Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Joanna Złotnicka

Korekta

Jolanta Gomółka

Halina Lisińska

Ilustracja na okładce

© Larry Rostant

Zdjęcie autora

© Rob Greer

Tytuł oryginału

From The Numa Files: Devil’s Gate

Copyright © 2011 by Sandecker, RLLLP

By arrangement with Peter Lampack Agency, Inc.

350 Fifth Avenue, Suite 5300, New York, NY 10118 USA.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4491-4

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

PROLOG

PROLOG

Port lotniczy na wyspie Santa Maria, Azory, rok 1951

Hudson Wallace stał przed budynkiem terminalu. Skórzana kurtka słabo chroniła go przed chłodem w tę mglistą, dżdżystą noc.

Na wprost widział niebieskawy blask lamp rozmieszczonych wzdłuż pasa startowego, a dalej snop białego światła i zielony błysk obracającej się wolno latarni lotniskowej.

Hudson wątpił, czy ktoś jest w powietrzu — nie przy takich gęstych i niskich chmurach — ale jeśli jest, niech Bóg ma go w swojej opiece. Port lotniczy z trzech stron otaczały góry, a sama wyspa była tylko niewielkim punktem pośrodku ciemnego Atlantyku. Nawet w 1951 roku znalezienie Santa Marii przy tak fatalnej pogodzie stanowiło nie lada wyzwanie, a gdyby nawet komuś się to udało, prawdopodobnie rozbiłby się o któryś ze szczytów, zanim zobaczyłby światła pasa startowego.

Ale dotarcie do wyspy to jedno, pomyślał Hudson, a opuszczenie jej to zupełnie co innego. Mimo deszczu i mgły chciał wystartować, i to jak najszybciej, bo doskonale wiedział, że pozostawanie na Santa Marii stało się bardzo niebezpieczne. Niestety, chociaż to on był pilotem i właścicielem stojącego na płycie samolotu Lockheed Constellation, decyzja o starcie nie należała do niego.

Znudzony bezczynnym czekaniem, sięgnął do kieszeni kurtki po srebrną papierośnicę, wyjął z niej dunhilla i wetknął go między wargi. Ignorując rozmieszczone co kilka metrów wyraźnie widoczne zakazy palenia, uniósł do twarzy zapalniczkę Zippo i zapalił.

Stał prawie sto metrów od najbliższego samolotu i węża paliwowego, a całe lotnisko było mokre, uznał więc, że ryzyko wywołania pożaru jest bliskie zeru. Prawdopodobieństwo, że komuś chciałoby się wyjść z ciepłego, suchego budynku terminalu, aby zwrócić mu uwagę, wydawało się jeszcze mniejsze.

Zaciągnął się głęboko, z wyraźną przyjemnością, i wolno wypuścił dym. Szary obłok się rozwiał, gdy drzwi terminalu otworzyły się za Hudsonem.

Z budynku wyszedł mężczyzna w źle dopasowanym ubraniu. Brązowy kapelusz opadał mu na oczy, częściowo zasłaniając okrągłą twarz, a kusa kurtka, spodnie z samodziału i cienkie wełniane rękawiczki bez palców sprawiały wrażenie znalezionych w magazynie resztek Armii Czerwonej. Mężczyzna wyglądał na ubogiego wieśniaka, ale Hudson wiedział, że jego pasażer wkrótce będzie bogaty. O ile dożyje lądowania w Ameryce.

— Jest szansa, że pogoda się poprawi? — spytał mężczyzna.

Hudson zaciągnął się dunhillem i wydmuchał dym, zanim odpowiedział.

— Na pewno nie dziś — mruknął, kręcąc przecząco głową. — Może być tak paskudnie nawet przez tydzień.

Jego pasażer był Rosjaninem i nazywał się Tarasow. Uciekł ze Związku Radzieckiego z dwoma kuframi z nierdzewnej stali, tak ciężkimi, jakby wypełniały je kamienie. Oba, dobrze zaryglowane i przymocowane łańcuchami do podłogi, stały teraz w samolocie Hudsona.

