© Copyright by Wydawnictwo skrzat
2015

Wydanie elektroniczne

Zespół redakcyjno-korektorski:

Wydawnictwo Skrzat

Skład:

Wydawnictwo Skrzat

Projekt okładki:

Wydawnictwo Skrzat

ISBN 978-83-7915-265-0

Księgarnia Wydawnictwo Skrzat Stanisław Porębski 31-202 Kraków, ul. Prądnicka 77 tel. (12) 414 28 51
wydawnictwo@skrzat.com.pl
Odwiedź naszą księgarnię internetową: www.skrzat.com.pl

1.

Zuzia miała dość. Bolały ją nogi, była senna i głodna. Co gorsza, czuła, że zsunął jej się plaster z otartej pięty. Jeszcze trochę i zacznie kuleć. Pociągnęła mamę za rękę, spoglądając wymownie — „Chodźmy już”. W odpowiedzi ujrzała grymas zniecierpliwienia.

— Za chwilę — syknęła Magdalena Nadobna, nerwowo odgarniając włosy z czoła.

— Słucham? — zapytała kobieta w garsonce. Przerzuciła kilka kartek w grubym, oprawionym w brązowy skaj notatniku.

— Nic, nic… — uśmiechnęła się mama. — Mówiłam do córki. Poczytaj ulotki, Zuzka.

— Już czytałam.

— Właściwie to… — kobieta rozłożyła ręce. — Jest tylko ten kościół.

Pani Magdalena zacisnęła wargi. Miała wrażenie, że śni. Przebyły parę setek kilometrów z Zielonej Góry do Krakowa na zaproszenie kierowniczki Działu mebli i zegarów Zamku Królewskiego na Wawelu. A teraz…

— Tylko kościół? Dlaczego wcześniej mnie pani nie poinformowała? Miałam propozycję konserwacji mebli w Książu, ale pomyślałam, że Wawel to… Wawel — zacisnęła dłonie.

— Ależ poinformowałam — kierowniczka podniosła brwi. — Najpierw listownie, a potem nagrałam się na pocztę głosową dla pewności. Nie rozumiem, skąd te pretensje, pani Madziu. Popracuje pani w Niepołomicach, a za miesiąc przyjedzie do nas, jak już wyjaśniłam.

— Listownie?

— Mhm, taki mamy zwyczaj, proszę pani.

— Nie dostałam żadnego listu — oburzyła się mama.

Kierowniczka wzruszyła ramionami, po czym sięgnęła do szuflady biurka. Wyjęła z niej plik kartek spiętych kolorowym spinaczem. Przesunęła palcem po zapisanych rubrykach, po czym powiedziała:

— Na wykazie pism wychodzących znajduje się pani nazwisko i adres. Proszę spojrzeć.

Mama spojrzała, po czym zamrugała zdumiona.

— Zuzieńko — zapytała słodko — czy odbierałaś list polecony z Krakowa?

— Może — ziewnęła Zuzia, zawiązując sznurowadło. — Nie pamiętam.

— A czy… A czy odsłuchałaś ostatnio jakąś wiadomość?

— Tydzień temu — podpowiedziała kierowniczka.

— Tydzień temu — powtórzyła mama.

— Coś tam było, ale odłożyłam słuchawkę.

Zuzia potarła powieki. Nie miała chęci na rozpamiętywanie jakichś nieistotnych spraw sprzed tygodnia. Tęskniła za Tomkiem i za Pauliną. Limit wrażeń wyczerpany.

— Ogromnie panią przepraszam — w głosie pani Nadobnej czaiło się coś niedobrego. Niedobrego dla Zuzi, oczywiście. — My już pójdziemy — dodała przez zęby i zacisnęła dłoń na nadgarstku córki.

— Aua! — krzyknęła dziewczynka. — Dlaczego mnie szarpiesz?

— A dlaczego ty doprowadzasz mnie do szału?

Pytanie pozostało bez odpowiedzi, ponieważ w tym momencie pani Magdalena i jej jedynaczka obraziły się na siebie. Nie na długo, jak się wkrótce miało okazać.

— List polecający — przypomniała kierowniczka działu, machając kartką z niebieskimi pieczątkami.

— Ach, rzeczywiście — mama zatrzymała się w drzwiach. — Bardzo dziękuję i jeszcze raz przepraszam za nieporozumienie. To dziecko…

— Tak?

— Do zobaczenia za miesiąc — dokończyła szybko. Są sprawy, o których nie mówi się obcym.

