Redakcja stylistyczna

Ewa Turczyńska

Korekta

Jolanta Kucharska

Katarzyna Pietruszka

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Jitka Saniova/Arcangel Images

Tytuł oryginału

A Discovery of Witches

Copyright © Deborah Harkness, 2011

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form. This edition published by arrangement with Viking, a member of Penguin Group (USA) Inc.

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4536-2

Wydanie I elektroniczne

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Leslie i Jake’owi,

i ich świetlanej przyszłości

Rozdział 1

Zanim poznałam Matthew, mogło się wydawać, że w moim życiu nie ma miejsca nawet na jeden dodatkowy element, a zwłaszcza na coś tak znaczącego jak wampir, który ma tysiąc pięćset lat. Wśliznął się on jednak do niezbadanych, pustych miejsc, kiedy nie patrzyłam.

Teraz, po jego odjeździe, byłam straszliwie świadoma jego nieobecności. Gdy tak siedziałam na dachu wieży strażniczej, łzy osłabiły moją determinację, żeby o niego walczyć. Niebawem wszędzie było pełno wody. Siedziałam w kałuży, której poziom się podnosił.

Pomimo zachmurzonego nieba nie padało.

Woda uchodziła ze mnie.

Z moich oczu wypływały zwyczajne łzy, puchły jednak w trakcie opadania, zamieniając się w cząsteczki wielkości śnieżnych kul, które uderzały w kamienny dach wieży i rozbryzgiwały wodę. Włosy opadły mi na ramiona ze strugami spływającymi po krzywiznach mojego ciała. Otworzyłam usta, żeby zaczerpnąć powietrza, ponieważ spływające po mojej twarzy strumienie zatykały mi nos, a tryskająca woda miała smak morza.

Przez warstwę mgiełki przyglądały mi się Marthe i Ysabeau. Twarz Marthe była posępna. Wargi Ysabeau poruszały się, ale szum tysiąca morskich muszli sprawiał, że nie mogłam jej słyszeć.

Wstałam, mając nadzieję, że woda przestanie cieknąć. Nie przestała jednak. Próbowałam powiedzieć obu kobietom, żeby pozwoliły wodzie unieść mnie razem z moim bólem i wspomnieniem Matthew, ale jedynym tego skutkiem był następny przypływ oceanu. Wyciągnęłam ręce, myśląc, że to pomoże wodzie wyciec ze mnie. Z czubków moich palców trysnęły jeszcze większe kaskady. Gest ten przywołał obraz ręki mojej matki wyciągniętej w kierunku ojca i wodne potoki się powiększyły.

W miarę jak woda lała się ze mnie, coraz mniej panowałam nad sobą. Nagłe pojawienie się Domenica przestraszyło mnie bardziej, niż byłam skłonna to przyznać. Matthew wyjechał. A ja przysięgłam walczyć o niego z wrogami, których nie byłam w stanie zidentyfikować i których nie rozumiałam. Widziałam teraz jasno, że Matthew ma za sobą przeszłość, na którą nie złożyły się domowe przyjemności, kominek, wino i książki. Ani nie rozwijała się wyłącznie na łonie lojalnej rodziny. Domenico zrobił aluzję do czegoś bardziej mrocznego, co było pełne nienawiści, zagrożenia i śmierci.

Ogarnęło mnie wyczerpanie i woda pociągnęła mnie w dół. Zmęczeniu towarzyszyło dziwne poczucie radości. Znalazłam się między śmiertelnością a czymś nieziemskim, co kryło w sobie obietnicę wielkiej niepojętej mocy. Gdybym się poddała wciągającej mnie fali, oznaczałoby to koniec Diany Bishop. Zamieniłabym się w wodę i rozpłynęła, aby znaleźć się wszędzie, uwolniona od ciała i bólu.

– Przepraszam cię, Matthew. – Moje słowa były tylko bulgotaniem, gdy woda podjęła swoje nieubłagane działanie.

W moim kierunku ruszyła Ysabeau i usłyszałam w mózgu ostry trzask. Chciałam ją ostrzec, ale moje słowa zgubiły się w hałasie przypominającym ryk fali przypływu walącej się na brzeg. Koło moich stóp podniósł się wiatr, wymiatając wodę z siłą nawałnicy. Uniosłam ręce do nieba, podczas gdy woda i wiatr układały się w lej, który otoczył mnie ze wszystkich stron.

Marthe chwyciła Ysabeau za rękę, poruszając szybko wargami. Matka Matthew próbowała się wyrwać, układając usta w słowo „nie”, ale Marthe nie puszczała, wpatrując się w nią bezustannie. Po kilku chwilach Ysabeau opuściła ramiona. Odwróciła się ku mnie i zaczęła śpiewać. Jej nieustępliwy, tęskny głos przeniknął przez wodę i wezwał mnie z powrotem do świata.

Wiatr zaczął zamierać. Miotana przez wichurę chorągiew de Clermontów wróciła do spokojnego powiewania. Kaskada z czubków moich palców stopniała do rozmiarów rzeki, potem strumyczka, wreszcie przestała wyciekać całkowicie. Fale spływające z moich włosów zamieniły się w bałwanki, a potem także zniknęły. W końcu z moich ust wydostał się tylko jęk zaskoczenia. Ostatnim śladem znikającego czarodziejskiego potopu były cieknące z moich oczu kule wody, które stanowiły pierwszy objaw jego mocy przetaczającej się przez moje ciało. Pozostałości wywołanego przeze mnie zalewu spłynęły w kierunku małych otworów u podstawy ścian opatrzonych blankami. Daleko, daleko w dole woda rozbryzgiwała się o grubą warstwę żwiru pokrywającego podwórze.

