Redakcja stylistyczna

Joanna Złotnicka

Korekta

Barbara Cywińska

Joanna Gomółka

Ilustracja na okładce

© Tom Hallman

Zdjęcie autora

© Rob Greer

Tytuł oryginału

Fargo Adventure #3. The Kingdom

Copyright © 2011 by Sandecker, RLLLP

All rights reserved.

By arrangement with Peter Lampack Agency, Inc.

551 Fifth Avenue, Suite 1613,

New York, NY 10176-0187 USA.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4490-7

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Prolog

Zapomniany kraj

Czy mogę być ostatnim ze stu czterdziestu Strażników? Ta ponura myśl nie dawała Dhakalowi spokoju.

Główne siły najeźdźców wtargnęły do jego ojczyzny od wschodu osiem tygodni wcześniej. Pokonawszy wzgórza, zalały doliny, gdzie równały z ziemią wioski i wycinały w pień wszystkich na swej drodze.

Konnicy i piechocie wroga towarzyszyły elitarne oddziały, które miały tylko jedno zadanie: zlokalizować świętego Theuranga i dostarczyć go królowi. W przewidywaniu tego Strażnicy relikwii niepostrzeżenie zabrali ją z miejsca jej kultu i wywieźli.

Dhakal zwolnił do kłusa, zjechał ze szlaku między drzewa i zatrzymał konia na ocienionej polanie. Zeskoczył z siodła, a gdy jego wierzchowiec skierował się do pobliskiego strumienia, by ugasić pragnienie, ruszył za nim i sprawdził skórzane pasy mocujące sześcienny kufer do zadu zwierzęcia.

Skrzynia zawierająca bezcenny ładunek była istnym cudem techniki. Zbudowano ją tak solidnie, że mogła wytrzymać upadek z wysoka na skałę lub wielokrotne uderzanie maczugą bez najmniejszego śladu pęknięcia. Miała wiele zamków, ukrytych i skonstruowanych tak przemyślnie, że prawie nie do otwarcia.

Żaden z dziesięciu Strażników w drużynie Dhakala nie zdołałby otworzyć tego niezwykłego kufra; żaden też nie wiedział, czy w jego skrzyni znajduje się oryginalna relikwia. Zaszczyt, albo może przekleństwo, poznania prawdy spotkał tylko Dhakala. Nie wiedział, dlaczego właśnie jemu powierzono świętego Theuranga, lecz doskonale zdawał sobie sprawę z ogromnej odpowiedzialności, jaka na nim spoczęła. Miał strzec bezcennej relikwii i wkrótce, jeżeli dopisze mu szczęście, znajdzie bezpieczne miejsce do jej ukrycia.

Wymknął się ze swoją drużyną ze stolicy prawie dziewięć tygodni temu, zaledwie godziny przed pojawieniem się najeźdźców. Przez dwa dni pędzili konno na południe, oddalając się od płonących wiosek i pól. Trzeciego dnia rozdzielili się i każdy Strażnik podążył w ustalonym zawczasu kierunku. Większość nadal oddalała się od linii natarcia najeźdźców, ale niektórzy zawrócili w jej stronę. Wszyscy oni — wraz ze swymi skrzyniami służącymi za przynętę — trafili w ręce wrogów i albo już nie żyli, albo cierpieli straszliwe męki, gdyż żądano od nich ujawnienia, jak otwiera się kufer, a przecież żaden nie znał odpowiedzi na to pytanie.

Dhakal miał rozkaz jechać na wschód, ku wstającemu słońcu, i utrzymywał ten kierunek od sześćdziesięciu jeden dni. Okolice, które teraz przemierzał, bardzo różniły się od suchego górzystego kraju, gdzie dorastał. Tutaj też wznosiły się góry, lecz porastały je gęste lasy, a w dolinach między szczytami lśniły liczne jeziora. O wiele łatwiej było się tu ukryć, ale że Dhakal nie znał terenu, znacznie wolniej posuwał się naprzód. No i groziło mu wpadnięcie w zasadzkę, nim zdążyłby umknąć.

Już pięć razy obserwował z ukrycia, jak pościg przejeżdża tuż obok niego, a dwukrotnie starł się z jeźdźcami wroga. Chociaż wyczerpany i sam przeciwko kilkunastu, pokonał przeciwników. Ciała i oręż wrogów zakopał, a ich konie rozpędził.

Od trzech dni nie widział ani nie słyszał pościgu. Nieliczni miejscowi, których spotkał na swojej drodze, nie zwracali na niego uwagi, zapewne dlatego, że nie różnił się od nich zbytnio ani rysami twarzy, ani posturą. Intuicja podpowiadała mu, żeby jechał dalej, że nie oddalił się wystarczająco od...

Po drugiej stronie strumienia, w odległości może pięćdziesięciu metrów, rozległ się trzask złamanej gałązki. Ktoś inny zlekceważyłby ten odgłos, ale Dhakal wiedział, że to jakiś jeździec przedziera się przez gęste zarośla. Spojrzał na swego konia, który, zaalarmowany niespodziewanym dźwiękiem, przestał pić, uniósł łeb i zastrzygł uszami.

Od strony szlaku dobiegł chrzęst żwiru pod kopytami. Dhakal wyciągnął łuk z pochwy na plecach i strzałę z kołczana i przykucnąwszy w wysokiej trawie, częściowo ukryty za nogami swego wierzchowca, spojrzał pod brzuchem zwierzęcia w poszukiwaniu jakiegokolwiek ruchu. Nic. Popatrzył w prawo. Wąski szlak, ledwo widoczny między drzewami, był pusty. On jednak nie rezygnował, pewny tego, co usłyszał. Obserwował i czekał. Nie musiał czekać długo.

Po niespełna minucie znów rozległ się cichy chrzęst.

Dhakal nasadził strzałę na cięciwę łuku.

Chwilę później na szlaku ukazał się koń. Przeszedł stępa kilka metrów, po czym się zatrzymał. Dhakal widział tylko nogi jeźdźca i jego dłonie w czarnych rękawicach oparte na łęku siodła. Gdy jeździec szarpnął wodze, które wcześniej trzymał luźno, koń zarżał i tupnął kopytem.

