Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Beata Kaczmarczyk

Korekta

Jolanta Gomółka

Elżbieta Steglińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Ilustracje na okładce

© Julia Savchenko/Vetta/Getty Images/Flash Press Media

© John Ennis via Agentur Schlück GmbH

Tytuł oryginału

Dark Series #6: Dark Fire

Copyright © 2001 by Christine Feehan

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4558-4

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Mojej córce Mandy.

Dziękuję Ci za to, że dałaś mi tyle radości,

że wprowadziłaś w nasze życie Skylar

i że po prostu jesteś sobą.

Specjalne podziękowania

dla pracowników Konocti Harbor Resort and Spa,

zawsze chętnych do pomocy,

którzy organizują niesamowite koncerty

i są naprawdę wspaniałymi ludźmi.

Rozdział 1

Po raz pierwszy zobaczył ją z latarką i kluczem francuskim w ręku. Najwidoczniej przed chwilą zaglądała pod maskę wielkiego autokaru, którym zespół jeździł w trasy. Była drobna, jak dziecko. Z początku wziął ją za nastolatkę — tak młodo wyglądała w workowatym kombinezonie, z burzą rudozłotych włosów ściągniętych w koński ogon. Jej twarz pokrywały smugi oleju i brudu. Potem odwróciła się lekko i zauważył sterczące, jędrne piersi, które wypełniały bawełnianą koszulkę pod grubą tkaniną kombinezonu.

Darius patrzył na nią jak urzeczony. Nawet w ciemności jej rude włosy lśniły niczym ogień. Zdumiało go, że jest w stanie nazwać barwę jej włosów! Był przecież mrocznym, drapieżnym, nieśmiertelnym Karpatianinem — i nie widział kolorów, tylko czerń i biel od tylu stuleci, że trudno to zliczyć. Jednak nie zdradzał się z tym przed swoją młodszą siostrą, Desari, tak samo jak nie mówił jej, że odczuwa coraz mniej emocji. W przeciwieństwie do niego była niezmiennie słodka, pełna współczucia i tak dobra, jak tylko może być Karpatianka. Los Desari — i pozostałych członków zespołu — zależał od niego i nie chciał jej martwić wyznaniem, jak niewiele dzieli go od jednej z dwóch ostateczności: albo będzie musiał powitać świt, a z nim własną śmierć, albo z nieśmiertelnego zmieni się w nieumarłego, w wampira.

Był wstrząśnięty, że ta mała nieznajoma kobietka w kombinezonie mechanika zdołała przykuć jego uwagę. Teraz wystarczyło, że zakołysała biodrami, by poczuł gwałtowny przypływ pożądania. Odetchnął głęboko i obserwował z daleka, jak okrąża autokar i znika.

— Musisz być zmęczona, Rusti. Pracowałaś cały dzień! — zawołała Desari.

Darius nie widział jej, ale — jak zawsze — był w stanie usłyszeć głos siostry, melodyjną frazę, którą czarowała wszystkie żywe istoty.

— Weź sobie sok z lodówki w wozie i odpocznij. Nie naprawisz wszystkiego w jeden dzień.

— Jeszcze kilka godzin i maszyna będzie jak nowa — odparła rudowłosa. Dźwięk jej miękkiego, chropawego głosu przeszył Dariusa aż do dna jaźni. Krew zaczęła mu szybciej krążyć i ogarnęła go fala gorąca. Znieruchomiał, porażony nieoczekiwanym doznaniem.

— Rusti, nalegam — powiedziała łagodnie Desari.

Darius znał ten ton: zawsze mówiła w taki sposób, gdy chciała postawić na swoim.

— Proszę. Już masz tę robotę. To jasne, że potrzebujemy właśnie ciebie. Odpocznij chociaż w nocy, dobrze? Kiedy widzę, że tak ciężko pracujesz, czuję się jak poganiacz niewolników.

Darius ruszył powoli wokół mieszkalnego autokaru w stronę niskiej, rudowłosej nieznajomej i swojej siostry. Obok wysokiej, smukłej Desari wyglądała jak niedożywiony, zaniedbany dzieciak — a mimo to nie mógł oderwać od niej oczu. Dźwięk jej gardłowego śmiechu sprawił, że ciało Dariusa spięło się aż do bólu. Nawet z tej odległości widział, że kobieta ma świetliste zielone oczy, idealnie owalną twarz z wyrzeźbionymi kośćmi policzkowymi, a jej szerokie, wydatne usta błagają o pocałunek.

