Redakcja stylistyczna

Joanna Złotnicka

Korekta

Jolanta Gomółka

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Jupiterimages/StockImage/Getty Images/Flash Press Media

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Shades of Midnight

Copyright © 2010 by Lara Adrian, LLC

All rights reserved.

This translation published by arrangement with Ballantine Books,

an imprint of Random House Ballantine Publishing Group,

a division of Random House, Inc.

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4547-8

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Czarującej i błyskotliwej,

absolutnie niezapomnianej

pannie Eithne O’Hanlon z Emerald Isle,

wspaniałej orędowniczce całej serii,

która potrafi wywołać uśmiech na twarzach

i chaos na forach dyskusyjnych.

Dziękuję Ci, że jesteś sobą!

Prolog

W ciemne zimowe niebo Alaski wzbiła się majestatyczna pieśń wilka. Przeciągłe wycie, czyste i dzikie, przeniknęło gęstwinę świerkowych lasów i wspięło się po ostrych, pokrytych śniegiem skałach nad zamarzniętymi brzegami rzeki Koyukuk. Kiedy wilk ponowił swój łowiecki zew, odpowiedział mu chrapliwy wybuch śmiechu, a potem pijany głos zawył znad niewielkiego obozowego ogniska:

— O-o-oooooooo! O-o-oooooo!

Mężczyzna, jeden z trzech w grupie, która urządziła sobie dziś imprezę w tym odludnym miejscu, przyłożył do ust złożone dłonie i znów zawył przeszywająco. Wilk zamilkł.

— Słyszeliście? Gawędzimy sobie. — Mężczyzna przyjął butelkę whiskey, którą przekazywano sobie z rąk do rąk. — Nigdy ci nie mówiłem, Annabeth, że biegle władam wilczym?

Z drugiej strony ogniska dobiegł cichy śmiech. Towarzyszył mu biały obłoczek pary, który wydobył się spod kaptura parki.

— Brzmiało to raczej, jakbyś biegle opanował okrzyki bojowe świń.

— Och, nie bądź taka surowa, kochanie. Nie aż tak. — Napił się jacka danielsa i podał butelkę następnej osobie. — Może któregoś dnia zaprezentuję ci dokładniej swoje zdolności oralne. Zapewniam, że jestem bardzo utalentowany.

— Straszny z ciebie dupek, Chadzie Bishopie.

Miała rację, ale jej ton wskazywał, że nie mówi serio.

Znowu się zaśmiała, ciepłym, prowokacyjnym śmiechem, który sprawił, że Teddy’emu Tomsowi zrobiło się gorąco i ciasno w spodniach. Poprawił się na zimnym kamieniu, który służył mu za siedzisko. Kiedy Chad oznajmił, że idzie się wysikać, a Annabeth zaczęła rozmawiać z koleżanką, sąsiad z prawej strony szturchnął go łokciem w żebra.

— Będziesz tu siedział i ślinił się przez całą noc? — mruknął. — Na miłość boską, rusz dupę i idź do niej zagadać!

Teddy zerknął na Skeetera Arnolda, wysokiego, chudego faceta, który siedział na kamieniu obok niego, i pokręcił głową.

— Daj spokój, nie bądź taką cipą — namawiał go sąsiad. — Chcesz tego, co nie? Przecież cię nie pogryzie. No, chyba że będziesz chciał.

To Skeeter Arnold przyprowadził Teddy’ego na tę imprezę i to on dostarczył whiskey, której dziewiętnastoletni Teddy spróbował do tej pory tylko raz.

Alkohol był zakazany w domu jego ojca — a właściwie w całej, liczącej zaledwie sześcioro mieszkańców osadzie. Dziś jednak Teddy wziął już chyba z dziesięć łyków. Nie widział w tym nic złego. Prawdę powiedziawszy, całkiem mu się to podobało. Po każdym kolejnym łyku było mu coraz cieplej i czuł się coraz swobodniej. Jak dorosły mężczyzna.

Mężczyzna, który nade wszystko na świecie chciał wstać i powiedzieć Annabeth Jablonsky, co do niej czuje.

Skeeter podał mu prawie pustą butelkę i przyglądał się, jak Teddy wypija resztkę alkoholu.

— Chyba mam coś, co ci się spodoba, stary. — Zdjął rękawiczki i sięgnął do kieszeni parki.

Teddy nie wiedział, co to może być, ale nie bardzo go to w tej chwili obchodziło. Wpatrywał się w Annabeth, która właśnie zdjęła kaptur, żeby pokazać przyjaciółce nowe kolczyki, ozdabiające jej kształtne, małe uszy. Włosy miała prawie białe, z jednym jaskraworóżowym pasmem, choć Teddy pamiętał, że wcześniej była brunetką. Widział ją zeszłej wiosny, jak tańczyła w klubie ze striptizem w Fairbanks, gdzie była lepiej znana jako Amber Joy. Na to wspomnienie znów oblała go fala gorąca, a w spodniach zrobiło się jeszcze ciaśniej.

— Masz — powiedział Skeeter, kiedy Annabeth i jej przyjaciółka wstały od ogniska i poszły nad brzeg zamarzniętej rzeki. — Sztachnij się.

Teddy wziął od niego małą metalową fajkę i przysunął do nosa. Paliło się w niej coś jasnego, a dym miał paskudny chemiczny zapach. Skrzywił się i spytał niepewnie:

— C-co to?

Skeeter uśmiechnął się szeroko, odsłaniając krzywe zęby.

