Redakcja stylistyczna

Katarzyna Pietruszka

Korekta

Longina Kryszkowska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

Copyright © Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Ten Things I Love About You

Copyright © 2010 by Julie Cotler Pottinger.

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4575-1

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Moim Czytelniczkom.

Dzięki Wam wykonuję najfajniejszą pracę na świecie.

A także Paulowi — dokładnie z tego samego powodu.

Prolog

Kilka lat wcześniej

Nie mógł zasnąć.

Nie było w tym nic nowego. Można by pomyśleć, że do tej pory powinien przywyknąć do bezsenności.

Ale nie! Każdego wieczoru Sebastian Grey zamykał oczy, wierząc święcie, że zaraz zaśnie. No bo czemu nie miałby zasnąć? Cieszył się doskonałym zdrowiem, nic go nie dręczyło. Powinien spać jak suseł.

A jednak nie mógł zasnąć.

Nie męczył się tak każdej nocy, bez wyjątku. Od czasu do czasu — nigdy nie wiedział, kiedy to się stanie ani dlaczego — ledwie przyłożył głowę do poduszki, zapadał w błogi sen. Ale zazwyczaj wiercił się i kręcił, przewracał z boku na bok, wstawał, próbował czytać, pił herbatę, znów się przewracał z boku na bok, wstawał i wyglądał przez okno, wiercił się i kręcił, rzucał strzałkami do tarczy, po raz nie wiadomo który kotłował się w pościeli... aż wreszcie dawał za wygraną i zaczynał się wpatrywać we wschodzące słońce.

Oglądał mnóstwo wschodów słońca. Prawdę mówiąc, był chyba najczęstszym obserwatorem tego zjawiska na Wyspach Brytyjskich.

Nieuchronnie ogarniało go wówczas zmęczenie i gdy już było jasno, zasypiał albo w swoim łóżku, albo w fotelu, albo nawet z twarzą przyciśniętą do szyby — zdarzyło się to kilka razy i zawsze było bardzo niewygodne. Owo przysypianie o świcie nie powtarzało się dzień w dzień, ale wystarczająco często, by Sebastian zaczął uchodzić za śpiocha, co szczerze go bawiło. Nic nie sprawiało mu większej radości niż rześki, napawający energią poranek. A już z pewnością żaden posiłek nie był mu równie miły, jak obfite angielskie śniadanie!

Z czasem nauczył się jakoś żyć z ową bezsennością. Nabrał też zwyczaju wpadania na śniadanie do swego ciotecznego brata Harry’ego Valentine’a — po części dlatego, że to, co im podawała gospodyni Harry’ego, było prawdziwą ucztą, a po części dlatego, że Harry przywykł do jego porannych wizyt i oczekiwał, że Seb się zjawi. Wobec tego w dziewięciu przypadkach na dziesięć Sebastian nie robił mu zawodu — rzadko więc pozwalał sobie na zasypianie o wpół do siódmej rano. Dzięki temu zaś bywał wieczorem jeszcze bardziej zmęczony i pełen nadziei, że gdy doczłapie się wreszcie do łóżka i zamknie oczy, powinien bez większych trudności zasnąć.

Owszem. Ale tylko w teorii.

No, w praktyce również... — rozważał, nieco skołowany. Jego przemyślny plan nie zawsze dawał oczekiwane rezultaty, ale na ogół sypiało mu się trochę lepiej. Tyle że nie tej nocy.

Sebastian wstał, podszedł do okna i przycisnął czoło do szyby. Na dworze było zimno i nawet przez szkło poczuł lodowaty chłód. Seb uważał, że to naprawdę przyjemne. Wspaniałe! W takich chwilach bardzo wyraźnie uświadamiał sobie, że jest człowiekiem. Było mu zimno, a zatem żył. Było mu zimno, a więc nie musiał wiecznie odgrywać roli niezłomnego. Było mu zimno i wobec tego...

Odsunął się od okna i prychnął z niesmakiem. Było mu zimno, więc marzł. I tyle!

Zdziwiło go, że nie pada. Kiedy wracał do domu późnym wieczorem, wyraźnie zanosiło się na deszcz. Podczas pobytu na kontynencie Sebastian stał się prawdziwym mistrzem w przepowiadaniu pogody.

Wkrótce znów się pewnie rozpada.

Zrobił kilka kroków, stanął na środku pokoju i ziewnął. Może warto by coś poczytać? Niekiedy chciało mu się potem spać. Nie o to zresztą chodziło! Czasem był diabelnie śpiący, a mimo to nie mógł zasnąć. Zamykał oczy, uklepywał starannie poduszkę, a jednak...

Ani rusz!

Po prostu leżał i czekał, czekał... czekał bez końca na sen. Usiłował opróżnić umysł ze wszelkich myśli, bo to z pewnością by mu pomogło. Umysł jak niezamalowane płótno... niezapisana tablica... Gdyby osiągnął taki stan doskonałej pustki, z pewnością by zasnął! Był o tym przeświadczony.

Ale nic z tego nie wychodziło. Ilekroć bliski był tej kompletnej nicości, z całą siłą powracała do niego wojna. Widział i czuł znów to wszystko, co już przeżył. Powtarzały się sceny, które — raz widziane i przecierpiane — powinny wystarczyć na całe życie. Aż nadto!