Gdy opuściły mnie resztki wody, poczułam się pusta jak wydrążona dynia i bardzo zmarznięta. Kolana ugięły się pode mną. Uderzyłam nimi boleśnie o kamienną posadzkę.

– Dzięki Bogu – mruknęła Ysabeau. – Omal jej nie straciłyśmy.

Trzęsłam się gwałtownie z wyczerpania i zimna. Kobiety podbiegły do mnie i podniosły mnie na nogi. Podtrzymując mnie z obu stron za łokcie, ruszyły w dół krętych schodów z szybkością, która przyprawiła mnie o drżenie. Gdy dotarłyśmy do sieni, Marthe skierowała się do pokoi zajmowanych przez Matthew, a Ysabeau pociągnęła mnie w odwrotnym kierunku.

– Moje są bliżej – rzuciła ostro Ysabeau.

– Poczuje się bezpieczniejsza, gdy znajdzie się bliżej niego – odparła Marthe.

Ysabeau fuknęła z poirytowaniem, ale ustąpiła.

U stóp schodów prowadzących do komnaty Matthew z ust Ysabeau popłynął barwny potok słów, który zabrzmiał zupełnie niestosownie w jej delikatnych ustach.

– Zaniosę ją – postanowiła, gdy skończyła już przeklinać syna, siły przyrody, potęgę świata oraz wielu bliżej nieokreślonych osobników o podejrzanym pochodzeniu, którzy brali udział w budowaniu wieży. Z łatwością mnie uniosła, choć byłam od niej wyższa i cięższa. – Nie pojmuję, dlaczego kazał zbudować takie kręte schody, do tego w dwóch oddzielnych kondygnacjach.

Marthe wetknęła moje mokre włosy w zgięcie łokcia Ysabeau i wzruszyła ramionami.

– Żeby było trudniej, oczywiście. Zawsze wszystko utrudniał. Sobie. I wszystkim innym.

Nikt nie pomyślał, żeby późnym popołudniem wejść na górę i zapalić świece, ale ogień ciągle się tlił i pokój zachował trochę ciepła. Marthe znikła w łazience. Odgłos lejącej się wody sprawił, że zatrwożona sprawdziłam palce. Ysabeau wrzuciła do paleniska dwa ogromne polana, jakby to były małe patyczki, odłamując długą drzazgę od jednego z nich, zanim zajęło się ogniem. Poruszyła nią węgle, które rozpaliły się płomieniem, a potem w ciągu paru sekund zapaliła nią tuzin świec. Przyjrzała mi się z zatroskaniem od stóp do głów w ich ciepłym blasku.

– Nigdy mi nie wybaczy, jeżeli się rozchorujesz – powiedziała, biorąc mnie za ręce i oglądając moje palce. Były znowu sinawe, ale nie od elektryczności. Tym razem posiniały z zimna i pomarszczyły się od czarodziejskiego potopu. Roztarła je energicznie między dłońmi.

Trzęsąc się ciągle tak, że dzwoniłam zębami, cofnęłam ręce, żeby się nimi objąć w próbie zachowania choć odrobiny ciepła, jaka pozostała w moim ciele. Ysabeau podniosła mnie bez ceregieli i popchnęła do łazienki.

– Powinnaś wziąć kąpiel – rzuciła szorstkim tonem.

Pomieszczenie pełne było pary. Marthe odwróciła się od wanny, żeby pomóc ściągnąć ze mnie ubrania. Prędko stanęłam naga, a one wsunęły mi pod pachy zimne dłonie wampirzyc i włożyły mnie do gorącej wody. Zetknięcie z nią było skrajnie szokujące. Krzyknęłam, starając się wydostać z głębokiej wanny.

– Pss... – Ysabeau odgarnęła włosy z mojej twarzy, podczas gdy Marthe wpychała mnie z powrotem do wody. – Ogrzejesz się w niej. Musimy cię rozgrzać.

Marthe trzymała straż przy jednym końcu wanny, a Ysabeau pozostała przy drugim, szepcząc uspokajająco i nucąc łagodnie i cicho. Przestałam dygotać dopiero po dłuższej chwili.

W pewnym momencie Marthe mruknęła coś po oksytańsku, wymieniając imię Marcusa.

Ysabeau i ja zaprzeczyłyśmy w tym samym momencie.

– Nic mi nie będzie. Nie mówcie Marcusowi, co się wydarzyło. Matthew nie powinien się dowiedzieć, że użyłam magii. Nie teraz – powiedziałam, dzwoniąc zębami.

– Trzeba tylko trochę czasu, żebyś się rozgrzała. – Głos Ysabeau był spokojny, ale jej mina zdradzała zaniepokojenie.

Powoli ciepło zaczęło odwracać zmiany, jakie czarnoksięska woda wywołała w moim ciele. Marthe dolewała ciągle do wanny świeżej gorącej wody w miarę, jak moje ciało ją chłodziło. Ysabeau chwyciła spod okna poobijany cynowy kufel i zaczęła polewać moją głowę i ramiona. Gdy głowa się rozgrzała, okręciła ją ręcznikiem i popchnęła mnie trochę głębiej do wody.

– Mocz się – rzuciła rozkazująco.

Marthe biegała między łazienką a sypialnią, nosząc ubrania i ręczniki. Narzekała, że nie mam piżam, tylko stare stroje do jogi, które przywiozłam, żeby w nich spać. Żadne z nich nie wydawały się jej wystarczająco ciepłe.

Ysabeau dotknęła odwrotną stroną dłoni moich policzków i czubka głowy. Kiwnęła głową.

Dopiero teraz pozwoliły mi wyjść z wanny. Spływająca ze mnie woda przypominała mi o dachu wieży strażniczej. Starałam się wpić palce nóg w posadzkę, żeby oprzeć się zdradliwej sile przyciągania żywiołów.

