Spis treści:

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1

Redakcja stylistyczna

Anna Tłuchowska

Korekta

Katarzyna Pietruszka

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Siri Stafford/Getty Images

Druk

POZKAL

Tytuł oryginału

The Sins of The Mother

Copyright © 2012 by Danielle Steel

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4520-1

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www. wydawnictwoamber. pl

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Moim najdroższym dzieciom:

Beatrix, Trevorowi, Toddowi, Nickowi,

Sam, Victorii, Vanessie, Maksowi i Zarze.

Obyście znaleźli pracę,

która zapewni wam inspirację i satysfakcję.

Obyście spotkali w życiu partnerów,

którzy wzbogacą wasze życie

i będą trwali u waszego boku,

darząc was miłością i szacunkiem.

Obyście dokonywali mądrych wyborów

i patrzyli na tych, których kochacie,

z czułością, współczuciem i przede wszystkim

wielkodusznością.

I obyście doświadczali od nich tego samego.

Oby wasze dzieci darzyły was szacunkiem i niosły radość.

Oby spotkało was to, co w życiu najlepsze.

Oby zawsze kochano was tak,

jak ja was kocham.

Z miłością,

mama D.S.

Rozdział 1

OLIVIA GRAYSON UWAŻNIE SŁUCHAŁA kolejnych wystąpień. Z fotela prezesa bystrym i przenikliwym spojrzeniem niebieskich oczu ogarniała wszystkich członków zarządu. Siedziała, milcząc, w świetnie skrojonym granatowym kostiumie, ze sznurem pereł na szyi. Włosy, białe jak śnieg, odkąd przekroczyła trzydziestkę, układały się idealnie, ostrzyżone do linii podbródka, nieco poniżej uszu. Była jedną z tych kobiet, które zauważa się zaraz po wejściu do pokoju. Wyglądała ponadczasowo i jakby bez wieku, z wysokimi kośćmi policzkowymi, wyrazistymi rysami twarzy i smukłymi wytwornymi dłońmi, z których jedna zawisła z długopisem nad notatnikiem. Zawsze notowała wszystko, o czym była mowa na posiedzeniach, i doskonale orientowała się w tym, co i kiedy się dzieje i co zostało powiedziane. Inteligencja i niezwykły zmysł do interesów zapewniły jej reputację błyskotliwej kobiety biznesu, przede wszystkim jednak była bardzo praktyczna i miała wrodzone, nieomylne wyczucie tego, co jest dobre dla jej firmy. Dzięki niemu przekształciła nieźle prosperujący niewielki sklep z artykułami żelaznymi, który niegdyś odziedziczyła jej matka, w firmę prowadzącą międzynarodowe transakcje na gigantyczną skalę.

Factory, jak nazwano spółkę po przeprowadzce ze sklepu na przedmieściu Bostonu do pustego budynku starej fabryki, odniosła ogromny sukces. Był to sukces Olivii Grayson. Silna, pomysłowa, kreatywna, tu na posiedzeniu zarządu była uosobieniem władzy. Odkąd skończyła dwanaście lat, lubiła po lekcjach pomagać w sklepie. Jej matka pochodziła z dobrej rodziny bostońskich bankierów, która straciła wszystko podczas Wielkiego Kryzysu. Maribelle Whitman rozpoczęła pracę jako sekretarka w kancelarii prawnej i wkrótce poślubiła młodego agenta ubezpieczeniowego, który po ataku na Pearl Harbor został powołany do wojska. Latem 1942 roku, cztery tygodnie po narodzinach ich córki Olivii, wysłano go do Anglii. Zginął podczas nalotu bombowego, gdy mała Olivia miała rok. Młoda wdowa wyprowadziła się na przedmieście Bostonu i żeby utrzymać siebie i córeczkę, zatrudniła się w sklepie z artykułami żelaznymi Ansela Morrisa. Przez czternaście lat łączyły ją z Morrisem wspólna praca i potajemny romans. Maribelle nie liczyła na nic więcej, utrzymywała siebie i dziecko z własnej pensji. Kiedy nieoczekiwanie odziedziczyła majątek Ansela, zależało jej tylko na tym, by wysłać córkę na studia, ale Olivii nie interesowały ani nauka, ani studenckie życie — chciała przede wszystkim pracować. Miała talent do interesów, każda jej ryzykowna decyzja owocowała zawrotnym rozwojem firmy. Choć bardzo młoda, popełniała niewiele błędów, gdyż prowadził ją niezawodny instynkt. Od lat cieszyła się podziwem i szacunkiem, zarówno współpracowników, jak i konkurencji. W świecie biznesu stała się znaną postacią.

