Spis treści:

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

CZĘŚĆ I. LONDYN: BLACKFRIARS

Rozdział 1

Redakcja stylistyczna

Elżbieta Novak

Korekta

Hanna Lachowska

Magdalena Stachowicz

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Valentino Sani/Trevillion Images

Tytuł oryginału

Shadow of Night

Copyright © Deborah Harkness, 2012

All rights reserved including the right of reproduction in whole

or in part in any form. This edition published by arrangement

with Viking, a member of Penguin Group (USA) Inc.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4676-5

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Rozdział 1

Czy dobrze zrobiłam, wzywając panią, Mateczko Alsop? — Susanna, bawiąc się fartuchem, spojrzała na mnie z niepokojem. — Prawie odesłałam ją do domu — dodała cicho. — Gdybym...

— Ale tego nie zrobiłaś, Susanno. — Mateczka Alsop była tak stara i chuda, że jej ręce i nadgarstki opinała tylko cienka skóra. Natomiast głos czarownicy był zaskakująco mocny jak na kogoś tak kruchego, a w jej oczach błyszczała inteligencja. Może i była po osiemdziesiątce, ale nikt nie śmiałby nazwać jej zniedołężniałą.

Wraz z przybyciem Mateczki Alsop w głównym pokoju Normanów zrobiło się tłoczno. Susanna zgodziła się z pewnym ociąganiem, by Matthew i Pierre weszli do środka i stanęli przy drzwiach pod warunkiem, że nie będą niczego dotykali. Jeffrey i John popatrywali to na wampiry, to na kurczaka, bezpiecznie otulonego leżącą przy kominku czapką Johna. Piórka zaczynały mu się stroszyć w ciepłym powietrzu i na szczęście przestał popiskiwać. Usiadłam na stołku przy ogniu, obok Mateczki Alsop, która zajmowała jedyne krzesło.

— Niech no na ciebie spojrzę, Diano. — Gdy Mateczka Alsop wyciągnęła palce w stronę mojej twarzy, dokładnie tak, jak wdowa Beaton i Champier, cofnęłam się gwałtownie. Czarownica spojrzała na mnie, marszcząc brwi.

— O co chodzi, dziecko?

— Czarownik we Francji próbował czytać z mojej skóry. Czułam się tak, jakby przeszywał mnie ostrzami noży — wyjaśniłam szeptem.

— To nie będzie bardzo przyjemne, bo żadne badanie takie nie jest. Ale nie powinno boleć. — Jej palce przesunęły się po mojej twarzy.

Miała chłodne, suche dłonie, o nabrzmiałych żyłach i powykręcanych stawach. Czułam się tak, jakby coś mnie przeszywało, ale nie przypominało to w niczym bólu, jaki zadały mi ręce Champiera.

— Ach — jęknęła cicho, gdy dotknęła gładkiej skóry na moim czole. Moje trzecie oko, które jak zwykle zamknęło się złośliwie, gdy tylko Susanna i Annie ujrzały kurczaka, otworzyło się teraz szeroko. Mateczka Alsop była czarownicą, którą warto było znać.

Spoglądając w trzecie oko Mateczki Alsop, zagłębiłam się w świat kolorów. Mimo starań nie potrafiłam rozplątać gęstego splotu kolorowych nici, by coś rozpoznać, choć znów miałam wrażenie, że te wątki mogą się do czegoś przydać. Dotyk Mateczki Alsop łaskotał, gdy badała moje ciało i umysł wewnętrznym wzrokiem, a energia wokół niej pulsowała pomarańczowo, z odcieniem fioletu. Nigdy dotąd nie widziałam nikogo o takim zestawieniu kolorów. Zacmokała kilka razy niezadowolona, a od czasu do czasu mruczała coś z aprobatą.

— Ona jest dziwna, prawda? — wyszeptał Jeffrey, zaglądając przez ramię Mateczki Alsop.

— Jeffrey! — zawołała zawstydzona zachowaniem syna Susanna. — Dla ciebie to pani Roydon.

— No dobrze. Pani Roydon jest dziwna — odparł niewzruszony Jeffrey. Wsparł ręce na kolanach i nachylił się bliżej.

— Co widzisz, młody Jeffreyu? — zapytała Mateczka Alsop.

— Ona... pani Roydon... jest ze wszystkich kolorów tęczy. Jej trzecie oko jest niebieskie, a reszta zielona i srebrna, jak u bogini. A czemu tutaj ma obwódkę czerwoną i czarną? — Jeffrey wskazał moje czoło.

— To znak wampierza — odpowiedziała Mateczka Alsop, głaszcząc to miejsce palcem. — Mówi, że ona należy do rodziny pana Roydona. Gdziekolwiek zobaczysz taki znak, Jeffrey, a to rzadki widok, musisz to traktować jak ostrzeżenie. Wampierz, który to zrobił, nie będzie zadowolony, jeśli będziesz coś kombinował z ciepłokrwistym, do którego rości sobie prawa.

— Czy to boli? — zapytał chłopiec.

— Jeffrey! — znów krzyknęła Susanna. — Powinieneś wiedzieć, że nie wolno zamęczać Mateczki Alsop pytaniami.

