawojować świat? To prawda, Gośka zawsze była postrzelona. Jako pierwsza wkręciła się na praktykę do znanej kancelarii, trafiając tam praktycznie z ulicy. Potem dostała kolejną świetną propozycję w podobny sposób. Zwykle wszystko się jej udawało. A teraz coś takiego?

– Całkiem dobra sałatka – pochwaliła przyniesione danie przyjaciółka. – Ale spróbowałabyś naszych warzyw albo chleba. Niebo w gębie. Moje sosy ziołowe nie mają sobie równych. To jest dopiero smak, mówię ci.

Prawniczka spojrzała na nią przeciągle, ale się nie odezwała.

Gdy po godzinie przekraczała próg swego apartamentu, Jeremi siedział w pokoju i czytał. Komputer był wyłączony, muzyka ściszona. Niedobrze.

– Rozmawiałeś z tatą? – spytała ostrożnie, a on skinął głową. Czyli już wiedział.

– Myślałam, że moglibyśmy pojechać na to Gozo razem… – zaczęła.

– Daj spokój, wiem, że miałaś przez te dwa tygodnie przygotowywać się do rozprawy – zauważył jej syn, a ona nie posiadała się ze zdumienia, na jak rozsądnego człowieka wyrastał. – Szkoda, że dziadek wyjechał do sanatorium, bo wybrałbym się do niego.

To prawda – ojciec Luizy, korzystając z nieobecności wnuka, postanowił podreperować zdrowie przed sierpniowym wspólnym pobytem na Mazurach.

– Właściwie jest jedna możliwość – stwierdziła, sama nie wierząc w swoje słowa. – Spotkałam dzisiaj przyjaciółkę ze studiów. Prowadzi gospodarstwo na Podkarpaciu. Mówiła, że zawsze będziemy tam mile widziani.

– Naprawdę? – ucieszył się chłopak. – Moglibyśmy pojechać? Zabrałbym namiot, który dostałem od dziadka. Ta koleżanka zgodzi się, żebym go gdzieś tam rozbił? To mogłaby być wspaniała przygoda!

– Mówisz poważnie? Przecież to jakaś zabita dechami wiocha. Daleko od szosy. Podała mi adres. – Luiza wygrzebała kartkę z torebki. – Matko Boska, gdzie to w ogóle jest. Góry Słonne, co to za nazwa.

– Moim zdaniem cudowna. Mamo, jedźmy tam. Wezmę namiot, lornetkę, wędkę. Czy tam jest jakaś rzeka? Będę łowił ryby.

– Przecież nie umiesz. Dziadek miał dopiero cię uczyć.

– Spróbuję.

Luiza westchnęła i zmarszczyła brwi. Alternatywą dla wyjazdu do Gośki było spędzenie dwóch tygodni w Warszawie. Po chwili stwierdziła, że naprawdę nie wyglądało to na aż taki zły pomysł. Skinęła głową i wyjęła z torebki komórkę, żeby uprzedzić przyjaciółkę.

„Będę musiała wcześniej iść do fryzjera i umyć się na zapas” – pomyślała z przykrością. Dwa tygodnie na zapadłej wsi. Sama myśl napawała ją przerażeniem. Z drugiej jednak strony – była to szansa, aby w spokoju popracować nad sprawą Wiśniewskich. Szybko zatelefonowała do asystentki, żeby wszystko zaplanować. Jeżeli wyjadą z Jeremim za trzy dni, zdąży się jeszcze spotkać z klientką i wstępnie omówić najważniejsze kwestie. „Może to jest naprawdę dobre rozwiązanie?” – dumała w duchu. Nic jej nie będzie rozpraszało, a ten rozwód zapowiada się na trudną batalię.

– Pani Paulino – rzuciła szybko do słuchawki, gdy pracownica już się odezwała. – Proszę wziąć terminarz i notować. Będziemy trochę zmieniać plan działania na najbliższe dwa tygodnie…

– Źle jedziemy – stwierdziła Luiza, z niezadowoleniem uderzając dłońmi w kierownicę.

– Dobrze. Nawigacja pokazuje, że skręciliśmy prawidłowo i trzeba jechać tą drogą. – Jeremi bezkrytycznie ufał nowoczesnej technologii.