— Coś na odwagę, stary. No już, sztachnij się. Spodoba ci się.

Teddy włożył fajkę do ust i zaciągnął się słodkogorzkim dymem. Zakaszlał tylko trochę, więc sztachnął się jeszcze raz.

— Dobre, co nie? — Skeeter poczekał, aż Teddy zaciągnie się po raz trzeci, i odebrał mu fajkę. — Spokojnie, mały, zostaw trochę dla nas. Załatwię ci tego więcej, jeśli chcesz. I gorzały też. Za dobrą cenę mogę zdobyć każde gówno. Jak cię przyprze, wiesz do kogo uderzyć, co nie?

Teddy pokiwał głową. Nawet w dziurach zabitych dechami ludzie słyszeli o Skeeterze Arnoldzie i wiedzieli, czym się trudnił. Ojciec Teddy’ego nienawidził Skeetera i zabronił synowi się z nim spotykać. Gdyby wiedział, że Teddy wymknął się dziś wieczorem z domu — choć jutro spodziewali się dostawy — skopałby mu tyłek.

— Weź to — Skeeter znów podał Teddy’emu fajkę — i idź poczęstować panie w moim imieniu.

Teddy aż rozdziawił usta ze zdziwienia.

— M-mam to z-zanieść A-Annabeth?

— Nie, idioto, swojej matce.

Teddy zaśmiał się nerwowo. Skeeter posłał mu kolejny szeroki uśmiech, przez co jego długi, haczykowaty nos jeszcze bardziej niż zwykle przypominał dziób drapieżnego ptaka.

— Tylko nie mów, że nie wyświadczyłem ci przysługi — powiedział.

Teddy wziął od niego fajkę i zerknął na Annabeth i jej przyjaciółkę, które wciąż rozmawiały nad brzegiem zamarzniętej rzeki.

Przecież szukał pretekstu do nawiązania z nią rozmowy, prawda? No to wreszcie go znalazł. Lepszy się nie trafi.

Kiedy szedł w stronę dziewczyn, słyszał za sobą cichy śmiech Skeetera. Ziemia kołysała mu się pod nogami, czuł się, jakby kolana miał z gumy i nie do końca nad nimi panował. Zarazem jednak miał wrażenie, że unosi się w powietrzu, serce biło mu jak oszalałe, krew żywiej krążyła w żyłach.

Dziewczyny usłyszały, że się zbliża, bo lód trzeszczał pod jego butami. Gdy obie odwróciły się w jego stronę, Teddy stanął i wpatrywał się w przedmiot swego pożądania, zastanawiając się gorączkowo, co powiedzieć. Musiał tak stać i gapić się przez dłuższą chwilę, ponieważ obie zaczęły chichotać.

— O co chodzi? — spytała Annabeth z lekko kpiącym uśmiechem. — Jesteś Teddy, prawda? Widziałam cię parę razy, ale jeszcze nigdy nie mieliśmy okazji porozmawiać. Nie bywasz w tawernie Pete’a w Harmony?

Niepewnie pokręcił głową, z trudem przyswajając sobie to, co właśnie powiedziała. Zauważyła go już wcześniej i zapamiętała!

— Powinieneś kiedyś tam wpaść, Teddy — dodała wesoło. — Jeśli to ja będę stać za barem, nie sprawdzę ci dokumentów.

Dźwięk jej głosu, dźwięk własnego imienia na jej wargach omal go nie rozłożył na łopatki. Uśmiechała się do niego, ukazując lekko zachodzące na siebie górne jedynki, co zdaniem Teddy’ego było niewiarygodnie urocze.

— Eee... proszę. — Wyciągnął do niej fajkę i cofnął się o krok. Chciał powiedzieć coś zajebistego. Coś, dzięki czemu spojrzałaby na niego inaczej niż na typowego chłopaka z dziury zabitej dechami, który guzik wie o prawdziwym świecie.

Bo przecież on wiedział o świecie całkiem sporo. Wiedział na przykład, że Annabeth to dobra dziewczyna, w głębi duszy uczciwa i miła. Był gotów się o to założyć. Nie miał cienia wątpliwości, że jest sto razy lepsza niż jej reputacja, lepsza od każdego z tych nieudaczników, z którymi się dziś zadawała. Pewnie lepsza także od niego.

Annabeth była aniołem, czystym i pięknym. Potrzebowała tylko kogoś, kto by jej o tym przypomniał.

— No dobra, dzięki — powiedziała i głęboko zaciągnęła się dymem.

Potem podała fajkę przyjaciółce i dziewczyny zaczęły się odwracać.

— Zaczekaj! — zawołał Teddy. Wciągnął gwałtownie powietrze, kiedy znów na niego spojrzała. — Ja... chcę, żebyś wiedziała, że.. że uważam, że jesteś piękna!

Jej przyjaciółka uniosła do ust dłoń w rękawiczce, tłumiąc śmiech. Ale Annabeth się nie śmiała. Patrzyła na Teddy’ego bez słowa, nawet nie mrugając. W jej oczach pojawił się jakiś dziwny wyraz — chyba zmieszania. Nie zważając na przyjaciółkę, która zaczęła parskać, słuchała i wcale z niego nie kpiła.

— Myślę, że jesteś najbardziej niesamowitą dziewczyną na świecie — mówił Teddy. — Jesteś... jesteś niesamowita. Naprawdę. Niesamowita pod każdym względem.

