Strona redakcyjna

Redakcja

Barbara Nowak

Korekta

Jolanta Gomółka

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Desperate Duchesses #6: A Duke of Her Own

Copyright © 2009 by Eloisa James

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2010 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4551-5

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Książka ta jest zadedykowana wszystkim czytelniczkom,

które lubią serię o Księżnych w desperacji

i błagały mnie, bym napisała dodatkowy rozdział

na moją stronę internetową.

Kiedy skończycie czytać Jej własnego księcia,

wejdźcie na stronę eloisajames.com,

a znajdziecie tam specjalny rozdział,

w którym opisuję dalsze losy każdej księżnej i jej ukochanego.

Przyjemnej lektury!

1

1

Rzymskie łaźnie w Londynie

Bal wydany przez księżnę Beaumont

w celu zebrania środków na renowację łaźni

14 czerwca 1784 roku

Książę musi gdzieś tu być — oznajmiła pani Bouchon, z domu lady Anna Lindel, ciągnąc za sobą starszą siostrę niczym dziecięcą zabawkę na kółkach.

— I dlatego musimy zachowywać się jak psy myśliwskie? — spytała lady Eleonora przez zaciśnięte zęby.

— Obawiam się, że Villiers wyjdzie, zanim go znajdziemy. Nie mogę pozwolić, byś straciła kolejny wieczór na pogawędki z czcigodnymi matronami.

— Lord Killigrew oburzyłby się za nazwanie go czcigodną matroną — zaprotestowała Eleonora. — Nie tak szybko, Anno!

— Killigrew nie jest odpowiednim kandydatem. Ma córkę w twoim wieku. — Siostra skręciła za narożnik i zerknęła na grupę arystokratów. — Nie znajdziemy Villiersa w tym gnieździe wigów. Nie wygląda na jednego z nich.

Ruszyła w przeciwnym kierunku.

Lord Thrush coś do nich zawołał, ale Anna nawet się nie zatrzymała. Eleonora bezradnie pomachała im dłonią.

— Wszyscy wiedzą, że Villiers przyszedł na bal tylko po to, by się z tobą spotkać — powiedziała Anna. — Przez ostatnie pół godziny usłyszałam to od co najmniej trzech osób, więc byłoby uprzejmie z jego strony, gdyby nie krył się po kątach.

— To prawda. Bo teraz wszyscy już widzą, że jestem zdesperowana i za wszelką cenę chcę go znaleźć — warknęła Eleonora.

— Nikt tak nie pomyśli, zważywszy, w co się ubrałaś - rzuciła siostra przez ramię. — To pewne. Byłabym zdziwiona, gdyby ktoś uznał, że się interesujesz księciem, a co dopiero, że jesteś zdesperowana.

Eleonora wyrwała rękę z dłoni siostry.

— Jeśli nie podoba ci się moja suknia, to mi to powiedz. Nie musisz być grubiańska.

Anna odwróciła się na pięcie i oparła ręce na biodrach.

— Jestem obcesowa, ale nie grubiańska. Grubiaństwem byłoby powiedzieć, że na pierwszy rzut oka każdy rozsądny dżentelmen uznałby cię za nudną starą babę, a nie pannę na wydaniu.

Eleonora zacisnęła dłonie, aby powstrzymać się od rękoczynów.

— Za to ty — odparowała — wyglądasz prawie jak kurtyzana.

— Pozwól, że ci coś przypomnę. Moje niedawne zamążpójście dowodzi, że ponętny wygląd jest skutecznym orężem. Twoja suknia ma rękawy do łokci. I to z falbankami — dodała Anna z niesmakiem. - Co najmniej od czterech lat nie nosi się takich fasonów. Już nie wspomnę, że togi są de rigueur, bo gospodyni prosiła o przyjście na bal w kostiumach.

— Nie włożyłam togi, bo nie jestem tresowanym pieskiem — odparła Eleonora. — A jeśli uważasz, że lepiej ci w takiej szacie przewieszonej przez jedno ramię niż mnie w moich falbankach, to się grubo mylisz.

— Nie chodzi o mnie. Tylko o ciebie. O ciebie. Nie możesz ubierać się przez resztę życia w niemodne stroje tylko dlatego, że przeżyłaś zawód miłosny. Jeśli to zdanie zabrzmiało jak banał, to wyłącznie przez to, że twoje życie zamienia się w banał, Eleonoro.

— Moje życie jest banalne?

Eleonora poczuła drapanie w gardle, co zwykle poprzedzało płacz. Przez całe lata wybuchały między nimi zajadłe sprzeczki, które traktowały jak rozrywkę, ale najwyraźniej wyszła z wprawy. Dwa tygodnie temu odbył się ślub Anny, a ponieważ trzecia z sióstr, najmłodsza, była jeszcze dzieckiem, Eleonory nie miał kto zadręczać.

Twarz Anny złagodniała.

— Spójrz na siebie, Eleonoro. Jesteś piękna. Albo przynajmniej byłaś piękna, zanim...