Marthe i Ysabeau owinęły mnie w ręczniki przyniesione prosto od kominka, które lekko pachniały dymem. Gdy znalazłam się w sypialni, udało się im w jakiś sposób osuszyć mnie, nie wystawiając na kontakt z powietrzem ani centymetra mojego ciała. Okręcały mnie na wszystkie strony ręcznikami, aż zaczęło promieniować ze mnie ciepło. Poczułam szorstkie pociągnięcia na włosach, po czym Marthe podzieliła je palcami na pasma i zaplotła w ciasny warkocz przylegający do mojej głowy. Strząsnęłam z siebie mokre ręczniki, żeby się ubrać. Ysabeau rzuciła je na krzesło koło ognia, wyraźnie nie przejmując się tym, że dotykają starego drewna i pięknych obić.

Kompletnie ubrana, usiadłam przy kominku i zaczęłam bezmyślnie wpatrywać się w ogień. Marthe znikła bez słowa w niższych rejonach zamku i wróciła z tacą maleńkich kanapek i parującym dzbankiem ziołowej herbaty.

– Zabieraj się do jedzenia. – To nie była prośba, ale rozkaz.

Podniosłam do ust jedną kanapkę i zaczęłam ją skubać po bokach.

Marthe zmrużyła oczy, widząc tę nagłą zmianę w moich zwyczajach.

– Jedz.

Posiłek smakował jak trociny, ale mimo to burczało mi w żołądku. Gdy przełknęłam dwie maleńkie kanapki, Marthe wcisnęła mi do rąk kubek. Nie musiała zachęcać mnie do picia. Gorący płyn zmył słone pozostałości wody w moim gardle.

– Czy to był czarnoksięski potop? – Poczułam dreszcz na wspomnienie całej tej wody, jaka ze mnie wypłynęła.

Ysabeau, która stała przy oknie, wpatrując się w ciemność na dworze, podeszła do kanapy po drugiej stronie kominka.

– Tak – potwierdziła. – Ale od dawna nie widzieliśmy, żeby wody było tak dużo.

– Dzięki Bogu, nie poszło to zwykłym tokiem – powiedziałam nieśmiało, upijając następny łyk herbaty.

– Większość dzisiejszych czarownic nie ma dość mocy, żeby wywołać taki potop. Potrafią podnosić fale na stawach i wywoływać deszcz, kiedy są chmury. – Ysabeau usiadła naprzeciwko mnie, przyglądając mi się z wyraźnym zainteresowaniem.

Stałam się wodą. Informacja, że to już się prawie nie zdarza, sprawiła, że poczułam się bezbronna. I jeszcze bardziej samotna.

Zadzwonił telefon.

Ysabeau sięgnęła do kieszeni i wyjęła małą czerwoną komórkę, która wyglądała zbyt jaskrawo i nowocześnie w zestawieniu z jej bladą skórą i klasycznymi beżowymi ubraniami.

– Słucham? Ach, dobrze. Cieszę się, że dotarłeś bezpiecznie na miejsce. – Mówiła po angielsku ze względu na mnie, kiwnęła też głową w moim kierunku. – Tak, czuje się dobrze. Właśnie się posila. – Wstała i podała mi aparat. – Matthew chciałby z tobą porozmawiać.

– Diana? – Głos Matthew był ledwo słyszalny.

– Tak? – Wolałam nie mówić za wiele z obawy, że mogłoby mi się wymknąć coś więcej niż słowa.

Matthew odetchnął z ulgą.

– Chciałem się tylko upewnić, że u ciebie wszystko dobrze.

– Twoja matka i Marthe bardzo się o mnie troszczą. – I nie zalałam całego zamku, pomyślałam.

– Jesteś zmęczona. – Dzielący nas dystans napełniał go niepokojem, toteż wychwytywał wszelkie niuanse naszej rozmowy.

– Tak. To był długi dzień.

– W takim razie kładź się spać – powiedział zaskakująco delikatnym tonem. Zamknęłam oczy, czując nagłe ukłucie łez. Tej nocy czekało mnie niewiele snu. Byłam zbyt zaniepokojona tym, co mógł zrobić w nie do końca przemyślanej heroicznej próbie zapewnienia mi bezpieczeństwa.

– Byłeś w laboratorium?

– Idę tam teraz. Marcus chce, żebym obejrzał wszystko dokładnie i upewnił się, że podjęliśmy konieczne środki ostrożności. Miriam sprawdziła zabezpieczenia w całym budynku. – To wszystko były półprawdy, ale wygłaszał je z pełnym przekonaniem. Wiedziałam, dlaczego to robi. Milczenie się przeciągnęło, aż stało się kłopotliwe.

– Nie rób tego, Matthew. Proszę cię, nie próbuj negocjować z Knoxem.

– Dopilnuję, żebyś była bezpieczna, zanim wrócisz do Oksfordu.

– W takim razie nie ma o czym mówić. Zdecydowałeś. Ja też. – Oddałam aparat Ysabeau.

Ysabeau zmarszczyła brwi, odbierając go ode mnie zimnymi palcami. Pożegnała się z synem, a jego odpowiedź zabrzmiała tylko jako oderwany, niezrozumiały odgłos.

– Dziękuję, że nie wspomniałaś mu o czarnoksięskim potopie – powiedziałam spokojnie, kiedy wyłączyła telefon.

– To ty powinnaś mu o tym powiedzieć, nie ja. – Ysabeau podeszła do kominka.