– Jesteśmy w środku niczego i od pół godziny przedzieramy się przez jakiś las. W dodatku pod górę.

– To dobrze, że pod górę. Sama mówiłaś, że to jest w górach. W Górach Słonnych.

– No, ale nie na szczytach. Wręcz przeciwnie. Z tego co mi Gośka przekazała przez telefon, to jest jakaś dolina rzeczna. Dlatego uważam, że źle…

– Mamo, popatrz jaki widok – przerwał jej syn. – Unosimy się w powietrzu jak ptaki!

Rzeczywiście. Wyjechali właśnie na szczyt pasma górskiego, skąd roztaczał się niesamowity, zapierający dech w piersiach widok. Miało się złudzenie szybowania w przestrzeni, ponad górami, lasami, wśród chmur. Krajobraz ciągnął się aż po horyzont, ogromny, nieprzenikniony, poznaczony łagodnymi wzniesieniami i wyższymi szczytami. Drzewa rysowały się w nim strzeliście, a ciemne plamy lasu nadawały całości malarskiego wykończenia. Ta przecudowna panorama poprzecinana cieniami przefruwających ptaków kojarzyła się ze swobodą, wolnością i nieskalanym pierwotnym pięknem.

Zjechali w dół i nawigacja poinformowała ich, że znajdują się w pobliżu celu podróży. Wkrótce zaczęli się rozglądać za domem Gośki.

– Przepraszam, gdzie znajduje się gospodarstwo Małgorzaty de Bueren? – zagadnęła jakąś kobietę, która szczęśliwym zbiegiem okoliczności pojawiła się na bocznej bitej drodze.

– Organistówka? – upewniła się miejscowa. – Będzie z pół kilometra, od zakrętu za kapliczką, w tamtą stronę. – Machnęła ręką.

– Dobra, jedziemy. – Prawniczka westchnęła. – Żebym sobie tylko zawieszenia nie urwała na tych wybojach. Jak oni tutaj się przemieszczają? Furmanką?

– Może mają samochód terenowy? – roześmiał się Jeremi.

Za kapliczką droga jeszcze się pogorszyła i Luiza zaczęła się poważnie obawiać o stan samochodu.

– Mamo, może ja wysiądę i zobaczę, jak tam dalej jest? – zaproponował chłopiec. – Bilbo chce wyjść.

Faktycznie, ich jamnik potrzebował spaceru, więc Luiza chętnie się zgodziła. Chłopiec i pies wysiedli, a następnie ruszyli w kierunku domniemanego domu Gośki. Luiza natomiast wyciągnęła butelkę z wodą mineralną i zamyśliła się nad swoją głupotą. Rany boskie, co ona zrobiła? Jak powiedziała ta kobieta? Organistówka? Czy to oznacza, że Małgorzata mieszka na terenie kościelnym? Tylko tego jeszcze brakowało.

– Mamo, mamo, zobacz, co znaleźliśmy z Bilbem! – wyrwał ją z zamyślenia zaaferowany głos syna. Chłopak biegł, niosąc coś w podkoszulku, który zdjął z siebie.

– Co tam masz? – spytała z niepokojem i nachyliła się nad zawiniątkiem. Dwa oczka jak brązowe paciorki, nosek jak kulka i śmieszne kolce. Jeż.

– Jeremi, natychmiast odnieś tego jeża! Jego nie można zabierać. To jest dzikie zwierzątko i musi żyć w lesie!

– Ale on jest chory, mamo!

– Chory? Tym bardziej go wyrzuć! Możesz się czymś od niego zarazić – przeraziła się Luiza, odruchowo odsuwając się od zawiniątka, z którego jeż wysuwał ciekawski łepek.

– Nie bądź śmieszna mamo. On ma coś z łapą. Nie może chodzić. Tak jakoś nią powłóczy. Zginie tam, jeśli mu nie pomożemy. Trzeba go zabrać do weterynarza.

– Skąd ja ci tu wezmę weterynarza na tym odludziu. Bądź poważny.

– No to co mamy zrobić? Zostawić go na pewną śmierć? Sam sobie przecież nie da rady. Siedział tam w rowie i nawet się nie ruszył, jak Bilbo na niego szczekał. Nie miał siły. Nie sądziłem, że jesteś bez serca.