Wallace nie miał pojęcia, co w nich jest, ale niedawno powstała Centralna Agencja Wywiadowcza obiecała mu małą fortunę za dostarczenie kufrów i Tarasowa do Stanów Zjednoczonych. Przypuszczał, że Rosjaninowi zapłacili znacznie więcej za ucieczkę z kraju i zabranie kufrów ze sobą.

Do tej pory wszystko szło dobrze. Pewien amerykański agent zdołał przerzucić Tarasowa do Jugosławii, która wprawdzie również należała do bloku komunistycznego, ale rządzący nią Tito nie kochał Stalina. Wystarczyła odpowiednio wysoka łapówka i Hudson mógł przylecieć własnym samolotem do Sarajewa, i odlecieć stamtąd z Tarasowem na pokładzie, zanim ktokolwiek zaczął zadawać niewygodne pytania.

Od tamtej pory podróżowali na zachód. Niestety wiadomość o ucieczce Tarasowa poszła w świat i między jednym a drugim lotem na zachód dokonano zamachu na Rosjanina. Przeżył, ale miał teraz pocisk w nodze i utykał.

Hudsonowi kazano dostarczyć go do Stanów jak najszybciej i potajemnie, nie podano mu jednak trasy. I dobrze, bo na pewno by się jej nie trzymał.

Ominął wszystkie większe miasta europejskie i wylądował na Azorach, żeby zatankować przed dalszym lotem bezpośrednio do Stanów. Miał dobry plan, ale nie wziął pod uwagę fatalnej pogody i strachu Tarasowa przed lataniem.

— Znajdą nas tu prędzej czy później — powiedział Hudson. Odwrócił się do Rosjanina. — Mają agentów na każdym lotnisku i w każdym porcie.

— Przecież mówił pan, że tutaj jesteśmy na uboczu — odparł Tarasow.

— Bo jesteśmy — potwierdził Hudson i znów zaciągnął się dunhillem. — Ale skoro nie namierzyli nas w żadnym ruchliwym miejscu, zaczną szukać na uboczu. Może nawet już to robią.

Nie wiedział, czy radzieccy agenci sprawdzają Azory. Ale dwaj Amerykanie i cudzoziemiec, którzy wylądowali prywatnym samolotem na Santa Marii i od trzech dni nie odzywali się do nikogo, mogli zwrócić uwagę.

— W pewnym momencie będzie pan musiał zdecydować, czego boi się bardziej — powiedział Hudson, wskazując głową stojący w mżawce samolot — lekkich turbulencji czy kulki w brzuchu.

Tarasow spojrzał na zachmurzone niebo, wzruszył ramionami i uniósł otwarte dłonie jak człowiek, który chce pokazać, że nie ma pieniędzy.

— Ale nie możemy lecieć w takich warunkach.

— Nie możemy lądować w takich warunkach — uściślił Hudson i wykonał ręką ruch naśladujący samolot podchodzący do lądowania. — Ale możemy wystartować — uniósł rękę — a potem skierować się na zachód. Tam nie ma gór. Jest tylko ocean... i wolność.

Tarasow pokręcił głową, ale Hudson widział, że jego upór słabnie.

— Sprawdziłem pogodę w Nowym Jorku — skłamał. Nie zrobił tego w obawie, że ktoś się domyśli celu ich podróży. — Będzie dobra przez najbliższe dwie doby, ale później...

Rosjanin wyraźnie się wahał, więc Hudson kuł żelazo, póki gorące.

— Albo wystartujemy teraz, albo utkniemy tu na tydzień.

Wyglądało na to, że jego pasażerowi nie odpowiada ani jedno, ani drugie. Spojrzał na ziemię, potem na srebrzystego constellation z czterema potężnymi silnikami tłokowymi i trzema smukłymi pionowymi statecznikami ogonowymi, wreszcie w deszcz i noc za nim.