Dhakal nie miał wątpliwości, że to zamierzony manewr, mający na celu odwrócenie uwagi. Atak nastąpi od strony lasu.

Napiął łuk, wycelował i wypuścił strzałę. Grot utkwił w górnej części uda jeźdźca, tuż pod biodrem. Mężczyzna chwycił się za nogę i z głośnym krzykiem spadł z siodła. Dhakal wiedział, że trafił. Strzała przebiła tętnicę udową; mężczyzna został wyłączony z walki i skona za kilka minut.

Nadal w przysiadzie, Dhakal obrócił się na pięcie, jednocześnie wyciągając z kołczana trzy następne strzały. Dwie położył na ziemi przed sobą, trzecią nasadził na cięciwę. W odległości dziesięciu metrów dostrzegł trzech wojowników, którzy skradali się przez zarośla z mieczami w dłoniach. Wycelował w jednego z nich i strzelił. Mężczyzna upadł. Dhakal szybko wypuścił dwie następne strzały. Drugiego mężczyznę trafił prosto w pierś, a trzeciego w szyję. Wtedy zza kępy drzew wypadł czwarty wojownik i z okrzykiem bojowym natarł na Dhakala. Był już prawie przy brzegu strumienia, gdy kolejna celnie wymierzona strzała położyła go trupem.

W lesie zaległa cisza.

Tylko czterech? — zastanawiał się Dhakal. Nigdy przedtem nie wysyłali mniej niż dziesięciu.

Jakby w odpowiedzi na jego zdziwienie, na szlaku za nim rozbrzmiał tętent kopyt. Dhakal odwrócił się i zobaczył, jak rząd jeźdźców mija galopem martwego towarzysza. Trzech... czterech... siedmiu... Naliczył dziesięciu i wciąż ich przybywało. Przewaga wrogów była miażdżąca. Dhakal wskoczył na siodło, napiął łuk i odwrócił się w momencie, gdy pierwszy jeździec wypadł spomiędzy drzew na polanę.

Dhakal błyskawicznie wycelował i strzelił. Grot strzały utkwił w prawym oku mężczyzny. Siła trafienia wyrzuciła go z siodła, tak że upadł prosto pod nogi konia następnego jeźdźca. Wierzchowiec stanął dęba i cofnął się, blokując pozostałe, które zaczęły na siebie wpadać. Atak się załamał.

Dhakal wbił pięty w boki swojego konia. Wierzchowiec posłusznie skoczył z brzegu do wody i pomknął w dół strumienia.

Dhakal szybko zdał sobie sprawę, że tym razem nie wydostanie się z zasadzki. Wrogowie śledzili go od jakiegoś czasu i zdołali otoczyć.

Przez plusk płytkiej wody pod kopytami konia słyszał odgłosy świadczące, że część jeźdźców przedziera się przez las na prawym brzegu strumienia, a część podąża szlakiem biegnącym wzdłuż lewego brzegu.

Dhakal zbliżał się do miejsca, gdzie strumień skręcał w prawo. Drzewa porastające brzeg były tu gęściejsze i zasłaniały słońce, tak że znajdował się w półmroku. Usłyszał za plecami głośny okrzyk. Obejrzał się przez ramię i zobaczył czterech jeźdźców prowadzących pościg. Zerknął w prawo i dostrzegł ruchome cienie koni między drzewami. Wrogowie najwyraźniej chcieli, żeby nadal jechał wzdłuż strumienia. Ale dlaczego?

Odpowiedź nadeszła chwilę później, gdy dotarł do zakrętu. Strumień stał się czterokrotnie szerszy, a kolor wody wskazywał, że jest również znacznie głębszy. Dhakal skierował konia w lewo, ku piaszczystemu brzegowi, ale wtedy z lasu wypadło pięciu jeźdźców i ruszyło prosto na niego. Dwaj pochylali się w siodłach z ustawionymi poziomo kopiami, a trzej pozostali siedzieli prosto z napiętymi łukami gotowymi do strzału. Dhakal przywarł do szyi konia i szarpnął wodze w prawo, by zawrócić. Pokonał zaledwie kilka metrów, gdy spomiędzy drzew na przeciwległym brzegu wyłonił się drugi rząd jeźdźców, również uzbrojonych w kopie i łuki, a rozciągnięta w tyralierę trzecia drużyna konnicy galopowała wzdłuż strumienia.

Jakby na sygnał, wszystkie trzy grupy najpierw zwolniły do kłusa, a potem się zatrzymały. Z kopiami i łukami w gotowości przeciwnicy obserwowali Dhakala.

A on zastanawiał się, dlaczego stanęli.

I wtedy usłyszał ogłuszający huk wody.

Wodospad.

Jestem w pułapce, uświadomił sobie.

Zawrócił konia, a gdy dotarł do zakrętu strumienia, ściągnął wodze i wierzchowiec posłusznie stanął. Dhakal podążył wzrokiem za bystrym nurtem. Pięćdziesiąt metrów przed sobą zobaczył mgiełkę kłębiącą się nad powierzchnią i kipiel wśród skał na krawędzi wodospadu.

Odwrócił się w siodle. Ścigający go ludzie nie ruszyli się, z wyjątkiem jednego jeźdźca w ozdobnej zbroi. Dhakal domyślił się, że to dowódca.

Mężczyzna zatrzymał się w odległości kilku metrów od niego i uniósł ręce, by pokazać, że nie jest uzbrojony. Zaczął coś mówić, a właściwie wołać, próbując przekrzyczeć huk wodospadu.

Dhakal nie rozumiał jego języka, ale ton był niewątpliwie pojednawczy. Mężczyzna zapewne mówił, że dalsza ucieczka nie ma sensu. Walczyłeś dzielnie, spełniłeś swój obowiązek. Poddaj się, a będziesz traktowany sprawiedliwie.

Kłamstwo, uznał Dhakal. Będą go torturować, a potem zabiją. Prędzej polegnie w walce, niż pozwoli, by Theurang wpadł w ręce wrogów.