Znowu znikła mu z oczu — weszły obie do wnętrza zepsutego autokaru przez tylne drzwi. Skamieniały Darius został sam w ciemności, w której nocne stworzenia budziły się już do życia. Błądził wzrokiem po obozowisku, zauważając kolejne barwy: jaskrawe zielenie, żółcie i błękity. Widział połyskujący srebrem bok autokaru, a na nim błękitne litery. Niewielki sportowy wóz, zaparkowany tuż obok, był czerwony jak ogień, przymocowane do autokaru motocykle — żółte, a liście na drzewach jasnozielone z ciemniejszymi żyłkami.

Darius wciągnął gwałtownie powietrze, spijając z niego zapach nieznajomej, żeby już nigdy nie stracić jej tropu, nawet w najgęstszym tłumie. Dziwne — teraz nie czuł się już tak samotny. Dzięki niej. Chociaż jeszcze jej nie poznał, sama obecność tej kobiety sprawiała, że świat stał się zupełnie innym miejscem. Nie, nie powiedział swojej siostrze, jak puste i bezbarwne jest jego życie ani jak niebezpieczna budzi się w nim bestia, lecz teraz wystarczyło jedno spojrzenie na rudowłosą, by zalała go fala pożądania, a głęboko w środku jakaś żarłoczna i prymitywna siła poderwała łeb i zaczęła wyrywać się na wolność.

Desari wyłoniła się zza autokaru.

— Dariusie, nie wiedziałam, że powstałeś. Ostatnio jesteś bardzo skryty. — Przyjrzała mu się uważnie wielkimi czarnymi oczami. — Co się stało? Wyglądasz...

Zawahała się. „Niebezpiecznie”. Niewypowiedziane słowo zawisło w powietrzu.

Ruchem głowy wskazał ich dom na kołach.

— Kto to jest?

Słysząc ton jego głosu, Desari zadrżała i splotła ramiona, jakby zrobiło się jej zimno.

— Rozmawialiśmy o tym, że trzeba zatrudnić mechanika. Musi zabrać się z nami w trasę i naprawiać samochody, żebyśmy mogli chronić naszą prywatność. Mówiłam ci, że powinniśmy zamieścić ogłoszenie i wzmocnić je specjalnym przywołaniem, a ty się zgodziłeś. Powiedziałeś, że zezwolisz na to, jeśli znajdziemy kogoś, kogo będą tolerować koty. Dzisiaj wcześnie rano zjawiła się Rusti. Koty były wtedy ze mną i żaden nie okazał sprzeciwu.

— W jaki sposób dotarła do obozowiska przez wszystkie zabezpieczenia i przeszkody, które chronią nas w dzień? — zapytał cicho, z cieniem groźby w głosie.

— Naprawdę nie wiem, Dariusie. Szukałam w jej głowie jakichś ukrytych zamiarów, ale nic nie znalazłam. Wzory jej fal mózgowych są inne niż u większości ludzi, ale wykryłam tylko tyle, że potrzebuje pracy, uczciwej pracy.

— To śmiertelniczka — zauważył.

— Wiem — odparła pojednawczo Desari, nagana brata ciążyła jej jak kamień. — Ale nie ma rodziny i wyraźnie podkreśliła, że jej samej również zależy na prywatności. Moim zdaniem nie będzie się przejmować, że nie pokazujemy się w ciągu dnia. Wyjaśniłam jej, że pracujemy i podróżujemy przeważnie w nocy, więc w dzień śpimy. Bardzo jej to odpowiada. A my naprawdę musimy mieć kogoś, kto zadba o samochody. Wiesz, że tak jest. Bez nich stracimy nasze pozory „normalności”. A z człowiekiem poradzimy sobie bez trudu.

— Kazałaś jej iść do autokaru, Desari. Skoro ona jest w środku, dlaczego koty nie są z tobą? — zapytał Darius, serce skoczyło mu nagle do gardła.

— O Boże. — Desari zbladła. — Jak mogłam zapomnieć?

Przerażona pobiegła w stronę pojazdu.

Darius był tam przed nią. Szarpnął drzwi, wskoczył i przykucnął nisko, gotów walczyć z dwoma lampartami o drobne kobiece ciało. Zatrzymał się gwałtownie, aż długie czarne włosy opadły mu na twarz. Dziewczyna leżała zwinięta na kanapie pomiędzy wielkimi kotami. Wydawała się przy nich jeszcze drobniejsza. Zwierzęta ocierały się o jej ręce i domagały pieszczot.

