© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2018

© Copyright by Anna Truszkowska, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Aleksandra Mikołajko

Redakcja: Tomasz Chojecki

Korekta: Monika Gawluk, Agnieszka Mańko

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-853-7

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Spis treści

PROZA 1

PROZA 2

PROZA 3

PROZA 4

POEZJA

Kiedy?

***

Śnię

Dopóki serce płonie

***

***

Nie znikaj…

***

Czemu mnie nie widzisz?

Dziękuję Ci!

***

***

Daj, Boże, zmiłowanie!

***

***

Przyszła!

Nie poznasz jej

***

***

Jestem po to, by Ci służyć

***

***

Po Tobie

Tego chcę...

***

Tylko mój

Czym Ty jesteś?

Dla nikogo

Kochaj mnie…

Oczy

***

***

Tęsknię

***

***

***

PODZIĘKOWANIA

Gniew.

Gniew to taka emocja, która zżera mnie od środka. Przechodzi falami, od zdenerwowania do bezradności. To uczucie towarzyszy mi od dawna. Nieważny jest powód. Gniew może paraliżować, to znaczy możemy użalać się nad sobą, co nie powoduje posuwania się naprzód, albo mobilizować. Przez wiele lat gniew działał na mnie destrukcyjnie, cofałam się, oskarżałam los o niesprawiedliwość, biadoliłam i kiedy myślałam, że go pokonałam, on władał mną od nowa. Możesz się mu poddać, może on kierować twoim życiem, możesz oskarżać innych o swoje niepowodzenia i cierpienia, ale to nic nie zmieni.

Gniew pojawia się wtedy, gdy nie masz na coś wpływu i nie możesz czegoś zmienić. Gdy nie odpowiada ci jakaś sytuacja i nie potrafisz się z tym pogodzić. Nie wiem, jak sobie radzić z tą emocją, ona przychodzi i odchodzi, ja nauczyłam się ją rozładowywać, na przykład poprzez pisanie.

Teraz także odczuwam gniew. Ale może mniejszy, sama nie wiem, albo nauczyłam się go ujarzmiać. W każdym razie już mu się nie poddaję. Obecnie gniew działa na mnie mobilizująco. Chyba już zrozumiałam, o co chodzi. Trzeba zaakceptować niesprawiedliwości, które nas spotkały, ale nie zapomnieć; pogodzić się z nimi nie da. Ja stanęłam w pewnym momencie w miejscu. Nie chciałam się już cofać. Dużo nie osiągnęłam w życiu. Ale użalanie się nad sobą nic by nie zmieniło i nie posunęłabym się naprzód. Uświadomiłam sobie, że to nie ma sensu. I zaczęłam działać. Zmiana sposobu myślenia sprawiła cuda. Przez ten rok osiągnęłam więcej niż przez ostatnich pięć lat. A czeka mnie jeszcze wiele możliwości.

Negatywne uczucia, a co za tym idzie, pesymistyczne myślenie, w tym gniew, mogą powodować depresję. Ja cierpię na tę chorobę od lat. Ale walczę z nią. Czasami zostaje już tylko psychoterapia.

Proza 1

Głupstwo, wszystko głupstwo! (…) głupstwo całe życie, którego początku nie pamiętamy, a końca nie znamy.

Bolesław Prus, „Lalka”

Jej jedyne marzenie

Miała na imię Agnieszka. Mieszkała w Skawinie. Średniej wielkości to była miejscowość. Liczyła około dwudziestu czterech tysięcy mieszkańców. Wszyscy się znali i wszystko o sobie wiedzieli. Żadnej anonimowości. Agnieszka marzyła, żeby wyrwać się z tego miejsca i żyć w innym świecie, jednak miała ograniczone możliwości. Żadnych perspektyw. Nieraz wyobrażała sobie, że przyjedzie po nią rycerz w lśniącej zbroi i zabierze ją stamtąd. Marzyła. Niektóre marzenia się spełniają, niektóre nie. To zależy, o czym się marzy. Marzenia powinny być realne i możliwe do spełnienia, inaczej ograniczają nas i nie pozwalają się rozwijać. Jeśli wiadomo, że coś się nam nie przytrafi, po co o tym myśleć? Lepiej zająć się realnymi pragnieniami, które uskrzydlają, a nadzieja, że kiedyś się ziszczą, jeszcze bardziej dodaje nam energii. Czy fantazje Agnieszki były możliwe do zrealizowania? Nie wiedziała.