— Przebijemy się? Da pan radę? — spytał.

Hudson rzucił papierosa na ziemię i rozgniótł go butem. Dopiął swego.

— Dam — zapewnił.

Tarasow z ociąganiem skinął głową.

Hudson spojrzał w stronę samolotu i zakręcił ręką młynka. Rozległ się ostry dźwięk rozrusznika, a z wydechu silnika numer trzy buchnął czarny dym. Świece zaiskrzyły i duży gwiazdowy silnik ożył. Po chwili wielkie śmigło wirowało z prędkością tysiąca pięciuset obrotów na minutę, rozpryskując krople deszczu. Kilka sekund później zbudził się do życia silnik numer jeden.

Hudson, mając nadzieję, że zdoła namówić Tarasowa do lotu, kazał swojemu drugiemu pilotowi, Charliemu Simpkinsowi, zostać w kabinie i utrzymywać maszynę w gotowości do startu.

— Chodźmy — powiedział.

Rosjanin wziął głęboki oddech i ruszył w kierunku czekającego samolotu. Był w połowie drogi, gdy huknął strzał. Odgłos rozniósł się po mokrym asfalcie. Tarasow zachwiał się, stracił równowagę i poleciał do przodu.

— Nie! — krzyknął Hudson.

Skoczył naprzód, złapał Rosjanina i poprowadził w stronę samolotu. Rozległ się drugi strzał. Ten pocisk chybił i zrykoszetował od betonu w prawo.

Tarasow potknął się i upadł.

— Naprzód! — krzyknął Hudson, próbując go podnieść.

Trzeci pocisk trafił Hudsona w ramię i obrócił dookoła. Padł na ziemię i błyskawicznie się przetoczył. Był prawie pewien, że strzał padł z góry. Prawdopodobnie z dachu terminalu.

Krzywiąc się z bólu, wyciągnął colta .45 z kabury pod pachą. Obrócił się, wycelował w dach budynku i wypalił w kierunku snajpera.

Kiedy oddał cztery strzały, wydało mu się, że ktoś schyla się za krawędzią dachu. Strzelił jeszcze raz w tamtą stronę, znów chwycił Tarasowa i zaczął ciągnąć go po ziemi w stronę samolotu. Gdy dotarli do schodków przy dziobie maszyny, krzyknął:

— Na górę!

— Nie... dam rady — wyjęczał Rosjanin.

— Pomogę panu — rzekł Hudson, podnosząc go. — Musi pan tylko...

Kiedy postawił Tarasowa na nogi, następny pocisk trafił Rosjanina i mężczyzna runął na ziemię twarzą w dół.

Hudson dał nura za schodki i zawołał w kierunku otwartych drzwi samolotu:

— Charlie!

Żadnej odpowiedzi.

— Charlie! Jak jest?

— Możemy startować! — odkrzyknął drugi pilot.

Hudson usłyszał, jak ostatni silnik nabiera obrotów. Chwycił Tarasowa i przetoczył na plecy. Rosjanin był bezwładny jak szmaciana lalka. Ostatni pocisk trafił go w szyję. Niewidzące oczy mężczyzny patrzyły w ciemne niebo. Nie żył.

— Cholera — zaklął Hudson.

Połowa operacji się nie powiodła, wciąż jednak mieli stalowe kufry i ich nieznaną zawartość. CIA była wprawdzie tajną organizacją, ale przecież musiała mieć jakąś siedzibę. Hudson postanowił, że jeśli będzie musiał, to ją znajdzie i będzie się dobijał do drzwi, dopóki ktoś go nie wpuści i mu nie zapłaci.

Odwrócił się i jeszcze raz strzelił w kierunku terminalu. Wtedy zauważył światła dwóch samochodów pędzących ku niemu z drugiego krańca płyty lotniska. Nie łudził się, że to kawaleria.