Tempest Trine — inaczej Rusti — poderwała się na równe nogi, kiedy do autokaru wpadł mężczyzna. Wyglądał dziko i groźnie — potężny, umięśniony jak koty, z potarganymi ciemnymi włosami. Czarne jak noc oczy były mroczne i wielkie, a spojrzenie przenikliwe i hipnotyzujące jak u tych dwu panter. Serce podskoczyło jej w piersi, a usta nagle wyschły.

— Przepraszam. Desari powiedziała, że mogę wejść do środka — zaczęła się tłumaczyć, próbując odsunąć się od kotów, które nie przestawały się łasić. Była tak drobna, że pod naporem ich czułości z trudem utrzymywała równowagę. Podniosła ręce, bo lamparty próbowały je lizać językami, które drapały skórę jak tarka.

Desari, która wbiegła do autokaru za wysokim mężczyzną, zamarła zaskoczona, z rozszerzonymi oczami.

— Dzięki Bogu, że nic ci się nie stało, Rusti. Nigdy nie wysłałabym cię tu samej, gdybym pamiętała o kotach.

I żebyś nigdy o nich nie zapominała. Darius uderzył ją karcącą myślą jak miękkim, jedwabnym biczem, wykorzystując ich mentalne połączenie. Desari wzdrygnęła się, ale nie zaprotestowała; brat miał rację.

— Chyba są całkiem oswojone — zauważyła Rusti. Dotknęła cętkowanej głowy jednego, a potem drugiego zwierzęcia. Lekkie drżenie dłoni zdradzało, że jest zdenerwowana — nie obecnością kotów, lecz mężczyzny.

Darius wyprostował się powoli. Bardzo wysoki, z szerokimi barkami, które zdawały się wypełniać cały pojazd, wyglądał tak onieśmielająco, że Rusti cofnęła się o krok. Jego źrenice wwiercały się w jej oczy: więził ją tym spojrzeniem sięgającym dna duszy.

— Nie, nie są oswojone. To dzikie zwierzęta. Nikomu nie pozwolą się dotknąć.

— Naprawdę? — W zielonych oczach dziewczyny zatańczył kpiący ognik. Odepchnęła od siebie większego z kotów. — Nie zdawałam sobie z tego sprawy. Przepraszam.

Jej głos nie brzmiał wcale, jakby było jej przykro. Raczej żartowała sobie z niego.

W tej chwili Darius zrozumiał — jasno i bez cienia wątpliwości — że losy jego i tej kobiety są związane ze sobą na wieczność. Znalazł towarzyszkę życia, jak mówił Julian, nowy partner Desari. Pozwolił, by płomień pożądania, które go wypełniało, zapalił się na moment w jego oczach, i patrzył z satysfakcją, jak rudowłosa cofa się jeszcze o krok.

— Nie są oswojone — powtórzył. — Mogą rozerwać każdego, kto wejdzie do autokaru. Jak to możliwe, że nic ci nie zrobiły?

Jego głos był głęboki, rozkazujący, jak u kogoś, kto przywykł, że wszyscy natychmiast mu ulegają.

Rusti przygryzła dolną wargę i poderwała głowę. Była zdenerwowana, ale z wysuniętym podbródkiem wyglądała bardzo bojowo.

— Słuchaj, jeśli mnie tu nie chcesz, to nie ma sprawy. Nie podpisaliśmy żadnej umowy. Zabieram narzędzia i już mnie nie ma.

Ruszyła w stronę drzwi, ale mężczyzna zagradzał jej drogę, niewzruszony jak skała. Obejrzała się, żeby ocenić odległość do tylnego wejścia. Czy zdąży dobiec, zanim on skoczy? Nie wiadomo dlaczego, bała się, że jej ucieczka obudzi w nim instynkt drapieżnika.

— Dariusie. — Desari łagodnie położyła dłoń na ramieniu brata.

Nawet nie odwrócił głowy. Nie odrywał czarnych oczu od twarzy Rusti.

— Zostaw nas — rozkazał siostrze cichym, groźnym głosem. Nawet koty poruszyły się niespokojnie i przysunęły bliżej do rudowłosej kobiety, której oczy zalśniły jak zielone klejnoty.

Mężczyzna nazywany Dariusem przerażał Rusti jak nikt wcześniej. Jego wzrok zagarniał ją zachłannie, w pięknych ustach czaiło się zmysłowe okrucieństwo. Wydawał się płonąć ogniem, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyła. Patrzyła, jak jej jedyna sojuszniczka, Desari, znika, opuszczając luksusowy autokar, posłuszna woli brata.