Dhakal obrócił konia tak, by znaleźć się twarzą do przeciwników, po czym bardzo wolno zdjął z pleców łuk i cisnął go do strumienia. To samo zrobił z kołczanem, z długim i krótkim mieczem i wreszcie ze sztyletem przy pasie.

Dowódca nieprzyjacielskiego oddziału skinął głową, odwrócił się w siodle i krzyknął coś do swoich ludzi. Gdy jeźdźcy, jeden po drugim, unieśli kopie i wsunęli łuki do pochew, znów spojrzał na Dhakala i przywołał go gestem.

Dhakal uśmiechnął się, ale zamiast spełnić polecenie, pokręcił przecząco głową, szarpnął wodze w prawo, by obrócić swego wierzchowca, i wbił mu pięty w boki.

Koń stanął dęba, zarżał i pocwałował w kierunku spienionej kipieli nad głębokim wodospadem.

Pustkowie przy granicy chińskiej prowincji Xizang

za panowania dynastii Qing, rok 1677

Giuseppe zobaczył tuman kurzu na wschodnim horyzoncie wcześniej niż jego starszy brat. Szeroka na półtora kilometra i ograniczona zboczami wąskiej doliny ściana brunatnego pyłu kierowała się prosto na nich. Nie odrywając od niej wzroku, klepnął brata w ramię.

Francesco Lana de Terzi z Brescii w Lombardii we Włoszech odwrócił się od planów, które właśnie studiował, i spojrzał we wskazanym kierunku.

— Czy to burza? — spytał Giuseppe, wyraźnie zaniepokojony.

— W pewnym sensie — odparł Francesco. — Ale nie tego rodzaju, co myślisz.

Tuman kurzu nie zwiastował kolejnej burzy piaskowej, do jakich przywykli przez ostatnie pół roku, lecz raczej wizytę oddziału niebezpiecznych jeźdźców.

Francesco ścisnął uspokajająco ramię młodszego brata.

— Nie lękaj się — rzekł. — Spodziewałem się ich, choć przyznaję, że nie tak wcześnie.

— To on? — wychrypiał Giuseppe. — To on nadjeżdża? Nie powiedziałeś mi.

— Nie chciałem cię martwić — wyjaśnił Francesco. — Ale bez obaw. Mamy jeszcze czas.

Osłonił dłonią oczy przed słońcem i przez dłuższą chwilę obserwował zbliżający się tuman kurzu. Wiedział, że w tej krainie odległości bardzo trudno oszacować. Terytorium pozostające pod rządami dynastii Qing rozciągało się daleko poza horyzont. Podczas dwóch lat spędzonych w tym kraju Francesco i jego brat widzieli dżungle, lasy i pustynie, ale kraina pokryta górami, której nazwę wymawiano i pisano na kilkanaście różnych sposobów, wydawała się całkiem zapomniana przez Boga i ludzi.

Krajobraz przypominał ogromne pofałdowane płótno w tylko dwóch kolorach: brązowym i szarym. Nawet w płynących dolinami rzekach woda była szara. A w rzadkie bezchmurne dni zadziwiająco błękitne niebo zdawało się jedynie podkreślać ponurą barwę suchej, spopielałej ziemi.

I jeszcze ten wiatr, pomyślał Francesco i aż się wzdrygnął. Nieustanie gwizdał wśród skał, tworząc wiry kurzu mające tak niesamowite kształty, że miejscowi uważali je za duchy, które przybyły na ziemię, by porwać ich dusze. Jeszcze pół roku temu Francesco, naukowiec z natury i wykształcenia, drwił z tych zabobonów. Teraz już nie był taki pewien, że to zabobony. Słyszał zbyt wiele dziwnych odgłosów w nocy.

Jeszcze kilka dni, pocieszał się, i będziemy mieć potrzebne środki. Wiedział jednak, że to nie jest tylko kwestia czasu. Zawarł pakt z diabłem. Ale uczynił to ze szlachetnych pobudek i miał nadzieję, że Bóg będzie o tym pamiętał, kiedy nadejdzie Dzień Sądu.

Przyglądał się ścianie kurzu jeszcze przez kilka sekund. Wreszcie opuścił rękę i powiedział do brata:

— Są jakieś trzydzieści kilometrów stąd. Mamy jeszcze co najmniej godzinę. Dokończmy naszą pracę.

Odwrócił się i przywołał gestem przysadzistego krzepkiego mężczyznę w grubo tkanej czarnej tunice i szerokich spodniach. Hao, główny majster i tłumacz Francesca, podbiegł do niego.

— Jestem, panie! — powiedział mocno akcentowanym, ale znośnym włoskim.

Francesco westchnął. Już dawno zrezygnował z prób nakłonienia Hao, aby mówił mu po imieniu, ale wciąż miał nadzieję, że przynajmniej przestanie on być taki oficjalny.

— Każ ludziom się pospieszyć — polecił. — Nasz gość wkrótce przybędzie.

Hao spojrzał na horyzont i zobaczywszy to, co Giuseppe wskazał kilka minut wcześniej, energicznie skinął głową.

— Tak jest, panie!

Odwrócił się i biegnąc w stronę kilkudziesięciu mężczyzn, którzy kręcili się po polanie na szczycie wzgórza, zaczął wydawać im rozkazy.

Była to właściwie nie polana, lecz dach wewnętrznego dziedzińca gompy. Miał kształt kwadratu o długości około stu kroków, a otaczały go ze wszystkich stron mury z wieżami strażniczymi, ciągnące się po zboczach wzgórza aż do dna doliny niczym kolce na grzbiecie jaszczurki.

Francesco wiedział, że większość gomp to ufortyfikowane ośrodki nauczania, ale mieszkańcy tej twierdzy nie uprawiali nauki, tylko żołnierkę. Domyślał się, że nieprzypadkowo on i Giuseppe właśnie tutaj mieli ukończyć prace nad machiną, którą ich dobroczyńca nazwał „Wielkim Smokiem”.

Na polanie rozbrzmiewało stukanie drewnianych młotków, którymi robotnicy Hao wbijali ostatnie paliki w twardą ziemię. Po dziesięciu minutach odgłosy umilkły i Hao wspiął się na szczyt wzgórza, gdzie stali Francesco i Giuseppe.