Otwierał więc oczy. Dzięki temu miał przed sobą tylko najzwyczajniejszą w świecie sypialnię i najzwyklejsze łóżko. Zieloną kołdrę, złotawe zasłony, biurko z solidnego drewna.

I panowała tu cisza. Za dnia docierały tutaj odgłosy miasta, ale w nocy w tej części Londynu prawie zawsze było cicho. Doprawdy zdumiewające, jak bardzo go to radowało. Mógł słuchać wiatru, czasem także śpiewu ptaków — ale nie musiał wiecznie nadstawiać ucha, czy nie usłyszy podejrzanych kroków, strzałów... albo jeszcze gorzej.

Można by pomyśleć, że łatwo mu będzie zasnąć w takiej przyjaznej ciszy.

Znowu ziewnął. Może by tak coś poczytać? Wczoraj po południu pożyczył sobie kilka książek z biblioteki Harry’ego. Prawdę mówiąc, nie bardzo było z czego wybierać: Harry lubił czytać po francusku i po rosyjsku, ale Sebastian, choć mówił płynnie w obu tych językach (ich wspólna babka ze strony matki uparła się, że chłopcy muszą znać francuski i rosyjski), nie były mu one tak bliskie jak Harry’emu. Czytanie w jakimkolwiek języku — poza angielskim — stanowiło dla Sebastiana żmudną pracę, a w tej chwili łaknął jakiejś rozrywki.

Czyż lektura nie powinna być przyjemnością?

Gdyby to on pisał książkę, postarałby się, żeby była pasjonująca. Niektóre ze stworzonych przez siebie postaci musiałby pewnie uśmiercić, ale nie za wiele. I żadnego z głównych bohaterów! To byłoby zbyt przygnębiające.

Powinien też być wątek miłosny... I niebezpieczne przygody. Tak, koniecznie!

Może odrobina egzotyki, ale nie za dużo. Sebastian podejrzewał, że większość powieściopisarzy nie bardzo zna się na tym, o czym pisze. Wpadła mu niedawno w ręce powieść, której akcja toczyła się w haremie. I choć to Seba ogromnie zainteresowało...

Jeszcze jak!

...Nie mógł się oprzeć myśli, że autor plątał się w istotnych szczegółach. Owszem, Sebastian lubił niezwykłe przygody (jak każdy mężczyzna), ale jakoś trudno mu było uwierzyć, że nieustraszona Angielka zdołała uciec z niewoli, zwieszając z okna węża i ześlizgując się po nim!

Na domiar złego, autor nawet się nie zająknął, jakim gatunkiem węża posłużyła się jego heroina.

Doprawdy, on sam potrafiłby wymyślić coś lepszego!

Gdyby napisał książkę, wszystko by się działo w Anglii. I obeszłoby się bez węży.

A głównym bohaterem nie byłby jakiś wymoczkowaty fircyk, którego obchodzi tylko najnowszy krój kamizelki. Gdyby to on, Sebastian, napisał książkę, jego bohater byłby, psiakrew, prawdziwym bohaterem!

Najlepiej człowiekiem o tajemniczej przeszłości. To by od razu wzbudziło zainteresowanie.

...Powinna być i bohaterka, oczywiście! Sebastian lubił płeć piękną. Z przyjemnością pisałby o kobiecie... Jakby ją nazwać? Nic cudacznego! Może Joan? Nie, to zbyt bojowe — kojarzy się z Joanną d’Arc. Mary? Anne?

Niech będzie Anne! Podobało mu się to imię. Takie miłe... i zwyczajne. Ale samo imię nie wystarczy. Gdyby pisał książkę, jego bohaterka byłaby samotna, pozbawiona bliskich. Nikt nie zwracałby się do niej po imieniu. Trzeba jej wymyślić odpowiednie nazwisko... Coś łatwego do wymówienia. I sympatycznego.

Sainsbury.

Zastanowił się, przemyślał tę kwestię. Sainsbury... Nie wiedzieć czemu, to nazwisko kojarzyło mu się z serem.

Doskonale! Lubił ser.

Anne Sainsbury. Dobre nazwisko! Anne Sainsbury... Panna Sainsbury. Panna Sainsbury i...

I co?

No właśnie, co z tym bohaterem? Czy nie lepiej, żeby miał jakieś zajęcie? Co prawda, Sebastian wystarczająco dobrze znał życie arystokracji, by stworzyć całkiem przekonujący portret lorda, wiodącego próżniaczy żywot...

Ale to byłoby nudne! A gdyby pisał książkę, powinna to być porywająca lektura.

Jego bohater mógłby być wojskowym. Z całą pewnością Seb wiedział wszystko o życiu w wojsku. Może by tak... major?

Panna Sainsbury i tajemniczy major?

Ale właściwie... czemu żałować mu wyższego stopnia?

Generał...? Nie, generałowie mają zbyt wiele obowiązków, żeby wyruszać na poszukiwanie przygód. No i nie pęta się ich zbyt wielu po świecie. Gdyby autor wspiął się na takie szczyty, wypadałoby dorzucić jeszcze kilku książąt!

Może by tak pułkownik? Wysoka ranga, duży autorytet. Silny charakter. Powiedzmy, ktoś z dobrej rodziny; nie brak mu pieniędzy, ale nie żaden krezus. Młodszy syn. Tak, młodsi synowie muszą sami sobie wyrąbywać drogę w świecie.