– Nie mów tak. Po prostu nie wiem, jak mu pomóc.

– Może ta twoja koleżanka będzie umiała? Mieszka tam, za rogiem. Sprawdziliśmy, droga się poprawia, jest asfalt.

Westchnęła. Gośka się na pewno ucieszy, że przyjeżdżają z jamnikiem i jeżem.

Ale koleżanka się ucieszyła. Wyszła na ich spotkanie w roboczym fartuchu, wycierając ręce w lnianą ściereczkę.

– Witajcie! Właśnie wstawiłam chleb do pieca.

– Pani Gosia? Jestem Jeremi, znalazłem przed chwilą jeża – pochwalił się chłopak.

– Super. Mów mi po imieniu, Gośka, jestem starą przyjaciółką twojej mamy, ale to pewnie już wiesz. Pokaż no tego znajdę. – Przyglądała się zawiniątku z uwagą i po chwili zawyrokowała: – Świetna robota, chłopie. Jeż ma chyba złamaną łapę. Trzeba go zaraz włożyć do pudełka z butelką gorącej wody. One się szybko wyziębiają. Zawołam Iana. – Odwróciła się w kierunku ogrodu i krzyknęła: – Ian, chodź tutaj, goście już przyjechali!

– No widzisz, mamo, dobrze zrobiłem. – Jeremi aż pokraśniał z zadowolenia. Luiza tymczasem patrzyła na dom. Był to naprawdę stary, urokliwy budynek ze śliczną przeszkloną werandą. Niewielki, piętrowy i wybudowany w całości z drewna. Przed domem zasadzono krzak jadalnej róży, która choć już prawie przekwitała, to wciąż pachniała upajająco i przywodziła Luizie na myśl wspomnienia z dzieciństwa i wakacje u ciotki na wsi. Kiedy to było? Tak łatwo o tym zapomniała. Róże i ich słodki zapach aż spowodowały u niej zawroty głowy. Tuż obok werandy zaczynał się otoczony niskim płotkiem ogródek pełen wiejskich kwiatów. Rosły tu wysokie kolorowe malwy, ostróżki i peonie. Mnóstwo stokrotek i innych roślin, których po prostu nie potrafiła nazwać, ale ich barwy cieszyły wzrok i sprawiały, że miejsce to wprost kipiało kolorami i zapachami.

– Cześć, jestem Ian, mąż Gosi – usłyszała niespodziewanie i odwróciła się. Stał przed nią wysoki, ogorzały mężczyzna z jasną brodą. Miał wesołe niebieskie oczy i kapelusz ze słomki. Wyglądał jak Vincent van Gogh, brakowało mu tylko fajki.

– Luiza. Bardzo mi miło.

– Przywieźliście jeża? Trzeba go zaraz odwieźć do Jeżowego Dworu. Jest tu taki jeden facet, świetny człowiek, który opiekuje się jeżami. Zwożą mu je z całej okolicy, nawet z odległych miejsc. Ja nie mogę z wami pojechać, bo właśnie okadzam pszczoły, ale pokażę, jak trafić, to niedaleko. – Ian mówił świetnie po polsku, choć z silnym obcym akcentem i czasami zastanawiał się przez moment, zanim użył jakiegoś słowa.

Luiza westchnęła. Myśl, że znowu będzie musiała błądzić po bezdrożach, nie wydawała się atrakcyjna, ale Holender od razu zaczął majstrować przy nawigacji samochodu i ustawiać koordynaty.

– To bardzo blisko – tłumaczył. – Na tamtym wzgórzu, ale lepiej podjechać, będzie szybciej.

Gośka przyniosła pudełko i butelkę z gorącą wodą. Jeż włożony do środka wyglądał tak sympatycznie i bezbronnie, że prawniczka mimowolnie uśmiechnęła się do zwierzątka, które spojrzało na nią mądrymi oczkami.

– Jest fantastyczny – przyznała.

– Racja, jeże są świetne. W Jeżowym Dworze mają ich sporo. Dawaj torby, zaniosę je do pokojów. Jak wrócicie, kolacja będzie już na stole, w sam raz zdążycie – stwierdziła Gośka.

– I świeży miodek – dodał Ian, machając kapeluszem, gdy odjeżdżali.