Agnieszka utrzymywała się z renty. Nie pracowała. Była chora psychicznie, cierpiała na chroniczną depresję. Z tego powodu uczęszczała do Środowiskowego Domu Samopomocy w Skawinie. Czuła się wykluczona, nikt jej nie rozumiał. Społeczeństwo unika takich ludzi, chyba się ich boi. Agnieszka marzyła, żeby wyrwać się z tej matni. Czuła, że ma jakąś misję do spełnienia, że zasługuje na coś więcej.

Była bardzo samotna i nierozumiana, chciała pomagać ludziom. Tam go poznała. Swojego rycerza w lśniącej zbroi. Miał na imię Tomek. Pracował w ŚDS-ie oraz w szpitalu psychiatrycznym jako młody, początkujący lekarz. Kiedy siedem lat temu znalazła się w szpitalu psychiatrycznym w Skawinie, ten mężczyzna wpadł jej w oko. Później znalazła się w ŚDS-ie. Po kilku latach zaczęła żywić do Tomka uczucie. To jednak nie mogło się udać. Miał żonę i dzieci. Ale lubili się, coś ich do siebie ciągnęło, jakby chemia. Ciągnęło i odpychało jednocześnie. Jakiś magnetyzm… Lecz nie wszystkie pragnienia mogą się spełnić.

***

Rozwijała się jedna komórka jajowa i coś się stało. Siłą woli rozszczepiła się i powstały dwa zarodki. Dwa słodkie zarodki rosły w brzuchu mamy. I ten jeden jakby nie miał siły przetrwać, ale przetrwał. Po co?

***

Urodziła się dziewczynka. Rosła sobie wesoło. Wesoło? Tak, wesoło. Wychowała się w porządnym domu, bez zmartwień, bez łez, aż stała się kobietą. Dorosłą kobietą. Było jej bardzo ciężko. Jednak miała siłę iść dalej. Cechowały ją upór i wytrwałość w dążeniu do celu.

***

Agnieszka i Tomek się lubili. Ona pokochała go miłością najczystszą. A on? Coś ich do siebie ciągnęło, ona to czuła, jednak czy to miało sens? Agnieszka chodziła do Domu Samopomocy, ciesząc się na każdą godzinę spędzoną z Tomkiem. Było miło.

***

Agnieszkę męczyły koszmary. Nie mogła spać. Często brała tabletki nasenne. Coś w środku jakby ją pożerało.

***

Agnieszka już długo chodziła po świecie. Widziała dużo. Zawsze czuła się inna od wszystkich ludzi. Taka nierozumiana. Sama nie potrafiła określić dlaczego. Niestety, cierpiąc na depresję, widziała przywary swoje i innych ludzi, każdy zresztą je ma. Zdawała sobie sprawę z całej tej brzydoty świata. I nieraz myślała, że nie warto żyć. Ale miała nadzieję. Ta nadzieja, że będzie lepiej, trzymała ją przy życiu. I bywało lepiej. Cóż, właściwie dobrane tabletki antydepresyjne. W lepszych okresach starała się dostrzegać piękno tego świata, pozytywne cechy ludzi. Ich zalety. Zaczęła pisać wiersze. Chciała pomagać innym. Któż nie pragnie być dobry? Każdy sobie wmawia, że taki jest, żeby oczyścić swoje sumienie. Żeby poczuć się lepiej. Bo kto jest zły? Przecież każdy jest dobrym człowiekiem, stworzonym przez Boga. To dlaczego jest tyle zła? Agnieszka nieraz się nad tym zastanawiała, jednak nie znalazła jednoznacznej odpowiedzi na swoje pytanie.

***

Agnieszkę męczyły koszmary senne, chciała coś z tym zrobić. Postanowiła wybrać się do hipnotyzera. Długo się nad tym zastanawiała i przygotowywała. Wreszcie nadszedł ten moment.

Weszła do gabinetu na trzęsących się nogach, położyła się na kozetce i została wprowadzona w trans. Potem pustka w głowie. Nic nie pamiętała.

***

Po siedmiu latach uczęszczania do ŚDS-u Agnieszka jest w szpitalu psychiatrycznym, przywiązana do łóżka. Odzyskuje przytomność. Co widzi? Tomka, jak leży obok niej, trzyma ją za rękę i śpi. Agnieszka odczuwa zdziwienie. Nie może uwierzyć w to, co widzi. Jest druga w nocy. Otacza ją dziwna aparatura. Nic nie pamięta. Stara się nie zbudzić mężczyzny. Leży. Cicho oddycha. Na jego palcu dumnie lśni obrączka ślubna. Agnieszka pragnie się wyswobodzić, lecz nie chce go zbudzić. Jest szósta nad ranem. Do pokoju szpitalnego wchodzi pielęgniarka.