Panna Sainsbury i tajemniczy pułkownik. Gdyby pisał książkę, tak by ją właśnie zatytułował!

Tylko że on wcale nie zamierza pisać książki. Ziewnął. Kiedy by na to znalazł czas? Spojrzał na swoje niewielkie biurko. Na pustym blacie stała tylko filiżanka herbaty. Nie było nawet kartki papieru.

Wyraźnie już świtało. Powinien wrócić do łóżka. Pewnie by mu się udało pospać kilka godzin, zanim wstanie na dobre i wybierze się do Harry’ego na śniadanie.

Sebastian zerknął na okno. Ukośne promienie wschodzącego słońca załamywały się w szkle...

Zadumał się. Spodobało mu się to zdanie.

Ukośne promienie wschodzącego słońca załamywały się w szkle.

Nie, to mogło wprowadzić w błąd. Jeszcze by ktoś pomyślał, że chodzi o kieliszek brandy!

Ukośne promienie wschodzącego słońca załamywały się w szybie okiennej.

To było dobre! Ale warto by coś do tego dodać.

Ukośne promienie wschodzącego słońca załamywały się w szybie okiennej, a panna Anne Sainsbury kuliła się pod cienkim kocem i zachodziła w głowę, co jej się często zdarzało, skąd zdobędzie pieniądze na następny posiłek.

To było naprawdę dobre! Nawet jego brała ciekawość, co się dalej stanie z panną Sainsbury, a przecież sam wymyślił tę historię.

Sebastian przygryzł dolną wargę. Może warto zapisać to zdanie? I dać dziewczynie psa!

Usiadł przy biurku. Papier... Potrzebny mu papier. I atrament! Powinny być w którejś szufladzie...

Ukośne promienie wschodzącego słońca załamywały się w szybie okiennej, a panna Anne Sainsbury kuliła się pod wytartym kocem i zachodziła w głowę (co jej się często zdarzało), skąd zdobędzie pieniądze na następny posiłek. Popatrzyła na swego wiernego owczarka collie, leżącego spokojnie na dywaniku obok jej łóżka. I nagle dotarło do niej, że nadszedł czas, by podjęła ważką decyzję. Zależało od tego życie jej braci i sióstr.

Patrzcie państwo, toż to cały akapit! I napisał go od ręki.

Sebastian podniósł wzrok i spojrzał znów w stronę okna. Ukośne promienie wschodzącego słońca w dalszym ciągu załamywały się w szybie...

Promienie załamywały się w szybie okiennej, a Sebastian Grey był szczęśliwy.

1

Dzielnica Mayfair w Londynie

Wiosna 1822 roku

Jak najmniej wchodzić w drogę własnej żonie — oznajmił z namaszczeniem lord Vickers — to niezawodna recepta na udane małżeństwo!

Podobne oświadczenie w normalnych warunkach nie miałoby większego wpływu na życie i dalsze losy panny Annabel Winslow. Było jednak dziesięć powodów, dla których słowa wicehrabiego boleśnie ugodziły ją w serce.

Po pierwsze: lord Vickers był jej dziadkiem ze strony matki, a to wiązało się nierozerwalnie z drugim: wspomniana przez niego żona była babką Annabel, i po trzecie: postanowiła niedawno sprowadzić wnuczkę z Gloucestershire, gdzie Annabel wiodła ciche i szczęśliwe życie, do Londynu. Tam zaś — według słów lady Vickers — „wyszorować dziewczynę, ubrać przyzwoicie i wydać za mąż”.

Równie istotne było to, że po czwarte: lord Vickers skierował swoje słowa do lorda Newbury, który po piąte: był kiedyś żonaty, i to podobno szczęśliwie, ale po szóste: żona mu zmarła, więc został wdowcem, a co więcej, po siódme: jego syn również zmarł przed rokiem, nie pozostawiwszy męskiego potomka.

Z czego wynikało jasno, że po siódme: hrabia Newbury szukał teraz nowej żony oraz po ósme: przypadł mu do gustu pomysł spowinowacenia się z Vickersami, a także, po dziewiąte: wpadła mu w oko Annabel, jako że, po dziesiąte: miała rozłożyste biodra.

Do licha! Czyżby przez omyłkę powtórzyła dwa razy „po siódme”?

Annabel ciężko westchnęła, ponieważ była to jedyna dopuszczalna w eleganckim towarzystwie namiastka tego, na co naprawdę miała ochotę: osunąć się bezwładnie na krzesło i całkiem oklapnąć. Jakie to w końcu ma znaczenie, czy było jedenaście powodów do rozpaczy, czy tylko dziesięć?! Biodra miała, jakie miała, a lord Newbury podejmował właśnie decyzję, czy jego kolejny syn i spadkobierca ma spędzić dziewięć miesięcy w kolebce tych właśnie bioder.

— Najstarsza z ośmiorga rodzeństwa, doprawdy? — wymamrotał hrabia, mierząc Annabel spojrzeniem pełnym rozwagi.

Pełnym rozwagi?... O nie! To nie było właściwe określenie. Gapił się na nią tak, jakby za chwilę miał się oblizać!