— Zadałem ci pytanie — powiedział cicho mężczyzna.

W brzuchu Rusti zatrzepotało tysiąc motyli. Jego ciemny głos, jak aksamitny miecz, dotykał jej ciała niby czarodziejska różdżka, wzbudzając w nim falę gorąca. Poczuła, że czerwień ogarnia jej szyję i wylewa się na policzki.

— Czy wszyscy robią, co im powiesz?

Czekał nieruchomo, jak zbierający się do skoku lampart, wbijając w jej twarz nieruchome oczy. Coś kazało jej odpowiedzieć, zmuszało ją, żeby mówiła prawdę. Rozkaz huczał w jej czaszce jak dzwon. Potarła skronie, jakby chciała go odpędzić, a potem westchnęła, potrząsnęła głową i spróbowała się nawet uśmiechnąć.

— Słuchaj, nie wiem, kim jesteś, poza tym, że bratem Desari, ale chyba oboje się pomyliliśmy. Zobaczyłam ogłoszenie, że szukacie mechanika, i pomyślałam, że to wymarzona praca dla mnie. Fajnie byłoby podróżować z waszym zespołem po całym kraju. — Wzruszyła beztrosko ramionami. — Ale to nieważne. Równie dobrze mogę poszukać innego zajęcia.

Darius przyglądał się uważnie jej twarzy. Kłamała. Potrzebowała tej roboty. Była głodna, ale zbyt dumna, żeby się przyznać. Choć dobrze to ukrywała, desperacko szukała pracy. A mimo to ani na chwilę nie odwróciła wyzywających zielonych oczu i nie opuściła głowy.

Nagle znalazł się tuż obok niej, tak szybko, że nie miała szansy umknąć. Słyszał, jak łomocze jej serce, słyszał szmer krwi — życia — w jej żyłach. Przeniósł wzrok na pulsujący gwałtownie punkt na szyi kobiety.

— Moim zdaniem ta praca będzie dla ciebie idealna. Jak się naprawdę nazywasz?

Stał zbyt blisko, wielki i potężny. Onieśmielał ją. Wyczuwała bijące od jego ciała fale żaru i magnetyczną moc. Nie dotykał jej, a mimo to czuła na skórze gorąco jego dłoni. Miała ochotę uciec jak najdalej się da.

— Wszyscy mówią na mnie Rusti. To znaczy Rdza — nawet w jej uszach zabrzmiało to wyzywająco.

Uśmiechnął się w najbardziej irytujący sposób — wiedział, że się go boi. Ale nawet uśmiech nie mógł rozgrzać tych oczu jak z czarnego lodu. Powoli schylił głowę, aż poczuła na karku jego oddech. Skóra zaczęła ją palić. Każda komórka w ciele wołała: uwaga! alarm!

— Pytałem, jak masz na imię — szepnął z bliska.

Rusti wzięła głęboki oddech i postanowiła, że nie drgnie. Jeśli grają w jakąś grę, nie zamierzała zrobić fałszywego ruchu.

— Nazywam się Tempest Trine. Ale wszyscy mówią na mnie Rusti.

Znów zalśniły białe zęby. Obserwował ją jak głodny drapieżnik ofiarę.

— Tempest. Burza. Pasuje do ciebie. Ja jestem Darius. Strzegę tej grupy. Wszyscy robią, co powiem. Widzę, że znasz już moją młodszą siostrę Desari. Czy spotkałaś pozostałych? — Na samą myśl o tym, że w jej pobliżu mógłby się pojawić jakiś mężczyzna, poczuł szarpnięcie nieznanej wcześniej wściekłości. Zrozumiał, że póki nie zdobędzie Tempest dla siebie, jest niebezpieczny — nie tylko dla śmiertelników, ale także dla swoich. W ciągu setek lat życia, nawet w młodości, kiedy znał jeszcze radość i ból, nie czuł tak wielkiej zazdrości ani pożądania — nic nawet zbliżonego do tych potężnych emocji. Aż do tej chwili nie wiedział, czym jest prawdziwa furia. Myśl o mocy, jaką posiada ta mała śmiertelniczka, przywróciła mu trzeźwość.