Jeżowego Dworu rzeczywiście nie dało się przegapić. Był to imponujący budynek z surowych bali wybudowany na sporym wzniesieniu wśród drzew. Jeremi wyskoczył z samochodu natychmiast, gdy Luiza się zatrzymała.

– Trzymaj psa! – rozległ się rozkazujący głos, a chłopak stanął jak wryty. Polecenie wydała dziewczynka w jego wieku, szczupła, opalona, o długich zgrabnych nogach i z dwoma jasnymi warkoczami przerzuconymi do przodu przez ramiona. Luiza złapała Bilba, który merdając przyjacielsko ogonem, aż się wyrywał w kierunku nowo poznanej osoby.

– Przywieźliśmy rannego jeża – wyjaśnił Jeremi, a jego policzki zapłonęły.

– Świetnie. Tata na pewno pomoże. Dzień dobry pani – grzecznie przywitała się dziewczynka, co bardzo spodobało się Luizie.

– Psy straszą jeże – dodała jeszcze, gdy prawniczka zapinała jamnikowi smycz. Bilbo był niepocieszony. Miał widocznie nadzieję, że pohasa sobie w tym pięknym miejscu.

– Mam na imię Aniela, a ty? – zwróciła się do Jeremiego dziewczyna, ale on najwyraźniej całkiem zapomniał języka w gębie, bo tylko wpatrywał się w nią nieprzytomnym wzrokiem.

– Nazywa się Jeremi. Chyba upał mu zaszkodził, zwykle jest bardziej rozmowny – rzuciła Luiza z humorem.

– Mamo! – zgromił ją syn.

Na ich spotkanie wyszedł mężczyzna w sportowej bluzie. Miał ciemne, lekko poprzetykane siwizną włosy i nosił okulary. Luiza musiała przyznać, że jego przystojna twarz przykuwała uwagę, a inteligentne spojrzenie budziło zaufanie.

– Witam w Jeżowym Dworze. Jestem Maciej Stachowski, państwo w sprawie jeża?

– Tak. Nazywam się Luiza Semper, a to mój syn, Jeremi…

– Zaraz, zaraz… Pani jest przyjaciółką Grety?

– Jakiej Grety? – zdziwiła się prawniczka.

– Małgorzaty de Bueren, nazywam ją tak dla żartu: Margareta, czyli Greta.

– Ach tak, już rozumiem. Owszem, studiowałyśmy razem, teraz przyjechałam do niej w odwiedziny.

– Na wakacje do Umilenia – uściślił Maciej. – Greta ciągle o pani mówi. Niesamowicie panią lubi. Ale to nic dziwnego, były panie najlepszymi koleżankami. Zawsze podkreśla, jaki z pani dobry człowiek.

Luiza spojrzała na niego ze zdumieniem. Różne rzeczy na swój temat mogłaby powiedzieć, ale że jest dobrym człowiekiem? To chyba akurat nieprawda. Gośka trochę przesadziła w tym względzie. Co tak naprawdę mogła o niej wiedzieć? Nie widziały się przecież tyle lat!

– Tato, oni mają jeża – przypomniała Aniela.

– Właśnie. Syn go znalazł w rowie. Chyba jest ranny, ale nie bardzo się na tym znamy – tłumaczyła Luiza, a Maciej skinął głową.

– Bilbo go wytropił – wtrącił się Jeremi, patrząc na dziewczynkę pełnym zachwytu wzrokiem. Aniela odrzuciła swe grube warkocze na plecy i razem z ojcem zajrzała do pudełka.

– Proszę ze mną do środka. Zobaczy pani nasze królestwo. – Stachowski zaprosił ich gestem dłoni.

Jeżowy Dwór naprawdę mógł się podobać. Był obszernym domem, w stylu dworkowym, wzniesionym z pełnych bali i przykrytym dachem z prawdziwej strzechy. Całość robiła niezwykle zachęcające i swojskie wrażenie. Ale jeszcze większą uwagą zwracało otoczenie budynku – wiele małych zagródek, w których buszowały jeże.

– Po co im te kolorowe obrączki na łapach? – zapytał Jeremi. Luiza przyjrzała się uważniej. Istotnie, zwierzątka miały założone niewielkie znaczniki, dobrze widoczne z bliższej odległości.