Annabel zerknęła na swoją cioteczną siostrę Louisę McCann i zrobiła taką minę, jakby zbierało się jej na wymioty. Louisa przyszła z popołudniową wizytą i obie z Annabel doskonale się bawiły, póki nie zjawił się niespodzianie lord Newbury. Twarz Louisy zachowała — jak zawsze podczas spotkań towarzyskich — niezmącenie pogodny wyraz; Annabel dostrzegła jednak, że oczy kuzynki rozszerzyły się ze współczucia.

Jeśli nawet Louisa, której maniery były zawsze nienaganne, bez względu na okoliczności, nie zdołała ukryć swych uczuć, to znaczy, że ona, Annabel, znalazła się naprawdę w straszliwych opałach!

— ...I każde z nich — dodał z dumą lord Vickers — było od urodzenia zdrowe i silne.

Wicehrabia uniósł kieliszek w milczącym toaście na cześć swojej najstarszej córki, płodnej Frances Winslow, de domo Vickers, której — jak Annabel dobrze wiedziała — nie nazywał nigdy inaczej niż „idiotką, która wyszła za skończonego durnia”.

Lord Vickers nie był zachwycony, gdy jego córka poślubiła zwykłego ziemianina bez większego majątku. I dotychczas nie zmienił swojej opinii na ten temat.

Matka Louisy natomiast poślubiła młodszego syna księcia Fenniwick, i to zaledwie na trzy miesiące przed tym, gdy pierworodny jego książęcej mości okazał się na tyle głupi, by dosiąść nieujeżdżonego ogiera i zdecydować się na skok, skutkiem czego skręcił sobie kark.

„Było to — jak się wyraził lord Vickers — genialne posunięcie, doskonale wymierzone w czasie”.

Oczywiście pochwała ta odnosiła się do córki wicehrabiego, a późniejszej matki Louisy, nie zaś do niedoszłego księcia. Ani do jego konia.

Nic więc dziwnego, że drogi Annabel i Louisy bardzo rzadko się spotykały... aż do tej wiosny. Państwo Winslow, którzy wraz ze swym licznym potomstwem z trudem się mieścili w zbyt małym domku w Gloucestershire, nie mieli wiele wspólnego z McCannami, gdyż ci, o ile nie przebywali w swej przypominającej pałac londyńskiej rezydencji, mieszkali w rodowym zamczysku, tuż za szkocką granicą.

— Ojciec Annabel był jednym z dziesięciorga rodzeństwa — oznajmił lord Vickers.

Annabel aż odwróciła głowę, żeby spojrzeć na dziadka. Po raz pierwszy powiedział coś, co można by uznać za komplement pod adresem jej ojca, Panie, świeć nad jego duszą!

— Doprawdy? — zainteresował się lord Newbury i popatrzył na Annabel oczami, które jeszcze bardziej rozbłysły.

Annabel złożyła usta w ciup, z całej siły zacisnęła spoczywające na podołku ręce i zastanawiała się gorączkowo, co by tu zrobić, by wydać się hrabiemu istotą skazaną na nieuleczalną bezpłodność.

— A my, jak wiesz, doczekaliśmy się siedmiorga pociech — dorzucił wicehrabia i machnął niedbale ręką, jak zwykli czynić mężczyźni, gdy chcą się wydać skromni, a w rzeczywistości pękają z dumy.

— No to widać nie zawsze schodziłeś z drogi lady Vickers! — zarechotał hrabia.

Annabel z trudem przełknęła ślinę. Kiedy hrabia rechotał, a prawdę mówiąc, gdy cokolwiek robił albo mówił, jego liczne podbródki trzęsły się i falowały. Był to wyjątkowo odrażający widok i kojarzył się Annabel z galaretką z cielęcych nóżek, którą gospodyni wmuszała w nią, ilekroć dziewczynka zachorowała. Doprawdy, taki widok mógł pozbawić młodą damę apetytu, i to na dłuższy czas!

Annabel próbowała wykalkulować, jak długo musiałaby powstrzymywać się od jedzenia, aby znacznie zmniejszyć objętość swoich bioder. Najlepiej do rozmiarów uniemożliwiających rodzenie dzieci.

— Pomyśl o tym! — poradził lord Vickers staremu przyjacielowi, klepnąwszy go po plecach.

— Myślę, myślę — zapewnił go lord Newbury. Zwrócił na Annabel swe bladoniebieskie oczy, z wyraźnym zainteresowaniem. — Bez przerwy o tym myślę!

— Myślenie jest stanowczo zbyt przeceniane! — stwierdziła lady Vickers.

Uniosła kieliszek kseresu w toaście licho wie na czyją cześć, po czym wypiła wino do dna.

— Całkiem zapomniałem, że tu jesteś, Margaret — wyznał z rozbrajającą szczerością lord Newbury.

— Ja tam nigdy nie mogę o tym zapomnieć! — burknął wicehrabia.

— Miałam na myśli wasze myślenie, moi panowie — wyjaśniła jego małżonka, wyciągając ku nim rękę z pustym kieliszkiem i nie precyzując, który z dżentelmenów miałby go napełnić. — Kobieta zawsze musi myśleć!

— Z tym się nie mogę zgodzić — odparł hrabia. — Moja Margaret nigdy nie zawracała mi głowy tym, co myśli. Nasze małżeństwo było wyjątkowo udane!