— Skończyliśmy, panie — oznajmił.

Francesco, wiedząc, że projekt na papierze to jedno, a gotowe dzieło to zupełnie co innego, cofnął się o kilka kroków i dokładnie przyjrzał konstrukcji.

Dwunastometrowy namiot ze śnieżnobiałego jedwabiu wsparty na zewnątrz palikami z pomalowanego na czerwono bambusa zajmował trzy czwarte polany i wyglądał jak zamek zbudowany z obłoków. Francesco był zadowolony.

— Dobra robota — pochwalił Hao i zwrócił się do brata: — Jak sądzisz, Giuseppe?

— Wspaniała — odparł młodszy Lana de Terzi.

Francesco skinął głową.

— Miejmy nadzieję, że to, co znajduje się w środku, jest jeszcze bardziej imponujące — powiedział.

Chociaż sokoloocy strażnicy gompy z pewnością dostrzegli zbliżających się gości wcześniej niż Giuseppe, zadęli w rogi, dopiero gdy orszak był zaledwie kilkaset metrów od twierdzy. Francesco przypuszczał, że zarówno kierunek, z którego nadciągnęli jeźdźcy, jak i ich wcześniejsze przybycie były podyktowane taktyką. Ponieważ większość posterunków wroga znajdowała się na zachodzie, nadjechali od wschodu, aby tuman kurzu wzbijanego przez galopujące konie zasłonił wzgórze z gompą na szczycie. Dzięki temu przeciwnik nie zdążył zorganizować zasadzki. Znając swego dobroczyńcę, Francesco był pewien, że jego ludzie potajemnie obserwowali gompę, czekając, aż zmieni się kierunek wiatru i nieprzyjacielskie patrole nieco się oddalą.

Nasz patron to przebiegły człowiek, pomyślał. Przebiegły i niebezpieczny.

Kilka minut później Francesco usłyszał chrzęst żwiru pod butami na krętej ścieżce poniżej polany. Nad skałami wokół niej unosił się kurz. Nagle odgłosy kroków umilkły i zapadła głucha cisza. Nie zdziwiło to Francesca, ale to, co nastąpiło później, było dla niego kompletnym zaskoczeniem.

Rozległ się krótki rozkaz z niewidocznych ust i na polanę wbiegły dwa tuziny żołnierzy, akcentując każdy krok rytmicznym stęknięciem. Z ponurymi minami, uzbrojeni w trzymane poziomo kopie, zaczęli zapędzać oniemiałych robotników za namiot. Gdy skończyli, unieśli kopie pionowo i ustawili się w regularnych odstępach wokół polany, zwróceni twarzami na zewnątrz.

Na ścieżce poniżej rozległ się kolejny gardłowy rozkaz i chrzęst żwiru pod opancerzonymi sandałami. Formacja w kształcie rombu, złożona z członków cesarskiej gwardii przybocznej w czerwono-czarnych bambusowych zbrojach, wmaszerowała na polanę i ruszyła w stronę Francesca i Giuseppe. W odległości kilku metrów od Włochów oddział stanął i żołnierze rozstąpili się, tworząc szpaler, w który wkroczył jeden mężczyzna.

Wyższy o trzy szerokości dłoni od swoich najroślejszych gwardzistów cesarz Kangxi z dynastii Qing, pełnomocnik Niebios, miał wyraz twarzy, przy którym ponure miny jego żołnierzy wydawały się pogodne.

Kangxi stanął trzy kroki od Francesca, przez kilka sekund przyglądał mu się uważnie, po czym przemówił.

Francesco chciał przywołać Hao, żeby tłumaczył, ale mężczyzna już stał u jego boku i szeptał mu do ucha:

— Cesarz pyta, czy jest pan zaskoczony jego wizytą.

— Bardzo zaskoczony — odparł Francesco — ale jeszcze bardziej uradowany, Wasza Wysokość.

Wiedział, że pytanie nie zostało rzucone ot tak. Kangxi z obsesyjną starannością obmyślał rozmaite wybiegi mające mu zapewnić bezpieczeństwo. Gdyby Francesco nie okazał zaskoczenia wcześniejszym przybyciem cesarza, ten natychmiast posądziłby go o szpiegostwo.

— Co to za konstrukcja, którą widzę przed sobą? — zapytał Kangxi.

— To namiot, Wasza Wysokość, mojego projektu. Nie tylko chroni Wielkiego Smoka, lecz również zasłania go przez wścibskimi spojrzeniami.

Cesarz skinął głową.

— Przekażesz plany mojemu osobistemu sekretarzowi. — Uniósł palec na znak, że sekretarz ma wystąpić naprzód.

— Wedle rozkazu, Wasza Wysokość — odrzekł Francesco.

— Czy niewolnicy, których ci dostarczyłem, spisują się należycie?

Francesco skrzywił się w duchu, bo po sześciu miesiącach, które on i Giuseppe spędzili z tymi ludźmi w wyjątkowo trudnych warunkach, uważał ich nie za niewolników, lecz raczej za przyjaciół. Nie powiedział tego głośno, świadomy, że taka więź byłaby środkiem nacisku, którego cesarz nie zawahałby się użyć.

— Spisują się doskonale, Wasza Wysokość — zapewnił. — Niestety czterech z nich straciło życie, gdy w ubiegłym tygodniu...

— Tak jest urządzony świat, że człowiek musi umrzeć — przerwał mu cesarz. — Oni zginęli w służbie swojego władcy, więc przodkowie powitają ich z dumą.

— Mój majster i tłumacz, Hao, jest wręcz nieoceniony.

Kangxi spojrzał na Hao, potem znów na Francesca i oznajmił:

— Rodzina tego człowieka zostanie wypuszczona z więzienia. — Uniósł palec i na ten znak jego osobisty sekretarz zrobił odpowiedni zapis na pergaminie, który trzymał w rękach.

Francesco wziął głęboki oddech i się uśmiechnął.

— Dziękuję Waszej Wysokości za dobroć.

— Kiedy „Wielki Smok” będzie gotowy?

— Za dwa dni.

— Masz czas do jutrzejszego świtu.

