© Copyright by Wydawnictwo skrzat
2015

Wydanie elektroniczne

Zespół redakcyjno-korektorski:

Wydawnictwo Skrzat

Skład:

Wydawnictwo Skrzat

Projekt okładki:

Wydawnictwo Skrzat

ISBN 978-83-7915-250-6

Księgarnia Wydawnictwo Skrzat Stanisław Porębski 31-202 Kraków, ul. Prądnicka 77 tel. (12) 414 28 51
wydawnictwo@skrzat.com.pl
Odwiedź naszą księgarnię internetową: www.skrzat.com.pl

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– A masz! A masz! Ciach! Ciach! – mały chłopiec w piżamie, biegając wokół wysuniętego na środek pokoju fotela, drewnianą łopatką używaną zwykle w kuchni przez mamę uderzał w pluszowe poręcze i oparcie.

– Ależ rycerzu! – w drzwiach łazienki stanął wysoki, szczupły ciemnowłosy chłopiec. – Miej litość!

– Dla Krzyżaków jestem bezlitosny!

– Mama też może okazać się bezlitosna. Zobacz, jak się kurzy.

Mały spojrzał w stronę okna.

– Mówisz o tym? – wskazał słoneczną smugę, w której widać było unoszące się drobinki pyłu. – To nie kurz. To znak, że Niebo błogosławi moim zamiarom i walce. Bij, zabij! – kilka razy machnął łopatką w powietrzu. – Ciach! Ciach! – uderzył o fotel.

Starszy chłopiec wrócił do łazienki. Przyczesał włosy mokrym grzebieniem i zabrał się do mycia zębów.

– Ratuuuuunku! Zabili mnieeee – w pokoju rozległo się pojękiwanie, ale starszy chłopiec wcale się tym nie przejął.

– Rycerzu – rzekł, wyciskając pastę na szczoteczkę – nie umieraj. – Kto będzie walczył z Krzyżakami, jeśli ty zginiesz?

– Jest jeszcze król Jagiełło. On mnie pomści! – rzekł omdlewającym głosem leżący na dywanie malec.

– Umarłeś już?!

– ?

– Umarłeś?! Jeśli tak, to wstawaj, ubierz się porządnie i siadaj do śniadania.

W ten sposób, w domu państwa Krygerów rozpoczął się pierwszy dzień wakacji.

Obaj chłopcy, uczesani już i umyci, usiedli przy kuchennym stole. Mały, siedmioletni, powoli gryzł skibkę chleba, starszy zaś, dwunastoletni, pochłaniał duże kęsy prawie bez gryzienia. Mały, co jakiś czas kołysał się razem z krzesłem i jakby zamyślał się głęboko, starszy zaś widać bardzo gdzieś się spieszył, bo odsunął na środek stołu nadgryzioną kromkę i wstał, szurając krzesłem.

– Mama mówiła, żebym dopilnował ciebie przy śniadaniu – z buzią pełną jedzenia niewyraźnie odezwał się mały. – I nie wyrzucaj chleba do śmieci – dodał uprzedziwszy zamiar brata.

– Mikuś, ty ze mną nie zadzieraj!

– Mam na imię Mikołaj. Zapamiętaj to sobie.

– Bing, bing, bing – rozległo się ciche, melodyjne dzwonienie.

– Popatrz – starszy chłopiec odsunął ostentacyjnie rękaw koszuli – muszę już iść. I radzę ci, nie bądź za mądry!

– Właśnie, że będę. Wczoraj skończyłem drugą klasę i odebrałem świadectwo z oceną „wyjątkowo uzdolniony”.

– O rany! Od kiedy pięciolatki rozpoczęły naukę w szkole, wszystkim dzieciom poprzewracało się w głowach. Zaczynam wątpić, czy ten japoński system jest wart naśladowania. Myślałem, że ciebie to zmieni, ale nie. Niczym się nie wyróżniasz. I jesteś taki sam, jak przedtem: skarżyciel!

– Jak?! Skarżyciel? Poczekaj. Kiedy przyjdą twoi koledzy powiem, że mama nazywa ciebie Kocio. Ale będzie zabawa!

– Mikołaj, zmartwychwstałeś lewą nogą, czy co? – duży chłopiec z powrotem usiadł przy stole. – Poczekaj, poczekaj… domyślam się… chodzi ci o ten zegarek, który wczoraj dostałem od taty w nagrodę. Ale przecież zdałem egzamin do szkoły pilotażu kosmicznego. No ty zazdrośniku… Jak podrośniesz, tata na pewno kupi ci taki sam albo i jeszcze lepszy…

– Daj chociaż potrzymać – Mikołaj przestał się kołysać i błagalnie spojrzał na brata.

Ten, wielkopańskim gestem rozpiął skórkowy pasek i położył swój skarb na stole.

– Ktoś to wspaniale obmyślił: słoneczny napęd, dziesięć programów…

Mikołaj ostrożnie wziął zegarek do ręki i przytknął do ucha.

– Eee, wolę taki, który tyka.

– Sam widzisz. Po co ci dwa stopery, budzik, terminarz? Po co ci czasy stolic innych państw? No tak, spóźnię się przez ciebie…

– Marek, weź mnie ze sobą – mały szeroko otworzył oczy.