— Do widzenia — kierowniczka zdjęła okulary, po czym przetarła je satynową chusteczką. Znała takie młode, zagubione kobiety, miotające się między karierą zawodową, a samotnym wychowywaniem dziecka. — Powodzenia, pani Madziu — westchnęła smutno.

Szły na parking w pełnym napięcia milczeniu. Zuzia zerknęła w stronę budki z zimnymi napojami. Przełknęła ślinę.

— Nic z tego. W samochodzie mamy sok — powiedziała mama, która najwyraźniej potrafiła czytać w myślach. — Nie będę później słuchać narzekania, że boli cię gardło. Ani wydawać pieniędzy w aptekach.

— Na razie boli mnie pięta — burknęła Zuzia. — Przez ciebie.

— Jak to przeze mnie?

— Bo mi kazałaś jechać w nowych butach i… I w ogóle mi kazałaś jechać.

— Przestań! Dlaczego ty mnie tak męczysz? Chowasz listy, nie mówisz o telefonach…

— A ty mi nie mówisz o tacie.

Zapadła lodowata cisza.

2.

Pod kołami czerwonego fiata seicento zaszurały drobiny czarnego żużlu. Wjechały na niewielki parking przed kanciastym budynkiem przydrożnej restauracji.

— To już te Niepołomice? — Zuzia otworzyła oczy. Po półgodzinnej drzemce poczuła się trochę lepiej.

— Nie, jeszcze parę kilometrów.

— No to dlaczego…

— Jest już po trzeciej. Powinnyśmy coś zjeść.

Mama sięgnęła po torebkę, skinieniem nakazując Zuzi, by wysiadła. Chwilę później weszły do niewielkiej, pachnącej obiadem sali z kontuarem i czterema drewnianymi stołami. Większość była zajęta, więc usiadły niedaleko drzwi.

— Co będziesz robić?

— Teraz?

— W tym kościele — sprecyzowała Zuzia.

— Zdaje się, że ogólną konserwację, głównie ołtarza. Zresztą zobaczymy… — mama przerwała na widok zbliżającej się kelnerki w kremowym fartuszku.

— Czy panie coś wybrały? — w dłoni dziewczyny pojawił się notesik.

— Yyy… właściwie jeszcze nie — pani Magdalena dopiero teraz zauważyła leżącą na stole kartę dań. — Małą chwileczkę. Już patrzymy…

Kelnerka pokiwała głową, starając się nie okazywać zniecierpliwienia. Spod wpółprzymkniętych powiek zerkała na te zdumiewająco podobne do siebie osoby. Pewnie mama i córcia, oceniła. Zastukała ołówkiem o notes, przypominając o swoim istnieniu.

— Chcesz udko w panierce?

Zuzia skrzywiła się niepewnie. Udko? Z reguły nie jadała za wiele, a za mięsem nie przepadała, lecz po tylu godzinach jazdy o batoniku i soku nie czuła się w nastroju do wybrzydzania.

— Może być — mruknęła.

— W takim razie dwa razy udko i dwa barszczyki z uszkami.

— Po co zamówiłaś te barszczyki? Ja nie chcę — szepnęła Zuzia, odprowadzając wzrokiem kelnerkę. — Wiesz, że wolę pierogi z serem.

— Mogłaś mówić wcześniej. Zresztą, nic ci się nie stanie, jeśli zjesz trochę na zapas. Kto wie, o której się z tym wszystkim uporamy.

Zuzi przypomniały się słowa babci, że nie jada się na zapas, bo to niezdrowo, ale milczała. Pewnie dlatego, że bardzo mamę kochała i czasami rozumiała, jak ciężko być dorosłym. To rozumienie pojawiło się nagle i trwało aż do końca obiadu.

W niecałą godzinę później do tej samej restauracji wszedł, ubrany w ciemny garnitur, postawny mężczyzna w średnim wieku.  Zdjął okulary przeciwsłoneczne i rozejrzał się uważnie.

— Czym mogę panu służyć? — zagadnęła kelnerka, uśmiechając się zalotnie. Zawsze się jej podobali ogoleni na łyso mężczyźni, o sympatycznej twarzy i jasnym spojrzeniu.

— Coś na wynos?

— Pierogi z serem, pierogi ruskie i pierogi z mięsem — wyrecytowała zawiedziona. Miała nadzieję, że uda jej się przez chwilę porozmawiać z klientem, jednak ten najwyraźniej się spieszył.

— Z serem? Doskonale — mężczyzna pokiwał głową. — Mógłbym je jeść co drugi dzień — zażartował.

3.

Na plebanii kościoła parafialnego spędziły niecały kwadrans, ponieważ proboszcz szykował się do pogrzebu.