Wbiegł po schodkach na górę, a gdy dał nura przez drzwi, pocisk zrykoszetował od gładkiego poszycia „connie”.

— Startuj! — krzyknął do Charliego.

— A co z naszym pasażerem?

— Za późno dla niego.

Charlie Simpkins przesunął dźwignie przepustnic do przodu, a Hudson zatrzasnął drzwi i zaryglował je w momencie, gdy samolot ruszył. Przez warkot silników usłyszał dźwięk pękającego szkła.

Odwrócił się i zobaczył, że drugi pilot zwisa bezwładnie nad środkową konsolą, podtrzymywany przez pas bezpieczeństwa.

Hudson pobiegł naprzód. Ledwo dał nura do kokpitu, dwa kolejne pociski trafiły w kabinę.

Nie wstając z podłogi, sięgnął do góry i pchnął przepustnice naprzód. Gdy silniki zaryczały, wsunął się pod fotel pilota i naparł mocno na prawy ster. Samolot zaczął przyspieszać. Powoli nabierał prędkości i skręcał.

W metal za Hudsonem trafił następny pocisk, a potem jeszcze dwa. Ocenił, że już odwrócił samolot ogonem do terminalu. Wdrapał się na swój fotel i skierował maszynę na pas startowy.

Musiał jak najszybciej odlecieć. Na płycie lotniska nie było bezpiecznie. Samolot kołował we właściwym kierunku, a Hudson nie czekał na żadne pozwolenie. Dopchnął przepustnice do ograniczników i potężna maszyna zaczęła się rozpędzać.

Przez chwilę słyszał, jak pociski dziurawią poszycie samolotu, ale wkrótce znalazł się poza ich zasięgiem. Mknął po pasie startowym z coraz większą prędkością.

Z powodu kiepskiej widoczności i wybitej szyby z lewej strony musiał wytężać wzrok, żeby widzieć czerwone światła na końcu pasa. Zbliżały się coraz szybciej.

Opuścił klapy o pięć stopni i sto metrów od końca asfaltu przyciągnął do siebie wolant. Dziób „connie” uniósł się, zastygł na długą, denerwującą chwilę i wreszcie poderwał do góry. Koła zawadziły o wysoką trawę za asfaltem.

Wznosząc się i skręcając na zachód, Hudson wciągnął podwozie i złapał za ramię drugiego pilota.

— Charlie? — Potrząsnął nim. — Charlie!

Simpkins nie zareagował. Hudson sprawdził mu tętno, ale go nie wyczuł.

— Niech to szlag — mruknął.

Kolejna ofiara. Podczas wojny, która skończyła się przed sześcioma laty, Hudson stracił więcej przyjaciół, niż potrafił zliczyć, ale zawsze z jakiejś przyczyny. Tutaj jej nie znał. Lepiej, żeby zawartość kufrów była warta śmierci dwóch ludzi, pomyślał.

Położył Simpkinsa z powrotem na jego fotelu i skoncentrował się na pilotowaniu. Boczny wiatr dawał mu się we znaki, turbulencje jeszcze bardziej. W gęstej, ciemnej mgle prawie nic nie widział.

Bez horyzontu ani czegokolwiek innego do wizualnej oceny pozycji samolotu nie mógł polegać na swoich odczuciach. Wielu pilotów uderzyło w ziemię w takich warunkach jak te, bo cały czas wydawało im się, że lecą prosto i poziomo. Jeszcze więcej, lecąc idealnie poziomo, doprowadziło do przeciągnięcia i wpadło w korkociąg, bo mieli wrażenie, że skręcają i spadają. Przypominało to złudzenie pijanego, że łóżko się obraca; wiesz, że tak się nie dzieje, ale nie możesz opanować tego uczucia.

Chcąc tego uniknąć, Hudson patrzył na przyrządy i pilnował, żeby skrzydła samolotu były poziomo. Piął się do bezpiecznego kąta pięciu stopni.