— Nic nie mów — przerwała jej Eleonora. — Nic nie mów.

— Czy przyjrzałaś się dzisiaj swojej fryzurze?

Oczywiście, że tak. Prawdę mówiąc, czytała książkę, gdy służąca układała jej włosy, ale zerknęła przecież do lustra, zanim wyszła z pokoju.

— Rackfort zadała sobie wiele trudu, żeby zakręcić te loki — powiedziała Eleonora, ostrożnie dotykając napuszonych loków zwisających po obu stronach twarzy.

— W tej fryzurze twoje policzki wydają się pucołowate, Eleonoro. Jak u grubaski.

— Nie jestem gruba — broniła się Eleonora, wciągając głęboki haust powietrza, by się uspokoić. — Przed chwilą mówiłaś, że wyglądam staromodnie, a loki to przecież najmodniejsza fryzura.

— Najmodniejsza to gruba przesada — zauważyła Anna, dźgając loki palcem. — A poza tym Rackfort użyła tyle pudru, że nic więcej nie widać. Na miłość boską, nie zauważyłaś, że wzięła jasnobrązowy puder, chociaż masz kasztanowe włosy? Tam gdzie się wytarł, powstały dziwaczne smugi. Jak na wydeptanym dywanie. Nikt by nie pomyślał, że to ty jesteś piękniejsza z nas dwóch. Albo że jesteś piękniejsza od matki, gdy była młoda.

— Nieprawda!

— Prawda — nie dawała za wygraną siostra. — Zaczynam się zastanawiać, dlaczego matka, która tak się chlubi swoją wspaniałą przeszłością, pozwala ci się ubierać jak matronie.

— Czy twoja zgryźliwość jest skutkiem małżeństwa? - zapytała Eleonora, wpatrując się w siostrę. — Wyszłaś za mąż zaledwie dwa tygodnie temu. Jeśli to konsekwencja ślubu, wolę go uniknąć.

— Małżeństwo daje mi czas na przemyślenie wielu spraw -uśmiechnęła się zagadkowo Anna. — W łóżku.

— Szczerze ci współczuję, jeśli masz w łóżku czas na rozmyślanie o mojej garderobie, nie mówiąc już o wątpliwych umiejętnościach fryzjerskich Rackfort — stwierdziła cierpko Eleonora.

Anna wybuchnęła śmiechem.

— Po prostu nie rozumiem, dlaczego ubierasz się jak pozbawiona gustu cnotka, chociaż w gruncie rzeczy jesteś zupełnie inna.

— Nie jestem... — Eleonora zarumieniła się złapana w sidła. -Ani nie rozumiem, dlaczego zawracasz sobie głowę moją osobą, kiedy niezwykle przystojny pan Jeremy Bouchon domaga się twojej uwagi.

— Prawdę mówiąc, rozmawialiśmy o tobie. W wolnej chwili, że tak powiem.

— Niemożliwe!

— Oboje zgadzamy się co do tego, że mężczyźni widzą tylko twój niemodny strój. Jeremy mówi, że nigdy nawet nie przyszło mu do głowy, żeby się do ciebie zalecać. Myślał, że jesteś dziwaczką, zbyt świętoszkowatą i wyniosłą, żeby go zauważyć. To o tobie, Eleonoro! Pomyślał tak o tobie. Co za nieporozumienie!

Eleonora powstrzymała się od wyrażenia opinii na temat swojego szwagra.

— Jesteśmy na balu — zauważyła. — Czy nie byłoby lepiej, gdyby podzielił się z tobą swoimi przemyśleniami później, w domowym zaciszu?

— Żadna z obecnych tu kobiet nie ma takich oczu jak ty, Eleonoro — mówiła dalej Anna, całkowicie ignorując jej wcześniejszą wypowiedź. — Ich ciemny błękit jest naprawdę niezwykły. Chciałabym mieć takie oczy. W dodatku są lekko skośne. Pamiętasz te bezsensowne wiersze, w których Gideon porównywał twoje oczy do wzburzonego morza i do jaskrów na łące?

— Nie do jaskrów — poprawiła Eleonora. — Raczej do polnych dzwonków, chociaż to bez znaczenia.

— Twoje usta są tak piękne jak kilka lat temu. Zanim król łąk przeniósł się na świeże pastwisko.

— Nie lubię rozmawiać o Gideonie.

— Słuchałam się ciebie przez trzy, prawie cztery lata, ale mam już tego dość — odparła Anna, znowu podnosząc głos. — Jestem teraz mężatką i nie możesz mi dyktować, co mam robić. Zakochałaś się...

— Proszę — przerwała Eleonora błagalnym tonem. — Mów ciszej, Anno!

— Zakochałaś się w mężczyźnie, który okazał się utrapieniem -ciągnęła siostra, zniżając nieco głos. — Nie rozumiem jednak, dlaczego zaczęłaś się zamieniać w przysadzistą starą pannę, odkąd cię odtrącił. Naprawdę masz zamiar usychać z tęsknoty aż do grobowej deski? Nie będziesz mieć dzieci, męża, własnego domu, absolutnie nic, tylko dlatego że Gideon cię zostawił?

