Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Barbara Novak

Korekta

Jolanta Gomółka

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

Copyright © Oleksiy Maksymenko Photography/Alamy

Tytuł oryginału

Guardians of Eternity #5: Darkness Unleashed

Originally published as Darkness Unleashed

Copyright © 2009 by Debbie Raleigh

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4540-9

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Prolog

Prolog

Jagr wiedział, że swoim pojawieniem się w ekskluzywnym klubie nocnym należącym do Vipera wywołuje panikę. W tym eleganckim lokalu z kryształowymi żyrandolami i obiciami z czerwonego aksamitu gromadzili się bardziej cywilizowani przedstawiciele świata demonów. O Jagrze można było powiedzieć wszystko, tylko nie to, że był cywilizowany.

Wysoki, prawie dwumetrowego wzrostu wampir był niegdyś przywódcą Wizygotów. Jednak to nie jego zaplecione w warkocz, jasnozłote, sięgające pasa włosy ani lodowato niebieskie oczy, którym nic nie umknęło, ani też skórzany płaszcz owijający się wokół muskularnego ciała sprawiały, że istoty mające choćby cień inteligencji schodziły mu z drogi.

Nie, to była zimna doskonałość rysów i tląca się w nim dzika furia.

Trzysta lat bezlitosnych tortur pozbawiło go wszelkiego ucywilizowania.

Nie zważając na rozstępujące się przed nim demony, które w panicznej ucieczce potykały się o krzesła i stoły, byleby tylko uniknąć z nim konfrontacji, Jagr nie spuszczał z oka dwóch Kruków strzegących drzwi do biura na tyłach klubu. Panująca wokół atmosfera wyrafinowego luksusu przyprawiała go wręcz o wysypkę.

Był wampirem, który nad wszelkie inne miejsca przedkładał swoją kryjówkę pod ulicami Chicago, gdzie otoczył się przebogatym księgozbiorem. Posiadł wiedzę, niedostępną żadnemu człowiekowi, nieczłowiekowi ani demonowi.

Nie był jednak całkowitym samotnikiem, za jakiego uważali go współplemieńcy. Wiedział, że bez względu na to, jak wielką dysponowałby siłą, umiejętnościami czy inteligencją, jego przetrwanie zależy od nadążania za postępem technologicznym współczesnego świata i od zdolności wtopienia się w społeczeństwo.

Nawet samotnik musi się pożywić.

Wyposażył kryjówkę w telewizor z ekranem plazmowym, odbierający wszystkie kanały nadawane na świecie, oraz garderobę z niewyróżniającymi się spośród innych ubiorami, które pozwalały mu krążyć po zapuszczonych okolicach bez wzbudzania sensacji.

Najgroźniejsi łowcy wiedzą, jak się maskować na polowaniu.

Ale to miejsce...

Wolałby dać się przebić osinowym kołkiem, niż się tu znaleźć. Nie jest przecież skończonym bałwanem.

Cholerny Styks. Ten stary wampir doskonale wiedział, że tylko królewskie wezwanie zmusi go do wejścia do wypełnionego tłumem gości klubu. Jagr nigdy nie ukrywał swej pogardy dla innych. Lekceważył ich towarzystwo.

Dlaczego więc Anasso wybrał właśnie to miejsce na spotkanie?

W nastroju mrożącym krew w żyłach wszystkich obecnych w rozległych salach klubu, Jagr przeszedł obojętnie obok stojących na warcie Kruków i jednym pchnięciem mocarnej dłoni wysadził ciężkie dębowe drzwi z zawiasów.

Kruki warknęły ostrzegawczo, odsłaniając ukryte pod pelerynami miecze, sztylety i pistolety, przymocowane w różnych miejscach ciała.

Jagr nie zwolnił kroku. Styks nie pozwoliłby swoim ulubieńcom zrobić krzywdy zaproszonemu gościowi. Przynajmniej dopóki nie dostanie od niego tego, na czym mu zależało.