Wszyscy się budzą, jest dobrze. Pojawia się ordynator. Tłumaczy jej, co się stało. Miała załamanie nerwowe i ciało odmówiło jej posłuszeństwa. Jej organizm przestał funkcjonować, miała arytmię, jej serce prawie się zatrzymało, niemal umarła. Agnieszka się dziwi. Tomek budzi się, uśmiecha do niej łagodnie, mówi, że wszystko jest dobrze, po czym wraca do swojej miejscowości i do żony.

***

Agnieszka jest znowu w agonii, wzywa Tomka, wije się na łóżku i nie może oddychać. Wzrasta ciśnienie, aparatura pokazuje stan ciężki, prawie zagrażający życiu. Tomek biegnie do niej. Nie może pracować, Agnieszka trzyma go mocno za rękę i nie puszcza, tak jakby chciała być z nim. Nieświadomie tuli się do niego, jakby wiedziała, że to tylko złudzenie.

***

Agnieszka leży na łóżku hipnotyzera, on zadaje jej pytania, ona dostaje dreszczy, zalewają ją siódme poty, męczy się. Płacze. Nic nie przynosi jej ukojenia. Hipnotyzer nadal pyta:

– Jak się pani nazywa?

– Agnieszka.

– Co pani czuje?

– Strach.

– Dlaczego?

– Nie wiem.

– Co pani pamięta?

– Jestem mała, bardzo mała, czuję ból, ktoś mnie bije i dotyka.

– Kto?

– Nie wiem.

– Co takiego złego pani zrobiła, że ktoś panią bije?

– Nie wiem.

– Kto panią dotyka?

– Jakiś mężczyzna.

– Kto?

– Nie wiem.

– Co pani czuje?

– Umieram, serce mocno mi bije, nie mogę oddychać…

Kiedy Agnieszka była dzieckiem, przeżyła traumę. Ktoś ją pobił i wykorzystał seksualnie. Kto? Tego nie mogła sobie przypomnieć. Umarła na chwilę, by ożyć na nowo. Jej serce zatrzymało się, lecz za moment zaczęło bić. Po co? Dlaczego? Tak mocno starała się żyć, że jej organizm zaczął znowu funkcjonować. Może miała jakąś misję do spełnienia w przyszłości? Może był w tym jakiś cel, sens?

Uratowała ją ciocia. Przyszła i zabrała ją od tego oprawcy, a potem cisza, jakby nic się nie stało. Poszło w zapomnienie.

***

Że też niektórych rzeczy nie można sobie przypomnieć! Tkwią w podświadomości niczym mara, powracają i kierują naszym życiem.

***

Tomek jest zmęczony, Agnieszka trzyma go mocno za rękę i nie chce puścić. Mężczyzna leży obok niej na łóżku szpitalnym i się uśmiecha. Wie, że wszystko będzie dobrze. Gdy jest z nią lepiej, kończy pracę i wraca do swojego domu.

***

Tomek śpi z żoną. Telefon ze szpitala, z Agnieszką jest gorzej. Wstaje i jedzie do niej.

***

Agnieszka czuje się źle. Leży na łóżku. Wydaje jej się, że wokół kręci się dużo osób. Wszystko widzi za mgłą. Ktoś chodzi, szepce, nawet czasami krzyczy. Agnieszka patrzy w sufit, a tam światła, takie dziwne, rozmazane i ostre. Widzi twarz, taką powykręcaną, duże zęby… To jawa czy sen?

***

Tomek przyjeżdża do szpitala, do Agnieszki. Czemu ona tego pragnie? Chce i potrzebuje. Prawie nieprzytomna woła go: „Tomek!”. Czy Tomek jest takim dobrym człowiekiem? Przyjeżdża…

Agnieszka cierpi, cóż, chyba to jej natura. Czy to już śmierć? Zastanawia się. Wszystko się zamazuje, rozmywa, jakieś drgawki… Ktoś bierze ją za rękę. Agnieszka się uspokaja. Nadchodzi ukojenie.

***

Coś nie daje Agnieszce spokoju. Jakieś mary z przeszłości. Sny na jawie. Coś ohydnego i przerażającego. Jej całe ciało woła do kogoś: „Nie dotykaj mnie… Zostaw! Jestem taka bezbronna, przecież nic ci nie zrobiłam. Dlaczego mi to robisz?”.

Drgawki. Agnieszka chce umrzeć. Kiedy to się wreszcie skończy? Jej całe ciało krzyczy: „Błagam!”. Agnieszka odzyskuje przytomność. Nadal jest w szpitalu. Nie ma przy niej Tomka. Myśli: „Kiedy to się skończy?”.