– Nie jest dobrze, jeśli próbuje się opowiedzieć o czymś, czego się nie rozumie. Dlaczego te moce ujawniają się właśnie teraz? Najpierw była wichura, potem wizje, a teraz woda. – Wzdrygnęłam się.

– Jakie wizje? – spytała wyraźnie zaciekawiona Ysabeau.

– Matthew nie mówił ci o tym? W moim DNA jest cała ta... magia – odparłam, zacinając się na tym słowie. – Testy ostrzegały, że mogę mieć wizje, i one zaczęły się pojawiać.

– Matthew nigdy by mi nie powiedział, co znalazł w twojej krwi... Z pewnością nie zrobiłby tego bez twojego zezwolenia, a prawdopodobnie także i z nim.

– Nawiedzały mnie tu, w tym zamku. – Zawahałam się. – Jak nauczyłaś się nad nimi panować?

– Matthew wyjawił ci, że miałam wizje, zanim zostałam wampirem? – Ysabeau pokręciła głową. – Nie powinien był tego robić.

– Byłaś czarownicą? – W tym mogło się kryć wyjaśnienie, dlaczego Ysabeau tak bardzo mnie nie lubi.

– Czarownicą? Nie. Matthew zastanawia się, czy byłam demonem, ale jestem pewna, że byłam zwyczajną kobietą. Także wśród ludzi zdarzają się wizjonerzy. Nie tylko magiczne istoty są w ten sposób pobłogosławione i jednocześnie przeklęte.

– Czy kiedykolwiek udało ci się zapanować nad darem jasnowidzenia i wyczuwać, że się zjawia?

– To przychodzi łatwiej. Pojawiają się znaki. Mogą być subtelne, ale nauczysz się je rozpoznawać. Pomagała mi też Marthe.

Był to jedyny szczegół dotyczący przeszłości Marthe, jaki poznałam. Nie po raz pierwszy zastanawiałam się, ile lat mają te kobiety i jakie zrządzenia losu zetknęły je ze sobą.

Marthe stała ze skrzyżowanymi rękami.

– Òc – powiedziała, rzucając Ysabeau czułe, opiekuńcze spojrzenie. – Będzie ci łatwiej, jeśli nie będziesz przeciwstawiać się wizjom, które cię nawiedzają.

– Jestem zbyt zszokowana, żeby z nimi walczyć – odparłam, myśląc o tym, co przytrafiło mi się w salonie i w bibliotece.

– Szok jest formą oporu, jaki stawia twoje ciało – stwierdziła Ysabeau. – Musisz się odprężyć.

– Trudno odprężyć się, gdy widzi się rycerzy w zbrojach i twarze kobiet, których się nigdy nie znało, wymieszane ze scenami z własnej przeszłości. – Moja szczęka zatrzeszczała od ziewnięcia.

– Jesteś zbyt wyczerpana, żeby teraz o tym myśleć. – Ysabeau się podniosła.

– Nie chce mi się spać. – Stłumiłam kolejne ziewnięcie odwrotną stroną dłoni.

Ysabeau przyjrzała mi się uważnie, niczym piękny sokół przypatrujący się polnej myszce. W jej oczach zamigotały figlarne błyski.

– Połóż się do łóżka, a opowiem ci, jak Matthew został moim synem.

Jej propozycja była zbyt kusząca, żeby się jej oprzeć. Zrobiłam, jak mi powiedziała, po czym Ysabeau przysunęła krzesło, a Marthe zajęła się talerzami i ręcznikami.

– Od czego mam zacząć? – Matka Matthew wyprostowała się na krześle i wpatrywała się w płomienie świec. – Nie mogę zacząć po prostu od mojego pojawienia się w tej historii, ale muszę sięgnąć do jego narodzin, tu w wiosce. Wiesz, pamiętam go, gdy był jeszcze dzieckiem. Jego ojciec i matka zjawili się tu, gdy Philippe, jeszcze za czasów króla Chlodwiga, postanowił się tu osiedlić. To jedyny powód, dla którego powstała wioska; żyli w niej gospodarze i rzemieślnicy, którzy zbudowali kościół i zamek.

– Dlaczego twój mąż wybrał to miejsce? – Uniosłam się trochę, opierając się na poduszkach i podciągając kolana pod kołdrą aż do piersi.

– Chlodwig obiecał mu ziemię, mając nadzieję, że zachęci to Philippe’a do zwalczania rywali króla. Mój mąż stawał to po jednej, to po drugiej stronie przeciwko tym, którzy byli w środku. – Ysabeau uśmiechnęła się w zamyśleniu. – Niewielu go na tym przyłapało.

– Czy ojciec Matthew był rolnikiem?

– Rolnikiem? – Na jej twarzy odmalowało się zaskoczenie. – Nie, był cieślą, tak jak Matthew... Zanim nie wyspecjalizował się we wznoszeniu kamiennych budowli.

Kamieniarz i murarz. Kamienie, z których zbudowano wieżę, pasowały do siebie tak gładko, że nie wyglądało na to, aby potrzebowały zaprawy. A potem te dziwnie zdobione kominy w kordegardzie Old Lodge, przy których wznoszeniu Matthew pozwolił po prostu jakiemuś rzemieślnikowi wypróbować jego umiejętności. Długie, smukłe palce wampira były dość silne, żeby otworzyć muszlę ostrygi czy zgnieść kasztana jadalnego. Jeszcze jedna jego cecha wskoczyła na miejsce w układance, doskonale uzupełniając obraz wojownika, naukowca i dworzanina.

– I obaj pracowali przy zamku?