W wieku osiemnastu lat, zaraz po szkole średniej, a trzy lata po śmierci Ansela, zaczęła pracować w Factory na pełnym etacie. Jej śmiałe wizje przekształciły sklepik z artykułami żelaznymi w firmę, o jakiej ani jej matka, ani Ansel nawet nie śnili. Firmą kierowała Maribelle i Olivia namówiła ją do tego, by nie ograniczać się do podstawowych artykułów, lecz poszerzyć asortyment o proste, nowoczesne, niedrogie sprzęty. Wraz z Olivią w firmie zagościły młodość, świeżość i entuzjazm. To ona wprowadziła do oferty designerskie artykuły po niskich cenach, sprowadzała zza granicy baterie łazienkowe, nowoczesne meble kuchenne i dodatki. Wkrótce stali się dobrze znani z jakości, innowacyjnych międzynarodowych rozwiązań wzorniczych ich towarów i zaskakująco niskich cen. Olivia stawiała na ilość, nie rezygnując przy tym z jakości, i utrzymywała ceny na poziomie niższym niż konkurencja. Początkowo Maribelle bardzo się tym niepokoiła, z czasem jednak okazało się, że Olivia obrała właściwą strategię. Jej instynkt nie zawodził.

Pięćdziesiąt jeden lat później sześćdziesięciodziewięcioletnia Olivia Grayson stała na czele stworzonego przez siebie imperium handlowego i przemysłowego. Wielu usiłowało ją zdetronizować, ale nikomu się to nie udało. Zanim skończyła dwadzieścia pięć lat, stała się żywą legendą, a wraz z nią Factory. Firma słynęła z nowoczesnego wzornictwa każdego ze sprzętów domowych, poczynając od drobnych narzędzi, poprzez meble, po wyposażenie kuchni. I to wszystko za niewielkie pieniądze. W Factory można było kupić dosłownie wszystko dla domu. Olivia niestrudzenie podróżowała po świecie w poszukiwaniu nowych dostawców, towarów i wzorów. Jej imperium i sława rozkwitały.

To dziwne, ale w jej twarzy nie było ani śladu surowości. Siedziała w dobrze znanym fotelu u szczytu stołu na posiedzeniu zarządu, mając synów po obu stronach. Obaj dołączyli do firmy, Phillip zaraz po studiach ekonomicznych, John — po uzyskaniu dyplomu w dziedzinie grafiki i wzornictwa.

Maribelle już dawno przeszła na emeryturę. Factory to efekt geniuszu Olivii, a fortuna, jaką zdobyła, to dziedzictwo jej dzieci, na które pracowała przez całe życie. Stanowiła idealny przykład amerykańskiego snu.

Choć miała ogromną władzę, a jej oczy patrzyły przenikliwie, było w jej twarzy coś miękkiego i delikatnego. Traktowano ją ze śmiertelną powagą, mimo to lubiła żartować i się śmiać. Cicha i skupiona, wiedziała jednak, kiedy zabrać głos. I umiała słuchać, wychwytywała nowe pomysły, które ją inspirowały i owocowały nowatorskimi rozwiązaniami, bo nadal robiła wszystko, co w jej mocy, by firma stawała się większa, by wzniosła się na nowe szczyty. Nie spoczęła na laurach, nadal z pasją dążyła do rozwoju Factory, z tym samym co za młodu zaangażowaniem.