Na wysokości sześciuset metrów, pięć kilometrów od lotniska, pogoda się pogorszyła. Turbulencje trzęsły samolotem, gwałtowne prądy wstępujące i zstępujące groziły jego rozerwaniem, a deszcz siekł w przednią szybę i metal wokół Hudsona. Mimo strumienia zaśmigłowego o prędkości dwustu czterdziestu kilometrów na godzinę, który sprawiał, że większość wody omijała wybite narożne okno, jej część wpadała do kokpitu. Hałas był dosłownie ogłuszający.

Hudson nie mógł w żaden sposób zapobiec dekompresji wnętrza kabiny, ale mógł się wznieść na wysokość czterech tysięcy metrów lub nawet nieco większą, zanim zimno uniemożliwi mu normalne funkcjonowanie. Sięgnął za fotel i dotknął zielonej butli z czystym tlenem; będzie mu potrzebna wyżej.

Następna fala turbulencji zatrzęsła maszyną, Hudson miał jednak nadzieję, że z wciągniętym podwoziem i czterema sprawnymi silnikami zdoła się przedrzeć przez burzę.

Constellation należał do najnowocześniejszych maszyn swojej epoki. Skonstruowany przez Lockheeda według pomysłu światowej sławy lotnika Howarda Hughesa, miał prędkość przelotową trzysta pięćdziesiąt węzłów i zasięg ponad cztery tysiące osiemset kilometrów. Gdyby zabrali Tarasowa trochę dalej na zachód, Hudson doleciałby do Nowej Fundlandii lub Bostonu bez międzylądowania.

Odwrócił się, żeby sprawdzić kierunek. Zbaczał na północ bardziej, niż zamierzał. Skorygował kurs i nagle dostał zawrotów głowy. Gdy przywrócił maszynę do poziomu, rozbłysła kontrolka ostrzegawcza silnika.

Generator w silniku numer jeden szwankował, a sam silnik pracował bardzo nierówno. Chwilę później zaczął przerywać silnik numer dwa i zaświeciła się kontrolka ostrzegawcza instalacji elektrycznej.

Hudson starał się skupić. Czuł się jak po narkotyku. Ścisnął postrzelone ramię. Bolało. Nie wiedział, ile stracił krwi.

Spojrzał na tablicę przyrządów. Sztuczny horyzont — wykorzystywany przez pilotów do utrzymywania skrzydeł w poziomie podczas braku widoczności na zewnątrz — wariował. Żyroskopowy wskaźnik kursu też.

Z samolotem działo się coś złego, bardzo złego.

Hudson zerknął w górę na busolę, ostatnią deskę ratunku pilota w razie awarii innych przyrządów. Maszyna leżała w ostrym skręcie w lewo. Hudson spróbował wyrównać, ale przechylił się za bardzo w przeciwną stronę. Rozległ się sygnał ostrzegający o przeciągnięciu, bo prędkość spadła, a chwilę później rozbłysły chyba wszystkie kontrolki ostrzegawcze na tablicy przyrządów. Włączył się alarm ostrzegający o przeciągnięciu i sygnał ostrzegawczy podwozia.

Błyskawica przecięła niebo tak blisko, że niemal oślepiła Hudsona. Chwycił mikrofon radia, przestawił je na pasmo, które podała mu CIA, i zaczął nadawać.

— SOS, SOS, SOS. Tu...

Samolotem szarpnęło w lewo, potem w prawo. Niebo znów przecięła błyskawica i Hudsonowi zaiskrzyło tuż przed oczami. Porażony prądem przez radio, odrzucił mikrofon jak gorący ziemniak.

Gdy nieco ochłonął, wyciągnął rękę po mikrofon, który zwisał pod panelem na przewodzie. Nie dosięgnął go, więc pochylił się mocniej do przodu i spróbował jeszcze raz. Chwycił mikrofon czubkami palców i przysunął do ust, gotowy do ponownego nadawania.

Spojrzał w górę w samą porę, by zobaczyć, jak chmury znikają, a horyzont wypełniają ciemne wody Atlantyku.