— Susanno, jeśli dzieci przestaną zadawać pytania, to czeka nas ponura przyszłość — zauważyła Mateczka Alsop.

— Krew wampierza może uzdrawiać, ale nigdy nie krzywdzi — odpowiedziałam chłopcu, nim zdążyła się odezwać Mateczka Alsop.

Dlaczego kolejne pokolenie czarownic miało wzrastać w strachu przed tym, czego nie znają? Spojrzałam na Matthew, którego prawa do mnie sięgały znacznie głębiej niż przysięga krwi jego ojca. Matthew zgadzał się, by Mateczka Alsop dalej mnie badała, ale na razie nie spuszczał z niej oka. Zmusiłam się do uśmiechu, a w odpowiedzi jego usta drgnęły leciutko.

— Och. — Jeffrey zdawał się niezbyt zaciekawiony tą informacją. — A może pani znów rozbłysnąć?

Chłopcy byli bardzo rozczarowani, że nie widzieli świetlistej manifestacji mojej magicznej energii.

Mateczka Alsop położyła sękaty palec na wgłębieniu nad ustami Jeffreya, skutecznie go uciszając.

— Muszę teraz porozmawiać z Annie. Potem, służący pana Roydona zabierze całą waszą trójkę nad rzekę. A jak wrócicie, będziecie mogli zadawać mi tyle pytań, ile tylko zechcecie.

Matthew skinął głową w stronę drzwi, a Pierre zgarnął swoich dwóch młodych podopiecznych, zerknął nieufnie na staruszkę i zszedł z dziećmi na dół. Podobnie jak Jeffrey, Pierre musiał przezwyciężyć swój lęk przed innymi stworzeniami.

— Gdzie dziewczynka? — zapytała Mateczka Alsop, odwracając głowę.

Annie podeszła niepewnie.

— Tutaj, Mateczko.

— Powiedz prawdę, Annie — rozkazała Mateczka Alsop. — Co obiecałaś Andrew Hubbardowi?

— N... nic — wyjąkała Annie, rzucając na mnie okiem.

— Nie kłam, Annie. To grzech — zbeształa ją Mateczka Alsop. — Mów.

— Mam mu powiedzieć, jeśli pan Roydon postanowi znów opuścić Londyn. A ojciec Hubbard przysyła jednego ze swoich ludzi, gdy państwo są jeszcze w alkowie, by zapytać, co się dzieje w domu — wyjąkała dziewczynka, po czym przycisnęła palce do ust, jakby zszokowana tym, że tyle powiedziała.

— Annie nie może złamać umowy z Hubbardem, ale może ją wypełniać trochę inaczej, niżby on się spodziewał. — Mateczka Alsop zamyśliła się chwilę. — Jeśli pani Roydon z jakichś przyczyn będzie opuszczać miasto, Annie najpierw uprzedzi mnie. Zaczekasz godzinę i dopiero wtedy powiadomisz Hubbarda, Annie. A jeśli piśniesz choć słówko na temat tego, co się dzieje tutaj, to rzucę na twój język taki urok, że nawet trzynaście czarownic nie zdoła go złamać. — Annie wyglądała na przerażoną tą wizją. — Idź do chłopców, ale zanim wyjdziesz, otwórz wszystkie drzwi i okna. Gdy nadejdzie czas, poślę po was.

Twarz Annie, gdy dziewczynka otwierała okiennice i drzwi, zdradzała skruchę i lęk, więc skinęłam jej łaskawie głową. Biedne dziecko nie mogło przeciwstawić się Hubbardowi i robiło to, co musiało, by przetrwać. Mała posłała jeszcze jedno przerażone spojrzenie Matthew, który odnosił się do niej z wyraźną niechęcią, po czym wyszła.

W końcu, gdy w domu zrobiło się cicho i zaczęły hulać przeciągi, odezwał się Matthew. Wciąż opierał się o drzwi, a jego czarne ubranie pochłaniało tę odrobinę światła, jaka była w pokoju.

— Czy może nam pani pomóc, Mateczko Alsop? — Jego uprzejmy ton nie przypominał aroganckiego zachowania wobec wdowy Beaton.

— Tak sądzę, panie Roydon — odpowiedziała Mateczka Alsop.

— Proszę spocząć — odezwała się Susanna, wskazując Matthew stołek. Trudno było oczekiwać, by mężczyzna postury Matthew mógł wygodnie zasiąść na małym trójnogu, mimo to bez słowa zajął miejsce. — Mój mąż śpi w pokoju obok. Nie powinien usłyszeć wampierza ani naszej rozmowy.

Mateczka Alsop wsunęła palce pod szarą wełnę i perłowe płótno, które okalało jej szyję i wyciągnęła coś niematerialnego. Rozcapierzyła palce i strzepnęła nimi, wpuszczając do pokoju niewyraźną postać. Idealna replika Mateczki powędrowała do sypialni Susanny.

— Co to? — zapytałam, oddychając z trudem.