W zarządzie, oprócz Olivii i jej dwóch synów — Phillipa i Johna — zasiadało sześć osób. Prezesem rady była Olivia, a zastępcą — Phillip, jej najstarszy syn. Odziedziczył po ojcu spokojne usposobienie i głowę do finansów, a do rodzinnej firmy trafił prosto z Harvard Business School, którą ukończył z wyróżnieniem. Cichy i spokojny, charakterem przypominał raczej ojca niż matkę. Obaj synowie odziedziczyli część jej zdolności, ale żaden nie mógł się z nią równać. John, jej trzecie z kolei dziecko, był dyrektorem kreatywnym i artystycznym, bo też w głębi duszy był artystą, studiował sztukę w Yale. Choć jego największą miłością było malarstwo, lojalność wobec matki skłoniła go, by wcześnie związać się z rodzinnym imperium. Olivia zawsze wiedziała, że jego zmysł artystyczny i znajomość wzornictwa to nieoceniony wkład w rodzinną firmę. Bardziej towarzyski niż starszy brat, pod wieloma względami przypominał matkę, choć finanse stanowiły dla niego wielką zagadkę. Żył sztuką i pięknem, które dostrzegał w otaczającym go świecie. I do dziś malował w każdej wolnej chwili. Był przede wszystkim artystą.

Czterdziestosześcioletni Phillip, solidny i poważny jak Joe, jego ojciec — księgowy, który pomagał Olivii prowadzić firmę i zawsze trzymał się drugiego planu — odziedziczył też po nim dokładność i sumienność, ale nie miał w sobie nawet odrobiny ognia i pomysłowości matki.

Czterdziestojednoletni John miał po Olivii zmysł artystyczny, który sprawiał, że projekty Factory nigdy się nie starzały. Swój wielki talent oddał na usługi firmy, choć marzyła mu się kariera malarza.

Obaj stanowili fundament imperium, ale jego sercem nadal, mimo wieku, była ich matka. Factory pozostała firmą rodzinną, choć nie brakowało propozycji kupna i wejścia na giełdę. Phillip nieraz z trudem opierał się pokusie sprzedaży, ale Olivia nie chciała o tym słyszeć; upierała się, że Factory należy do nich i ma tak zostać.

Firma rozwijała się i rosła. Olivia postanowiła, że póki żyje, dopilnuje, by za jej sterami stał ktoś o nazwisku Grayson. Żadna z dwóch córek nie interesowała się biznesem, matka wiedziała jednak, że synowie staną na wysokości zadania, i dobrze ich do tego przygotowała. Była przekonana, że razem utrzymają zbudowane przez nią imperium, na razie jednak nie chciała przechodzić na emeryturę ani usuwać się w cień. Nadal pełna energii, kierowała interesem i jeździła po całym świecie — od niemal pięćdziesięciu dwóch lat. Nie zwalniała ani odrobinę, a jej pomysły jak zawsze zaskakiwały nowatorstwem. Wydawała się o dziesięć lat młodsza niż w rzeczywistości, wciąż piękna, pełna pasji życia, z zasobami energii dziesięciokrotnie większymi niż jej rówieśnicy.

Jak zwykle zakończyła spotkanie tuż po dwunastej. Omówili wszystkie zagadnienia, w tym także obawy Olivii co do zatrudniania dzieci w fabrykach, z którymi współpracowali w Chinach i Indiach. Phillipa interesowały przede wszystkim zyski — wyższe niż zazwyczaj. Sprzedawali swoje produkty po niskich cenach w filiach na całym świecie i zarabiali na tym majątek.