— Starała się nie wchodzić ci w drogę, co? — podchwycił wicehrabia.

— Jak powiedziałem, był to nad wyraz udany związek.

Annabel zerknęła na Louisę, siedzącą tak przykładnie na krześle obok niej. Jej cioteczna siostra była drobniutka, miała szczupłe ramiona, ciemnoblond włosy i jasnozielone oczy. Annabel wydawało się, że — zwłaszcza w porównaniu z kuzynką — przypomina jakąś dzikuskę: włosy miała ciemne i kołtuniaste, a cerę taką, że ledwie padło na nią słońce, a już była opalona. Co się zaś tyczy jej figury, to od dwunastego roku życia przyciągała męskie spojrzenia. Ku rozpaczy i wściekłości Annabel!

Jednak nigdy dotąd, ale to nigdy, męskie zainteresowanie nie wydawało się jej aż tak niepożądane jak teraz, gdy hrabia Newbury gapił się na nią łakomie, jakby była wyjątkowo smakowitym deserem.

Annabel siedziała cichutko, starając się naśladować Louisę i nie dopuścić do tego, by jakaś myśl odbiła się na jej twarzy. Babka bez przerwy łajała ją za to, że stroi miny.

— Na litość boską — powtarzała w kółko — przestań się uśmiechać, jakbyś zjadła wszystkie rozumy! Panowie nie lubią, żeby dama była wszechwiedząca. A już z pewnością nie żona!

W tym punkcie swojej przemowy lady Vickers pociągała zazwyczaj łyk jakiegoś trunku, po czym dodawała życzliwszym tonem:

— Kiedy już wyjdziesz za mąż, będziesz mogła okazać, że wiesz to i owo. Zwłaszcza w kontaktach z dżentelmenami. Prócz męża!

O ile wiedza Annabel o świecie była poprzednio znikoma, teraz z pewnością się poszerzyła. Dowiedziała się choćby tego, że co najmniej troje z dzieci lorda i lady Vickers nie było tak naprawdę Vickersami. Jej babka — jak zaczęło docierać do Annabel — poza szokującym słownictwem miała dość swobodne poglądy na wierność małżeńską i tym podobne sprawy.

Sielskie życie w Gloucestershire wydawało się teraz Annabel pięknym snem. W Londynie wszystko było takie... na wysoki połysk! Nie dosłownie, rzecz jasna. W gruncie rzeczy w Londynie wszystko było raczej szare, pokryte cienką warstewką sadzy i brudu. Annabel sama nie wiedziała, czemu takie właśnie określenie przyszło jej do głowy. Może dlatego, że brakowało tu prostoty i naturalności? A zwłaszcza szczerości! I stąpało się tu jak po śliskim lodzie.

Odkryła, że tęskni za szklanką zwykłego mleka, jakby ten świeży i zdrowy napój mógł jej pomóc w odzyskaniu równowagi ducha. Nigdy nie uważała się za świętoszkę: Bóg świadkiem, że to właśnie ona najczęściej ze wszystkich Winslowów drzemała w kościele! A mimo to każdy dzień w Londynie przyprawiał ją o kolejny szok i w głowie miała zamęt.

Była już w Londynie od miesiąca. Od miesiąca! A jednak nadal miała wrażenie, iż porusza się tu z trudem, krok za kroczkiem, nigdy nie mając pewności, że to, co zrobi, będzie właściwe.

Nie mogła tego znieść!

W domu, w Gloucestershire, wszystko było proste i jasne. A ona może nie zawsze miała rację, ale wszystko, co robiła i mówiła, wynikało z jej przekonań. W Londynie obowiązywały całkiem inne reguły gry. A co gorsza, wszyscy znali wszystkich. A jeśli nawet nie znali, to i tak wszystko o nich wiedzieli. Zupełnie, jakby cały wielki świat był wtajemniczony w sekrety, do których nie dopuszczano tylko jej. Każda konwersacja zdawała się toczyć równocześnie na dwóch płaszczyznach, każde słowo miało drugie, ukryte znaczenie. Annabel zaś, która nie tylko pierwsza zasypiała w kościele, ale i pierwsza mówiła bez ogródek, co myśli, czuła, że nie może się nawet odezwać, bo zaraz kogoś obrazi.

Albo sama się skompromituje.

Albo narazi jakąś inną osobę na wstyd.

Nie mogła znieść takich myśli! Ani poczucia, że umocni tylko dziadka w przekonaniu, że jej matka to idiotka, tata był skończonym durniem, a ona, Annabel, jest jeszcze głupsza.

Bez przerwy natrafiała na sytuacje, w których mogła się skompromitować, udowodnić, że cierpi na wrodzoną i nieuleczalną głupotę. Z każdym dniem liczba takich pułapek rosła, a ich nieustanne wymijanie było wyjątkowo męczące.

Gdy lord Newbury żegnał się z nimi, Annabel wstała i dygnęła, starając się nie zważać na to, że hrabia nie odrywa wzroku od jej biustu. Dziadek wyszedł z pokoju wraz z gościem, pozostawiając Annabel tylko z Louisą, babką i karafką kseresu.

— Ależ się twoja matka ucieszy! — stwierdziła wicehrabina.

— Z czego, proszę babci? — spytała Annabel.