— Moja pomocnica. Będzie obserwować pana Normana i dopilnuje, by nikt nam nie przeszkadzał... — Usta Mateczki Alsop poruszyły się i przeciągi ustały. — Teraz, gdy drzwi i okna są szczelnie zamknięte, nie zostaniemy też podsłuchani. Tym możesz się już nie martwić, Susanno.

Te dwa czary mogły okazać się bardzo przydatne w domu szpiega. Otworzyłam usta, by spytać o nie Mateczkę Alsop, ale nim zdążyłam wypowiedzieć słowo, uniosła rękę i roześmiała się cicho.

— Jesteś bardzo ciekawska, jak na dorosłą kobietę. Boję się, że poddasz próbie cierpliwość Susanny jeszcze bardziej niż Jeffrey. — Rozsiadła się wygodnie i przyjrzała mi z uśmiechem. — Długo na ciebie czekałam, Diano.

— Na mnie? — zapytałam z niedowierzaniem.

— O tak. Wiele lat upłynęło od czasu, gdy pierwsi wróżbici zapowiedzieli twoje przybycie, a wraz z upływem czasu niektórzy spośród nas porzucili już nadzieję. Ale gdy nasze siostry powiedziały nam o znakach na północy, wiedziałam, że należy się ciebie spodziewać. — Mateczka Alsop miała na myśli Berwick i dziwne wydarzenia w Szkocji.

Wyprostowałam się na krześle, gotowa zadać kolejne pytanie, ale Matthew pokręcił lekko głową. Wciąż nie był pewien, czy można ufać tej czarownicy. Mateczka Alsop zauważyła niemą prośbę mojego męża i znów zachichotała.

— A więc miałam rację — odezwała się z ulgą Susanna.

— Tak, dziecko. Diana rzeczywiście jest prządką. — Słowa Mateczki Alsop rozbrzmiały w pokoju niczym zaklęcie.

— Co to? — wyszeptałam.

— Wiele na razie pozostaje dla nas niejasne, Mateczko Alsop. — Matthew wziął mnie za rękę. — Czy mogłabyś potraktować nas jak Jeffreya i wyjaśnić wszystko jak dziecku?

— Diana tworzy czary — odpowiedziała Mateczka Alsop. — My, prządki, jesteśmy rzadkimi stworzeniami. Dlatego właśnie bogini przysłała cię do mnie.

— Nie, Mateczko Alsop. Musisz się mylić. — Pokręciłam głową. — Jestem beznadziejna, jeśli chodzi o czary. Moja ciotka Sarah ma wielkie umiejętności, ale nawet ona nie potrafiła mnie wyuczyć rzemiosła czarownic.

— To jasne, że nie potrafisz rzucać czarów innych czarownic. Musisz wymyślać własne. — Słowa Mateczki Alsop przeczyły wszystkiemu, czego mnie uczono. Spojrzałam na nią zdziwiona.

— Czarownice uczą się czarów. Nie wymyślają ich.

Czary przekazywano z pokolenia na pokolenie, w rodzinach albo wśród członków zgromadzeń. Zazdrośnie strzegłyśmy tej wiedzy, zapisując słowa i sposoby postępowania w grymuarach, wraz z imionami czarownic, które opanowały tę sztukę. Bardziej doświadczone czarownice uczyły młodzież, jak iść ich śladem, zważając na niuanse każdego czaru i doświadczenia dawnych czarownic.

— Ale prządki owszem — odpowiedziała Mateczka Alsop.

— Nigdy nie słyszałem o prządkach — odezwał się ostrożnie Matthew.

— Mało kto słyszał. Jesteśmy tajemnicą, panie Roydon, o której wie niewiele czarownic, a co dopiero wampierzy. Potrafi pan dochować sekretu, prawda? — Oczy zalśniły jej psotnie.

— Mateczko Alsop, przeżyłem już wiele lat. Trudno mi uwierzyć, by przez tyle czasu czarownice zdołały ukryć przed innymi stworzeniami istnienie prządek. — Zmarszczył brwi. — Czy to kolejna gierka Hubbarda?

— Jestem za stara na takie zabawy, panie de Clermont. Och tak, wiem, kim naprawdę jesteś i jaką pozycję zajmujesz w naszym świecie — stwierdziła Mateczka Alsop, widząc zaskoczenie na twarzy Matthew. — Może nie potrafisz skrywać przed czarownicami prawdy tak dobrze, jak ci się wydaje.

— Może i nie — warknął ostrzegawczo Matthew. Jego zachowanie tylko bardziej rozbawiło staruszkę.

— Ta sztuczka może przerazić takie dzieci, jak Jeffrey i John, i wybrańców bogini, takich jak twój przyjaciel Christopher, ale nie mnie — stwierdziła, poważniejąc. — Prządki kryją się, gdyż kiedyś wyszukiwano nas i mordowano, tak jak rycerzy twojego ojca. Nie wszystkim podobało się, że władamy mocą. Jak doskonale wiesz, łatwiej przetrwać, gdy twoi wrogowie myślą, że nie żyjesz.

— Ale kto zrobiłby coś takiego i po co? — Miałam nadzieję, że odpowiedź nie będzie dotyczyła odwiecznej wrogości między wampirami i czarownicami.