Olivii zawsze zależało na tym, by w ich zakładach przestrzegano prawa. Phillip po raz kolejny zapewnił, że choć nie mają pełnego obrazu sytuacji w Azji, współpracują przecież ze sprawdzoną, godną zaufania agencją pośrednictwa pracy i wydaje się, że wszystko jest w porządku. A niskie koszty produkcji w tym regionie zapewniają im od lat ogromne zyski.

Konkurencja z zazdrością patrzyła na ich model gospodarowania, ale nikomu nie udało się powtórzyć sukcesu Factory. Olivia dokonała cudu.

Następnie John zaprezentował serię nowych projektów i wszyscy wiedzieli, że klienci polubią je w ciągu najbliższych miesięcy. Factory wprowadzała nowe trendy z przekonaniem, że wie, czego pragną klienci, zanim jeszcze oni to sobie uświadomią. John miał nieomylne wyczucie koloru, wzoru, faktury, firma więc oferowała kombinację, której nie można było się oprzeć — świetne wzornictwo, niską cenę, dobrą jakość. Stworzyli niszę w rynku, sami ją wypełnili i każdy rok kończyli z dodatnim bilansem.

Imperium Olivii stało na solidnym gruncie. Wiedziała, że Joe, jej zmarły mąż, byłby z niej dumny tak samo, jak za życia. Był dla niej idealnym partnerem. Nie dziwił się ani nie grymasił, gdy rozwijająca się firma odrywała ją od męża, domu, dzieci. Oboje zdawali sobie sprawę, że to nieuniknione, szczególnie gdy Olivia wyjeżdżała za granicę, ale też wówczas, gdy zostawała w domu. To Joe stawał na wysokości zadania. Jako księgowy pracował w określonych godzinach i miał w firmie mniej obowiązków. Był szefem działu finansów, a po jego śmierci zastąpił go Phillip. Niedługo po narodzinach najstarszego wnuka, Maribelle przeszła na emeryturę. Rola troskliwej babci odpowiadała jej o wiele bardziej i zarazem przyprawiała ją o mniejszy stres. W sprawnych rękach Olivii i Joego firma stała się już potężna, co zdecydowanie ją przerastało. Olivia stanowiła siłę napędową Factory i z ochotą dźwigała ten ciężar, kosztem czasu poświęcanego dzieciom. Później, gdy dorosły, chciała im to wynagrodzić, zwłaszcza w ciągu tych czternastu lat, które minęły od śmierci Joego. Zmarł nagle, w wieku sześćdziesięciu lat, gdy żona była za granicą — odwiedzała akurat nowe zakłady na Filipinach.

Śmierć Joego była dla Olivii i dzieci okropnym ciosem. Odkąd odszedł, starała się poświęcać rodzinie więcej uwagi i nalegała, by raz do roku wspólnie, razem z wnukami, spędzali wakacje. Zawsze kochała swoje dzieci i męża, ale kochała też swoją pracę. Factory była największą namiętnością jej życia, wiecznym ogniem, który ją trawił, ale z którego czerpała energię. Joe rozumiał to i akceptował, dzieci wiedziały o tym, choć nie każdemu z nich podobne zrozumienie przychodziło łatwo.

W posiedzeniu zarządu uczestniczył także Peter Williams, prawnik od lat związany z firmą. Chciał szczegółowo omówić kwestie, które poruszył Phillip. Interesowało ich to, w jaki sposób częściowe przeniesienie produkcji z Azji do bardziej cywilizowanych fabryk w Europie odbiłoby się na ich finansach. Zdawali sobie sprawę, że taka decyzja spowoduje znaczny spadek zysków. Phillip był temu przeciwny, dlatego Olivii zależało na obecności Williamsa na spotkaniu. I jak zwykle Peter spokojnie i metodycznie przedstawił wyważoną opinię. Olivia zasięgała jego rady w wielu sprawach, a on zawsze doradzał jej mądrze. Z natury konserwatywny, ale bardzo praktyczny w swoich poglądach, nieraz znajdował pomysłowe wyjście z zawiłych komplikacji prawnych, których nie da się uniknąć w tak dużej firmie. Darzył Olivię wielkim szacunkiem i od niemal dwudziestu lat poświęcał Factory lwią część swego czasu. Nigdy nie skarżył się na długie godziny pracy i związane z tym poświęcenie, także w sferze osobistej. Firma i stojąca na jej czele kobieta fascynowały go od dawna.