Rusti potrząsnęła głową. Próbowała odgrodzić się od intensywnej obecności mężczyzny, przy którym jej serce waliło jak szalone. Zerknęła rozpaczliwie na tylne drzwi. Ale Darius był zbyt blisko, żeby udało jej się uciec. Spojrzała więc na wielkie koty, skupiając na nich całą uwagę i myśli. Miała ten dar od dzieciństwa, ale nigdy nie przyznawała się do tego głośno.

Samica, mniejsza i o jaśniejszej sierści, stanęła między nią a mężczyzną i obnażyła zęby w ostrzegawczym warknięciu. Darius pochylił się i położył dłoń na jej głowie. Spokojnie, moja mała przyjaciółko. Nie skrzywdzę tej kobiety. Czytam w jej myślach, że chce nas opuścić. Nie pozwolę na to. Wy też tego sobie nie życzycie.

Lamparcica natychmiast ruszyła do tylnych drzwi, odcinając Rusti drogę ucieczki.

— Zdrajczyni — syknęła Rusti w stronę zwierzęcia, zapominając się na chwilę.

Darius z namysłem potarł grzbiet nosa.

— Jesteś niezwykłą kobietą. Rozmawiasz ze zwierzętami?

Pochyliła głowę, jakby czuła się winna, i odwróciła wzrok, przyciskając wierzch dłoni do drżących ust.

— Nie mam pojęcia, o czym mówisz. Jeśli ktoś porozumiewa się ze zwierzętami, to tylko ty. Kot stoi przy drzwiach. Nie tylko ludzie cię słuchają, stworzenia także?

Powoli skinął głową.

— Słucha mnie wszystko na moim terytorium. Dotyczy to teraz również ciebie. Nie odejdziesz. Potrzebujemy cię tak samo, jak ty nas. Czy Desari wyznaczyła ci miejsce do spania? — Czuł nie tylko jej głód, ale i zmęczenie. Odzywało się w nim echem, budząc męski instynkt opiekuńczy, który kazał się zatroszczyć o kobietę.

Rusti patrzyła na niego, zastanawiając się, co robić. Głęboko w środku wiedziała, że nie ma wyboru. Ten mężczyzna nie pozwoli jej odejść. Widziała to w bezlitosnym łuku jego ust, w niewzruszonej twardości rysów, w bezdusznych czarnych oczach. Mogła udawać, pozwolić, żeby to wisiało między nimi niewypowiedziane, nie rzucać wyzwania tej potężnej istocie. Bywała już wcześniej w groźnych sytuacjach, ale ta była zupełnie inna. Chciała uciekać... i chciała zostać.

Darius wyciągnął rękę i uniósł jej podbródek dwoma palcami, żeby spojrzeć prosto w zielone oczy. Dwa palce. Tylko tyle. A przecież miała wrażenie, że spętał ją kajdanami, połączył ze sobą niewidzialnym łańcuchem. Czuła, jak jego wzrok wypala w niej ślad. Oznaczał ją jak swoją własność.

Czubkiem języka nerwowo zwilżyła pełną górną wargę. Ciało Dariusa przeszyła gwałtowna, gorąca żądza.

— Nie uciekniesz, Tempest. Niech ci się nie zdaje, że się wymkniesz. Potrzebujesz pracy, a my potrzebujemy ciebie. Po prostu trzymaj się zasad.

— Desari mówiła, że mogę spać tutaj — odezwała się niemal mimo woli. Nie wiedziała, co robić. Zostało jej ostatnie dwadzieścia dolarów, a praca okazała się po prostu idealna. Rusti była świetnym mechanikiem, uwielbiała podróże, lubiła samotność i kochała zwierzęta. Poza tym kiedy przeczytała to akurat ogłoszenie, stało się coś niezwykłego: poczuła, że za wszelką cenę musi znaleźć to miejsce i tych ludzi, jakby to właśnie było jej przeznaczone. Powinna się domyślić, że to wszystko jest zbyt piękne. Westchnęła mimowolnie.

Darius musnął kciukiem jej podbródek. Zadrżała, ale nie ruszyła się z miejsca.

— Zawsze trzeba zapłacić jakąś cenę — stwierdził, jakby czytał jej w myślach. Jego dłoń powędrowała wyżej i, jak gdyby nie mógł się powstrzymać, przesunął palcami po złotorudych lokach.

Rusti stała nieruchomo, jak małe zwierzątko osaczone przez polującą panterę. Wiedziała, że ten mężczyzna jest niebezpieczny, ale mogła tylko patrzeć na niego bez słowa. Zrobił jej coś — zahipnotyzował spojrzeniem czarnych płonących oczu. Nie mogła przestać na niego patrzeć. Nie była w stanie się poruszyć.