***

Zdiagnozowano u niej psychozę. Dostaje jakieś prochy, zastrzyki. Jej stan powoli się poprawia. Tylko czuje taki jakiś bezsens. Czasami jest lepiej, czasami nie. Najgorszy okres już minął.

Tomek już tak często nie przychodzi, nie trzyma jej za rękę. Agnieszka chyba wolała być w złym stanie.

***

Tomek i ordynator szpitala wyjaśniają jej sytuację. Było źle. Jakby jej ciało przypomniało sobie wydarzenia z przeszłości i przeżyło je na nowo. Powoli umierała, może nie fizycznie, ale mentalnie. Wtedy pojawił się Tomek, trzymał ją za rękę, leżał z nią na łóżku szpitalnym. Agnieszka wolała umierać. To było przyjemniejsze niż jej aktualny stan.

***

Po co Agnieszka „umiera” i rodzi się tyle razy? Ta choroba i cierpienie wyzwalają w niej jakąś wrażliwość. Wie, że po coś jest stworzona.

***

Pewnego dnia Agnieszka idzie ulicą. Widzi starszą panią, która szlocha. Chce do niej podejść i powiedzieć, że wszystko jest i będzie dobrze, żeby nie płakała. Kobieta ma pogodną, miłą twarz, ale Agnieszka nie ma odwagi się zbliżyć. Nie czuje się godna wtrącać się w czyjeś życie. A chciała się do niej tylko uśmiechnąć… Nie robi tego.

***

Tego samego dnia w domu Agnieszka leży na łóżku. Myśli o tej starszej kobiecie. Nie wie, dlaczego ma pewność, że ona jest dobrym człowiekiem.

***

Agnieszka odkrywa u siebie coś dziwnego. W pewnych momentach cierpi, ale jakoś inaczej, tak jakby coś zżerało ją od środka. Takie cierpienie trwa kilkadziesiąt minut i przechodzi. Jakby nigdy nic, utrzymuje się dłużej lub krócej i przechodzi. Tak się działo, gdy Agnieszka myślała o jakimś człowieku, z którym rozmawiała, znajomym czy obcym.

***

Agnieszka dużo rozmyśla o ludziach, których spotyka na swojej drodze. Tak jakby czuła, kto jest jakim człowiekiem: dobrym czy złym. Później myśli o nim, cierpi przez jakiś czas, odnosi wrażenie, jakby umierała. Po pewnym czasie dostaje palpitacji serca i wszystko znika.

„Do groma! Co to jest?” – zastanawia się. „To jest bardzo nieprzyjemne! Dlaczego ja? Za jakie grzechy?”

Cierpienie Agnieszki samo przychodzi, samo odchodzi… Bez żadnego jej wpływu. „Co to, do groma? Jakaś misja do spełnienia? Ja muszę żyć, pozmywać w kuchni, zrobić pranie. Mam obowiązki! Nie mogę dwie godziny leżeć i czuć się, jakbym umierała. „O, losie! Dlaczego ja?” – pyta samą siebie. „Czy to jest kolejna psychoza?”.

W końcu się z tym godzi. Nie cierpi za wszystkich, których zna i spotyka. To wygląda tak, że kładzie się na łóżku, zaczyna nagle intensywnie myśleć o kimś, z kim dzisiaj rozmawiała, znajomym czy obcym, cierpi, dostaje palpitacji serca i nagle wszystko przechodzi. Robi sobie kawę i idzie sprzątać w kuchni, bo musi, ma obowiązki.

Ta „nadprzyrodzona” wrażliwość, której przyczyn należy chyba upatrywać w przeszłości, przynosi skutki.

Funkcjonuje przy tym normalnie. Chodzi do ŚDS-u, wykonuje swoje zadania. Odkrywa w sobie nowe powołanie. Ma nadzieję, że pomaga ludziom. Uzdrawia? Odpuszcza grzechy? Jest święta? Jak zwał, tak zwał.

Nowy zarodek, który powstał, i pojawiła się ciąża bliźniacza.

Po co Agnieszka powstała? Żeby pomagać ludziom? Nieraz chodzi po ulicy i myśli: „Kto to będzie dziś?”.

Znajduje cel w życiu, wierzy, że robi coś bardzo ważnego, tylko niestety nie umie sobie jeszcze dokładnie odpowiedzieć co.

***

Pewnego razu, idąc ulicą, widzi smutnego, płaczącego starszego pana, chyba załamanego. Uśmiecha się do niego… On uśmiecha się do niej. Już wie, że u niego wszystko będzie okej.