— Co sądzisz o tym posiedzeniu? — zapytała, gdy czekali na windę. Phillip i John zostali w sali konferencyjnej, ona musiała już wrócić do siebie. Peter także szedł do swojego biura — mieściło się kilka przecznic dalej, ponieważ jednak Factory była jego największym klientem, często pojawiał się w jej siedzibie. Czterdzieści lat temu Olivia przeniosła biura z przedmieścia Bostonu do Nowego Jorku.

Tam właśnie dorastały jej dzieci. Odkąd otworzyła filie w New Jersey, Chicago, Connecticut i Long Island, Nowy Jork lepiej sprawdzał się jako miejsce głównej siedziby niż senne przedmieścia Bostonu, a ekspansja na Południe, Środkowy Zachód i Zachodnie Wybrzeże utwierdziła ją w przekonaniu, że decyzja o przeprowadzce była słuszna. Biura Factory zajmowały cały budynek przy Park Avenue, domy towarowe były rozsiane po całym świecie — w Azji, Ameryce Południowej i w Europie.

Od trzydziestu lat otwierała sklepy za granicą. Nie zapominała o starych filiach i regularnie tworzyła nowe. Ich sieć liczyła już blisko sto placówek i wszystkie przynosiły ogromne zyski. Przy tym jeśli nawet Olivia popełniała błędy, natychmiast je naprawiała.

— Moim zdaniem, Phillip poruszył kilka ważnych kwestii — odparł, gdy wsiedli do windy. Olivia wcisnęła przycisk, gabinety jej i synów mieściły się na tym samym piętrze. — Obserwujemy wszelkie punkty zapalne, ale w tej chwili niczego więcej nie możemy zrobić.

— Nie chcę współpracować z podejrzanymi fabrykami — powtórzyła to samo, co na spotkaniu była gotowa powtarzać jak mantrę. Oprócz zmysłu do interesów, miała wysoko rozwinięte poczucie moralności. Była wrażliwą na kwestie społeczne, uczciwą kobietą o dobrym sercu.

— Raczej nie mamy powodu do niepokoju, ale śledzimy rozwój sytuacji — powtórzył.

— Jesteś tego pewien? — Przeszyła go spojrzeniem błękitnych oczu. Nic nie uchodziło jej uwagi, między innymi dlatego tak bardzo ją podziwiał. Nie potrafiłaby zrezygnować z zasad w imię zysku.

— Tak, jestem pewien — odparł stanowczo.

— To dobrze. Wiesz, Peter, jesteś moim barometrem — stwierdziła z lekkim uśmiechem. — Kiedy uznasz, że coś jest nie tak, wtedy zacznę się niepokoić. — W jej ustach był to nie lada komplement.

— Dam znać, gdyby cokolwiek się zmieniło, ale moim zdaniem trzymamy rękę na pulsie. Czy znajdziesz czas na szybki lunch, zanim oboje wrócimy do pracy? — Wiedziała, że pracował równie ciężko jak ona i miał równie mało czasu. Lubili rozmawiać o interesach i przekazywać sobie nowinki. Peter miał sześćdziesiąt trzy lata, żonę, dwoje dorosłych dzieci i satysfakcjonującą pracę. Ramię w ramię z Olivią stoczyli niejeden bój o Factory i zawsze wygrywali.

— Niestety nie. O wpół do drugiej mam wywiad z dziennikarzem z „New York Timesa”, a do tego czasu muszę przejrzeć mnóstwo dokumentów — wyjaśniła z żalem. Obawiała się dnia, w którym Peter zrezygnuje z pracy. Polegała na jego radach, chłodnym, analitycznym umyśle i bardzo ceniła sobie jego przyjaźń. Nikomu tak nie ufała jak jemu. Na szczęście był w pełni sił i jeszcze nie wybierał się na emeryturę.