— To nie wampierze ani demony nas ścigały, ale inne czarownice — odpowiedziała spokojnie Mateczka Alsop. — Boją się nas, bo jesteśmy inni. Strach budzi pogardę, a potem nienawiść. Stara śpiewka. Kiedyś czarownice zabijały całe rodziny, w obawie że dzieci też mogłyby wyrosnąć na prządki. Ci, którzy przetrwali, ukrywali swoje dzieci. Miłość rodzicielska jest potężna, niedługo oboje się o tym przekonacie.

— Wiesz o dziecku — stwierdziłam, osłaniając brzuch.

— Tak. — Mateczka Alsop skinęła poważnie głową. — Już teraz tworzysz potężne czary, Diano. Nie uda ci się długo ukrywać tego przed innymi czarownicami.

— Dziecko? — Oczy Susanny zrobiły się wielkie jak spodki. — Poczęte z czarownicy i wampierza?

— Nie byle jakiej czarownicy. Tylko prządki mogą stworzyć taką magię. Jest powód, dla którego bogini wybrała właśnie ciebie, Susanno, tak jak z jakiegoś powodu wybrała mnie. Jesteś akuszerką, Susanno, a twoje umiejętności już niedługo będą potrzebne.

— Nie mam doświadczenia, które mogłoby pomóc pani Roydon — zaprotestowała Susanna.

— Od lat pomagasz kobietom w połogu — stwierdziła Mateczka Alsop.

— Ciepłokrwistym kobietom, Mateczko, z ciepłokrwistymi dziećmi! — zawołała oburzona Susanna. — Nie takim stworzeniom jak...

— Wampierze mają ręce i nogi tak samo jak my wszyscy — przerwała jej Mateczka Alsop. — Nie wierzę, by to dziecko się czymś różniło.

— Tylko dlatego, że będzie miało po dziesięć palców u rąk i u nóg, nie znaczy, że będzie miało duszę — odparła Susanna, przyglądając się podejrzliwie Matthew.

— Dziwię ci się, Susanno. Dusza pana Roydona jest dla mnie równie przejrzysta, jak twoja. Czyżbyś znów słuchała swojego męża i jego paplaniny o tym, jakie zło kryje się w demonach i wampierzach?

Susanna zacisnęła usta.

— A jeśli nawet, Mateczko?

— To jesteś głupi. Czarownice wyraźnie widzą prawdę, nawet jeśli ich mężowie opowiadają bzdury.

— To nie takie proste, jak ci się wydaje — wyszeptała Susanna.

— Nie musi być też takie trudne. Z dawna oczekiwana prządka jest wśród nas, więc należy ułożyć plany.

— Dziękuję, Mateczko Alsop — odezwał się Matthew. Ulżyło mu, że wreszcie ktoś się z nim zgadza. — Masz rację. Diana powinna się szybko nauczyć tego, co trzeba. Nie może tu rodzić.

— To nie zależy wyłącznie od twojej decyzji, panie Roydon. Jeśli dziecko ma się urodzić w Londynie, to tak się stanie.

— Diany nic nie wiąże z tym miejscem — odparł Matthew, po czym dodał szybko: — Z Londynem.

— Ależ to jest oczywiste. Biorąc jednak pod uwagę, że potrafi przemieszczać się w czasie, przeniesienie jej po prostu w inne miejsce nic nie pomoże. Diana będzie się rzucać w oczy równie wyraźnie w Canterbury, jak w Yorku.

— A więc znasz kolejny nasz sekret. — Matthew zmierzył staruszkę zimnym spojrzeniem. — W takim razie musisz też wiedzieć, że Diana nie wróci do własnego czasu sama. Będzie z nią także dziecko i ja. A ty nauczysz ją tego, czego potrzebuje, by tego dokonać. — Matthew znów zaczynał rządzić, co oznaczało, że sprawy jak zwykle będą się komplikować.

— Edukacja pańskiej żony to teraz moja sprawa, panie Roydon. No, chyba że pan wie więcej o byciu prządką niż ja — odpowiedziała spokojnie Mateczka Alsop.

— Wie, że to sprawa pomiędzy czarownicami — zwróciłam się do Mateczki Alsop, kładąc rękę na ramieniu męża. — Matthew nie będzie przeszkadzał.

— Wszystko, co dotyczy mojej żony, jest moją sprawą, Mateczko Alsop — oburzył się Matthew i zwrócił do mnie.

— I to nie jest sprawa wyłącznie pomiędzy czarownicami; nie, jeśli czarownice mogą narazić na szwank moją drugą połowę albo moje dziecko.

— A więc to czarownica, a nie wampierz, cię skrzywdziła — odezwała się cicho Mateczka Alsop. — Czułam ból i wiedziałam, że powoduje go czarownica, ale miałam nadzieję, że ona leczyła, a nie zadawała ran. Co też stało się z tym światem, że jedna czarownica wyrządza drugiej taką krzywdę?

Matthew skupił się na Mateczce Alsop.

— Może ta czarownica także wiedziała, że Diana jest prządką.