Nic go nie obchodziło, że zaczął się powtarzać. Naprawdę ważne było to, że jakimś cudem pozbył się jąkania, z powodu którego tak bardzo nie lubił mówić. Przełknął głośno ślinę i wziął głęboki oddech, gotowy wszystko z siebie wyrzucić — wszystko, co myślał, odkąd zobaczył ją, jak tańczy na słabo oświetlonej scenie w mieście.

— Uważam, że jesteś doskonała, Annabeth. Zasługujesz na szacunek... i na miłość, wiesz? Jesteś wyjątkowa. Jesteś aniołem i zasługujesz, żeby cię czcić. Żeby czcił cię mężczyzna, który się tobą zaopiekuje i będzie cię chronił i... i kochał...

Powietrze poruszyło się nagle, przynosząc zapach whiskey i wody kolońskiej Chada Bishopa.

— P-p-pocałuj mnie, Amber Joy. P-p-proszę — bełkotał Chad. — Daj mi p-p-pomacać te d-d-doskonałe cyce!

Teddy poczuł, jak cała krew odpływa mu z twarzy, kiedy Chad podszedł do Annabeth, objął ją i wycisnął na jej ustach wilgotny pocałunek — a ona go przyjęła, chociaż chyba nie była zadowolona.

Gdy wreszcie ją puścił, Annabeth spojrzała na Teddy’ego, po czym lekko odepchnęła Chada.

— Jesteś nienormalny, wiesz?

— A ty jesteś taka ostra, że m-m-mój f-f-fiut....

— Zamknij się! — słowa wypadły z ust Teddy’ego, nim zdołał je powstrzymać. — Z-zamknij się, do kurwy nędzy! Nie... n-nie mów d-do niej w ten sp-posób!

Chad zmrużył oczy.

— Do mnie mówisz, dupku? P-p-p-p-powiedz mi, że tam stoisz i prosisz się, żebym ci s-s-s-s-s-skopał tę żałosną dupę, T-T-Teddy T-T-Tomsie.

Ruszył w stronę Teddy’ego, ale Annabeth zastąpiła mu drogę.

— Zostaw go w spokoju — powiedziała stanowczo. — Nic nie poradzi na to, jak mówi.

Teddy miał ochotę zapaść się pod ziemię. Cała pewność siebie, jaką czuł jeszcze kilka chwil temu, uleciała pod wpływem groźby Chada i litości Annabeth. Słyszał, jak Skeeter i przyjaciółka Annabeth kibicują Chadowi. Wszyscy się z niego śmiali i przedrzeźniali jego jąkanie; uszy napełnił mu gwar ich głosów.

Odwrócił się i zaczął biec. Po chwili wskoczył na swój skuter śnieżny. Nacisnął rozrusznik, a gdy stary silnik zaskoczył, otworzył manetkę. Odjechał, upokorzony i wściekły.

Źle zrobił, że poszedł dziś wieczorem ze Skeeterem. Źle zrobił, że pił whiskey i palił to gówno. Powinien był słuchać ojca i zostać w domu.

Wyrzuty sumienia rosły, w miarę jak zbliżał się do domu. Wreszcie zobaczył chatę, w której od pokoleń żyła jego rodzina, i ogarnął go zimny, dławiący strach.

W bawialni paliła się lampa, jej blask przebijał się przez zasłony i przecinał ciemność niczym szperacz. To oznaczało, że ojciec nie śpi, a skoro nie śpi, wie, że Teddy wyszedł. Może nawet na niego czeka. Od razu się domyśli, że imprezował, bo przecież wyczuje alkohol. Tak czy inaczej, wpadł w gówno po uszy.

— N-n-niech t-t-to d-d-diabli — wyjąkał Teddy.

Wyłączył światła, zjechał z drogi i wyłączył silnik. Zsiadł ze skutera i stał przy nim kilka minut, patrząc na dom i czekając, aż pijane nogi znowu nauczą się nosić go prosto.

Nie miał pojęcia, co odpowiedzieć, kiedy ojciec zapyta go — a zapyta na pewno — gdzie był i co robił przez kilka ostatnich godzin. W końcu uznał, że nie będzie się tłumaczył. Jest już przecież dorosły. Jasne, powinien pomagać ojcu, ale to nie oznacza, że nie może mieć własnego życia. Jeśli ojciec zacznie się ciskać, będzie musiał mu to uświadomić.

Żwawym krokiem ruszył w stronę domu, ale ledwo pokonał kilkanaście metrów, odwaga zaczęła go opuszczać. Śnieg skrzypiał pod jego stopami, a dźwięk potęgowała panująca wokół niesamowita cisza. Gdy wraz z silniejszym powiewem wiatru chłód wcisnął się za kołnierz jego parki, Teddy zadrżał. Ogarnęło go takie przerażenie, że włosy na karku stanęły mu dęba.

Zatrzymał się i rozejrzał. Nie widział nic prócz śniegu oświetlonego srebrnym blaskiem księżyca i ciemnych konturów drzew. Mijając sklep ojca, który zaopatrywał rodzinę i kilku innych mieszkańców osady, zastanawiał się, czy zdoła wślizgnąć się do domu niezauważony. Jedyny dźwięk, jaki słyszał, to własny oddech.

Było bardzo cicho. Nienaturalnie cicho.

Spojrzał pod nogi. Śnieg pod jego butami nie był już biały, lecz ciemny — prawie czarny. Wielka, przerażająca plama. Krew. Więcej krwi, niż Teddy widział w całym swoim życiu.

Kolejną krwawą plamę dostrzegł kilka metrów dalej.