— Jaka jest cena? — zapytała zduszonym, ochrypłym głosem. Nie potrafiła oderwać od niego wzroku, chociaż głos w głowie krzyczał coraz głośniej, że musi uciekać.

Przysunął się jeszcze bliżej, potężna postać niemal odcisnęła ślad w jej delikatnym ciele. Był wszędzie: otaczał ją, zagarniał, żeby stała się jego częścią. Wiedziała, że powinna się ruszyć, zerwać czar, którym ją oplatał, ale nie miała siły. W końcu zamknął ją w ramionach — ostrożnie i czule. Nie spodziewała się takiej łagodności u olbrzymiego, silnego mężczyzny. Zaczął szeptać jakieś uspokajające słowa. To było zaklęcie. Uwodził ją swoją magią.

Zamknęła oczy, bo świat wokół zamglił się, zamazał jak we śnie. Nie mogła się ruszyć. Nie chciała. Czekała, niemal wstrzymując oddech. Usta Dariusa dotknęły jej prawej skroni, przesunęły się do ucha, przemknęły przez policzek w stronę kącika ust. Jego ciepły oddech zapalał płomyki pod skórą. Rusti miała wrażenie, że staje się dwiema osobami. Jedna przekonywała, że dzieje się coś wspaniałego, doskonałego, że właśnie tak ma być, druga ponaglała do ucieczki, byle szybciej i dalej. Język mężczyzny błądził teraz po jej karku w szorstkiej, a zarazem aksamitnej pieszczocie, która przeniknęła ją aż po palce stóp i wypełniła żarem. Otoczył palcami jej szyję i przyciągnął jeszcze bliżej. Znów przeciągnął językiem po skórze — jakby rozpalone do białości żelazo wbiło się w gardło Rusti tuż nad miejscem, w którym jak szalony uderzał puls. Ból przeciął ją na pół, a zaraz za nim spłynęła rozkosz.

Rusti gwałtownie wciągnęła powietrze, zebrała resztkę sił i spróbowała się wyrwać z żelaznego uścisku jego mięśni. Darius uchylił się lekko, ale nie rozluźnił objęcia. Osłabła i się osunęła. Dawała mu wszystko, czego chciał.

Zamknięta, bezsilna w mrocznych sidłach ramion, patrzyła jednocześnie na tę scenę z przerażeniem, jakby naprawdę rozdzieliła się na dwie części. Jej ciało płonęło jak ogień, wrzało od żądzy. Jej umysł zgadzał się na niego, przyjmował to, co robił. Brał jej krew, przywłaszczał ją sobie. W jakiś sposób rozumiała, że nie chce jej zabić, tylko posiąść. I wiedziała już, że nie jest człowiekiem. Powieki Rusti opadły, nogi się ugięły.

Darius wsunął ramię pod jej kolana, podniósł ją i przytulił do piersi, wciąż pijąc krew. Rusti była rozgrzana, słodka, smakowała inaczej niż wszystko, co dotąd poznał. Całe ciało paliło go jak ogień. Nie przestając się pożywiać, zaniósł ją na kanapę, żeby rozkoszować się jej esencją. Nie mógł się powstrzymać, nie mógł przestać: przecież należała do niego. Była jego własnością. Czuł to, wiedział. Nie mogło być inaczej.

Dopiero kiedy jej głowa opadła bezwładnie, uświadomił sobie, co się dzieje. Zaklął, zamknął ranę na szyi dotknięciem języka i pochylił się, żeby sprawdzić puls kobiety. Wziął o wiele więcej jej krwi, niż była w stanie mu dać. A mimo to jego ciało wciąż prężyło się w dzikiej, niepohamowanej żądzy. Jednak Tempest Trine była bardzo drobna i nie należała do ich rasy — mogłaby nie znieść tak wielkiej utraty krwi.

Co gorsza, to, co robił, było surowo zakazane. Łamał wszelkie znane sobie zasady, wszystkie prawa, jakich nauczył innych i jakich kazał im przestrzegać. I nie mógł się opanować. Musiał mieć tę kobietę. Oczywiście śmiertelniczek używali Karpatianie do seksu, do zaspokojenia prostych potrzeb ciała, o ile potrafili jeszcze odczuwać przyjemność. Z ludzkiej kobiety mogli także korzystać, żeby się pożywić, jeśli tylko nie wysysali z niej całego życia. Ale łączenie tych rzeczy nie wchodziło w grę. To było tabu. Darius wiedział, że gdyby nie zemdlała z upływu krwi, wziąłby ją, posiadłby jej ciało. Nie raz, tylko wiele razy, wciąż, stale. I zabiłby każdego, kto próbowałby go powstrzymać albo chciał mu ją odebrać.