Powiedziawszy to, cesarz Kangxi odwrócił się i ruszył z powrotem wzdłuż szpaleru gwardzistów, którzy, jeden po drugim, zamykali za nim szyk. Gdy ostatni żołnierze wykonali w tył zwrot, oddział wymaszerował z polany.

Ledwo ich kroki i rytmiczne stęknięcia umilkły, Giuseppe wykrzyknął:

— Czy on oszalał? Do jutrzejszego świtu?

— Zdążymy — uspokoił go Francesco.

— Jak?

— Zostało nam jeszcze kilka godzin i to w zupełności wystarczy. Powiedziałem cesarzowi „dwa dni”, bo wiedziałem, że zażąda pozornie niemożliwego. Dzięki temu my będziemy gotowi na czas, a on dostanie to, czego chce.

Giuseppe uśmiechnął się szeroko.

— Spryciarz z ciebie, bracie. Dobra robota.

— Chodźmy, trzeba nadać ostateczny szlif „Wielkiemu Smokowi”.

W blasku pochodni przymocowanych do bambusowych słupów i pod czujnym okiem osobistego sekretarza cesarza, który stał w wejściu do namiotu z rękami skrzyżowanymi na piersi, pracowali przez całą noc. Hao, solidny majster, popędzał i instruował ludzi. Francesco i Giuseppe krążyli po namiocie, schylając się raz po raz, by sprawdzić to czy owo...

Linki z wolich ścięgien odwiązywano, zawiązywano na nowo i sprawdzano ich naprężenie; bambusowe elementy konstrukcji ostukiwano drewnianymi młotkami w poszukiwaniu pęknięć; jedwab oglądano uważnie, by wykryć ewentualne wady; spleciony z rattanu kadłub dźgano zaostrzonymi kijami, by ocenić jego odporność na atak nieprzyjaciela (uznawszy ją za niewystarczającą, Francesco kazał nanieść dodatkową warstwę czarnego lakieru na boki i przegrody). Wreszcie zatrudniony przez Giuseppe artysta malarz ozdobił dziób wizerunkiem smoczego pyska z wyłupiastymi ślepiami i wysuniętym rozdwojonym jęzorem.

Kiedy słońce zaczęło się wyłaniać zza wzgórz na wschodzie, Francesco kazał szybko dokończyć wszystkie prace, a potem dokładnie obejrzał machinę, od dziobu do ogona. Z rękami na biodrach, przechylając głowę to w lewo, to w prawo, przyglądał się każdemu centymetrowi powierzchni, szukając niedociągnięć. Nie znalazł żadnego. Wrócił do dziobu i energicznie skinął głową osobistemu sekretarzowi cesarza.

Mężczyzna dał nura pod połę namiotu i zniknął.

Godzinę później rozległy się znajome kroki cesarskiego orszaku. Gdy gwardziści utworzyli szpaler na polanie, Kangxi, odziany w szarą jedwabną tunikę, ruszył prosto do namiotu, a jego osobisty sekretarz i dowódca gwardii podążyli za nim.

Cesarz wszedł do środka i stanął jak wryty, wyraźnie oszołomiony.

Francesco, który znał władcę od dwóch lat, pierwszy raz widział go zaskoczonego. Ale właśnie takiej reakcji się spodziewał.

Przenikające przez białe ściany namiotu różowawe światło wschodzącego słońca sprawiało, że wnętrze było skąpane w nieziemskim blasku. Klepisko pokryto czarnymi dywanami, przez co obecni mieli wrażenie, że stoją na krawędzi otchłani.

Francesco Lana de Terzi był wprawdzie uczonym, ale miał też talent do urządzania widowisk.

Cesarz dał krok naprzód i — zawahawszy się na ułamek sekundy, gdy dotknął stopą krawędzi dywanu — podszedł do dziobu. Przyjrzał się wizerunkowi smoka i się uśmiechnął.

Uśmiech cesarza Francesco też zobaczył po raz pierwszy. Do tej pory widział tylko mniej lub bardziej ponure miny na jego twarzy.

Kangxi odwrócił się do Włocha i powiedział coś głosem pełnym emocji.

— Jest wspaniały! — przetłumaczył Hao. — Odsłoń go!

— Wedle rozkazu, Wasza Wysokość — rzekł Francesco.

Ludzie Francesca wyszli na zewnątrz i ustawili się wokół namiotu. Gdy na jego komendę przecięli linki, obciążone wzdłuż górnych krawędzi jedwabne ściany opadły w dół, a dach uniósł się i wydął niczym żagiel, zanim został ściągnięty na ziemię i zabrany z widoku.

Na środku polany stała latająca machina cesarza Kangxi — „Wielki Smok”. Francesco nie dbał o nazwę; wybrał taką, by zrobić przyjemność swemu dobroczyńcy, ale dla niego machina była po prostu prototypem z jego marzeń, prawdziwym lżejszym od powietrza aerostatem próżniowym.

Miała piętnaście metrów długości, trzy i pół szerokości i dziewięć wysokości. Górną część konstrukcji stanowiły cztery sfery z grubego jedwabiu naciągniętego na szkielety o trzyipółmetrowej średnicy, wykonane z cienkiego jak palec bambusa i zwierzęcych ścięgien. Każda sfera miała w dnie zawór połączony z metrową miedzianą rurą, biegnącą w dół do cienkiej bambusowej deski, do której spodu przymocowano osłonięty od wiatru koksownik na węgiel drzewny. Niżej, przywiązana zwierzęcymi ścięgnami do sfer, spoczywała pomalowana na czarno rattanowa gondola, wystarczająco długa, by pomieścić dziesięciu żołnierzy z zaopatrzeniem, ekwipunkiem i bronią oraz pilota i nawigatora.

Cesarz Kangxi stanął pod przednią sferą twarzą do paszczy smoka i uniósł ręce nad głowę, jakby podziwiał własne dzieło.

W tym momencie Francesco zrozumiał, że zawarł pakt z diabłem, i poczuł smutek i wstyd. Ten okrutny monarcha zamierzał wykorzystać „Wielkiego Smoka” do zabijania ludzi, żołnierzy i cywilów.