– Nie przy tym – odparła Ysabeau i się rozejrzała. – To był prezent od Matthew, gdy było mi smutno, że muszę opuścić miejsce, które kochałam. Zburzył twierdzę, którą zbudował jego ojciec, i zastąpił ją nową. – Jej zielono-czarne oczy błysnęły rozbawieniem. – Philippe się wściekł, ale czas było wprowadzić jakąś zmianę. Pierwszy zamek wzniesiono z drewna i choć z biegiem lat dodawano kamienie, był trochę chwiejny.

Próbowałam objąć umysłem bieg wypadków od zbudowania pierwszej twierdzy i założenia wioski w VI wieku do wieży, którą Matthew wzniósł w XIII wieku.

Ysabeau zmarszczyła z niesmakiem nos.

– A potem Matthew postawił tę wieżę na tyłach po powrocie do domu, bo nie chciał żyć tak blisko rodziny. Nigdy jej nie polubiłam... Wyglądała na sentymentalny kaprys... Ale tak sobie życzył, więc mu na to pozwoliłam – powiedziała, wzruszając ramionami. – Taka śmieszna wieża. Nie podniosła obronności zamku. A on zbudował już wtedy dużo więcej wież, niż było trzeba.

Ysabeau ciągnęła dalej swoją opowieść, robiąc wrażenie, jakby tylko częściowo przebywała w XXI wieku.

– Matthew urodził się w wiosce. Był zawsze takim bystrym dzieckiem, tak ciekawym wszystkiego. Doprowadzał swojego ojca do szaleństwa, chodząc za nim do zamku i chwytając się narzędzi, belek i kamieni. W tamtych czasach dzieci wcześnie uczyły się zawodu, ale Matthew był rozwinięty nad swój wiek. Podjął pracę, gdy tylko mógł udźwignąć siekierę i nie zrobić sobie krzywdy.

Oczyma wyobraźni ujrzałam ośmioletniego chłopca o szarozielonych oczach i cienkich, długich nogach, biegającego po okolicznych wzgórzach.

– Tak. – Ysabeau uśmiechnęła się, jakby zgadzała się z moimi myślami. – Był naprawdę ślicznym dzieckiem. A także pięknym młodzieńcem. Matthew był niezwykle wyrośnięty jak na tamte czasy, choć nie tak wysoki, jak wtedy, gdy został wampirem. I miał przewrotne poczucie humoru. Zawsze udawał, że coś poszło źle albo że nie otrzymał instrukcji, jak wykonać jakąś krokiew czy fundament. Philippe nigdy nie przestał wierzyć niestworzonym historiom, jakie opowiadał mu Matthew. – W głosie Ysabeau pojawiła się wyrozumiałość. – Pierwszy ojciec Matthew zmarł, gdy chłopak ledwie skończył dwudziestkę. Jego pierwsza matka nie żyła już wtedy od dawna. Został sam i martwiliśmy się, czy znajdzie sobie kobietę, żeby osiedlić się z nią i założyć rodzinę.

– I wtedy poznał Blancę. – Ysabeau zawiesiła głos, spoglądając przed siebie spokojnie i bez niechęci. – Nie wyobrażasz sobie chyba, że nie kochały go kobiety. – Nie było to pytanie, ale stwierdzenie faktu. Marthe rzuciła Ysabeau złośliwe spojrzenie, ale się nie odezwała.

– Oczywiście, że nie – powiedziałam spokojnie, choć z ciężkim sercem.

– Blanca była w wiosce nowa. Służyła jednemu z mistrzów murarskich, których Philippe sprowadził z Rawenny, żeby zbudowali pierwszy kościół. Wyglądała tak, jak sugerowało jej imię; miała białą cerę, oczy koloru wiosennego nieba i włosy, które przypominały złotą przędzę.

Gdy poszłam po komputer Matthew, w mojej wyobraźni ukazała się blada piękna kobieta. Przedstawiony przez Ysabeau opis Blanki pasował do niej doskonale.

– Miała też słodki uśmiech, prawda? – szepnęłam.

Ysabeau otworzyła szerzej oczy.

– Tak.

– Wiem o tym. Widziałam ją, kiedy w zbroi w gabinecie Matthew odbiło się światło.

Marthe mruknęła ostrzegawczo, ale Ysabeau ciągnęła dalej:

– Czasami Blanca wydawała się tak delikatna, że obawiałam się, żeby się nie złamała, wyciągając wodę ze studni albo kopiąc warzywa. Przypuszczam, że właśnie ta delikatność przyciągnęła do niej mojego syna. On zawsze lubił kruche rzeczy. – Oczy Ysabeau prześliznęły się po mojej, bynajmniej nie kruchej sylwetce. – Pobrali się, gdy Matthew skończył dwadzieścia pięć lat i mógł już utrzymać rodzinę. Blanca miała wtedy dziewiętnaście lat. Oczywiście, stanowili piękną parę. Ciemna karnacja Matthew mocno kontrastowała ze śliczną bladością Blanki. Bardzo się kochali i ich małżeństwo było szczęśliwe. Ale nie mogli doczekać się dzieci. Blanca roniła jedno za drugim. Nie wyobrażam sobie, jak oni się czuli w swoim domu, oglądając tak wiele własnych dzieci, które umierały, zanim zdążyły wziąć pierwszy oddech.

Nie byłam pewna, czy wampiry mogą płakać, chociaż pamiętałam z mojej wcześniejszej wizji w salonie krwawą łzę na policzku Ysabeau. Teraz nie było łez, ale pełna żalu twarz Ysabeau wyglądała tak, jakby wampirzyca płakała.