Nie przyszło mi do głowy, że Satu mogła to wiedzieć. Biorąc pod uwagę, co Mateczka Alsop powiedziała o stosunku innych czarownic do prządek, świadomość, że Peter Knox i jego kumple z Kongregacji mogą mnie podejrzewać o skrywanie takiej tajemnicy, przyprawił mnie o drżenie serca. Matthew szybko ujął w obie dłonie moją rękę.

— To możliwe, ale nie mam pewności — odezwała się z żalem Mateczka. — Tak czy inaczej musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, w czasie, jaki da nam bogini, by przygotować Dianę na jej przyszłość.

— Chwileczkę! — Uderzyłam ręką w twardy drewniany stół. Pierścień Ysabeau zadźwięczał. — Wszyscy rozprawiacie o tym tak, jakby to całe tkactwo miało jakiś sens. Ale ja nie potrafię nawet zapalić świeczki. Moje talenty są magiczne. Mam we krwi wiatr, wodę, nawet ogień.

— Jeśli potrafię dostrzec duszę twego męża, Diano, to nie dziw się, że umiem też ujrzeć twoje moce. Ale nie jesteś czarownicą ognia ani wody, bez względu na to, w co wierzysz. Nie potrafisz władać tymi żywiołami. Gdybyś była na tyle szalona, by tego spróbować, zniszczyłyby cię.

— Przecież prawie utonęłam we własnych łzach — upierałam się. — Aby uratować Matthew, zabiłam wampierza strzałą czarodziejskiego ognia. Moja ciotka rozpoznała jego zapach.

— Czarownica ognia nie potrzebuje strzał. Ogień opuszcza ją i błyskawicznie dociera do celu. — Mateczka Alsop pokręciła głową. — To było tylko proste tkactwo, zrodzone z bólu i miłości. Bogini pobłogosławiła cię możliwością pożyczania mocy, których potrzebujesz, ale nie władania nimi w pełni.

— Pożyczania... — Przypomniałam sobie frustrujące wydarzenia kilku ostatnich miesięcy: przebłyski magii, które nigdy nie chciały działać tak, jak powinny. — To dlatego moje zdolności pojawiają się i znikają. Tak naprawdę nigdy nie należały do mnie.

— Żadna czarownica nie mogłaby mieć w sobie tyle magii, inaczej zakłóciłaby równowagę światów. Prządka czerpie ostrożnie z otaczającej ją magii, którą wykorzystuje, by stworzyć coś nowego.

— Ale muszą istnieć tysiące czarów, nie mówiąc już o amuletach i miksturach. Nie uda mi się stworzyć nic oryginalnego. — Przesunęłam dłonią po czole, a miejsce, gdzie Philippe złożył swoją przysięgę krwi, wydało mi się chłodne.

— Wszystkie czary biorą się z czegoś, Diano: z potrzeby, tęsknoty, wyzwania, którego nie dało się inaczej spełnić. I pochodzą też od kogoś.

— Od pierwszej czarownicy — wyszeptałam.

Niektórzy uważali, że Ashmole 782 był pierwszą księgą magii, która zawierała oryginalne czary i uroki stworzone przez naszych ludzi. Oto kolejny związek między mną a tajemniczym manuskryptem. Spojrzałam na Matthew.

— Pierwszej prządki — poprawiła mnie spokojnie Mateczka Alsop. — A także tych, którzy poszli w jej ślady. Prządki to nie tylko czarownice, Diano. Susanna jest wspaniałą czarownicą, wie więcej o magii ziemi i związanych z nią tradycjach niż jakakolwiek inna czarownica w Londynie. Ale mimo wszystkich tych umiejętności nie potrafi stworzyć nowego czaru. A ty tak.

— Przecież ja nawet nie wiem, jak zacząć — oznajmiłam.

— Sprawiłaś, że ten kurczak się wykluł — zauważyła Mateczka Alsop, wskazując na śpiącą kulkę puchu.

— Ale próbowałam rozbić jajko! — zaprotestowałam.

Teraz, gdy zrozumiałam, na czym polega strzelectwo, zdałam sobie sprawę z problemu. Moja magia, jak moje strzały, chybiała celu.

— Skądże znowu. Gdybyś próbowała tylko rozbić jajko, delektowałybyśmy się doskonałym koglem-moglem Susanny. Myślałaś o czym innym. — Kurczak przyznał jej rację, piszcząc wyjątkowo głośno.

— To prawda. Myślałam o czym innym. O naszym dziecku... czy potrafimy je dobrze wychować i zapewnić mu bezpieczeństwo.

Mateczka Alsop skinęła głową.

— Tak przypuszczałam.

— Nie wypowiedziałam żadnych słów, nie odprawiłam żadnego rytuału, nic nie uwarzyłam. — Trzymałam się uporczywie tego, czego starała się nauczyć mnie Sara. — Zadałam tylko kilka pytań. W dodatku niezbyt odpowiednich.