A potem zobaczył ciało.

Po prawej stronie, tuż koło linii drzew. Natychmiast rozpoznał te szerokie ramiona obleczone podartym i zakrwawionym podkoszulkiem.

— Tato! — wykrzyknął.

Podbiegł do ojca i ukląkł, żeby mu pomóc. Ale już nic nie można było zrobić. Ojciec nie żył, miał rozerwane gardło i klatkę piersiową.

— Och, nie! Tato! O Boże, nie!

Przerażenie i rozpacz niemal odebrały mu oddech. Poderwał się z ziemi, żeby poszukać wuja i dwóch ciotecznych braci. Jak mogli dopuścić, żeby to się stało? Jak to możliwe, że ojciec wykrwawił się na śniegu?

Pobiegł do drzwi chaty i zaczął w nie walić, wołając wuja. Odpowiedziała mu tylko cisza, która zalegała ciężko we wszystkich chatach i przybudówkach stłoczonych na małych działkach ziemi.

— Ratunku! — krzyczał Teddy na cały głos. — Niech m-m-mi ktoś p-p-pomoże!

Oślepiony łzami uniósł pięść, by znów walnąć w drzwi, ale zamarł w pół ruchu, bo ich skrzydło się uchyliło. Tuż przy progu leżał wuj, poszarpany i zakrwawiony jak jego ojciec. Teddy zajrzał do środka i zobaczył na podłodze nieruchome ciała ciotki i kuzynów.

Oni też zostali zabici. Wszyscy, których znał i których kochał — nie żyli.

Co się tu, na Boga, stało?!

Kto mógł zrobić coś takiego? Albo co?

Jak odrętwiały wyszedł na środek osady. Nie mógł w to wszystko uwierzyć. To się nie mogło wydarzyć naprawdę. To nie mogła być jawa! Pewnie po tym świństwie, które dał mu Skeeter, ma halucynacje. To tylko odlot i widzi rzeczy, których nie ma?

Nie, uświadomił sobie, krew jest prawdziwa. Od jej mdłego zapachu robiło mu się niedobrze. A skoro krew jest prawdziwa, to prawdziwa jest także śmierć, która go otaczała.

Osunął się na kolana i szlochając rozpaczliwie, walił pięściami w zamarzniętą ziemię.

Nie słyszał zbliżających się kroków, lecz w pewnej chwili uświadomił sobie, że nie jest sam.

Jeszcze zanim odwrócił głowę i zobaczył blask dzikich oczu drapieżnika, zrozumiał, że za chwilę dołączy do swoich bliskich.

Teddy Toms chciał krzyknąć, ale żaden dźwięk nie zdążył wydobyć się z jego ust.

Rozdział 1

Z wysokości dziewięciuset metrów zamarznięta rzeka Koyukuk wyglądała w blasku księżyca jak szeroka wstęga inkrustowana diamentowym miałem. Alexandra Maguire leciała wzdłuż niej jednosilnikowym havillandem beaverem załadowanym zapasami, kierując się na północ od miasteczka Harmony. Realizowała właśnie rundę dostaw do osiedli położonych głęboko w lasach.

Obok niej siedziała Luna, najlepszy drugi pilot, jakiego mogła sobie wymarzyć, wyjąwszy swojego ojca, który nauczył ją wszystkiego, co wiedziała o lataniu. Szarobiała suka, krzyżówka psa z wilkiem, zastępowała Hanka Maguire’a od dwóch lat, kiedy na dobre zapanował nad nim alzheimer. Alex trudno było uwierzyć, że ojciec nie żyje już od sześciu miesięcy, choć znacznie wcześniej czuła, że powoli go traci. Choroba, która zniszczyła jego umysł i pamięć, zakończyła również jego cierpienia. Takie drobne dobrodziejstwo.

Teraz mieszkały tylko we dwie z Luną w starym domu w Harmony i woziły dostawy do niewielkiego grona klientów Hanka, rozrzuconych po okolicznych lasach. Luna siedziała wyprostowana obok Alex; spiczaste uszy miała skierowane do przodu, a jej bystre niebieskie oczy obserwowały ciemne kształty gór Brooks na północno-zachodnim horyzoncie. Kiedy przekroczyły krąg polarny, poprawiła się na fotelu i wydała cichy pomruk.

— Nie wmówisz mi, że potrafisz wyczuć z tej odległości suszone mięso z łosia od starego Tomsa — powiedziała Alex, wyciągnęła rękę i podrapała wielki puchaty łeb suki. Leciały na północ wzdłuż środkowego ramienia rzeki Koyukuk, mijając małe osady Bettles i Evensville. — Śniadanie dopiero za dwadzieścia minut, moja droga. Może nawet za trzydzieści, jeśli ta chmura nad przełęczą Anaktuvuk zmieni się w burzę śnieżną.

Przyjrzała się ciemnej chmurze widocznej kilka kilometrów w bok od ich kursu. Zapowiadane na dziś obfite opady śniegu nie były wprawdzie niczym niezwykłym na Alasce w listopadzie, oznaczały jednak dalekie od idealnych warunki do przebycia zaplanowanej trasy. Alex zaklęła pod nosem, kiedy wiatr znad gór przybrał na sile, jeszcze zwiększając i tak już silne turbulencje.

Najgorsze wstrząsy właśnie minęły, kiedy w kieszeni jej parki zaczęła dzwonić komórka. Sięgnęła po telefon i odebrała połączenie. Nie musiała sprawdzać, kto dzwoni.