– W końcu, po tylu latach prób i niepowodzeń, Blanca powiła dziecko. Był rok 531. Taki właśnie rok. Na południu pojawił się nowy król i znowu zaczęły się wojny. Matthew wyglądał na szczęśliwego człowieka, tak jakby śmiał mieć nadzieję, że to dziecko przeżyje. I przeżyło. Lucas urodził się na jesieni i został ochrzczony w niedokończonym kościele, który Matthew pomagał budować. Był to ciężki poród dla Blanki. Położna powiedziała, że będzie to jej ostatnie dziecko. Jednak Matthew zadowolił się tym, że ma tylko Lucasa. A jego syn przypominał ojca, miał jego czarne kręcone loki i spiczastą brodę... I te długie nogi.

– Co się stało z Blancą i Lucasem? – spytałam cicho. Znajdowaliśmy się zaledwie sześć lat od transformacji Matthew w wampira. Coś musiało się wydarzyć, bo inaczej nigdy by nie pozwolił, żeby Ysabeau zamieniła jego życie na nową egzystencję.

– Matthew i Blanca przyglądali się, jak ich syn rośnie i się rozwija. Matthew nauczył się pracować raczej w kamieniu niż w drewnie i właściciele ziemscy stąd aż po Paryż cenili go wysoko. Potem do wsi przyszła febra. Wszyscy zachorowali. Matthew przeżył. Blanca i Lucas nie. To było w 536, poprzedni rok był dziwny, rzadko świeciło słońce, a potem przyszła ciężka zima. Z nadejściem wiosny zjawiła się choroba, która zabrała Blancę i Lucasa.

– Mieszkańcy wioski nie dziwili się, dlaczego ty i Philippe pozostaliście zdrowi?

– Oczywiście, tak. Ale wtedy było więcej sposobów na wyjaśnienie takich zjawisk niż dzisiaj. Ludziom łatwiej przychodziło na myśl, że Bóg gniewa się na wioskę lub że zamek jest przeklęty, niż to, że wśród nich żyją manjasangowie.

– Manjasangowie? – Obracałam to słowo w ustach, próbując wymówić je tak jak Ysabeau.

– To dawna gwarowa nazwa wampirów, „pożeraczy krwi”. Byli tacy, którzy podejrzewali prawdę i szeptali o tym przy kominkach. Ale w tamtym okresie daleko groźniejsza wydawała się możliwość ponownego najazdu ostrogockich wojowników niż pan zamku, który był manjasangiem. Philippe obiecał wiosce osłonę w razie powrotu najeźdźców. Poza tym przyjęliśmy zasadę, żeby nigdy nie pożywiać się w pobliżu domu – wyjaśniła rzeczowo Ysabeau.

– Jak Matthew przyjął śmierć Blanki i Lucasa?

– Bardzo cierpiał. Był niepocieszony. Przestał jeść. Przypominał szkielet i wioska zwróciła się do nas o pomoc. Zaniosłam mu jedzenie – Ysabeau uśmiechnęła się do Marthe. Kazałam mu jeść i spacerowałam z nim, dopóki trochę się nie uspokoił. Gdy przestał sypiać, poszliśmy do kościoła i pomodliliśmy się za dusze Blanki i Lucasa. Matthew był wtedy bardzo religijny. Rozmawialiśmy o niebie i piekle, a on martwił się, gdzie mogą być ich dusze i czy mógłby je znowu odnaleźć.

Matthew był tak uprzejmy wobec mnie, gdy budziłam się przerażona. Czy noce poprzedzające jego przemianę w wampira były równie bezsenne, jak potem?

– Na jesieni wyglądał lepiej. Ale zima wcale nie okazała się łatwiejsza niż poprzednia. Ludzie byli głodni, a choroba szerzyła się nadal. Wszędzie zaglądała śmierć. Wiosna nie przyniosła ulgi. Philippe niepokoił się postępami przy budowie kościoła i Matthew pracował ciężej niż kiedykolwiek przedtem. Na początku drugiego tygodnia czerwca znaleziono go na posadzce pod sklepieniem, miał połamane nogi i grzbiet.

Wstrzymałam oddech na myśl o tym, że miękkie ludzkie ciało Matthew roztrzaskało się o twarde kamienie.

– Oczywiście, w żaden sposób nie mógł przeżyć upadku – ciągnęła cicho Ysabeau. – Był umierający. Kilku murarzy powiedziało, że się pośliznął. Inni mówili, że stał na rusztowaniu, a w chwilę potem spadł. Uważali, że Matthew rzucił się w dół, i zaczynali już rozmawiać o tym, że jako samobójca nie może zostać pochowany w kościele. Nie mogłam pozwolić, żeby umarł, ponieważ obawiałam się, że nie uniknie piekła. A on tak się martwił, żeby być razem z Blancą i Lucasem... Jak mógł zdecydować się na śmierć, bojąc się, że mógłby zostać rozłączony z nimi na całą wieczność?

– Postąpiłaś słusznie. – Ja sama nie byłabym w stanie zostawić go i odejść, bez względu na stan jego duszy. Porzucenie połamanego i cierpiącego ciała było nie do pomyślenia. Gdyby moja krew mogła go uratować, użyłabym jej.

– Tak myślisz? – Ysabeau pokręciła głową. – Nigdy nie byłam tego pewna. Philippe powiedział mi, że decyzja o tym, czy zrobić Matthew członkiem naszej rodziny, należy do mnie. Stworzyłam własną krwią inne wampiry i miałam je stwarzać także później. Ale Matthew był inny. Lubiłam go i wiedziałam, że bogowie dają mi szansę, żeby zrobić z niego moje dziecko. Byłabym odpowiedzialna za nauczenie go, jak wampir powinien zachowywać się w świecie.

– Czy Matthew się opierał? – spytałam, nie mogąc się powstrzymać.