Babka popatrzyła na nią z ogromnym znużeniem, odrobiną niedowierzania i szczyptą nudy.

— Z powodu hrabiego. Gdy zdecydowałam się umożliwić ci debiut w wielkim świecie, nawet mi się nie śniło, że zdołamy upolować dla ciebie coś lepszego od, powiedzmy, barona. Cóż za szczęśliwy traf, że Newbury jest w desperacji!

Annabel uśmiechnęła się krzywo. Jak to miło, że ktoś interesuje się nami z czystej desperacji!

— Napijesz się kseresu? — zaproponowała babka.

Annabel pokręciła głową.

— A ty, Louiso?

Lady Vickers zerknęła na drugą wnuczkę, ale ta bezzwłocznie odmówiła ruchem głowy.

— Newbury na pierwszy rzut oka jest nieciekawy — stwierdziła wicehrabina. — Ale w młodości był całkiem przystojny, więc wasze dzieci nie powinny być szpetne.

— Jak miło — odparła Annabel słabym głosem.

— Sporo moich przyjaciółek chciało się za niego wydać, ale on sobie upatrzył Margaret Kitson.

— Twoich przyjaciółek, babciu? — mruknęła Annabel pod nosem.

Rówieśnice jej babki chciały się wydać za lorda Newbury. Rówieśnice jej babki chciały poślubić kogoś, kto — według wszelkiego prawdopodobieństwa — chciał się teraz ożenić z nią!

Dobry Boże!

— No i zapewne niedługo już pociągnie — perorowała dalej babka. — Doprawdy, trudno o lepsze widoki na przyszłość!

— Chyba się jednak napiję — oświadczyła Annabel.

— Annabel?! — zdumiała się Louisa, spoglądając na kuzynkę ze zgorszeniem.

Ale lady Vickers skinęła głową z aprobatą i nalała Annabel kieliszek wina.

— Nie wygadaj się tylko przed dziadkiem — ostrzegła wnuczkę, podając jej kieliszek. — On uważa, że dama przed trzydziestką nie powinna tykać żadnych trunków.

Annabel pociągnęła zdrowy łyk. Wino spłynęło jej do gardła piekącym strumyczkiem, ale jakoś się nie zakrztusiła. W domu nigdy by jej nie zaproponowano kseresu, a już z pewnością nie przed kolacją. W tej chwili jednak łaknęła jakiegoś pokrzepienia.

— Milady życzyła sobie — rozległ się głos majordoma — żebym jej przypomniał, kiedy nadejdzie pora, by udać się na przyjęcie do pani Marston.

— A prawda! — przytaknęła lady Vickers i podniosła się z pewnym trudem. — Okropna z niej stara gaduła, ale jada się u niej dobrze.

Annabel i Louisa wstały, gdy babka opuszczała pokój, ale siadły znów obok siebie, skoro tylko wyszła. Kuzynka spytała ciekawie:

— Co się tu wydarzyło pod moją nieobecność?

Annabel lekko westchnęła.

— Chodzi ci pewnie o lorda Newbury?

— Wyjechałam do Brighton tylko na cztery dni... — Louisa rozejrzała się spiesznie, chcąc się upewnić, że nikogo nie ma w pobliżu, po czym dodała niecierpliwym szeptem: — A on już się chce z tobą żenić?!

— Nie dał tego wyraźnie do zrozumienia — odparła Annabel.

Było to jednak raczej pobożne życzenie niż stwierdzenie faktu.

Sądząc ze względów okazywanych jej przez hrabiego w trakcie tych czterech dni, Newbury był właśnie w drodze do Canterbury, by zdobyć od arcybiskupa specjalne pozwolenie na zawarcie małżeństwa od razu, jeszcze przed końcem tego tygodnia.

— Wiesz coś o nim? — spytała Louisa.

— No, tak... — odparła Annabel. — To i owo.

Z pewnością nie wiedziała tyle, co jej kuzynka. To był już drugi sezon Louisy, a co ważniejsze, od urodzenia należała do londyńskiej śmietanki towarzyskiej. Annabel mogła się poszczycić dziadkiem wicehrabią, ale sama była zaledwie córką ziemianina, prowincjuszką. Louisa natomiast od dzieciństwa spędzała w stolicy każdą wiosnę i lato. Jej matka (dla Annabel: ciocia Joan) zmarła przed kilkoma laty, ale księciu Fenniwick nie brakło sióstr, z których każda zajmowała ważną pozycję w towarzystwie. Louisa mogła być nieśmiała i niezdolna do rozsiewania jakichkolwiek pogłosek czy plotek, ale z pewnością wiedziała wszystko o wszystkich.

— On na gwałt poszukuje żony! — oznajmiła.

Annabel z lekką autoironią wzruszyła ramionami.

— Ja też gwałtownie poszukuję męża.

— Nie aż tak rozpaczliwie jak on!

Annabel nie zaprotestowała, lecz prawda przedstawiała się następująco: jeśli nie uda się jej złapać bogatego męża, i to wkrótce, Bóg raczy wiedzieć, co stanie się z jej rodziną. Nigdy nie byli bogaci, ale zawsze jakoś sobie radzili, dopóki żył ojciec. Annabel nie miała pojęcia, jakim cudem rodzice zdobywali pieniądze na wysokie czesne, ale jej bracia, wszyscy czterej, uczyli się w Eton, by wyrosnąć na prawdziwych dżentelmenów. Annabel za żadne skarby nie chciała jakimś nieprzemyślanym postępkiem pozbawić swoich braci tego atutu, jakim jest należyte wykształcenie.