— Powinienem ci powiedzieć, że za ciężko pracujesz, ale to strata czasu — stwierdził, a ona się roześmiała. Winda zatrzymała się na jej piętrze.

— I kto to mówi? — Zbyła go machnięciem ręki i wysiadła z windy. Drzwi jeszcze przez chwilę stały otworem.

— Kiedy wyjeżdżasz? — zawołał.

Odwróciła się.

— Dopiero w lipcu, za sześć tygodni.

Co roku obchodziła swoje urodziny z dziećmi. Za każdym razem wybierała inne miejsce na wspólny pobyt z rodziną. Wprowadziła ten zwyczaj po śmierci Joego, ten pomysł przypadłby mu do gustu. W ten sposób usiłowała wynagrodzić dzieciom śmierć ojca i czas, którego im nie dała, gdy byli młodsi. Nic nie nadrobi rodzicielskich zaległości, ale wspólne podróże sprawiały wszystkim przyjemność, planowała je więc bardzo starannie. To były dla niej bezcenne chwile.

Pomachała mu na pożegnanie i weszła do gabinetu, ledwie zamknęły się drzwi windy. Dochodziło wpół do pierwszej, miała godzinę, zanim zjawi się dziennikarz z „New York Timesa”. Już wcześniej poprosiła asystentkę, by zamówiła jej sałatkę, nie chciała marnować ani chwili. Często jadała w pracy albo w ogóle zapominała o lunchu, czemu zapewne zawdzięczała smukłą sylwetkę, której zazdrościło jej wiele kobiet. Dzięki niej, a także dzięki twarzy pozbawionej zmarszczek, wydawała się młodsza, niż była naprawdę. A przecież nigdy nie zastanawiała się nad swoim wyglądem.

Pytanie Petera przypomniało jej o ważnej sprawie. Zanim weszła do gabinetu, zatrzymała się przy biurku asystentki, Margaret.

— Wysłałaś już mejle o rejsie?

— Tak, dzisiaj rano, o dziesiątej. Lunch czeka na biurku, i lista dzisiejszych telefonów. — Margaret także jadła w pracy. W dniach posiedzeń zarządu Olivia miała jeszcze mniej czasu niż zazwyczaj, będzie więc pracowała intensywnie, i to zapewne do późna. Margaret nigdy nie miała szefowej za złe długich godzin pracy i dostosowała własne życie osobiste do jej rytmu. Bo to Olivia była najważniejsza: sprawiała, że jej współpracownicy byli gotowi pracować równie ciężko, jak ona. Udzielała im się jej energia.

Gabinet był przestronnym, eleganckim pomieszczeniem, utrzymanym w jasnych odcieniach beżu. Na ścianach wisiały współczesne obrazy — niektóre pędzla jej syna — i ręcznie tkany jedwabny gobelin, który zamówiła we Włoszech. Przytulny pokój, w którym dobrze się pracowało. Pod ścianą stały kanapa i fotele.

Za godzinę miała udzielić wywiadu dla działu ekonomicznego „New York Timesa”. Umówił się z nią młody, nieznany jej dziennikarz. Margaret przekazała jej jego referencje i dotychczasowy dorobek. Według Olivii był niegroźny i raczej niedoświadczony, szanowała jednak młodość i ceniła świeże spojrzenie oraz nowe pomysły.

Z tego powodu uwielbiała dyskusje z wnukami podczas wspólnych wakacji. Czekała na te chwile odpoczynku w towarzystwie dzieci i wnuków. Miała nadzieję, że spodoba im się niespodzianka, którą zaplanowała na ten rok. To chyba jeden z lepszych pomysłów, na jakie kiedykolwiek wpadła. Według niej było to tylko zaproszenie, propozycja, jej dzieci traktowały to jako rozkaz. Wszyscy wiedzieli, że Olivia, której nie można się sprzeciwić, oczekuje ich przyjazdu.