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 1

Genewa, 19 stycznia 2011

Alexander Cochrane szedł cichymi ulicami Genewy. Już dawno zapadł zmierzch, było mroźno i prószył śnieg, ale przynajmniej nie wiało.

Cochrane naciągnął głębiej na czoło wełnianą czapkę, owinął się szczelniej paltem i wsunął ręce do kieszeni. Styczeń w Szwajcarii na ogół był mroźny i śnieżny, ale jego nieodmiennie to zaskakiwało.

Działo się tak, gdyż całe dnie spędzał dziewięćdziesiąt metrów pod ziemią w tunelach i dyspozytorni ogromnego akceleratora cząstek naładowanych nazywanego Wielkim Zderzaczem Hadronów albo LHC. Akcelerator mieścił się w ośrodku naukowo-badawczym Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych, w skrócie CERN, od dawnej francuskiej nazwy Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire.

Temperatura w dyspozytorni LHC utrzymywała się na stałym poziomie dwudziestu stopni Celsjusza, zawsze paliło się światło, a w tle niezmiennie buczały generatory i pulsowała energia. Kilka godzin na dole nie różniło się od kilku dni czy tygodni, zupełnie jakby czas nie mijał.

Ale oczywiście mijał i Cochrane często był zdumiony tym, jak inaczej wygląda świat po jego powrocie na powierzchnię. Gdy tego ranka szedł do ośrodka, była piękna słoneczna pogoda. Teraz nad miastem wisiały gęste, ciężkie chmury, a ulice pokrywała kilkucentymetrowa warstwa śniegu, której nie było dwanaście godzin wcześniej.

Cochrane zmierzał przez pole bieli do stacji kolejowej. Ważniacy z CERN — fizycy i inni naukowcy — jeździli do pracy służbowymi samochodami z kierowcami i podgrzewanymi siedzeniami.

On nie był ani teoretykiem cząstek elementarnych, ani nikim utytułowanym. Uzyskał wprawdzie stopień magistra, specjalizował się w teorii elektromagnetyzmu, miał dwudziestoletnie doświadczenie w dziedzinie transferu energii i bardzo dobrze zarabiał, ale w CERN pierwsze skrzypce grali fizycy i inni naukowcy szukający podstawowych części składowych wszechświata. Uważali oni Cochrane’a za zwykłego mechanika. Byli więksi od niego. Nawet maszyna, którą się zajmował, była większa od niego. Chociaż akurat ona była większa od każdego.

Wielki Zderzacz Hadronów był największym na świecie urządzeniem badawczym. Jego koliste tunele ciągnęły się na przestrzeni dwudziestu siedmiu kilometrów ze Szwajcarii do Francji. Cochrane pomógł zaprojektować i skonstruować magnesy nadprzewodzące, które przyspieszały cząstki w tunelach. I jako pracownik CERN czuwał nad tym, żeby działały.

Zasilanie LHC wymagało ogromnych ilości energii, której większość zużywały magnesy Cochrane’a. Po schłodzeniu do temperatury minus dwustu siedemdziesięciu jeden stopni Celsjusza mogły one przyspieszać protony prawie do prędkości światła. Cząstki w LHC poruszały się tak szybko, że pokonywały dwadzieścia siedem kilometrów jedenaście tysięcy razy w ciągu sekundy.

Jedynym problem Cochrane’a był fakt, że awaria jednego magnesu wyłączała całe urządzenie na dni lub nawet tygodnie. Kilka miesięcy temu straszliwie się wkurzył, kiedy pewien podwykonawca zainstalował płytkę obwodu drukowanego niskiej jakości, która natychmiast się spaliła. Wciąż nie mieściło mu się to w głowie — maszyna za dziesięć miliardów dolarów unieruchomiona, bo ktoś chciał zaoszczędzić parę euro.