— Hej, Jenna.

W tle słyszała prognozę pogody, coś o trudnych warunkach i o porywistych zimnych wiatrach.

— Za dwie godziny będziesz miała na trasie burzę, Alex. Czy już wylądowałaś?

— Jeszcze nie. — Samolot znów zaczął podskakiwać. Zbliżała się właśnie do miasteczka Wiseman i skręciła na kurs, który poprowadzi ją ku pierwszemu przystankowi. — Jestem jakieś dziesięć minut od osady Tomsów. Potem mam jeszcze trzy przystanki, mniej więcej godzina na każdy, nawet przy przeciwnym wietrze, jak w tej chwili. Do tego czasu burza chyba minie.

Była to raczej pobożna nadzieja niż szczere przekonanie, wyraz troski o samopoczucie zaniepokojonej przyjaciółki, a nie o własne bezpieczeństwo. Alex była zbyt doświadczonym pilotem, by postępować lekkomyślnie, ale zdawała sobie sprawę, że dzisiejsza dostawa już miała tydzień opóźnienia z powodu złych warunków atmosferycznych. Nie pozwoli, żeby trochę śniegu i wiatru powstrzymało ją przed dostarczeniem niezbędnego zaopatrzenia mieszkańcom leśnych osad. Polegali wyłącznie na niej, jeśli chodzi o żywność i paliwo.

— U mnie wszystko w porządku — dodała. — Wiesz, że jestem ostrożna.

— Wiem — odparła Jenna. — Ale wypadki się zdarzają, prawda?

Alex mogła powiedzieć przyjaciółce, żeby nie przesadzała, ale obie doskonale zdawały sobie sprawę, że nieoficjalne credo pilotów z interioru brzmiało tak samo, jak credo policjantów: „Musisz wyjść; nie musisz wrócić”.

Jenna Tucker-Darrow — była policjantka, córka policjanta i wdowa po policjancie — zamilkła na długą chwilę. Alex, świadoma, że myśli jej przyjaciółki wędrują mroczną ścieżką, próbowała rozładować wyraźnie wyczuwalne napięcie.

— Kiedy wczoraj rozmawiałam ze starym Tomsem — oznajmiła wesoło — powiedział, że właśnie uwędził wielki kawał mięsa z łosia. Chcesz, żebym wycyganiła od niego trochę na wynos?

Jenna roześmiała się, choć Alex odniosła wrażenie, że myślami jest zupełnie gdzie indziej.

— Jasne. O ile Luna pozwoli ci je przywieźć.

— No to załatwione. Lepsze od mięsa wędzonego przez starego Tomsa są tylko jego bułeczki i sos. Szczęściara ze mnie, bo dostanę dziś to wszystko.

Śniadania u starego Tomsa w zamian za dostawy raz na dwa tygodnie były tradycją zapoczątkowaną przez Hanka Maguire’a. Alex ją podtrzymywała, bo chociaż cena paliwa znacznie przewyższała wartość tych posiłków, bardzo lubiła staruszka i jego rodzinę. Byli dobrymi, prostymi ludźmi, próbującymi utrzymać się z marnej ziemi, na której ich przodkowie żyli od pokoleń.

Myśl o gorącym domowym śniadaniu i ploteczkach ze starym Tomsem sprawiła, że podskoki samolotu przestały być tak dokuczliwe. Kiedy minęła ostatnie wzgórze i zaczęła schodzić w kierunku prowizorycznego pasa za sklepem starego Tomsa, wyobrażała sobie zapach wędzonego mięsa i bułeczek z masłem, które będą na nią czekały w ciepłym piecu.

— Muszę kończyć — powiedziała do Jenny. — Będę potrzebowała obu rąk, żeby wylądować i...

Słowa uwięzły jej w gardle, gdy dostrzegła coś dziwnego na ziemi. W ciemności zimowego poranka nie rozpoznała pokrytego śniegiem kształtu, ale cokolwiek to było, sprawiło, że włosy uniosły jej się na karku.

— Alex? — usłyszała głos Jenny.

Nie mogła odpowiedzieć, niemal sparaliżowana strachem.

— Alex, jesteś tam?

— Tak, jestem — zdołała wreszcie wykrztusić.

— Co się dzieje?

— Nie wiem, ale w osadzie Tomsów coś jest nie tak.

— W jakim sensie?

— Nie potrafię powiedzieć. Coś leży w śniegu. Nie rusza się. O mój Boże... To chyba człowiek!

— Jesteś pewna?

— Nie — odparła Alex, lecz już w następnej chwili nie miała wątpliwości, że patrzy na człowieka pokrytego warstewką śniegu.

Martwego, jeśli spędził tak kilka godzin na tym mrozie.

Ale jak to możliwe? Dochodziła dziewiąta, a chociaż tak daleko na północy słońce wschodzi o tej porze roku dopiero koło południa, stary Toms powinien być na nogach już od kilku godzin. Pozostali mieszkańcy osady — siostra Tomsa i jej rodzina — musieliby być ślepi, by nie zauważyć, że jeden z nich leży zamarznięty na progu chaty.

— Powiedz coś — zażądała Jenna kategorycznym tonem policjantki. — Powiedz mi, co się dzieje.

Schodząc do lądowania, Alex zauważyła między chatą starego Tomsa a skrajem lasu otaczającego osadę kolejny niepokojący kształt. Widoczne dookoła ciemne plamy, niewątpliwie krwi, prześwitywały przez warstwę świeżego śniegu.