Przez godzinę odbierała telefony i odpisywała na mejle. Nie zdążyła nawet tknąć sałatki, gdy telefon Margaret przypomniał jej, że dziennikarz z „New York Timesa” już czeka. Olivia poprosiła, by go wprowadzić. Wstała, przywitała się z nim i wskazała kanapę i fotele w rogu gabinetu.

Mężczyzna w dżinsach, koszulce i adidasach usiadł naprzeciwko niej i głęboko spojrzał jej w oczy. Miał dwadzieścia parę lat, długie, niesforne włosy i chyba nie golił się od kilku dni, to znaczy, że niczym nie różnił się od rówieśników. Olivii nie przeszkadzał ten swobodny styl. Przywykła do bezpośredniości młodych dziennikarzy. Większość z nich była onieśmielona rozmową z nią, ale nie ten.

Z miejsca zasypał ją gradem pytań. Niezrażona tym obcesowym zachowaniem, spokojnie, otwarcie i z uśmiechem odpowiadała na jego pytania.

Przez niemal godzinę wszystko szło dobrze, mimo zdumiewająco bezpośrednich pytań. Niektóre były bardzo trudne, ale Olivia na wszystko miała gotową odpowiedź — póki nie zaskoczył jej, poruszając temat, o którym była mowa na posiedzeniu zarządu. Uważny i dobrze poinformowany, najwyraźniej liczył na to, że znalazł jej piętę Achillesową. Nie mógł jednak niczego wyczytać z jej twarzy, gdy starannie odpowiadała na to pytanie.

— Czy nie obawia się pani, że w jej fabrykach w Azji pracują dzieci, choć to zakazane?

— Nie ma na to żadnych dowodów — odparła spokojnie. — Badamy tę sprawę. Ten temat od dawna jest mi bardzo bliski.

— A czy nie uważa pani, że zważywszy na miejsce produkcji i to, ile pani płaci robotnikom, można założyć, iż dochodzi tam do łamania przepisów?

— Niczego nie można zakładać. Cały czas trzymamy rękę na pulsie. Nie ma dowodów na pracę dzieci ani inne formy przemocy w naszych zakładach.

— A gdyby się znalazły... jaka byłaby pani reakcja?

— Zaczęłabym działać, i to natychmiast. Nie tolerujemy łamania praw człowieka. Jestem też przeciwna pracy dzieci. Mam czworo własnych i troje wnucząt. Los dzieci zawsze leżał mi na sercu.

— Czy na tyle, że zdecydowałaby się pani podnieść ceny, gdyby musiałaby pani przenieść produkcję? Albo kupować surowce w Europie, po wyższych cenach?

— Oczywiście — odparła bez wahania. — Factory nie popiera przemocy w żadnej postaci, ani wobec dzieci, ani dorosłych.

W końcu dał jej spokój, chwilowo usatysfakcjonowany, i zajął się innymi tematami, ale wyczuwała jego wyraźną wrogość — przez moment był bardzo agresywny. Nie do końca wierzył w jej zapewnienia, ale nie miał żadnych dowodów, że jest inaczej. I nigdy ich nie zdobędzie. Olivia szczyciła się tym, że jej firma jest czysta i nie sprzyja tego rodzaju nadużyciom.

Poświęciła młodemu dziennikarzowi niemal półtorej godziny. Asystentka weszła do gabinetu, żeby przypomnieć o kolejnym spotkaniu, choć prawdę mówiąc, Olivia niczego nie zaplanowała. Półtorej godziny to dość czasu jak na wywiad. Gdyby mu na to pozwoliła, dziennikarz spędziłby tu całe popołudnie. A czas Olivii był bezcenny — miała mnóstwo pracy, stała na czele imperium.