— Magia zaczyna się od pragnienia. Słowa pojawiają się znacznie, znacznie później — wyjaśniła Mateczka Alsop. — Nawet wtedy prządka nie zawsze potrafi zamknąć czar w kilku słowach, by mogły go wykorzystywać inne czarownice. Niektóre czary nie poddają się temu, choć bardzo się staramy. Są tylko na nasz użytek. I właśnie dlatego budzą strach.

— „Na początku są nieobecność i pożądanie” — wyszeptałam.

Przeszłość i teraźniejszość znów się starły, gdy wypowiedziałam pierwszy wers wiersza wypisanego na kartce dołączonej do pojedynczej strony Ashmole 782, którą ktoś wysłał kiedyś do moich rodziców. Tym razem, gdy w kątach zalśniły błękit i złoto, nie odwróciłam wzroku. Mateczka Alsop również nie. Matthew i Susanna też spojrzeli w tamtą stronę, ale nie dostrzegli nic niezwykłego.

— Właśnie. Widzisz teraz, jak czas czuje twoją nieobecność i chce, byś z pomocą swojej magii powróciła do dawnego życia. — Uśmiechnęła się promiennie, klaszcząc w dłonie, jakbym właśnie nakreśliła jej wyjątkowo śliczny rysunek, który chciałaby przykleić do swojej lodówki. — Oczywiście czas nie jest jeszcze na ciebie gotowy, w przeciwnym razie błękit byłby znacznie intensywniejszy.

— Mówisz o tym tak, jakby magię i czary dało się połączyć, a przecież one są odrębne. — Wciąż czułam się zagubiona. — Czarownice używają czarów, a magia to odziedziczona moc nad którymś z żywiołów, jak powietrze czy ogień.

— Kto nauczył cię takich głupot? — prychnęła Mateczka Alsop, a Susanna wydawała się zszokowana. — Magia i czarodziejstwo to tylko dwie ścieżki biegnące przez las. Prządka umie stanąć na rozstajach, z jedną nogą na każdej z nich. Potrafi zająć miejsce pomiędzy, gdzie moce są największe.

Czas zaprotestował przeciw temu stwierdzeniu głośnym jękiem.

— „Dziecko stojące pośrodku, czarownica na uboczu” — wyszeptałam oszołomiona. Duch Bridget Bishop ostrzegał mnie przed wiążącymi się z tym niebezpieczeństwami.

— Nim tu przybyliśmy, duch jednego z moich przodków, Bridget Bishop, powiedział, że taki jest mój los. Musiała wiedzieć, że jestem prządką.

— Tak jak i twoi rodzice — stwierdziła Mateczka Alsop. — Widzę ostatnie ślady po ich uroku wiążącym. Twój ojciec także był tkaczem. Wiedział, że pójdziesz w jego ślady.

— Jej ojciec? — zapytał Matthew.

— Tkaczami rzadko są mężczyźni, Mateczko Alsop — zauważyła ostrożnie Susanna.

— Ojciec Diany był tkaczem o wielkim talencie, ale niedouczonym. Jego czar był raczej sfastrygowany niż odpowiednio utkany. Ale został stworzony z miłością i przez jakiś czas spełniał swoje zadanie, trochę jak łańcuch, który przykuwa cię do twojego wampierza, Diano. — Łańcuch ten, moja tajemna broń, zapewniał mi poczucie bezpieczeństwa w najtrudniejszych chwilach.

— Bridget powiedziała mi wtedy coś jeszcze. „Nie ma przed tobą drogi, na której nie byłoby miejsca dla niego”. Musiała wiedzieć też o Matthew — stwierdziłam.

— Nie wspominałaś mi nigdy o tej rozmowie, mon cœur — odezwał się Matthew raczej zaintrygowany niż rozżalony.

— Rozstaje, ścieżki i niejasne przepowiednie nie wydawały mi się wtedy ważne. A potem tyle się wydarzyło, że zapomniałam. — Spojrzałam na Mateczkę Alsop. — A właściwie jak mogłabym tworzyć czary, nie wiedząc o tym?

— Tkaczy osnuwa tajemnica — odparła Mateczka. — Nie mamy teraz czasu, by znaleźć odpowiedzi na wszystkie twoje pytania, bo musimy się skupić na nauczeniu cię, jak panować nad magią, która przez ciebie przepływa.

— Moje moce ostatnio robią, co chcą — przyznałam, myśląc o zasuszonych pigwach i zniszczonych butach Mary. — Nigdy nie wiem, czego się spodziewać.

— To dość typowe dla prządki, która po raz pierwszy odkrywa swoje moce. Ale twój blask widzą i czują nawet ludzie. — Mateczka Alsop rozsiadła się na krześle i przyjrzała mi uważnie. — Jeśli czarownice, tak jak Annie, zobaczą, jak błyszczysz, to mogą wykorzystać tę wiedzę dla własnych celów. Nie pozwolimy, abyś ty albo dziecko wpadli w szpony Hubbarda. Zakładam, że zajmiesz się Kongregacją? — Spojrzała na Matthew.

Jego milczenie uznała za zgodę.