— O Boże — szepnęła. — Nie jest dobrze, Jenna. Tu się musiało stać coś strasznego. Na ziemi leży więcej niż jedna osoba.

— Są ranni?

— Nie żyją — zdołała wykrztusić Alex, a w ustach nagle zrobiło jej się sucho. — O Boże, Jenna... tu jest krew. Masa krwi.

— Cholera! — zaklęła Jenna. — Dobra, posłuchaj mnie, Alex. Nie rozłączaj się. Zawróć i wracaj do miasta. Wywołam przez radio Zacha, ale ty masz być cały czas na linii, zrozumiano? Cokolwiek tam się stało, to Zach powinien się tym zająć. Nie zbliżaj się...

— Nie zawrócę — odparła Alex stanowczo. — Tym ludziom przydarzyło się coś złego. Mogą potrzebować pomocy. Nie zostawię ich. Muszę wylądować i zobaczyć, czy mogę im jakoś pomóc.

— Do cholery, nie waż się...

— Muszę kończyć — ucięła Alex. — Zaraz będę lądować.

Ignorując nalegania Jenny, żeby zostawiła sprawę Zachowi Tuckerowi, jej bratu i jedynemu policjantowi w promieniu stu pięćdziesięciu kilometrów, rozłączyła się i posadziła samolot na pasie. Zatrzymała beavera w świeżym śniegu. Nie było to może ładne lądowanie, ale niezłe, zważywszy, jak wielka panika zaczęła ją ogarniać. Zgasiła silnik, a kiedy tylko otworzyła drzwi kokpitu Luna zeskoczyła z fotela, jednym susem wypadła z samochodu i pobiegła w stronę chat.

— Luna! — krzyknęła Alex, lecz suka nie zareagowała. Pędziła dalej i po chwili zniknęła jej z oczu.

Alex wysiadła z samolotu i jeszcze raz zawołała psa. Odpowiedziała jej tylko cisza. Ani z chat, ani ze sklepu starego Tomsa nie wyszedł nikt, żeby ją przywitać. Nawet Teddy, który mimo pozorów nastoletniej obojętności uwielbiał Lunę równie mocno, jak Luna uwielbiała jego. Nie widać było też siostry Tomsa, Ruthanne, ani jej męża i dorosłych synów, którzy zwykle wstawali przed listopadowym świtem. Panowała głucha cisza i kompletny bezruch, jakby osada była całkiem wymarła.

— Co się tu, u licha, stało? — szepnęła Alex, coraz bardziej przerażona.

Idąc do luku towarowego po broń, rozważała najbardziej ponure scenariusze. Zimą w interiorze czasami ktoś wariował i albo napadał na sąsiadów, albo robił sobie krzywdę, albo jedno i drugie. Nie, to niemożliwe, żeby ktoś z tej zżytej ze sobą grupy popadł w szaleństwo, nawet ponury Teddy, o którego ostatnio martwił się stary Toms, bo podejrzewał, że chłopak wpadł w złe towarzystwo.

Z bronią gotową do strzału Alex ruszyła za Luną. Jeszcze niezmrożony świeży śnieg tłumił dźwięk jej kroków, kiedy szła w stronę sklepu starego Tomsa. Tylne drzwi były uchylone i zasypane śniegiem, który wwiało za próg. Nikt tu nie wchodził ani stąd nie wychodził co najmniej od kilku godzin.

Alex przełknęła gulę strachu, która rosła jej w gardle. Przerażona, nie odważyła się nawoływać mieszkańców. Ledwie miała odwagę oddychać. Minęła sklep i skierowała się do chat.

Kiedy w pewnej chwili Luna głośno szczeknęła, aż podskoczyła. Wzięła głęboki oddech i spojrzała na psa. Suka usiadła przy nieruchomym kształcie, który Alex dostrzegła z powietrza, szczeknęła jeszcze raz, po czym szturchnęła go nosem, jakby chciała skłonić do ruchu.

— O Jezu — wyszeptała Alex — jak to się mogło stać?

Rozejrzała się po wymarłej osadzie i ściskając strzelbę w dłoni, ruszyła ku Lunie i nieruchomemu wzgórkowi pokrytemu śniegiem. Miała wrażenie, że jej nogi ważą tonę, a serce lada chwila wyskoczy z piersi.

— Dobra dziewczynka — mówiła do suki. — Już do ciebie idę. Pozwól mi popatrzeć.

Nie musiała podchodzić bliżej, żeby rozpoznać Teddy’ego. Spod poszarpanej i skrwawionej parki wystawała jego ulubiona koszula w czarno-czerwoną kratę. Ciemne włosy pozlepiane lodem przywarły do policzka, a na sinej twarzy widniały ślady krwi, która trysnęła z rozerwanego gardła. Już nikt nie mógł mu pomóc. Chłopak nie żył.

Alex gwałtownie wciągnęła powietrze. Na litość boską, to był jeszcze dzieciak, a ktoś go zabił i zostawił tu jak zwierzę!

Ledwo panując nad narastającą paniką, wycofała się chwiejnym krokiem i rozejrzała dookoła. Zobaczyła wyrwane z zawiasów drzwi chaty i nieruchomy kształt w progu. Nieco dalej, koło otwartych drzwiczek półciężarówki zaparkowanej przy starym drewnianym magazynie, leżały kolejne zwłoki.

— O Boże... nie — jęknęła.

A potem dostrzegła ciało, które zauważyła, schodząc do lądowania, to, które przypominało starego Tomsa. Leżało na skraju lasu kilkanaście metrów za jego chatą.