A nawet jeśli Styks nie odwołałby strażników... Cóż, Jagr czekał całe wieki, żeby stanąć do walki. Takie jest przeznaczenie wojownika.

Z wnętrza dochodził odgłos cichej rozmowy. Dwa Kruki, choć niechętnie, pozwoliły mu wejść. Ich jedyną reakcją było gniewne spojrzenie.

Przeszedłszy przez roztrzaskane drzwi, Jagr zatrzymał się na chwilę, aby uważnie przyjrzeć się pomieszczeniu utrzymanemu w tonacjach bladego błękitu i kości słoniowej. Tak jak się spodziewał, Styks, rosły Aztek, obecnie król wampirów, siedział rozparty wygodnie za ciężkim, orzechowym biurkiem. Jego kamienna twarz niczego nie zdradzała. Viper, szef klanu wampirów Chicago, stał obok niego. Srebrnowłosy, o ciemnych oczach, przypominał bardziej anioła niż groźnego wojownika.

— Jagrze. — Styks oparł się plecami o skórzany fotel, stukając palcami w szeroką pierś. — Dziękuję za tak szybkie przybycie.

Jagr zmrużył oczy.

— A miałem wybór?

— Uważaj — ostrzegł go Viper. — Mówisz do swojego Anassa.

Jagr skrzywił się, ale był na tyle mądry, żeby zachować gniewne myśli dla siebie. Nawet zakładając, że miałby szansę w potyczce ze Styksem, nie wyszedłby z tego klubu żywy, gdyby rzucił wyzwanie Anassowi.

— Czego sobie życzysz? — warknął.

— Mam dla ciebie zadanie.

Jagr zacisnął zęby. Przez ostatnie sto lat udało mu się żyć z dala od spraw klanu, którego stał się członkiem, uznany za brata. Nie przejmował się losem innych i tego samego oczekiwał w zamian. Odkąd okazał się na tyle głupi, żeby wpuścić do swojej kryjówki Cezara, nie mógł pozbyć się tych przeklętych wampirów.

— Jakiego rodzaju zadanie? — zażądał wyjaśnienia tonem dającym wyraźnie do zrozumienia, że nie zamierza się nikomu przypochlebiać.

Styks z uśmiechem wskazał mu pobliską sofę. Ten uśmiech wzbudził w Jagrze dreszcz niepokoju.

— Usiądź, przyjacielu — wycedził Anasso. — To może nam zająć nieco czasu.

Przez moment Jagr zastanawiał się nad odmową. Zanim został przemieniony w wampira, przewodził tysiącom. Chociaż nie pamiętał tamtego życia, pozostała w nim arogancka buta. I nadal nie uznawał żadnych autorytetów.

Na szczęście nie utracił także dawnej inteligencji.

— Jak sobie życzysz, Anasso. Przybyłem wypełnić twój królewski rozkaz. — Usadowił się na pokrytej brokatem delikatnej sofie, przysięgając w duchu, że zabije projektanta, jeśli mebel się pod nim załamie. — Czego żądasz od oddanego ci sługi?

Viper warknął cicho, a w tym dźwięku kryła się tłumiona moc. Powieki Jagra nawet nie drgnęły, ale mięśnie napięły się w gotowości.

— Viperze, może powinieneś zająć się swoimi gośćmi — bez nacisku polecil Styks. — Wejście Jagra... hm, dość spektakularne, zakłóciło im rozrywkę i wywołało większe zamieszanie, niżbym sobie tego życzył.

— Będę w pobliżu. — Viper rzucił Jagrowi ostrzegawcze spojrzenie i zniknął za wyważonymi drzwiami.

— Czy on się ubiega o przyjęcie do twojej straży przybocznej? — zadrwił Jagr.

Igiełki bólu wbiły się w jego skórę — Styks zaledwie musnął go drobną częścią swojej mocy.

— Dopóki pozostajesz w Chicago, dopóty Viper jest twoim przywódcą. Nie zapominaj, z kim masz do czynienia.