Eleonora miała wrażenie, że powietrze przepala jej płuca.

— Prawdopodobnie będę...

— To kiedy zamierzasz wyjść za mąż? Gdy skończysz dwadzieścia pięć lat albo trzydzieści? Co z tego, że jesteś piękna, skoro nikt tego nie zauważa, bo się nie starasz? Doświadczenie mi mówi, że mężczyźni nie są specjalnie spostrzegawczy. — Pochyliła się do przodu, wpatrując się badawczo w twarz siostry. — Wcale się nie umalowałaś, prawda?

— Nie — przyznała Eleonora.

Oczywiście, że chciała mieć dzieci. I męża. Tylko że pragnęła mieć dzieci z Gideonem. Była głupia. Po stokroć głupia. Gideon nie należał do niej, a to oznaczało, że nie będą mieć wspólnych dzieci. Jakim cudem te lata tak szybko minęły?

— Jeszcze nie skończyłam — dodała jej siostra. — Nie widać nawet odrobiny biustu, a twoja suknia jest taka długa, że wlecze się po ziemi. Ale tak naprawdę liczy się twoje nastawienie. Wyglądasz jak świętoszkowata cnotka, drwisz sobie z mężczyzn, zadzierasz nosa. Oni tego nie lubią, Eleonoro. Uciekają w drugą stronę i wcale im się nie dziwię.

— Nie mają powodu.

Eleonora modliła się, żeby Anna wreszcie wyczerpała temat, ale wcale się na to nie zanosiło.

— Wszyscy uważają cię za snobkę — stwierdziła stanowczo siostra. — Cały Londyn wie, że przysięgłaś sobie, że poślubisz jedynie mężczyznę z tytułem księcia. Nie cenią cię za to. W każdym razie mężczyźni. Prawie każdy odpowiedni kandydat w Londynie uważa cię za zarozumiałą i wyniosłą osóbkę.

— Chciałam tylko...

— Ale właśnie pojawił się książę do wzięcia - przerwała jej Anna. -Książę Villiers, ni mniej, nie więcej. Bogaty jak Krezus i tak samo zarozumiały jak ty, bo wszyscy mówią, że ma zamiar pojąć za żonę jedynie córkę księcia. Czyli ciebie, Eleonoro. Ciebie. Ja jestem mężatką, a Elizabeth to jeszcze dziecko. Nie ma w Londynie drugiej panny tak dobrze urodzonej jak ty.

— Zdaję sobie z tego sprawę.

— To ty oznajmiłaś, że poślubisz tylko mężczyznę, który będzie miał co najmniej tytuł księcia — ciągnęła Anna, nie robiąc nawet przerwy na zaczerpnięcie tchu. — Powiedziałaś, że nie ma odpowiednich kandydatów, a tymczasem jeden się pojawił jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. I wszyscy mówią, że myśli o tym, żeby się z tobą ożenić...

— To nie powód do radości — odparowała Eleonora. — Ci sami ludzie mówią, że Villiers jest nieprzyjemnym typem.

— Powiedziałaś, że wyjdziesz tylko za księcia - powtórzyła z uporem jej siostra. — I proszę, oto jeden z nich spada ci z nieba. Może być nawet sterany jak dorożkarska szkapa, w każdym razie tak mówiłaś.

Eleonora otworzyła usta, ale w tym momencie dostrzegła, nie bez przerażenia, że tuż za siostrą przystanął z boku książę Villiers.

— Pamiętasz kolację w wigilię Trzech Króli? — ciągnęła Anna. -Powiedziałaś ciotce Petunii, że możesz nawet poślubić mężczyznę śmierdzącego uryną i psią sierścią, jeśli tylko będzie miał odpowiedni tytuł, jednak nie niższy niż książę.

Eleonora nie spotkała nigdy wcześniej księcia Villiers, ale nie miała najmniejszych wątpliwości, że to właśnie on pojawił się nagle przed nią. Wyglądał dokładnie tak, jak go opisywano. Zarys szczęki i kości policzkowych był regularny, ale nie uderzająco piękny. Mówiono, że Villiers nigdy nie nosi peruki, a ten mężczyzna nie miał nawet cienia pudru na włosach. Jego czarne włosy z dwoma czy trzema błyszczącymi pasmami siwizny były związane w kitkę na karku. To musiał być on.

Jej siostra nie chciała zamilknąć. Istny koszmar.

— Powiedziałaś, że poślubisz tylko i wyłącznie księcia, nawet gdyby był głupi jak Homar i gruby jak maciora pana Hendickera.

Oczy księcia Villiers były ciemnoszare i chłodne, w kolorze zimowego nieba, które zapowiada śnieżycę. Nie wyglądał na człowieka z poczuciem humoru.

— Eleonoro — powiedziała Anna. — Czy ty mnie słuchasz? Czy nie...? — Odwróciła się. — Och!

Koniec wersji demonstracyjnej.