Odbezpieczyła strzelbę — choć wątpiła, by zabójca, czy zabójcy, zważywszy rozmiary jatki, jeszcze tu był — i ruszyła ku ścianie drzew z Luną przy nodze.

Serce ściskało się jej boleśnie przy każdym kroku. Nie chciała patrzeć na starego Tomsa w tym stanie, nie chciała patrzeć na martwe ciało nikogo znajomego, nie chciała już nigdy więcej oglądać ofiar masakry.

Nie mogła jednak nie uklęknąć przy skrwawionych zwłokach człowieka, który zawsze witał ją ciepłym uśmiechem i serdecznym uściskiem. Odłożyła strzelbę i tłumiąc łzy, ostrożnie odwróciła ciało starego Tomsa na wznak. Widząc jego zmasakrowaną twarz, aż jęknęła. Ta twarz, zawsze pogodna i uśmiechnięta, teraz zastygła w wyrazie przerażenia. Alex nie potrafiła sobie wyobrazić, co widział stary Toms w ostatnich chwilach życia.

Czy naprawdę nie potrafiła?...

Z mrocznych zakamarków jej pamięci wydobyło się stare wspomnienie. Znów poczuła ból i znów usłyszała krzyki, które rozdarły noc i na zawsze zmieniły jej życie.

Nie!

Nie chciała ponownie przeżywać tego bólu ani słyszeć tych krzyków. Nie chciała wracać myślami do tamtej nocy, zwłaszcza teraz, kiedy zewsząd otaczała ją śmierć i była tu zupełnie sama. Nie zdołałaby znieść wspomnień sprzed osiemnastu lat, z miejsca oddalonego o tysiące kilometrów.

Ale one atakowały jej myśli i były tak wyraźne, jakby wszystko zdarzyło się wczoraj. Jakby znowu się działo. Jakby ten sam horror, który przeżyła wraz z ojcem dawno temu na Florydzie, teraz nawiedził tę niewinną rodzinę w odludnych lasach Alaski. Nie mogła dłużej powstrzymywać płaczu. Zaniosła się rozpaczliwym szlochem.

Gdy ocierała łzy palące jej policzki, usłyszała ciche powarkiwanie. Luna kopała w śniegu koło ciała i wsuwała pysk pod śnieg, węsząc energicznie. Trop doprowadził ją ku drzewom.

Alex wstała, żeby zobaczyć, co znalazła suka. Kiedy po chwili rozpoznała kształt, nie mogła uwierzyć własnym oczom.

Patrzyła na odcisk ludzkiej stopy, pokrwawiony i częściowo zasypany świeżym śniegiem. Chociaż była to stopa wyjątkowo duża, nie jej rozmiar zadziwił Alex, lecz fakt, że była bosa. Kto chodzi boso na takim mrozie?

— Co to jest, do diabła? — mruknęła.

Chwyciła Lunę za skórę na karku i przyciągnęła do siebie, zanim suka ruszyła znalezionym tropem. Powiodła wzrokiem wzdłuż śladów, coraz słabiej widocznym pod śniegiem. To po prostu nie miało sensu.

Nic z tego, co tu widziała, nie miało sensu w świecie, w jaki chciała wierzyć.

Od strony samolotu dobiegł ją najpierw dzwonek komórki, a kilka chwil później trzeszczenie radia. Niespokojny męski głos nalegał, żeby się zgłosiła.

— Alex, do cholery! Słyszysz mnie? Alex!

Szczęśliwa, że może skupić się na czymś innym, podniosła strzelbę i ruszyła w stronę beavera. Luna biegła przy jej nodze jak puchaty strażnik.

— Alex! — wołał Zach Tucker. — Alex, jeśli mnie słyszysz, zgłoś się!

Pochyliła się nad fotelem i chwyciła mikrofon.

— Jestem — wydyszała. — Jestem, Zach. Oni wszyscy nie żyją. Stary Toms, Teddy... Wszyscy.

Zach zaklął chrapliwie.

— A co z tobą? — spytał. — Wszystko w porządku?

— Tak — odparła. — O Boże, Zach, jak to się mogło stać?

— Postaram się to ustalić. Powiedz dokładnie, co zobaczyłaś. Widziałaś broń albo cokolwiek, co by wyjaśniało, co tam zaszło?

Zmusiła się, żeby ponownie spojrzeć na jatkę w osadzie. Zmasakrowane ciała. Krew, której zapach wyczuwała w lodowatym wietrze. Chciała pomóc Zachowi, ale nie była w stanie wydobyć z siebie głosu.

— Alex? Domyślasz się, jak zginęli ci ludzie?

Zacisnęła powieki, próbując się uwolnić od strasznych wspomnień, lecz wciąż słyszała przeraźliwe krzyki matki i młodszego brata i rozpaczliwy płacz ojca, który uciekał z nią, wówczas dziewięcioletnią, żeby nie pochwyciły ich potwory.

Potrząsnęła głową, jakby w ten sposób usiłowała przekonać sama siebie, że te zabójstwa wcale nie są podobne do tamtych.

— Powiedz coś, Alex — nalegał Zach. — Pomóż mi zrozumieć, co tam zaszło.

Naprawdę chciała mu pomóc, ale słowa więzły jej w gardle, pochłaniane przez lodowaty strach, który rozlewał się po jej piesi.

— Nie wiem — wykrztusiła wreszcie drżącym głosem. — Nie potrafię powiedzieć, co mogło tu zajść. Nie potrafię...