– Nie – odparła. – Był nieprzytomny z bólu. Powiedzieliśmy wszystkim, żeby sobie poszli, tłumacząc, że chcemy sprowadzić księdza. Oczywiście nie zrobiliśmy tego. Philippe i ja podeszliśmy do Matthew i wyjaśniliśmy mu, że możemy sprawić, żeby żył wiecznie, bez bólu, bez cierpienia. Dużo później Matthew powiedział nam, że wziął nas za Jana Chrzciciela i Matkę Bożą, którzy przyszli i chcą zabrać go do nieba, żeby połączył się z żoną i dzieckiem. Kiedy dałam mu się napić mojej krwi, myślał, że jestem księdzem, który spełnia wobec niego ostatnią posługę.

W pokoju słychać było tylko mój spokojny oddech i trzaskanie polan w kominku. Chciałam, żeby Ysabeau opowiedziała mi ze szczegółami, jak tchnęła nowe życie w Matthew, ale bałam się o to poprosić, ponieważ mogło się tu kryć coś, o czym wampiry nie mówią. Być może sprawa ta była zbyt prywatna albo zbyt bolesna. Ysabeau opowiedziała mi niebawem wszystko bez proszenia.

– Napił się mojej krwi z taką łatwością, jakby się do tego urodził – powiedziała z szeleszczącym westchnieniem. – Matthew nie był jednym z tych ludzi, którzy odwracają twarz od zapachu albo widoku krwi. Własnymi zębami otworzyłam żyłę w nadgarstku i powiedziałam mu, że moja krew go uleczy. Wchłonął bez obaw zbawienny płyn.

– A potem? – szepnęłam.

– Potem... sprawiał trudności – odrzekła po krótkim zastanowieniu Ysabeau. – Wszystkie nowe wampiry są silne i bardzo zgłodniałe, ale nad nim niemal nie można było zapanować. Był wściekły, że jest wampirem. Bezustannie potrzebował pożywienia. Philippe i ja musieliśmy polować całymi dniami, żeby go zaspokoić. A jego ciało zmieniło się bardziej, niż się spodziewaliśmy. Wszystkie wampiry stają się wyższe, smuklejsze, silniejsze. Ja sama byłam dużo niższa, zanim zamieniłam się w wampira. Ale Matthew z cienkiego jak trzcinka mężczyzny przemienił się w podziwu godną istotę. Mój mąż był potężniej zbudowany niż mój nowy syn, ale z pierwszym dopływem mojej krwi Matthew niemal mu dorównał.

Zmusiłam się, żeby nie wzdrygnąć się na myśl o głodzie i wściekłości, jakie go opanowały. Nadal wpatrywałam się w jego matkę, ani na chwilę nie zamykając oczu w reakcji na tę nową wiedzę o nim. Matthew obawiał się właśnie tego, że dowiem się, kim był dawniej i jest nadal. I że poczuję do niego wstręt.

– Co go uspokoiło? – spytałam.

– Philippe zabrał go na polowanie – wyjaśniła Ysabeau – gdy tylko doszedł do wniosku, że Matthew nie będzie już zabijał wszystkiego, co mu wejdzie w drogę. Tropienie zaangażowało go umysłowo, a polowanie fizycznie. Prędko zaczął tęsknić bardziej za łowami niż za krwią, co jest dobrym znakiem u młodych wampirów. Oznaczało to, że nie jest już wiecznie zgłodniałą istotą, ale znowu kieruje się rozsądkiem. Potem trzeba już było tylko trochę czasu, aby odzyskał sumienie i zaczął myśleć, zanim uśmierci ofiarę. Wreszcie mogliśmy obawiać się u niego tylko napadów czarnych myśli, gdy na nowo odczuwał utratę Blanki i Lucasa i zwracał się do ludzi, żeby uśmierzyć swój głód.

– Czy coś mu wtedy pomagało?

– Czasami mu śpiewałam... Tę samą pieśń, którą nuciłam ci dziś wieczorem, a także inne. Często wydobywało go to z objęć cierpienia. Kiedy indziej Matthew znikał. Philippe zabronił mi śledzenia go i zadawania mu pytań po jego powrocie. – Ysabeau wpatrywała się we mnie czarnymi oczami. Nasze spojrzenia potwierdziły to, co obie podejrzewałyśmy. Że Matthew zatracał się w towarzystwie innych kobiet, szukając pociechy w ich krwi i dotyku rąk, które nie należały ani do matki, ani do żony.

– Jest taki opanowany – zamyśliłam się głośno. – Trudno wyobrazić go sobie w takim stanie.

– Matthew jest zdolny do odczuwania wielkich uczuć. To błogosławieństwo, ale i obciążenie kochać tak bardzo, że pozostaje wielki ból, gdy miłość się skończy.

W głosie Ysabeau kryła się groźba. Uniosłam z niedowierzaniem brodę i poczułam świerzbienie w palcach.

– W takim razie będę musiała dopilnować, żeby moja miłość nigdy go nie opuściła – powiedziałam z napięciem w głosie.

– Jak chcesz to zrobić? – zapytała uszczypliwie Ysabeau. – Chciałabyś zostać wampirem i brać udział w naszych polowaniach? – Roześmiała się, ale w jej głosie nie było radości. – Niewątpliwie to właśnie sugerował Domenico. Jedno zwykłe ukąszenie, wysuszenie twoich żył, wymiana twojej krwi na naszą. Kongregacja nie miałaby wtedy podstaw, żeby się wtrącać w nasze sprawy.

– Co masz na myśli? – spytałam zdrętwiała.

– Nie widzisz? – odparła opryskliwie Ysabeau. – Jeśli musisz być z Matthew, to stań się jedną z nas i uwolnij go, i zarazem siebie, od zagrożenia. Czarodzieje mogą sobie chcieć, żebyś pozostała w ich kręgu, ale nie będą mogli sprzeciwić się twojemu związkowi, jeśli zostaniesz wampirem.