Jagr wzruszył ramionami. Dobrze pamiętał, że ma wobec Vipera dług do spłacenia i jest mu winien lojalność. Ale, prawdę mówiąc, był w koszmarnym nastroju, a przebywanie w tym lalusiowatym nocnym klubie, w którym nie było nikogo do zabicia poza garstką marnych elfów, humoru mu nie poprawiało.

— Trudno mi o tym zapomnieć, kiedy jestem wzywany do spraw, które mnie nie dotyczą i, co ważniejsze, nie interesują.

— A co cię interesuje? — Styks z uwagą wpatrywał się w Jagra, ale napotkał obojętne spojrzenie. — Czy ci się to podoba, czy nie — król się skrzywił — odkąd Viper przyjął cię do klanu, służysz nam swoim mieczem.

Nie podobało mu się to, ale tak było. Tylko jako członek klanu mógł przetrwać w świecie wampirów.

— Czego ode mnie oczekujesz?

Styks podniósł się z fotela i przysiadł na rogu biurka. Drewno zaskrzypiało pod ciężarem jego masywnego ciała, ale nie pękło. Jagr się domyślił, że Viper kazał wzmocnić wszystkie meble.

Sprytny wampir.

— Co wiesz o mojej partnerce? — zapytał obcesowo Styks.

Jagr zamarł.

— Czy to podstęp?

Gorzki uśmiech przemknął przez usta Anassa.

— Subtelność nie jest moją cechą, Jagrze. W przeciwieństwie do poprzedniego Anassa nie potrafię manipulować innymi ani ich oszukiwać. Gdy przyjdzie dzień, w którym będę chciał się z tobą zmierzyć, powiem to jasno i wyraźnie.

— Dlaczego więc pytasz mnie o twoją partnerkę?

— Gdy poznałem Darcy, nie wiedziała nic o swoim pochodzeniu. Została wychowana przez ludzi. Dopóki do Chicago nie przybył Salvatore Giuliani, obecny król wilkołaków, nie mieliśmy pojęcia, że jest ona wilkołakiem czystej krwi zmodyfikowanym genetycznie.

Jagr uniósł brew. Więc król ukrywał przed innymi sekret. Interesujące.

— Zmodyfikowanym genetycznie?

— Wilkołaki z coraz większą desperacją dążą do wydania na świat zdrowego potomstwa. Wilkołaczyce czystej krwi utraciły zdolność kontrolowania przemiany w czasie pełni księżyca, w rezultacie donoszenie ciąży stało się niemożliwe. Wilkołaki zmieniły DNA Darcy i jej sióstr, tak aby nie ulegały procesowi przemiany.

Jagr skrzyżował ręce na piersi. Nic go nie obchodziły jakieś głupie kundle.

— Zakładam, że powiesz mi, dlaczego mnie wezwałeś, zanim wzejdzie słońce.

Styks zmrużył złociste oczy.

— To zależy tylko i wyłącznie od twojej współpracy, bracie. Mogę to spotkanie ciągnąć tak długo, jak mi się podoba.

Jagr zacisnął usta. Tym, co mu imponowało, była wyłącznie siła.

— Mów dalej.

— Matka Darcy wydała na świat miot liczący cztery córki. Wszystkie zostały zmodyfikowane genetycznie. I wszystkie, niedługo po urodzeniu, zostały wykradzione wilkołakom.

— Dlaczego je ukradziono?

— Tej tajemnicy Salvatore nigdy do końca nie wyjaśnił. — W głosie Anassa dało się wyczuć nutę niezadowolenia, że nie dysponuje pełną informacją. — Wiemy za to, że jedna z sióstr Darcy została odnaleziona w St. Louis. Była przetrzymywana przez chochlika o imieniu Culligan. Miał szczęście, że dziewczyna nie może się przemieniać. Czystej krwi wilkołak rozerwałby mu gardło na strzępy. Salvatore udało się ustalić, że Regan dostała się w ręce tego okrutnika, gdy była dzieckiem. Więził ją w srebrnej klatce. Chyba że akurat chciał dzięki niej nieźle zarobić, wtedy na krótko przestawał ją torturować.