— Już dobrze, Alex. Wiem, że jesteś zdenerwowana. Wracaj do domu. Już rozmawiałem z Rogerem Bemisem. Przylecimy tam za jakąś godzinę i zajmiemy się Tomsami, w porządku?

— Jasne.

— Wszystko będzie dobrze, obiecuję.

— Jasne — powtórzyła, czując, jak gorąca łza spływa jej po policzku.

Ojciec powiedział wtedy to samo — obiecał, że wszystko będzie dobrze. Nie uwierzyła mu. A po tym, co zobaczyła dzisiaj, miała wrażenie, że zło znowu ją dogania. Zastanawiała się, czy jeszcze kiedykolwiek wszystko naprawdę będzie dobrze.

Skeeter Arnold zaciągnął się jointem i kopnął zniszczony niebieski fotel, najlepszy mebel, jaki miał w tym gównianym mieszkaniu na tyłach domu matki w Harmony. Wolno wypuścił dym z płuc, zamknął oczy i słuchał radia, które stało na blacie stołu. Uważał, że jeśli się prowadzi takie interesy jak on, lepiej mieć wgląd nie tylko w działalność policji stanowej, ale również miejscowych wsioków, za głupich, żeby unikać kłopotów.

Poza tym zwyczajnie lubił słuchać rozmów gliniarzy, bo czerpał perwersyjną przyjemność z nieszczęść innych ludzi. Miło było wiedzieć, że nie jest się największym nieudacznikiem na całej Alasce, bez względu na to, co wygadywała jego matka. Wziął następnego macha i zaklął cicho, kiedy usłyszał trzeszczenie starej drewnianej podłogi w korytarzu. Ta cholerna wiedźma znowu lazła do jego pokoju.

— Stanley, nie słyszysz, jak cię wołam? Zamierzasz spać przez cały dzień? — Zaczęła walić pięścią w drzwi, a potem szarpnęła klamką. — Czy nie mówiłam ci, żebyś z samego rana skoczył po ryż i fasolę w puszcze? Na co, kurwa, czekasz, na wiosenne roztopy? Rusz wreszcie tę cholerną dupę i dla odmiany zrób coś pożytecznego!

Skeeter nie raczył odpowiedzieć. Nie ruszył się z fotela ani się nawet nie skrzywił, chociaż matka nie ustawała w wyrzekaniach i waliła w drzwi. Jeszcze raz zaciągnął się jointem. Wiedział, że awantura zaraz się skończy. Matce znudzi się gadanie z zamkniętymi drzwiami i wróci na swoje stałe miejsce przed telewizorem.

Żeby zagłuszyć jej jazgot, pogłośnił radio. Jedyny gliniarz w Harmony, Zachary Tucker, mówił tak, jakby wdepnął dziś w coś paskudnego.

— Nie myśl sobie, że możesz mnie tak po prostu zagłuszyć, ty żałosna namiastko syna! — Matka znów walnęła w drzwi, a potem odeszła, cały czas pomstując. — Jesteś dokładnie taki jak ojciec. Nic niewart tak jak on!

Skeeter wstał z fotela i podszedł do radia. Tucker podawał chłopakom ze stanówki współrzędne miejsca, gdzie dokonano masowego morderstwa — „najprawdopodobniej morderstwa”, tak powiedział — jakieś czterdzieści kilometrów od Harmony, w lesie. Tucker, który właśnie czekał na Rogera Bemisa, jednego z dwojga pilotów mieszkających w Harmony, powiedział, że odkrycia dokonała Alex Maguire. Przyleciała tam z dostawą i teraz wraca do Harmony.

Skeeter poczuł podniecenie. Bardzo dobrze znał tę okolicę. Był tam nie dalej jak wczoraj w nocy z Chadem Bishopem i resztą towarzystwa. Naćpali się i upili nad rzeką, a potem zaczęli dokuczać Teddy’emu Tomsowi. Tucker mówił chyba o osadzie, w której mieszkał Teddy.

— Nie, kurwa, niemożliwe — mruknął.

Na wszelki wypadek zapisał na dłoni współrzędne, a potem spod stosu niezapłaconych rachunków i innych śmieci wyciągnął zalaną piwem mapę, której używał od dwóch lat jako podkładki. Znalazł na niej to miejsce i upewnił się, że jego przypuszczenia były słuszne.

— Kurwa mać — powiedział, zaciągnął się jointem i zgasił go na nadpalonym blacie stołu, żeby mieć na później. Był zbyt podekscytowany, by go dopalić.

Czy stary Toms oszalał, albo ten jego szwagier? — zastanawiał się, krążąc po zagraconym pokoju. A może Teddy wreszcie zerwał się ze smyczy? Może dzieciak wrócił do domu i dostał szału, bo doprowadzili go nad rzeką do płaczu?

Skeeter zawsze chciał zobaczyć trupa z bliska. Pójdzie do sklepu po tę cholerną fasolę z ryżem, a po drodze zrobi sobie wycieczkę. Albo jeszcze lepiej — da sobie spokój z bieganiem na posyłki i zrobi coś, na co sam ma ochotę.

Złapał komórkę — tę nową, z kamerą wideo i obudową z czaszką i skrzyżowanymi piszczelami — i kluczyki od swojego skutera śnieżnego. Nie powiedział matce, dokąd jedzie, tylko ubrał się ciepło i wyszedł na mróz.

Koniec wersji demonstracyjnej

Spis treści:

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1