Wymienili uścisk dłoni i dziennikarz wyszedł z gabinetu krokiem przyszłego zdobywcy świata. Wiedziała, że przybiera tę pozę ze względu na nią. Ledwie zamknęły się za nim drzwi, zadzwoniła do Petera Williamsa, żeby opowiedzieć o wywiadzie.

— Pytał o pracę dzieci w naszych fabrykach w Azji — zaczęła, zaniepokojona, ale zarazem zadowolona, że czujnie zdążyli omówić tę kwestię na posiedzeniu zarządu.

— Nie ma żadnych dowodów — przypomniał Peter. — A bardzo dokładnie się temu przyglądamy.

— Nadal cię to nie martwi? — spytała, jakby znów sprawdzając swój barometr; nikt równie mądrze jak Peter nie doradzi jej w tej sprawie. Całkowicie zdawała się na jego osąd.

— Nie, Olivio — odparł spokojnie. — Mamy czyste sumienie, nie przejmuj się, chciał cię tylko nastraszyć. To tandetne zagranie. Nie daj się nabrać.

— Zobaczymy, co będzie dalej. Mam nadzieję, że napisze uczciwy artykuł.

— Oczywiście — zapewnił. — Jakże mogłoby być inaczej?

Uśmiechnęła się. Znała życie. Prasa rzadko bywa sprawiedliwa, a jeszcze rzadziej uprzejma, nawet wobec niej.

— Oboje wiemy, że może być inaczej — zauważyła. — Mamy szczęście, że na razie idą nam na rękę, ale znajdziemy się w opałach, jeśli obrócą się przeciwko nam.

— Zajmiemy się tym, kiedy przyjdzie co do czego — zapewnił niewzruszenie.

Wiedziała, że tak będzie. Już nieraz prowadził delikatne sprawy, negocjował z robotnikami strajkującymi w jej fabrykach, zajmował się pozwami sądowymi i innymi problemami. W końcu na tym polegała jego praca.

— Na razie w ogóle o tym nie myśl. Wszystko jest w porządku. A za sześć tygodni wyjeżdżasz na wakacje.

— Już nie mogę się doczekać — przyznała. W ciągu ostatnich kilku miesięcy pracowała ciężko, do późna w nocy, niemal bez przerwy podróżowała służbowo. W najbliższym czasie wybierała się do Brazylii i Nowej Zelandii.

— Należy ci się chwila odpoczynku — zauważył Peter. Czasami zastanawiał się, jakim cudem radziła sobie ze wszystkim, co robiła i w jaki sposób znosiła nieustanny ciężar odpowiedzialności. Tyle od niej oczekiwano, tak ogromne brzemię miała na barkach, a czyniła to cierpliwie, dzielnie, z wdziękiem. Wiedział, że płaci za to olbrzymią cenę, ale skarżyła się bardzo rzadko, nigdy nie okazywała zdenerwowania. Wydawało się, że zawsze całkowicie panuje nad sytuacją. I teraz po kilku minutach wróciła do pracy, zapominając o wywiadzie i rozmowie z Peterem. Wszystko jest w porządku. Obawy związane z ewentualnymi nadużyciami i pracą dzieci w jej fabrykach były nieuzasadnione. I to jej wystarczyło. Jeśli okaże się, że jest inaczej, zareaguje pierwsza. Peter Williams wiedział doskonale, że z Olivią Grayson trzeba się liczyć. Niech Bóg ma w opiece tego, kto sądzi, że zdoła zaskoczyć ją tą rewelacją, a ona nie postąpi właściwie. Nigdy do tego nie dojdzie, bez względu na koszty, jakie będzie musiała ponieść. Olivia Grayson była uczciwa. Do wieczora pracowała jak szatan, jak niemal co dzień w ciągu minionych pięćdziesięciu dwóch wspaniałych lat. Rozkwitała, bo kochała swoją ciężką pracę. Zawsze tak było. Wiedziała, że to się nie zmieni.

Koniec wersji demonstracyjnej.