A więc stało się? Czyżby zamieniał się w wampira? Czy dzieje się to, czego bał się każdy Karpatianin? Było mu wszystko jedno. Wiedział tylko tyle, że najważniejsza jest Tempest Trine, jedyna kobieta, jakiej zapragnął po wiekach samotnej, jałowej egzystencji. Dzięki niej czuł. Dzięki niej widział. Napełniła życiem i barwami jego blady, mdły świat. Teraz, kiedy zobaczył go i poczuł, za nic nie wróci do dawnej pustki.

Kołysząc ją w objęciach, już miał otworzyć zębami żyły w nadgarstku, ale coś go powstrzymało. Nie powinien żywić jej w ten sposób — to nie było właściwe. Powoli rozpiął nieskalanie białą jedwabną koszulę. Ciało nieoczekiwanie zesztywniało, jakby czekając na coś więcej. Obnażył pierś i przeciął skórę paznokciem, który wydłużył się w ostry jak brzytwa szpon, a potem przycisnął usta Tempest do rany. Jego starożytna, pełna mocy krew szybko przywróci jej siły.

Jednocześnie zajrzał do jej umysłu. Ponieważ była nieprzytomna, stosunkowo łatwo mógłby przejąć nad nią kontrolę, nakazać jej posłuszeństwo. Zaskoczyło go, co odkrył w tej głowie. Desari miała rację. Fale mózgowe Tempest odbiegały od wzorców myśli innych ludzi. Przypominały raczej sposób myślenia sprytnych, inteligentnych lampartów, z którymi Darius często polował. Podobieństwo było uderzające — ta kobieta zdecydowanie różniła się od reszty śmiertelników. W tej chwili nie miało to znaczenia: bez trudu zawładnął nią i nakazał jej wypić jego krew, żeby odzyskała to, co jej odebrał.

Nie wiadomo skąd w jego głowie pojawiła się pradawna pieśń. Nieświadomie zaczął mówić słowa rytuału — niepewny, skąd się wzięły, wiedział tylko, że należy je wypowiedzieć. Mruczał cicho w starożytnym języku swojego ludu, a potem powtórzył tę samą formułę po angielsku. Pochylając się opiekuńczo nad Tempest i gładząc złotorude włosy, szeptał jej do ucha:

Biorę cię na towarzyszkę życia. Należę do ciebie. Za ciebie oddam swoje życie. Obiecuję ci ochronę, wierność, daję moje serce, duszę i moje ciało. Przyjmuję to samo od ciebie. O twoje życie, szczęście i pomyślność będę dbał bardziej niż o własne. Jesteś moją towarzyszką na całe życie, na całą wieczność, na zawsze pod moją opieką. Wymawiając te słowa, czuł, jak opuszcza go straszliwe napięcie, a słowa rytuału splatają ich dusze i serca, łącząc je niewidzialnymi węzłami. Należała do niego, a on należał do niej.

Ale to nie powinno się stać. Była śmiertelniczką, on Karpatianinem. Ona się zestarzeje, on pozostanie młody. A jednak — to nie było ważne. Nie liczyło się dla niego nic poza tym, że Tempest znalazła się w jego świecie, że jest przy nim. To było słuszne, sprawiedliwe, dobre. Pasowała do niego, jakby dla niego ją stworzono.

Darius zamknął oczy i przycisnął ją do piersi, rozkoszując się ciężarem w swoich ramionach. Zamknął ranę na piersi i położył Tempest na poduszkach kanapy. Bardzo delikatnie, niemal z szacunkiem wytarł smugi brudu z jej twarzy. Nie będziesz nic pamiętać, kiedy się obudzisz. Będziesz wiedziała tylko, że przyjęłaś pracę i należysz do naszej grupy. Nie będziesz wiedziała, kim jestem, ani tego, że wymieniliśmy krew. Wzmocnił rozkaz mentalnym sygnałem, dość silnym, by podporządkować każdego człowieka.

We śnie, z twarzą okoloną rozsypanymi na poduszce włosami, wyglądała tak młodo. Zagarnął ją władczym dotykiem palców i ognistym spojrzeniem. Potem odwrócił się do wielkich kotów. Lubicie ją. Potrafi z wami rozmawiać, prawda? — zapytał.