Uzbrojony w huŏ yào, proch strzelniczy — który w Europie stosowano dopiero od niedawna z umiarkowanym powodzeniem, a którego używanie w Chinach opanowano do perfekcji wieki temu — Kangxi będzie w stanie atakować z powietrza swoich wrogów kulami z muszkietów lontowych, bombami i pociskami plującymi ogniem. Będzie mógł to robić, pozostając poza zasięgiem przeciwników i poruszając się szybciej niż najbardziej rączy koń.

Prawda przyszła za późno, pomyślał Francesco. Machina śmierci jest w rękach cesarza i nie można już tego zmienić. Może gdyby zdołał zbudować prawdziwy aerostat próżniowy, udałoby mu się zrównoważyć nadchodzące zło. Ale tego dowie się dopiero w dniu Sądu Ostatecznego.

Otrząsnął się z zamyślenia, gdy zdał sobie sprawę, że cesarz stoi przed nim.

— Jestem zadowolony — oznajmił Kangxi. — Kiedy tylko pokażesz moim generałom, jak zbudować więcej takich machin, dostaniesz wszystko, co jest ci potrzebne do osiągnięcia własnego celu.

— Wasza Wysokość. — Francesco dwornie skłonił głowę.

— Czy „Wielki Smok” jest gotowy do lotu?

— Proszę wydać rozkaz, a będzie.

— Wydaję. Ale najpierw zmiana. Postanowiłem, mistrzu Lana de Terzi, że ty będziesz kierował „Wielkim Smokiem” podczas lotu próbnego. Twój brat zostanie tutaj z nami.

— Wasza Wysokość wybaczy, ale dlaczego?

— Abyśmy mieli pewność, że wrócisz. I aby uchronić cię przed pokusą przekazania „Wielkiego Smoka” moim wrogom.

— Wasza Wysokość, nigdy bym się ośmielił...

— Być może, ale teraz będziemy mieć pewność, że tego nie zrobisz.

— Wasza Wysokość, Giuseppe jest moim drugim pilotem i nawigatorem. Potrzebuję go.

— Mam oczy i uszy wszędzie, mistrzu Lana de Terzi. Twój zaufany majster, Hao, jest wyszkolony nie gorzej niż twój brat. Będzie ci towarzyszył — wraz z sześcioma moimi żołnierzami — na wypadek, gdybyś potrzebował... pomocy.

— Wasza Wysokość wybaczy, ale muszę się sprzeciwić...

— Nie wolno ci, mistrzu Lana de Terzi — odparł cesarz lodowatym tonem. Ostrzeżenie było wyraźne.

Francesco wziął uspokajający oddech.

— Dokąd mam polecieć? — spytał.

— Widzisz te szczyty na południu, te wysokie, sięgające niebios?

— Tak.

— Właśnie tam polecisz.

— Ależ Wasza Wysokość, to terytorium wroga!

— A gdzie można lepiej wypróbować machinę wojenną?

Francesco otworzył usta, żeby zaprotestować, lecz cesarz ciągnął dalej:

— U podnóża gór, nad strumieniem, znajdziesz złocisty kwiat — Hao wie, o jaki kwiat chodzi. Dostarcz mi go, zanim zwiędnie, a zostaniesz hojnie wynagrodzony.

— Wasza Wysokość, te góry są... — sześćdziesiąt kilometrów stąd, pomyślał Francesco, może nawet osiemdziesiąt — ...są za daleko na dziewiczą podróż. Może...

— Albo dostarczysz mi złocisty kwiat, zanim zwiędnie — przerwał mu Kangxi — albo nasadzę głowę twego brata na pal. Rozumiesz?

— Rozumiem.

Francesco odwrócił się do młodszego brata. Giuseppe, który słyszał całą rozmowę, był blady jak ściana. Podbródek mu drżał.

— Bracie — wykrztusił przez ściśnięte gardło — ja... ja się boję.

— Niepotrzebnie. Wrócę, zanim się obejrzysz.

Giuseppe wziął głęboki oddech, zacisnął zęby i wyprostował ramiona.

— Tak. Wiem, że ci się uda — rzekł, próbując panować nad drżącym głosem. — Nasze dzieło to cud i nikt nie jest lepszy od ciebie w pilotowaniu go. Jeśli dopisze nam szczęście, dzisiejszego wieczoru spożyjemy razem kolację.

— Bądź dobrej myśli — powiedział Francesco, obejmując brata.

Trwali w uścisku przez kilka sekund, po czym Francesco odsunął się i zwrócił do Hao.

— Każ rozpalić w koksownikach — polecił. — Startujemy za dziesięć minut!

Rozdział 1

Cieśnina Sundajska, Sumatra,

czasy współczesne

Sam Fargo cofnął przepustnicę do pozycji biegu jałowego. Gdy motorówka zatrzymała się, wyłączył silnik i łódź zaczęła się łagodnie kołysać z boku na bok.

Ćwierć mili morskiej od dziobu z wody wyrastał cel ich podróży, gęsto zalesiona wyspa z wysokimi górskimi szczytami, szerokimi dolinami w głębi lądu i nieregularną linią brzegową pełną wąskich zatoczek.

Siedząca na tyle łodzi Remi Fargo podniosła wzrok znad nieco eskapistycznej lektury — książki pod tytułem Azteckie kodeksy: przekazywana ustnie historia podboju i ludobójstwa — i spojrzała na męża.

— Jakiś problem?

Sam odwrócił się do żony i popatrzył na nią z podziwem.

— Po prostu rozkoszuję się malowniczym widokiem — odparł, poruszając znacząco brwiami.

Remi się uśmiechnęła.

— Bajerant. — Zamknęła książkę i położyła obok siebie na siedzeniu. — Ale daleko ci do serialowych amantów.

Sam wskazał głową książkę.

— Ciekawa?

— Ciężko się czyta, ale Aztekowie byli fascynującymi ludźmi.

— Bardziej, niż ktokolwiek sobie wyobraża. Kiedy skończysz? To następna pozycja na mojej liście lektur.

— Jutro albo pojutrze.