Naprawa uszkodzenia zajęła aż trzy tygodnie, a szefowie bez przerwy siedzieli mu na karku. Uznano, że to jego wina. Jak zawsze.

Mimo iż od tej pory wszystko szło dobrze, kierownictwo CERN nadal uważało magnesy za słabe ogniwo w systemie. W rezultacie Cochrane prawie mieszkał w ośrodku.

Zirytował się na myśl o tym, ale po chwili wzruszył ramionami. Już wkrótce to nie będzie jego problem.

Idąc przez śnieg do stacji kolejowej, uświadomił sobie, że ten śnieg spadł mu, nomen omen, jak z nieba. Pozostaną na nim ślady, a Cochrane chciał tego dzisiejszej nocy.

Gdy dotarł na peron, sprawdził godzinę. Pięć minut do następnego pociągu. Za pięć minut będzie w drodze do nowego życia, bez wątpienia znacznie bardziej satysfakcjonującego niż obecne.

— Alex? — usłyszał gdzieś z tyłu czyjś głos.

Odwrócił się i powiódł wzrokiem wzdłuż peronu. Na przeciwległym końcu dostrzegł mężczyznę, który szedł w jego stronę pod lampami halogenowymi.

— Dobrze myślałem, że to ty — powiedział, kiedy się zbliżył.

Cochrane rozpoznał Philippe’a Reviora, zastępcę szefa ochrony LHC. Poczuł ucisk w żołądku. Oby tylko nie stało się nic złego. Nie dziś. Nie tej nocy.

Wyjął komórkę, żeby sprawdzić, czy nie wzywają go z powrotem. Żadnej wiadomości. Żadnych nieodebranych połączeń. Co Revior tu robi, do diabła? — zastanawiał się w duchu.

— Co tu robisz? — spytał głośno, siląc się na swobodny ton. — Myślałem, że przygotowujecie się do jutrzejszego włączenia.

— My zrobiliśmy swoje — odparł Revior. — Nocna zmiana poradzi sobie z resztą.

Cochrane’a ogarnął niepokój. Mimo zimna zaczął się pocić. Podejrzewał, że Revior nie znalazł się tu przypadkowo. Wykryli coś? Wiedzą o nim?

— Czekasz na pociąg? — zapytał.

— Jasne — potwierdził wiceszef ochrony. — Kto jeździ samochodem w takich warunkach?

Kto jeździ samochodem w takich warunkach? Kilka centymetrów śniegu zimą to w Genewie nic nadzwyczajnego. Wszyscy jeżdżą w takich warunkach.

Cochrane zastanawiał się gorączkowo, co robić. Jednego był pewien: nie może pozwolić, żeby Revoir wsiadł z nim do pociągu. Nie tutaj, nie teraz.

Może by wrócić do LHC pod pretekstem, że coś zostawił? Spojrzał na zegarek. Za mało czasu. Był w pułapce.

— Pojadę z tobą — powiedział Revior i wyciągnął piersiówkę. — Napijemy się.

Cochrane usłyszał nadjeżdżający pociąg. Spojrzał wzdłuż torów i w oddali zobaczył jego światła.

— Ja... eee... — zaczął.

Zanim dokończył, usłyszał za sobą kroki. Ktoś wchodził po schodach. Odwrócił się i zobaczył dwóch mężczyzn w rozpiętych ciemnych płaszczach.

Przez chwilę myślał, że to ludzie Philippe’a, członkowie ochrony lub nawet policja, ale prawdę wyczytał z twarzy Reviora, który przyglądał się im podejrzliwie. Wieloletnie doświadczenie w ocenie zagrożeń bez wątpienia mówiło mu to, co Cochrane już wiedział: ci mężczyźni to problem.

Cochrane chciał znaleźć jakieś wyjście, by uniknąć tego, co się za moment stanie, ale jego umysł zachowywał się jak melasa na mrozie. Nim zdążył się odezwać, mężczyźni wyciągnęli krótkolufowe pistolety. Jeden wycelował w niego, drugi w Reviora.