— Bardzo mi przykro — mówił, zerkając na zegarek. — Gdybyście panie… to znaczy pani i ta miła dziewczynka, zechciały poczekać dwie godzinki, to wówczas…

— Nie wiem, co miałybyśmy robić przez dwie godzinki — burknęła „miła dziewczynka”. — Przecież w tym miasteczku niczego nie ma.

— Oczekujesz czegoś szczególnego? — zapytał proboszcz, znacząco zerkając na mamę Zuzi. Pani Nadobna bezradnie rozłożyła ręce.

— No… nie wiem. Domu towarowego?

— Nie mogę pojąć, skąd w tobie, dziecko, taki głód konsumpcji — ksiądz westchnął ciężko. Dokąd ten świat zmierza? — pomyślał.

— Mam prawie trzynaście lat, proszę księdza — wyjaśniła Zuzia, zastanawiając się, co znaczy „głód konsumpcji”.

— To wiele wyjaśnia. Jednakże mogę zagwarantować, że Niepołomice zaskoczą cię i zdumieją. A wracając do rzeczy… Czy możemy liczyć, łaskawa pani, na szczegółową rekonstrukcję ołtarza?

— Oczywiście — odetchnęła mama, zadowolona, że rozmowa zeszła na tematy zawodowe. — Likwidacja drewnojadów, odnowienie złoceń i polichromii, czyszczenie, politurowanie i tak dalej — wyliczyła jednym tchem.

— Znakomicie — proboszcz zerknął do modlitewnika, a potem ponownie na zegarek. — Spotkajmy się o… siedemnastej trzydzieści. Skieruję panie na kwaterę, no i mam nadzieję, że nie pogardzicie porządną kawą i sernikiem — mrugnął do Zuzi. — Moja gospodyni jest niezastąpiona w kwestii ciast i deserów.

Postanowiły zrobić sobie długi spacer po mieście. Prawdę mówiąc, to mama tak postanowiła. Zuzia jedynie przewróciła oczami, skrzywiła się i parsknęła pogardliwie. Z chęcią przesiedziałaby ten czas w samochodzie, wysyłając SMS-y do Tomka i Pauliny. Coś jej się przypomniało.

— Mamuś — pogłaskała rękaw maminego sweterka. — Daj mi dwie dyszki na zdrapkę.

— Zobacz, jakie piękne kamienice — zachwycała się pani Nadobna. — Niewysokie, ale… cudne po prostu. Ślicznie odnowione.

— Cudne, cudne — Zuzia nawet nie podniosła wzroku, skupiona na własnym problemie. — To jak będzie?

— Z czym?

— No, z dwiema dyszkami.

— Po co ci aż dwadzieścia złotych? Jeśli myślisz, że śpimy na pieniądzach, to się grubo mylisz, moja droga.

Zuzia nie mogła zrozumieć, o co chodzi. Usiadła na ławce, ciągnąc mamę za rękę. Kobieta zdjęła z ramienia mały plecak, wytarła wypolerowane deski chusteczką higieniczną i przycupnęła na krawędzi.

— Muszę doładować konto w telefonie, po to chcę kupić zdrapkę — wyjaśniła. — Za darmo ani nie pogadam, ani nie wyślę wiadomości.

— Aha — posmutniała mama. — Może jutro dostanę zaliczkę, to sobie kupisz.

— Ale ja nie mogę czekać do jutra, mamo!

— Dlaczego? Z Paulinką widziałaś się wczoraj. Nic się nie stanie, jeśli dwa dni od siebie odpoczniecie. Będziesz miała więcej do opowiadania.

— A Tomek? Nie widziałam go prawie pięć miesięcy, od Bożego Narodzenia… — Zuzia poczuła zimne krople na twarzy. Zamrugała.

Dopiero teraz zauważyła, że siedzą obok okrągłej fontanny, pośrodku której, na kamiennej głowie ustrzelonego

byka stoi nimfa z kuszą. Rozejrzała się wokół i otworzyła usta ze zdziwienia.

Przy fontannie stał rudowłosy chłopczyk z naszytym na rękaw kurtki emblematem toruńskiej podstawówki i, uderzając dłonią w strumień wody, chlapał w jej stronę z szelmowskim uśmieszkiem. Od strony lodziarni nadciągała spora gromada jemu podobnych.

— Bo jak cię chlapnę… — zagroziła.

— Ruda, ruda — chłopczyk pokazał język. — Wie-wió-ra!

— A ty to niby jaki? Niebieski? — prychnęła z politowaniem.