Ich odpowiedzią nie były słowa, lecz uczucia, obrazy zaufania i oddania. Skinął głową. Jest moja. Nie oddam jej. Strzeżcie tej kobiety, kiedy będziemy spać, póki nie powstaniemy, rozkazał im bezgłośnie.

Koty ułożyły się na kanapie, jak najbliżej kobiety. Darius jeszcze raz dotknął jej twarzy, odwrócił się i wyszedł z autokaru. Wiedział, że Desari czeka już na niego, a w jej łagodnych, sarnich oczach zobaczy wyrzut.

Siostra opierała się o bok pojazdu, wyraźnie zdziwiona i zmieszana. Gdy się pojawił, z niepokojem zerknęła na autokar.

— Co ty zrobiłeś?

— Trzymaj się od tego z daleka, Desari. Jesteś krwią z mojej krwi, moim skarbem, kocham cię, ale... — urwał, zaskoczony, że po raz pierwszy od wieków potrafi powiedzieć szczerze, co czuje. Znów czuł miłość do swojej siostry — pulsowała w nim, prawdziwa i mocna. Co za ulga, że nie musi przypominać sobie i udawać od dawna utraconych emocji. Opanował się i mówił dalej: — Ale nie będę tolerował wtrącania się w tę sprawę. Tempest zostaje z nami. Jest moja. Nikt inny jej nie dotknie.

Desari podniosła dłoń do szyi i zbladła.

— Dariusie, coś ty zrobił?

— Nie sprzeciwiaj mi się, bo zabiorę ją stąd i zostawię was samych.

Wargi Desari zadrżały.

— Jesteśmy pod twoją opieką, bracie. Zawsze nas prowadziłeś, a my zawsze szliśmy za tobą. Ufamy ci całkowicie, ufamy twojemu sądowi. — Zawahała się. — Wiem, że nigdy nie skrzywdziłbyś tej dziewczyny.

Przez dłuższą chwilę Darius wpatrywał się w twarz siostry.

— Nie wiesz tego, Desari, ani ja nie wiem. Wiem tylko, że bez niej stanę się śmiertelnie niebezpieczny i wielu zginie, zanim ktoś mnie zniszczy.

Głośno wciągnęła powietrze.

— Jest aż tak źle, Dariusie? Jesteś tak blisko? — Nie musiała wypowiadać słów „wampir” czy „nieumarły”. Oboje wiedzieli, o czym mówi.

— Jedynie ona stoi między mną a zniszczeniem śmiertelników i nieśmiertelnych. Granica jest wąska, Desari. Tylko tyle mogę powiedzieć, żeby cię przestrzec. — Jego głos dźwięczał twardo, bezlitośnie jak stal.

Darius od zawsze przewodził ich niewielkiej grupce — od dnia, gdy jeszcze byli dziećmi, a on uratował ich przed pewną śmiercią. Już jako chłopiec poświęcał się całkowicie, by ich strzec i chronić. Był najsilniejszy, najsprytniejszy, najpotężniejszy. Posiadał dar uleczania. Polegali na jego mądrości i doświadczeniu. Prowadził ich bezpiecznie przez długie stulecia wędrówki, ani razu nie myśląc o sobie. Desari nie mogła zrobić nic innego, jak tylko wesprzeć go w tej jedynej sprawie, w której poprosił o coś dla siebie. Nie, nie poprosił. Zażądał tego. Wiedziała, że nie przesadza, nie kłamie, nie blefuje. Nigdy tego nie robił. Jeśli coś mówił, musiało tak być.

Powoli, z wahaniem skinęła głową.

— Jesteś moim bratem, Dariusie. Zawsze będę z tobą, cokolwiek postanowisz.

Odwróciła się, gdy znienacka wprost z migoczącego powietrza wyłonił się jej towarzysz życia. Widok Juliana Savage’a zawsze zapierał jej dech w piersiach: wysokie, umięśnione ciało, oczy jak z płynnego złota, w których odbijała się jego miłość.

Julian pochylił się nad Desari i musnął jej skroń ciepłymi, miękkimi wargami. Dzięki łączącej ich psychicznej więzi wyczuł zmartwienie swojej partnerki i natychmiast wrócił z polowania. Skierował lodowate spojrzenie na Dariusa, który popatrzył na niego równie chłodno.

Koniec wersji demonstracyjnej