— Żona hrabiego umarła... sama już nie wiem, przed iloma laty — mówiła dalej Louisa. — Wtedy jednak nie miało to większego znaczenia, gdyż syn lorda Newbury był zdrowy jak ryba. A to, że doczekał się dwóch córek, świadczyło niezbicie, że jego żona nie jest bezpłodna.

Annabel skinęła głową, zastanawiając się, czemu zawsze przy braku potomstwa zakłada się, że to żona jest bezpłodna. Czyżby wina nie mogła leżeć po stronie męża?

— ...Ale potem syn hrabiego zmarł. Na jakąś gorączkę, zdaje się.

Annabel znała już tę część historii lorda Newbury, ale była pewna, że Louisa wie na ten temat znacznie więcej od niej, toteż spytała:

— Czy hrabia nie ma nikogo, kto mógłby po nim dziedziczyć? Z pewnością musi mieć brata albo kuzyna...

— Ma bratanka — potwierdziła Louisa. — Nazywa się Sebastian Grey. Ale lord Newbury nie może go znieść!

— Dlaczego?

— Nie mam pojęcia — odparła kuzynka i wzruszyła ramionami. — Nikt tego nie wie. Może przez zazdrość? Pan Grey jest niesamowicie przystojny. Wszystkie damy odchodzą od zmysłów i padają mu do stóp.

— Chciałabym to zobaczyć! — wyrwało się mimo woli Annabel, która wyobraziła sobie tę scenę.

Oczami duszy widziała jasnowłosego adonisa o piersi tak muskularnej, że rozsadza mu kamizelkę, jak brodzi w morzu kobiecości — porażonych jego urokiem, zemdlonych dam. Byłoby jeszcze bardziej interesująco, gdyby niektóre z nich zachowały resztki przytomności i, powiedzmy, czepiały się jego nóg. Mógłby stracić wówczas równowagę i...

— Annabel!

Panna Winslow wróciła raptownie do rzeczywistości. Louisa mówiła coś do niej z ogromnym przejęciem, należało więc słuchać uważnie.

— To naprawdę bardzo istotne, Annabel! — zapewniała Louisa.

Annabel skinęła głową i nagle ogarnęło ją uczucie zgoła niespotykane, zwłaszcza tu, w Londynie: czuła szczerą wdzięczność dla kuzynki, a nawet miłość do niej! Poznały się niedawno, ale już zawiązała się między nimi nić sympatii. Annabel była przekonana, że Louisa zrobi wszystko, co w jej mocy, by uchronić swą cioteczną siostrę przed zawarciem nieszczęśliwego małżeństwa.

Niestety, możliwości działania Louisy w podobnej sytuacji były raczej ograniczone. A poza tym kochana kuzynka nie mogła, po prostu nie była w stanie zrozumieć, jak wielka odpowiedzialność spoczywa na barkach najstarszej córki z niezamożnej rodziny!

— Posłuchaj mnie — zaklinała ją Louisa. — Syn lorda Newbury zmarł mniej więcej przed rokiem. I wówczas hrabia zaczął rozglądać się za żoną... zanim ciało jego syna ostygło w grobie!

— I do tej pory nie udało mu się znaleźć żony?

Louisa pokręciła głową.

— Omal się nie ożenił z Mariel Willingham.

— Z kim?

Zdezorientowana Annabel zamrugała mocno, daremnie usiłując przypomnieć sobie kogoś takiego.

— No właśnie: nigdy o niej nie słyszałaś. Umarła.

Annabel odruchowo uniosła brwi. Louisa ze zdumiewającym spokojem przekazała jej tę tragiczną wieść.

— Przeziębiła się na dwa dni przed ślubem.

— Zmarła już po dwóch dniach? — zdumiała się Annabel.

Jej ciekawość mogła się wydać niestosowna, ale czuła, że musi jakoś ją zaspokoić.

— Nie. Hrabia nalegał, żeby w tej sytuacji przesunąć datę ślubu. Powiedział, że to dla dobra Mariel: zbyt źle się czuje, by mogła ustać na nogach podczas ceremonii ślubnej... Ale wszyscy i tak wiedzieli, że chciał się po prostu upewnić, czy narzeczona jest dość krzepka, by mu urodzić syna!

— A potem?

— No cóż... potem umarła. Chorowała mniej więcej dwa tygodnie. Doprawdy, wyjątkowo smutne! Była zawsze bardzo miła dla mnie. — Louisa pokiwała leciutko głową i ciągnęła dalej: — Lord Newbury wyszedł z tej tragedii obronną ręką: gdyby się ożenił z Mariel, musiałby nosić po niej żałobę. I tak już zamierzał ją poślubić nieprzyzwoicie szybko po śmierci swego syna! A gdyby panna Willingham nie umarła przed ślubem, przez cały rok chodziłby w czerni...

— A jak długo czekał, nim zaczął się rozglądać za inną? — spytała Annabel, obawiając się, co usłyszy.