— Myślałeś, że ci zaufamy? — zwrócił się do Cochrane’a ten pierwszy.

— O co chodzi? — zapytał zdezorientowany Revior.

— Zamknij się — warknął drugi mężczyzna.

Jego towarzysz złapał Cochrane’a za ramię i przyciągnął bliżej.

— Jedziesz z nami — oznajmił. — Dopilnujemy, żebyś wysiadł na właściwej stacji.

Kiedy drugi bandyta się roześmiał, Revior zaatakował. Wbił mężczyźnie kolano w krocze i zablokował go.

Cochrane zupełnie nie wiedział, co robić, ale kiedy zobaczył, że mierzący do niego mężczyzna kładzie palec na spuście, chwycił go za rękę i pchnął ją do góry. Pistolet wypalił, odgłos strzału rozniósł się w ciemności.

Cochrane nie miał wyboru. Natarł na mężczyznę, przewrócił go i zaczął się z nim szamotać na ziemi.

Cios na odlew w twarz zaskoczył go. Sekundę później dostał łokciem w żebra i potoczył się w bok.

Kiedy się podniósł, zobaczył, jak Revior wali bykiem drugiego bandytę, a potem rzuca się na mężczyznę, z którym on przed chwilą walczył.

Łoskot zaczął wypełniać tło, gdy zbliżający się pociąg wyjechał zza zakrętu niecałe pół kilometra od stacji. Cochrane już słyszał zgrzyt hamulców działających na stalowe koła.

— Alex! — krzyknął Revior.

Przeciwnik rozłożył go na łopatki i próbował wycelować w jego głowę. Philippe, nie mogąc odepchnąć ręki uzbrojonej w pistolet, przyciągnął ją do siebie, czym kompletnie zaskoczył przeciwnika, i zatopił zęby w przedramieniu.

Bandyta krzyknął z bólu i odruchowo szarpnął rękę do tyłu. Broń wypadła mu z dłoni i wylądowała w śniegu obok Cochrane’a.

— Zastrzel go! — krzyknął Revior, próbując przytrzymać napastnika.

Łoskot pociągu dudnił w uszach Cochrane’a. Serce mu waliło, kiedy podnosił pistolet.

— Zastrzel go! — powtórzył Revior.

Cochrane zerknął wzdłuż torów. Zostały mu tylko sekundy. Musiał wybierać. Wziął na muszkę napastnika, a potem opuścił lufę i nacisnął spust.

Głowa Reviora odskoczyła do tyłu, na zaśnieżony peron trysnęła krew.

Philippe Revior nie żył. Napastnik w szarym płaszczu chwycił ciało i ukrył w mroku za ławką, zanim czoło nadjeżdżającego pociągu minęło ścianę drzew na końcu stacji.

Cochrane poczuł silne mdłości, ale udało mu się je opanować. Wetknął pistolet za pasek spodni i zasłonił koszulą.

— Powinniście się wycofać — powiedział.

— Nie mogliśmy — odparł jego niedoszły zabójca. — Taka ewentualność nie wchodziła w grę.

Pociąg wjechał na stację, pęd powietrza poderwał śnieg do góry.

— To miało wyglądać na porwanie — zawołał Cochrane, przekrzykując hałas.

— I będzie — zapewnił mężczyzna.

Zamachnął się, uderzył Cochrane’a w skroń, powalając go na ziemię, i kopnął w żebra.

Pociąg się zatrzymał, a dwaj napastnicy chwycili Cochrane’a pod pachy.

Kiedy ciągnęli go w stronę schodów, kręciło mu się w głowie, był zdezorientowany i półprzytomny. Usłyszał jednak dwa strzały i okrzyki pasażerów wysiadających z prawie pustego pociągu.

Z tego, co działo się później, zapamiętał szybką jazdę na tylnym siedzeniu jakiegoś sedana i śnieg padający za oknem samochodu.

Koniec wersji demonstracyjnej