Ostatnio oboje mieli mało czasu na lektury, a głównym powodem była wyspa, na którą właśnie płynęli. Ten niewielki skrawek lądu między Sumatrą a Jawą pod każdym względem przypominał typowy tropikalny raj, ale od kilku miesięcy stał się terenem wykopalisk, więc wszędzie roiło się od archeologów, historyków, antropologów i, oczywiście, indonezyjskich urzędników. Podczas każdej wizyty na wyspie Sam i Remi musieli chodzić po platformach, które inżynierowie zawiesili na linach nad stanowiskiem archeologicznym, żeby ziemia nie osuwała się pod stopami ludzi próbujących zabezpieczyć znalezisko.

Odkrycie, którego Fargowie dokonali na Pulau Legundi, pomagało pisać na nowo historię Azteków i amerykańskiej wojny secesyjnej, oni zaś, jako szefowie nie tylko tego, lecz jeszcze dwóch innych projektów, musieli być na bieżąco z mnóstwem nadchodzących danych.

Uwielbiali to. Wprawdzie ich pasją było poszukiwanie skarbów — bezpośrednie działanie w terenie — ale oboje mieli solidne przygotowanie teoretyczne. On uzyskał dyplom inżyniera w Caltech, ona była absolwentką antropologii i historii w Boston College.

Sam poszedł w ślady nieżyjącego już ojca, jednego z czołowych inżynierów NASA, uczestniczących w realizacji programów kosmicznych. Jego matka Eunice, obecnie siedemdziesięciojednoletnia, mieszkała na Key West, gdzie była właścicielką i zarazem kapitanem łodzi czarterowej dla miłośników nurkowania z rurką i wędkowania na pełnym morzu. Rodzice Remi, przedsiębiorca budowlany i lekarka, autorka książek z dziedziny pediatrii, wiedli wygodne i spokojne życie emerytów w Maine, gdzie hodowali lamy.

Fargowie poznali się w Hermosa Beach w klubie jazzowym Lighthouse. Sam wpadł tam pewnego wieczoru na piwo i od razu zwrócił uwagę na Remi, która wybrała się do klubu z kolegami po kilkutygodniowych poszukiwaniach galeonu zatopionego w pobliżu zatoki Abalone.

Nie zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia, ale już tamtego wieczoru zaiskrzyło między nimi; rozmawiając i śmiejąc się przy drinkach, nie zauważali, jak mijają godziny, i siedzieli w Lighthouse do zamknięcia lokalu. Gdy pół roku później wzięli ślub, właśnie tam zorganizowali skromne przyjęcie weselne.

Zachęcony przez Remi, Sam zrealizował swój projekt argonowego skanera laserowego do wykrywania i rozpoznawania na odległość stopów metali pod ziemią i wodą. Okazało się, że był to strzał w dziesiątkę. Poszukiwacze skarbów, uniwersytety, rozmaite korporacje i firmy górnicze, a nawet Departament Obrony wręcz dobijały się o licencję i wkrótce Fargo Group Ltd osiągała siedmiocyfrowe zyski. Cztery lata później sprzedali firmę i dzięki tej transakcji byli ustawieni do końca życia. Nie chcieli jednak siedzieć bezczynnie. Zrobili sobie miesięczne wakacje, po czym założyli Fundację Fargo i wyruszyli na pierwszą wyprawę w poszukiwaniu zaginionego skarbu. Zakończyła się sukcesem, podobnie jak większość kolejnych. Zdobyte podczas tych wypraw bogactwa zawsze przeznaczali na rozmaite cele charytatywne.

Teraz patrzyli w milczeniu na wyspę przed nimi.

— Wciąż trudno to pojąć, prawda? — powiedziała Remi.

— Tak — zgodził się Sam.

Oboje doskonale zdawali sobie sprawę z wagi odkrycia, którego dokonali na Pulau Legundi, a które było efektem przypadkowego znalezienia dzwonu okrętowego u wybrzeża Zanzibaru. Archeolodzy, historycy i antropolodzy będą mieli zajęcie przez kilka, może nawet kilkanaście lat, a wnioski, do jakich dojdą, mogą zrewolucjonizować wiedzę o Aztekach.

Sama wyrwał z zamyślenia podwójny sygnał syreny okrętowej. Spojrzał w lewo i zobaczył jedenastometrowy kuter patrolowy z Sumatry. Był w odległości około pół mili morskiej i kierował się prosto na nich.

— Zapomniałeś zapłacić za paliwo w wypożyczalni łodzi? — spytała Remi.

— Nie, ale płaciłem fałszywymi rupiami.

— No i masz skutek.

Kuter zmniejszył dystans do ćwierć mili, skręcił w prawo, a potem zatoczył łuk i ustawił się równolegle trzydzieści metrów od ich burty. Ktoś zawołał przez głośnik po angielsku z indonezyjskim akcentem:

— Ahoj. Sam i Remi Fargowie?

Sam uniósł rękę w geście potwierdzenia.

— Proszę się przygotować. Mamy dla was pasażerkę.

Fargowie wymienili zdziwione spojrzenia; nikogo nie oczekiwali.

Kuter okrążył ich motorówkę i podszedł do jej lewej burty na odległość metra. Silnik zwolnił do biegu jałowego, a potem umilkł.

— Przynajmniej wyglądają przyjaźnie — mruknął Sam do żony.

— Na razie — mruknęła Remi.

Indonezyjski kuter patrolowy różnił się od tego, który podszedł do nich na wodach Zanzibaru. Tamten miał działka kaliber 12,7 milimetrów i groźnie wyglądających marynarzy uzbrojonych w kałasznikowy.

Na pokładzie rufowym kutra, między dwoma policjantami w niebieskich mundurach, stała drobna czterdziestokilkuletnia Azjatka o krótko ostrzyżonych włosach i pociągłej twarzy.

— Mogę wejść na pokład? — zapytała. Mówiła po angielsku niemal bezbłędnie, z ledwo słyszalnym akcentem.

Sam skinął głową.

— Proszę.

Dwaj policjanci wystąpili naprzód, jakby chcieli jej pomóc, ale zignorowała ich i jednym płynnym susem przeskoczyła z krawędzi nadburcia na pokład rufowy Fargów. Wylądowawszy miękko jak kotka, odwróciła się twarzą do Sama i Remi, która stała teraz u boku męża. Patrzyła na nich przez chwilę czarnymi jak węgle oczami, po czym wręczyła im wizytówkę. Widniały na niej tylko dwa słowa: Zhilan Hsu.