— Świetnie. Diano, przychodź do mnie w poniedziałki i czwartki. Pani Norman będzie się z tobą widywać we wtorki. Poślę po Marjorie Cooper w środy, a Elizabeth Jackson i Catherine Streeter w piątki. Będziesz potrzebowała ich pomocy, by opanować ogień i wodę we krwi, bo inaczej nigdy nie uzyskasz nic więcej niż odrobinę pary.

— Nie wiem, czy to rozsądne, żeby tyle czarownic poznało tę właśnie tajemnicę, Mateczko — odezwał się Matthew.

— Pan Roydon ma rację. Już i tak krąży zbyt wiele pogłosek o czarownicy. John Chandler rozpowiadał o niej, by przypodobać się ojcu Hubbardowi. Na pewno zdołamy wyuczyć ją same — stwierdziła Susanna.

— A od kiedy to jesteś czarownicą ognia, Susanno? — zapytała Mateczka Alsop. — W krwi tego dziecka buzuje ogień. Moje talenty skupiają się na czarodziejskim wietrze, a twoje tkwią w mocy ziemi. Nie nadajemy się do tego zadania.

— Jeśli zastosujemy się do twojego planu, to taki spęd skupi na nas zbyt wiele uwagi. Jest nas ledwie trzynaście, a mimo to proponujesz, by uczestniczyło w tym aż pięć. Niech jakieś inne zgromadzenie zajmie się problemami pani Roydon... może to w Moorgate albo Aldgate.

— Zgromadzenie w Aldgate zbyt się rozrosło, Susanno. Nie potrafi zająć się własnymi sprawami, a co dopiero nauką prządki. Poza tym to dla mnie za daleko, a złe powietrze nad kanałami miasta mi szkodzi, cóż, reumatyzm. Wyuczymy ją tutaj, jak chciała tego bogini.

— Nie mogę... — zaczęła Susanna.

— Jestem w hierarchii nad tobą, Susanno. Jeśli chcesz dalej protestować, będziesz musiała poprosić o decyzję Radę.

Powietrze zgęstniało niebezpiecznie.

— Dobrze, Mateczko. Poślę zapytanie do Queenhithe. — Susanna zdawała się zaskoczona własną reakcją.

— Kim jest Queen Hithe? — zapytałam cicho Matthew.

— Queenhithe to miejsce, a nie osoba — odparł. — Ale o co chodzi z tą Radą?

— Nie mam pojęcia — przyznałam.

— Przestańcie szeptać — odezwała się Mateczka Alsop, potrząsając z irytacją głową. — Czar rzucony na okna i drzwi sprawia, że wasze szepty poruszają powietrzem, a to drażni moje uszy.

Gdy powietrze się uspokoiło, Mateczka Alsop ciągnęła:

— Susanna podważyła moje zdanie w tej kwestii. Jako że przewodzę zgromadzeniu Garlickhythe, a także jestem starszą okręgu Vintry, pani Norman musi przedstawić swoją sprawę starszym innych okręgów Londynu. Oni zdecydują, co mamy robić, jak zawsze, gdy pojawiają się różnice zdań między czarownicami. Jest dwudziestu sześciu starszych, razem tworzymy Radę.

— Więc to tylko polityka? — zapytałam.

— Polityka i rozwaga. Gdybyśmy nie potrafili rozstrzygać własnych sporów, ojciec Hubbard jeszcze głębiej pakowałby swoje wampierze paluchy w nasze sprawy — odparła Mateczka Alsop. — Przepraszam, jeśli pana uraziłam, panie Roydon.

— Ależ skąd, Mateczko Alsop. Ale jeśli przekażecie tę sprawę starszym, tożsamość Diany będzie znana wszystkim w Londynie. — Matthew wstał. — Do tego nie mogę dopuścić.

— Wszystkie czarownice w tym mieście słyszały już o twojej żonie. Wieści szybko się tu roznoszą, w czym sporą zasługę ma twój przyjaciel, Christopher Marlowe — stwierdziła Mateczka Alsop, przekrzywiając głowę, by spojrzeć Matthew w oczy. — Proszę usiąść, panie Roydon. W tej pozycji moje stare kości mi dokuczają.

Ku mojemu zaskoczeniu Matthew usiadł.

— Londyńskie czarownice wciąż nie wiedzą, że jesteś prządką, Diano, a to ważne — mówiła dalej Mateczka. — Radę będzie trzeba poinformować. Gdy inne czarownice usłyszą, że zostałaś wezwana przed oblicze starszych, uznają, że każą cię za twój związek z panem Roydonem albo sprawią, by nie miał dostępu do twojej krwi i mocy.

— Bez względu na to, co zdecydują, czy nadal będziesz moją nauczycielką?

Przyzwyczaiłam się już do tego, że byłam obiektem szyderstw czarownic, i nie liczyłam na to, że londyńskie czarownice zaaprobują mój związek z Matthew. Mało mnie obchodziło, czy Marjorie Cooper, Elizabeth Jackson i Catherine Streeter — kimkolwiek były — podejmą się nauczania mnie. Ale Mateczka Alsop była inna. Pragnęłam zdobyć przyjaźń i pomoc tej czarownicy.