Z gardła Marthe zaczął się wydobywać stłumiony charkot.

– Czy to dlatego Matthew odjechał? Czy Kongregacja nakazała mu, żeby zrobił ze mnie wampira?

– Matthew nigdy nie zamieniłby cię w jakiegoś mansajanga – wtrąciła pogardliwie Marthe, rzucając wściekłe spojrzenia.

– Rzeczywiście, nie. – Głos Ysabeau był lekko złośliwy. – Jak ci mówiłam, on zawsze lubił kruche rzeczy.

Na tym właśnie polegał jeden z sekretów, jakie Matthew ukrywał przed mną. Gdybym była wampirem, nie wisiałyby nad nami żadne zakazy i nie byłoby powodu, żeby się bać Kongregacji. Musiałabym zrobić tylko jedno: stać się kimś innym.

Zastanawiając się nad tą perspektywą, odczuwałam zaskakująco mało strachu. Mogłabym być z Matthew i przybyłoby mi nawet parę centymetrów wzrostu. Zrobiłaby to Ysabeau. Jej oczy błysnęły, gdy zauważyła, w jaki sposób unoszę dłoń do szyi.

Ale trzeba było zastanowić się nad moimi wizjami, by nie wspomnieć o mocy wywoływania wichru i wody. Wciąż jeszcze nie rozumiałam magicznego potencjału tkwiącego w mojej krwi. A stając się wampirem, mogłam pozbawić się na zawsze możliwości rozwiązania tajemnicy manuskryptu Ashmole 782.

– Przyrzekłam mu to – oznajmiła Marthe szorstkim tonem. – Diana musi pozostać tym, kim jest, czyli czarownicą.

Ysabeau błysnęła nieprzyjemnie zębami i kiwnęła głową.

– Czy obiecałaś mu też, że nie zdradzisz mi, co naprawdę zdarzyło się w Oksfordzie?

Matka Matthew przyjrzała mi się uważnie.

– Musisz zapytać o to Matthew po jego powrocie. To nie moja sprawa.

Miałam też inne pytania dotyczące rzeczy, które Matthew mógł zbagatelizować z powodu zbytniego roztargnienia.

– Możesz mi powiedzieć, dlaczego tak ważne jest, że do laboratorium próbowała się włamać raczej jakaś magiczna istota niż człowiek?

Zapadło milczenie, podczas którego Ysabeau przyglądała mi się z zainteresowaniem. W końcu odpowiedziała:

– Mądra dziewczyna. Poza tym nie obiecywałam Matthew, że zachowam milczenie na temat reguł stosownego zachowania. – Rzuciła mi spojrzenie, w którym była odrobina uznania. – Takie działanie jest nie do przyjęcia wśród magicznych istot. Mamy nadzieję, że zrobił to złośliwy demon, który nie zdaje sobie sprawy ze znaczenia swego czynu. Matthew mógłby to wybaczyć.

– On zawsze wybaczał demonom – mruknęła posępnie Marthe.

– A jeśli to nie był demon?

– Jeśli jest to sprawka wampira, to stanowi straszliwą obrazę. Jesteśmy istotami, które mają swoje terytoria. Wampir nie wkracza bez pozwolenia do domu ani na ziemię innego wampira.

– Czy Matthew wybaczyłby taką obrazę? – Biorąc pod uwagę minę, z jaką Matthew rąbnął pięścią w samochód, podejrzewałam, że nie.

– Być może – odparła z powątpiewaniem Ysabeau. – Nic nie zabrano, niczego nie naruszono. Ale bardziej prawdopodobne jest to, że Matthew zażąda ukarania w jakiś sposób sprawcy.

Znalazłam się ponownie w średniowieczu, kiedy to główną troską było zachowanie honoru i reputacji.

– A jeśli byli to czarownica lub czarodziej? – spytałam cicho.

Matka Matthew odwróciła głowę na bok.

– Gdyby takiego czynu dopuścili się czarodziej lub czarownica, byłby to akt agresji. Nie wystarczyłyby żadne przeprosiny.

W mojej głowie odezwały się alarmujące dzwonki.

Odrzuciłam na bok pościel i wysunęłam nogi z łóżka.

– Celem włamania było sprowokowanie Matthew. Pojechał do Oksfordu, myśląc, że może zawrzeć z Knoxem układ w dobrej wierze. Musimy go ostrzec.

Ysabeau położyła stanowczym ruchem dłonie na moich kolanach i ramionach, żeby mnie powstrzymać.

– On to już wie, Diano.

Uspokoiło mnie to.

– Dlatego nie zabrał mnie ze sobą do Oksfordu? Coś mu grozi?

– Oczywiście – odparła ostro Ysabeau. – Ale zrobi, co w jego mocy, żeby położyć temu kres. – Uniosła moje nogi z powrotem na łóżko i otuliła mnie dokładnie pościelą.

– Powinnam tam być – zaprotestowałam.

– Tylko byś przeszkadzała. Zostaniesz tutaj, jak ci kazał.

– Czyli nie mam w tej sprawie nic do powiedzenia? – Zadałam to pytanie chyba po raz setny od mojego przybycia do Sept-Tours.

– Nie – odparły jednocześnie obie kobiety.

– Musisz się jeszcze dowiedzieć mnóstwa rzeczy o wampirach – powtórzyła Ysabeau, ale tym razem zrobiła to z lekkim ubolewaniem.

Powinnam się dowiedzieć mnóstwa rzeczy o wampirach. To wiedziałam było pewne.

Ale kto miał mnie tego nauczyć? I kiedy?

Niedostępne w wersji demonstracyjnej.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki w serwisie