— Czym możemy służyć? — zapytała Remi.

— Mój pracodawca, Charles King, chciałby się z państwem zobaczyć.

— Obawiam się, że nie znamy pana Kinga.

— Czeka na państwa na pokładzie swojego samolotu w wydzielonej dla prywatnych czarterów części lotniska pod Palembang. Życzy sobie porozmawiać z państwem.

Choć angielszczyzna Zhilan Hsu była prawie idealna, brzmiała denerwująco sztywno, jakby mówił automat.

— Tę część rozumiemy — odparła Remi. — Ale kim jest Charles King i dlaczego chce się z nami spotkać?

— Pan King upoważnił mnie do poinformowania państwa, że chodzi o państwa znajomego, pana Franka Altona.

To przykuło uwagę Sama i Remi. Alton nie był tylko ich znajomym, lecz długoletnim bliskim przyjacielem. Służył kiedyś w policji w San Diego, potem został prywatnym detektywem. Sam poznał go na kursie dżudo. Fargowie, Frank i jego żona Judy raz w miesiącu jadali razem kolację.

— A z jakiego powodu interesuje go Frank Alton? — zapytał Sam.

— Pan King życzy sobie porozmawiać o tym z państwem osobiście.

— Jest pani bardzo tajemnicza — powiedziała Remi. — Może nam pani zdradzić dlaczego?

— Pan King życzy sobie...

— Porozmawiać z nami osobiście — dokończyła Remi.

— Tak, zgadza się.

Sam spojrzał na zegarek.

— Proszę przekazać panu Kingowi, że spotkamy się z nim o siódmej.

— To za cztery godziny — żachnęła się Zhilan. — Pan King...

— Będzie musiał zaczekać — dokończył Sam. — Mamy coś do załatwienia.

Na twarzy Zhilan Hsu, która dotąd zachowywała stoicki spokój, pojawił się wyraz gniewu, ale niemal natychmiast zniknął. Skinęła głową.

— O siódmej — powtórzyła. — Proszę być punktualnie.

Odwróciła się i zręcznie jak gazela przeskoczyła z pokładu motorówki na krawędź nadburcia kutra. Minęła policjantów i zniknęła w kabinie. Jeden z policjantów zasalutował Fargom. Dziesięć sekund później silnik łodzi patrolowej ożył i kuter odpłynął.

— Interesujące — stwierdził Sam.

— Ona jest naprawdę czarująca — powiedziała Remi. — Zwróciłeś uwagę na jej dobór słów?

Sam skinął głową.

— „Pan King upoważnił mnie... Pan King życzy sobie...” — zacytował. — Jeśli Zhilan Hsu dokładnie przytacza sformułowania swego mocodawcy, to możemy przypuszczać, że pan King jest równie sympatyczny.

— Wierzysz jej, że chodzi o Franka? Judy zadzwoniłaby do nas, gdyby coś mu się stało.

Chociaż podczas wypraw często znajdowali się w niebezpiecznych sytuacjach, codzienne życie Fargów upływało na ogół spokojnie. Ale niespodziewana wizyta Zhilan Hsu i tajemnicze zaproszenie uruchomiły ich wewnętrzne alarmy. Pułapka wydawała się mało prawdopodobna, nie mogli jednak wykluczyć takiej ewentualności.

— Sprawdźmy — zaproponował Sam.

Przyklęknął obok siedzenia sternika, sięgnął pod deskę rozdzielczą po swój plecak i wyjął telefon satelitarny z jednej z bocznych kieszeni. Wybrał numer i po kilku sekundach usłyszał kobiecy głos:

— Tak, panie Fargo?

— Myślałem, że tym razem mi się poszczęści — powiedział Sam. Mieli stały zakład z Remi, że pewnego dnia zdołają zaskoczyć Selmę Wondrash i ona zwróci się do któregoś z nich po imieniu.

— Nie dziś, panie Fargo.

Selma, szefowa ich zespołu badawczego, mistrzyni logistyki i strażniczka ich kryjówki, pochodziła z Węgier i mimo że mieszkała w Stanach od wielu lat, mówiła z lekkim akcentem, podobnie jak Zsa Zsa Gabor.

Kierowała Działem Zbiorów Specjalnych Biblioteki Kongresu, dopóki Fargowie nie zwerbowali jej obietnicą, że dostanie carte blanche i najnowocześniejsze środki. Jedyną pasją Selmy — poza akwarium i zajmującą całą szafkę w pracowni kolekcją herbat — były badania. Najszczęśliwsza była wtedy, gdy Fargowie dawali jej do rozwikłania jakąś zagadkę z zamierzchłej przeszłości.

— Kiedyś odezwiesz się do mnie po imieniu — rzekł Sam.

— Ale nie dziś — odparła.

— Która jest u was godzina?

— Około jedenastej. — Selma rzadko kładła się do łóżka przed północą i rzadko wstawała później niż o czwartej nad ranem. Mimo to nigdy nie sprawiała wrażenie śpiącej. — Co państwo dla mnie mają?

— Zagadkę, jak zwykle — odrzekł Sam i zrelacjonował wizytę Zhilan Hsu. — Wychodzi na to, że Charles King to ktoś namaszczony.

— Słyszałam o nim. Jest bogaty przez duże „B”.

— Poszukaj jakichś brudów w jego życiu osobistym.

— Coś jeszcze?

— Altonowie się nie odzywali?

— Nie — odparła Selma.

— Zadzwoń do Judy i dowiedz się, czy Frank jest za granicą — polecił Sam. — Ale zrób to dyskretnie. Jeśli jest jakiś problem, nie chcemy straszyć Judy.

— Kiedy spotykacie się państwo z Kingiem? — spytała Selma.

— Za cztery godziny. Selma się roześmiała.

— Do tego czasu będę wiedziała, jaki rozmiar koszuli nosi i jakie lody lubi najbardziej.

Koniec wersji demonstracyjnej

Spis treści:

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Prolog

Rozdział 1