— Jestem ostatnią w Londynie i jedną z trzech znanych prządek w tej części świata. Szkocka prządka Agnes Sampson przebywa w więzieniu w Edynburgu. Od lat nikt nic nie słyszał o irlandzkiej prządce. Rada nie ma innego wyjścia, jak oddać cię pod moją opiekę — zapewniła mnie Mateczka Alsop.

— Kiedy odbędzie się sabat czarownic? — zapytałam.

— Tak szybko, jak tylko to możliwe — obiecała Mateczka Alsop.

— Będziemy gotowi — zapewnił ją Matthew.

— Pewnymi sprawami twoja żona musi się zająć sama, panie Roydon. Donoszenie dziecka i spotkanie z Radą do nich należą — odparła Mateczka Alsop. — Zaufanie to duży problem dla wampierza, wiem o tym, ale musisz dla jej dobra spróbować.

— Ufam mojej żonie. Czułaś, co czarownice jej zrobiły, więc nie dziw się, że już wam nie ufam — odparł Matthew.

— Musisz spróbować — powtórzyła Mateczka Alsop. — Nie możesz obrazić Rady. Gdyby tak się stało, Hubbard musiałby interweniować, a Rada nie zniesie kolejnej zniewagi i zażąda, by sprawą zajęła się Kongregacja. Bez względu na różnice zdań między nami nikt w tym pokoju nie chce, by Kongregacja skupiła się na Londynie, panie Roydon.

Matthew zmierzył wzrokiem Mateczkę Alsop. W końcu skinął głową.

— Dobrze, Mateczko.

Byłam prządką.

A niedługo miałam zostać matkę.

„Dziecko stojące pośrodku, czarownica na uboczu”, wyszeptał cichy głos Bridget Bishop.

Zauważyłam, że Matthew gwałtownie wciągnął powietrze, a więc wyczuł jakąś zmianę w moim zapachu.

— Diana jest zmęczona i musi wracać do domu.

— Nie jest zmęczona, tylko się boi. Ale koniec z lękiem, Diano. Musisz zmierzyć się z tym, kim jesteś naprawdę — oświadczyła z lekkim żalem Mateczka Alsop.

Mój niepokój jednak rósł, nawet gdy znaleźliśmy się bezpiecznie Pod Łanią i Koroną. Gdy tam dotarliśmy, Matthew zdjął swój pikowany kaftan. Narzucił mi go na ramiona, próbując chronić przed chłodem. Materiał zachował jego zapach goździków i cynamonu, a także ślad dymu z paleniska Susanny i mokrego powietrza Londynu.

— Jestem prządką. — Może jeśli będę to w kółko powtarzać, to wreszcie zrozumiem. — Ale nie mam pojęcia, co to znaczy ani kim tak naprawdę jestem.

— Jesteś Dianą Bishop, historykiem i czarownicą — chwycił mnie za ramiona. — Bez względu na to, kim byłaś wcześniej lub też kim się kiedyś staniesz, jesteś moim życiem, właśnie tym.

— Twoją żoną — poprawiłam go.

— Moim życiem — powtórzył. — Nie dość, że jesteś moim sercem, to także jego biciem. Przedtem byłem tylko cieniem, jak pomocnik Mateczki Alsop.

Mówił z naciskiem, a głos aż drżał mu z emocji.

— Powinnam się cieszyć, że wreszcie znam prawdę — wydusiłam, szczękając zębami. Wsunęłam się do łóżka, zimno zdawało się przenikać mnie do szpiku kości. — Przez całe życie zastanawiałam się, czemu jestem inna. A teraz znam odpowiedź i wcale mi to nie pomaga.

— Pewnego dnia pomoże — zapewnił Matthew i ułożył się przy mnie pod kołdrą.

Objął mnie. Spletliśmy nogi jak korzenie drzewa. Każde z nas czepiało się drugiego w poszukiwaniu oparcia, gdy się do siebie zbliżaliśmy. Gdzieś w głębi mnie łańcuch, który wykułam z miłości i tęsknoty za kimś, kogo miałam kiedyś spotkać, napiął się i płynął jak strumień. Był gruby i nierozerwalny, przepełniony życiodajnymi sokami, które nieustannie przepływały od czarownicy do wampira, a potem znów do czarownicy. Szybko przestałam się czuć „pośrodku”, przeciwnie: cudownie w pełni, w samym centrum. Odetchnęłam głęboko. A potem jeszcze raz. Gdy próbowałam się odsunąć, Matthew przytrzymał mnie mocniej.

— Nie jestem jeszcze gotów cię puścić — przyciągnął mnie bliżej.

— Na pewno masz pracę... dla Kongregacji, Philippe’a, Elżbiety. Nic mi nie jest, Matthew — upierałam się, mimo że chciałam trwać w jego objęciach tak długo, jak to tylko możliwe.

— Wampiry inaczej odbierają czas niż ciepłokrwiści — odparł, wciąż nie chcąc mnie puścić.

— To ile trwa wampirza minuta? — zapytałam, wsuwając mu głowę pod brodę.

— Trudno powiedzieć — szepnął. — Jakoś między zwykłą minutą a wiecznością.

Koniec wersji demonstracyjnej