Tortury.

Od wybuchu furii Jagra zdobiące ściany obrazy pędzla holenderskich mistrzów spadły na podłogę i z hukiem się roztrzaskały.

— Życzysz sobie, aby ją uratowano?

Styks skrzywił się.

— Salvatore już ją uwolnił, ale przeklęty Culligan zdążył uciec, gdy Salvatore szykował się, by przyrządzić sobie z niego kolację.

Nadzieja Jagra, że noc nie okaże się jednak kompletnie zmarnowana, właśnie została rozwiana. Zarzynanie drani, którzy znęcali się nad słabszymi, pozostało jedną z niewielu przyjemności, jakie miał z życia.

— Skoro została uwolniona, do czego ja jestem potrzebny?

Styks się wyprostował. Jego rosła postać wypełniła sporą część przestrzeni pomieszczenia.

— Jedyne, na czym zależało Salvatore, to uczynić Regan królową i główną reproduktorką. Chce za wszelką cenę zapewnić sobie władzę dzięki partnerce, która będzie zdolna odbudować zmniejszającą się populację wilkołaków czystej krwi. Niestety, Regan okazała się bezpłodna.

— Czyli nie ma z niej pożytku.

— Otóż to. — Potężny Aztek starał się zachować obojętność, ale nawet idiota zauważyłby, że z chęcią uczyniłby z przywódcy wilkołaków przekąskę. — Dlatego skontaktował się z Darcy. Miał zamiar wysłać Regan do Chicago, aby była pod moją opieką do czasu, aż Salvatore ugruntuje jej pozycję w sforze w St. Louis.

— I?

— I udało jej się uciec, gdy Giuliani prowadził rozmowy z miejscowym przywódcą watahy.

— Ten cały Salvatore jest żałosny. — Jagr nie krył obrzydzenia. — Najpierw pozwolił zbiec temu stworowi, potem kobiecie. Nic dziwnego, że wilkołaki są na wymarciu.

— Miejmy nadzieję, że ty będziesz bardziej skuteczny.

Jagr zerwał się na równe nogi.

— Ja?

— Darcy martwi się o siostrę. Chcę, żeby ją odnaleziono i przewieziono do Chicago.

— Dała chyba wystarczająco jasno do zrozumienia, że nie zamierza tu przyjeżdżać.

— W takim razie ty ją do tego przekonasz.

Jagr zmrużył oczy. Nie był cholerną Mary Poppins. Nie będzie, do diabła, nikogo niańczył.

— Dlaczego ja?

— Wysłałem już kilku moich najlepszych tropicieli do St. Louis, ale ty jesteś wojownikiem, który nie ma sobie równych. Jeśli Regan wpakowała się w jakieś kłopoty, będziesz potrzebny, żeby ją z nich wyciągnąć.

Na pewno były gorsze zajęcia niż szukanie zmodyfikowanego genetycznie wilkołaka, który nie chce być odnaleziony, ale w tej chwili żadne z nich nie przychodziło mu do głowy.

Z głębi klubu dochodziły dźwięki muzyki w wykonaniu kwartetu smyczkowego i westchnienia zachwytu nad wdzięcznym pląsem elfów. Jagr już wiedział, co mogłoby być gorsze od tropienia uciekającego wilkołaka.

Dalsze pozostawanie w tej cholernej dziurze.

— Dlaczego miałbym to zrobić? — wychrypiał.

— Ponieważ to uszczęśliwi Darcy, a wtedy i ja będę szczęśliwy. — Styks podszedł do Jagra tak blisko, że prawie stykali się ciałami. Biła od niego potężna moc. — Jasne?

— Aż za bardzo.

— Dobrze. — Styks cofnął się i przepływ mocy ustał. Sięgnął ręką pod skórzany płaszcz i wyciągnął telefon komórkowy. Rzucił go Jagrowi.

— Trzymaj. Ma wpisane numery do braci, którzy już szukają Regan, oraz kontakty do pewnych osób z St. Louis. Jest tam także mój prywatny numer. Daj znać, gdy ją znajdziesz.