— Nie dłużej niż dwa tygodnie! Prawdę mówiąc, nie czekałby nawet tak długo, gdyby sądził, że ujdzie mu to na sucho. — Louisa rozejrzała się dokoła i jej spojrzenie padło na kieliszek kuzynki. — Muszę się napić herbaty! — oświadczyła.

Annabel wstała i zadzwoniła na służbę. Zależało jej, by kuzynka nie przerywała opowieści.

— Jak tylko wrócił do Londynu — podjęła Louisa — zaczął się zalecać do lady Frances Sefton.

— Sefton... — mruknęła Annabel.

To nazwisko obiło się jej o uszy, ale nie wiedziała, z czym je powiązać.

— Właśnie! — potwierdziła Louisa z ożywieniem. — To córka hrabiego Brompton. — Pochyliła się w stronę kuzynki. — Lady Frances jest trzecia z dziewięciorga rodzeństwa.

— Boże święty!

— Mariel Willingham była najstarsza z czworga, ale ona... — Louisa urwała zmieszana. Widać było, że nie wie, jak to delikatnie ująć.

— Miała figurę podobną do mojej? — podpowiedziała Annabel.

Louisa posępnie skinęła głową.

Annabel uśmiechnęła się krzywo.

— Założę się, że nawet nie spojrzał w twoją stronę!

Louisa zmierzyła wzrokiem swoją kruchą postać — ważyła niewiele ponad sto funtów[1].

— Nigdy — przyznała. Po czym zapominając, że nie należy wzywać imienia Pana Boga nadaremno, dodała żarliwie: — Bogu dzięki!

— I co się stało z lady Frances? — spytała Annabel.

— Uciekła. Z lokajem!

— Wielkie nieba! Musiała już wcześniej mieć do niego słabość, nie uważasz? Nikt by nie uciekał z lokajem tylko dlatego, żeby uniknąć małżeństwa z hrabią!

— Naprawdę tak myślisz?

— No pewnie! — odparła Annabel. — To byłoby całkiem bez sensu.

— A ja myślę, że ona się wtedy nie zastanawiała, co ma sens, a co nie. Wyobrażała sobie tylko małżeństwo z tym... tym...

— Proszę cię, nie kończ!

Louisa, jak zawsze uprzejma, spełniła jej prośbę.

— Jeśli chciała uniknąć małżeństwa z lordem Newbury — kontynuowała swoje rozważania Annabel — z pewnością mogła wymyślić jakiś lepszy sposób niż małżeństwo z lokajem! Chyba że, ma się rozumieć, była zakochana w tym lokaju. To całkiem zmienia sytuację.

— No tak... ale nie o to chodzi. Lady Frances uciekła do Szkocji i nikt więcej o niej nie słyszał. A tymczasem sezon dobiegł końca. Jestem pewna, że lord Newbury w dalszym ciągu szukał żony, ale w trakcie sezonu dużo o to łatwiej niż poza sezonem, bo wszyscy są razem w Londynie. W każdym razie — dorzuciła Louisa od niechcenia — jeśli uganiał się po sezonie za jakąś panną, ja nic o tym nie słyszałam. Przebywał w swoich dobrach w Hampshire.

Podczas gdy Louisa spędziła zapewne zimę w Szkocji, marznąc w rodowym zamczysku.

— A teraz wrócił do Londynu — stwierdziła Annabel.

— Tak, a ponieważ stracił cały rok, chce znaleźć czym prędzej kogoś odpowiedniego. — Louisa popatrzyła na cioteczną siostrę z mieszaniną współczucia i bezradności. — Jeśli zainteresował się tobą, nie będzie tracił czasu na zaloty!

Annabel wiedziała, że to prawda. I że jeśli hrabia się oświadczy, bardzo trudno jej będzie odmówić. Dziadkowie dali już wnuczce do zrozumienia, że popierają to małżeństwo. Mama z pewnością pozwoliłaby jej dać kosza hrabiemu... ale przecież znajdowała się sto mil stąd. A poza tym choćby słowami ją zapewniała, że wcale nie musiała wychodzić za hrabiego, matczyne oczy powiedzą jej prawdę.

Będzie w nich miłość, ale także troska. Ostatnio twarz mamy była zawsze zatroskana. W pierwszym roku po śmierci taty malowały się na niej przede wszystkim ból i tęsknota za zmarłym, ale teraz zostały już tylko troska i lęk. Annabel pomyślała, że mama nieustannie martwi się o to, by jakoś wyżywić swoją rodzinę, i nie ma już nawet czasu, by opłakiwać męża.

Gdyby lord Newbury naprawdę chciał się ożenić z Annabel, mógłby udzielić pomocy finansowej jej bliskim — a to byłaby wielka ulga dla matki. Na przykład, zapłaciłby czesne za braci swojej żony. I zadbałby o to, żeby jej siostry miały posag.

Annabel postanowiła, że nie wyrazi zgody na małżeństwo z hrabią, póki Newbury jej tego nie obieca. Najlepiej na piśmie.

Ale stanowczo zbyt daleko wybiega myślą! Hrabia nie poprosił dotąd, by została jego żoną. A ona nie zdecydowała się jeszcze, czy odpowie mu „tak”.

...A może już się zdecydowała?

Koniec wersji demonstracyjnej

Przypisy

[1] Funt angielski to niecałe pół kilograma (przyp. red.).

Spis treści:

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

1

Przypisy