– Jutro, jutro cię wezmę. Chcesz, kupię bilety do kina.

– Do kina mogę iść sam. Bez łaski – znów zaczął kołysać się na krześle.

Marek nałożył zegarek na rękę, wstał od stołu i wyszedł do przedpokoju. Jeszcze nie zdążył dotknąć ręką klamki, kiedy w kuchni rozległ się okropny rumor. Zawrócił pospiesznie. Zobaczył przewrócone krzesło, rozlane na stole mleko i leżącego na podłodze Mikołaja. W pierwszej chwili nie wiedział, co zrobić, ale podniósł krzesło i posadził na nim brata. Mały miał oczy pełne łez. Nie krzyczał jednak, jak robią to zwykle dzieci w jego wieku, lecz cicho posapywał. Jego górna warga robiła się coraz grubsza. W kącikach ust pojawiła się krew i zaczęła spływać po brodzie.

Marek, przestraszony, skoczył do łazienki. Zmoczył ręcznik w zimnej wodzie i przyłożył do ust Mikołaja. Potem wziął brata na kolana i przytulił, tak jak kiedyś zrobiła to mama, kiedy on sam potłukł się podczas nauki jazdy na rowerze.

– Widzisz, mamusia tyle razy prosiła, żebyś nie huśtał się przy stole. Całe szczęście, że nie wybiłeś sobie zębów, które dopiero co zaczęły rosnąć. Sprawdź językiem, czy się nie ruszają – znów otarł buzię malca. – Krew nie leci, to już dobrze. Ale wyglądasz! Strasznie śmiesznie. Jak mała świnuchna…

Mikołaj nie odpowiedział. Warga piekła nieznośnie, a każde poruszenie nasilało ból. Przytulił głowę do ramienia Marka, który w tym momencie uświadomił sobie, że jednak przywiązany jest i kocha tego małego chłopaczka i że to całkiem przyjemne uczucie móc się kimś opiekować.

U drzwi rozległo się kilkakrotne dzwonienie.

– Już, już! – zawołał Marek, niosąc Mikołaja do pokoju. Położył małego na tapczanie, podsunął mu poduszkę pod głowę i podszedł do drzwi.

– Kto to? – spytał zgodnie z przykazaniem mamy.

– Stary, bądź poważny!

– Nie wygłupiaj się!

Rozpoznał głosy Filipa i Wiktora. Otworzył drzwi.

– Wejdźcie. Mam małą awarię. Właśnie Mikuś rozwalił sobie buźkę – dodał szeptem.

– Ja to znam – Filip machnął ręką i ciężko klapnął na fotel. – Rano miałem „przyjemność” czesać bliźniaczki. I jeszcze musiałem odprowadzić je do przedszkola. Ten, kto wymyślił dziewczynom warkocze, powinien za karę całe życie je zaplatać. O! Wiki to ma szczęście. Ani siostry, ani brata.

– Nie narzekam, ale czasem chciałoby się, żeby kto inny też powynosił śmieci. A tak codziennie ja!

– Filip, czy ty się dzisiaj czesałeś? – spytał leżący cicho do tej pory Mikołaj.

Filip złapał się za czuprynę.

– Faktycznie! Chyba nie. To widać? – spytał speszony.

– Nic strasznego – wtrącił się Marek. – I tak zawsze wyglądasz, jak miotła, w którą strzelił piorun, a dziś – jak stara miotła po takim samym wypadku.

– No, no nie pozwalaj sobie…

– Idź do łazienki i skorzystaj z mojego grzebienia – Marek uśmiechnął się wyrozumiale. – Jest czysty. Przed chwilą go umyłem.

– Jak będzie? – tajemniczym szeptem spytał Wiktor. – Idziemy?

– Weźcie mnie ze sobą! – Mikołaj usiadł na tapczanie.

– Już ci mówiłem. Dziś nie!

– Jeszcze będziecie żałować! Zobaczycie. Gdybym wtedy, w czasie ferii wielkanocnych, nie poszedł ukradkiem za wami na dworzec i nie spytał w kasie dokąd kupiliście bilety, to do dziś siedzielibyście w tej swojej jaskini. Może nawet umarlibyście z głodu?

– To był wyjątkowy pech. Przetarła się linka…

– A tata powiedział, że jak jeszcze raz wywiniesz coś podobnego to spierze cię na kwaśne jabłko.

– Zrozum, chłopie – Filip wrócił z łazienki z nieco przygładzonymi włosami – chcemy pogadać o nowych szkołach, podręcznikach, o praktyce Marka na Kosmolotni… To zbyt poważne i zbyt nudne dla ciebie.

– Nie, to nie. Łaski bez. Każcie się wypchać i na zielono pomalować – Mikołaj położył się i odwrócił nosem do ściany. – Tylko nie myślcie, że będę się nudził. Dostałem od taty najnowszy model skutera ze schematem wyposażenia i instrukcją obsługi.

Marek podszedł do tapczanu i dotknął ramienia brata.

– Wrócę za dwie godziny. Patrz, nastawiam na dwunastą terminarzyk zegarka. Zadzwoni i przypomni, co ci obiecałem. I pamiętaj: nie otwieraj nikomu.

Chłopcy wyszli na korytarz. Marek zatrzasnął drzwi i przekręcił w zamku klucz. Mikołaj został sam.