Jagr schował telefon i skierował się do wyjścia. Nie było sensu się sprzeciwiać. Styks starał się wymusić na wampirach rezygnację z ich barbarzyńskich zwyczajów i nie były to starania w duchu rozszalałej demokracji.

Wręcz przeciwnie.

— Wyruszę w ciągu godziny.

— Jagrze.

Jagr zatrzymał się przy drzwiach i z ukrywaną furią odwrócił.

— Słucham?

Styks nawet nie mrugnął.

— Nie zapomnij, że Regan to bardzo cenna przesyłka. Jeśli odkryję, że zostawiłeś na jej ciele choćby siniaka, konsekwencje tego nie będą dla ciebie miłe.

— Czyli mam wytropić rozwścieczoną wilkołaczycę, która nie chce zostać odnaleziona, i przywlec ją do Chicago bez najmniejszego draśnięcia?

— Niewątpliwie plotki o twojej niebywałej inteligencji nie były wyssane z palca, bracie.

Sycząc, Jagr odwrócił się i z impetem wypadł przez rozbite drzwi.

— Nie jestem twoim bratem.

Viper bacznie obserwował rozwój sytuacji.

W sumie nie poszło tak źle, jak się spodziewał. Nikt nie zginął ani nie został okaleczony. Ani nawet lekko ranny.

To już coś.

Znał jednak Jagra aż za dobrze. Wiedział, że ze wszystkich członków klanu ten stary Wizygot był najgroźniejszy. To zrozumiałe po tym, co przeszedł, ale wcale przez to nie stał się mniej niebezpieczny. Viper zaczął żałować, że zwrócił uwagę Styksa na tego udręczonego wampira.

Wrócił do biura, przemykając się między demonami nadal zapatrzonymi w taniec elfów. Styks wpatrywał się w coś za oknem.

— Mam złe przeczucie — wymamrotał zgnębiony Viper, utkwiwszy wzrok w leżących na podłodze zniszczonych bezcennych obrazach.

Styks odwrócił się z rękami splecionymi na piersi.

— Przeczucie? Czy powinienem powiadomić Komisję, że jest wśród nas potencjalna Wyrocznia?

Viper uniósł brew.

— Tylko jeśli chcesz spędzić następne stulecie zamknięty w jednej celi z Levetem.

Styks wybuchnął śmiechem.

— Niezły blef. Niestety, Levet uznał, że tylko on będzie w stanie odnaleźć siostrę Darcy. Wyruszył do St. Louis, gdy Salvatore poinformował mnie, że Regan mu się wymknęła.

— Świetnie. Teraz dwie tykające bomby będą krążyć po Missouri. Nie wiem, czy mieszkańcy to przeżyją.

— Uważasz, że Jagr to tykająca bomba?

Viper skrzywił się na myśl o nocy, w której Jagr zjawił się w jego kryjówce, prosząc o azyl. Spotkał na swojej drodze wiele groźnych demonów, z których większość chciała go po prostu zabić. Jednak nigdy wcześniej, aż do tamtej nocy, nie spotkał kogoś, ktoś miałby w oczach tylko śmierć.

— Myślę, że pod tą maską opanowania kryje się ktoś stojący na skraju szaleństwa.

— Ale mimo tego przyjąłeś go do swojego klanu.

Viper wzruszył ramionami.

— Gdy mnie poprosił o azyl, w pierwszej chwili chciałem odmówić. Wyczuwałem, że ogarniał go obłęd, ale także i to, że był na tyle potężny i agresywny, by stanąć do walki ze mną o pozycję szefa klanu. To typ przywódcy, nie poddanego.

— Dlaczego więc zgodziłeś się na jego pobyt w Chicago?

— Bo przysiągł, że schowa się w swojej kryjówce i nie będzie szukał kłopotów.

— I? — naciskał Styks.