– Musimy je jakoś odróżnić. Niektóre przybyły do nas wcześniej, inne później. Gdy się wymieszają, nie wiemy, który jest który. Chodźmy do szpitalika, zobaczę, co z waszym pasażerem.

Weszli do niewielkiego budyneczku na granicy z lasem. Luiza zachwycała się wysokimi majestatycznymi drzewami, które rosły tuż za domem. Las był niesamowity nie tylko ze względu na nasycone barwy liści, upajające żywiczne zapachy, ale również śpiew ptaków, który dobiegał z każdej strony. Bajkowa kraina, niczym z zapomnianej opowieści. Pełna driad, rusałek i obietnic. Aż chciało się wejść pomiędzy te mchy, wysokie trawy i paprocie, żeby przekonać się, jaką tajemnicę kryją.

– Dobra nasza – usłyszała tymczasem głos Macieja ze środka szpitalika i zajrzała tam. – Jeżynka wygląda całkiem nieźle, jak na taką kontuzję. Szybko ją znaleźliście, a to jest kluczowa sprawa. Złamanie można wyleczyć. Musi ją jednak zobaczyć nasz weterynarz, ja nie potrafię pomagać w tak skomplikowanych urazach.

– To jest pani jeż? – zainteresował się Jeremi, a Stachowski skinął głową.

– Tak, i w tym jest problem.

– Jaki?

– To karmiąca mama. Trzeba jak najszybciej znaleźć gniazdo.

– Małe nie przeżyją bez matki – wyjaśniła Aniela. – Musimy od razu iść szukać, prawda, tato?

– Koniecznie tak zróbcie. Jeremi, pamiętasz, gdzie znaleźliście tę panienkę?

– Oczywiście, proszę pana. Przy zjeździe do domu Gosi. Wysiedliśmy na chwilę zobaczyć, jak dalej wygląda droga, i wtedy Bilbo zaczął ujadać. To bardzo dobry pies, czujny.

– Znakomicie. Możecie więc pomóc sobie węchem Bilba, ale nie spuszczajcie go ze smyczy.

– Jasne, tato, wiemy, co robić – stwierdziła z wyższością Aniela.

– Małe jeże są delikatne – wytłumaczył Maciej. – Trzeba je znaleźć i od razu ogrzać. Pod żadnym pozorem nie wolno im dawać mleka, starszym jeżom zresztą również. To może je zabić.

– Naprawdę? – zdumiała się Luiza. – To czym je pan karmi?

– Preparatami mlekozastępczymi. Jak się znajdzie jeża, to trzeba kupić specjalny preparat w sklepie weterynaryjnym. Nawet jednorazowe podanie zwykłego mleka może być tragiczne w skutkach. Ich żołądek tego po prostu nie przyswaja. Musi pani wiedzieć, że również obrazek jeża z jabłuszkiem na kolcach jest fałszywy. Jeże to mięsożercy, nie żywią się owocami.

– Nie miałam pojęcia, naprawdę. – Luiza pokręciła w zdumieniu głową. Tego popołudnia dowiedziała się o jeżach więcej niż przez całe życie. I co tu kryć – polubiła te małe kolczaste stworzenia. Gdy się patrzyło na nie w Jeżowym Dworze, widać było ich inteligencję i społeczne zachowania.

– Ludzie mało wiedzą o jeżach. Teraz mam dwudziestu podopiecznych. Ofiary różnych wypadków, znajdy. Zwożą je do nas z całej okolicy. Doprowadzamy zwierzątka do dobrej kondycji, a potem wypuszczamy lub oddajemy ludziom, którzy je znaleźli, by wypuścili u siebie.

– Nie żal panu? – zaśmiała się, a on uśmiechnął się do niej.

– Jasne, ale takie jest życie. Jeże są bardzo potrzebne w ekosystemie. To niezwykle pożyteczne zwierzęta. Bez nich przyroda nie działa tak, jak powinna.

– No i są niezwykle sympatyczne – stwierdziła Luiza, patrząc na uratowaną jeżynkę. Maciej skinął głową.

– To prawda. Jeżeli macie szukać, to już jedźcie, robi się późno.

Ciąg dalszy w wersji pełnej