— I wiedziałem też, że nie przetrwa bez ochrony klanu — przyznał niechętnie Viper. — Obaj wiemy, że mimo twoich prób ucywilizowania wampirów, niektóre z ich przyzwyczajeń są zbyt głęboko zakorzenione, żeby je zmienić. Samotny wampir obdarzony taką mocą stanowiłby zagrożenie dla każdego przywódcy. Zniszczyliby go.

— Więc się zlitowałeś.

Viper zmarszczył brwi. Nie chciałby, żeby widziano w nim kogoś innego niż tylko bezwzględnego drania. Nie został przecież szefem klanu przez jakieś sentymentalne bzdury. Był nim, bo inne wampiry bały się, że wyrwie im z piersi ich niebijące serca.

— To nie była litość, ale zimna kalkulacja — warknął. — Wiedziałem, że w razie potrzeby będę miał u boku nieocenionego sprzymierzeńca. Oczywiście założyłem, że przyda mi się jako wojownik, a nie jako niańka młodego, bezbronnego wilkołaka. Mam mieszane uczucia, wysyłając go na tę misję.

Styks zacisnął dłoń na medalionie, który zawsze wisiał na jego szyi, zdradzając tym gestem, że i on nie był aż tak bardzo pewny swojej decyzji, jak chciał o tym przekonać Vipera.

— Musimy odnaleźć Regan, a wiedza i umiejętności Jagra pozwolą mu ją wytropić i ochronić. Poza tym jest najbardziej odpowiedni z jeszcze jednego względu.

— Z pewnością nie może to być jego urzekająca osobowość.

— Nie, on sam doświadczył tortur, tak jak Regan. — Styks rzucił Viperowi posępne spojrzenie. — Lepiej niż ktokolwiek z nas będzie wiedział, czego jej potrzeba po uwolnieniu z rąk oprawcy.

Rozdział 1

Rozdział 1

Kemping znajdujący się kilka kilometrów na południe od miejscowości Hannibal w stanie Missouri nie wyróżniał się niczym szczególnym. Kampery parkowano na ogrodzonym terenie, z tyłu stał rząd przenośnych toalet, a przy wejściu ustawiono sporą budkę, w której ludzie płacili za przywilej upchania ich obok innych ludzi. Pod koniec wakacji jedni drugich z rozkoszą by własnoręcznie udusili.

Regan Garrett również miała na to ochotę.

W porządku, nie była człowiekiem, ale większość życia spędziła na takich kempingach. Były wylęgarnią zabójców.

A niech się mordują! To ją nic nie obchodzi, myślała, biegnąc między rzędami zaparkowanych kamperów. Specjalnie czekała, aż nadejdzie pora, gdy staruszkowie powrzucają sztuczne szczęki do szklanek z wodą i zawloką pomarszczone cielska do łóżek, a młodzi rodzice padną ze zmęczenia po całym dniu nieustannego użerania się z własnymi bachorami.

O północy w Hannibal nikt już nie kręcił się po okolicy.

Ociągając się, zawróciła i pobiegła w stronę budki przy wejściu. Drzwi były zamknięte, aby do wnętrza nie wpływało chłodne marcowe powietrze. Mimo że miała na sobie tylko dżinsy i bluzkę bez rękawów, nie czuła chłodu. Nie przechodziła przemiany w wilka i nie wydałaby na świat potomstwa, ale zachowała większość cech wilkołaka.

Była szybsza i silniejsza niż ludzie, odporna na zimno, doskonale widziała w ciemności, a wszelkie rany, które nie były zadane narzędziem wykonanym ze srebra, goiły się błyskawicznie.

Zachwiała się. To przez tę zdolność szybkiej regeneracji...

Nie. Nie teraz.

Teraz musiała się skupić. Będzie opłakiwać swoją przeszłość, gdy rozprawi się z Culliganem.

Przez ostatnie dziesięć godzin podążała jego tropem z St. Louis aż na obrzeża Hannibal. Czuła już smak zemsty, kiedy nagle trop się urwał. Dosłownie zniknął tuż przed miastem. Nie miała pojęcia, jak drań tego dokonał, ale wiedziała, że nic jej nie powstrzyma przed dalszym ściganiem go.

Prędzej czy później odnajdzie zbója, który ją więził przez trzydzieści lat, odpłaci mu pięknym za nadobne, i to z nawiązką.

Bez pukania otworzyła drzwi budki i weszła do środka. Panowała tam ciasnota, ściany były obwieszone lśniącymi ulotkami przedstawiającymi miejsca godne zobaczenia w Hannibal i jego okolicach, a jedyne wąskie okno wychodziło na kemping.

Wydawało się, że w pomieszczeniu nikogo nie było, ale Regan od razu poczuła unoszący się w powietrzu dym papierosowy. Podeszła do laminowanego blatu lady i walnęła pięścią w mały srebrny dzwonek.

Ktoś cicho zaklął, drzwi za ladą uchyliły się i ukazała się w nich kudłata głowa.

— No? — Chłopak miał najwyżej osiemnaście lat. Jego nos był dużo za duży w stosunku do reszty wąskiej twarzy. Zamarł, wpatrzony w długie, złociste włosy i szczupłą sylwetkę Regan. Powoli przeniósł wzrok na jej zielone oczy, o barwie intensywnego szmaragdu, które dominowały w bladej dziewczęcej twarzy. Z głupawym uśmiechem na ustach, wyszedł z zaplecza i oparł się o blat. — Cześć. Co tam?

— Szukam przyjaciela.

— Właśnie go znalazłaś, laleczko. Daj mi dziesięć minut, żebym tu pozamykał, i jestem do twojej dyspozycji.

Jasne.

Regan z trudem opanowała chęć rozkwaszenia mu przydużego nosa. Wyciągnęła złożoną na czworo stronicę, którą wyrwała z czasopisma, zanim wyjechała z St. Louis.

— Widziałeś tutaj takiego kampera?

Chłopak pobieżnie rzucił okiem na zdjęcie.

— Czy ja wyglądam na tego cudaka z Detektywa Monka? Biorę kasę, wydaję kartę do położenia na desce rozdzielczej i tyle. Mam gdzieś, jak wyglądają ich kampery.

— Tego na pewno byś zapamiętał. Kierowca ma długie rude włosy i kocie oczy. Jest bardzo... nietypowy.

— Nie ma tu nikogo, kto nie jest siwy i nie ma sztucznej szczęki. — Chłopak wzruszył ramionami. — Śnią mi się koszmary, że pewnego dnia się obudzę i znajdę tam tylko zwłoki i gnijące kampery.

— Urocze sny.

Głupawy uśmiech jeszcze bardziej rozciągnął jego usta.

— Mogłabyś mi pomóc zapomnieć o tych obmierzłych staruchach i ich rychłej śmierci. Mam łóżko na zapleczu.

Regan znów spojrzała na proszący się o przywalenie nos. Rzadko kiedy pokusa była tak wielka. Niestety, nie mogła ściągać na siebie uwagi. Ludzie zawsze robili tyle zamieszania z powodu odrobiny krwi i kilku złamanych kości.

— Zapomnij o tym — mruknęła, odwracając się do wyjścia.

— Hej...

Cokolwiek miał do powiedzenia, nie obchodziło jej to. Trzasnęła drzwiami i pobiegła ku drodze prowadzącej do Hannibal.

Był to ostatni w okolicy kamping, na którym zatrzymywały się kampery. Pozostała jej jedynie nadzieja, że wywęszy zapach Culligana gdzieś w mieście.

Nie mógł przecież tak po prostu zniknąć.

Był nie tylko ogarniętym żądzą sadystą, ale także naprawdę żałosnym stworem. W przeciwieństwie do innych przedstawicieli swojej rasy nie umiał tworzyć portali, żeby nimi podróżować. Co więcej, przychodziło mu z trudem rzucenie marnego zaklęcia.

Dlatego przemieszczał się albo swoim kamperem, albo pieszo.

Po pięciu godzinach szukania go, przebiegłszy już wszystkie ulice miasta, nie znalazła nikogo poza pijanymi ludźmi i kilkoma duszkami tańczącymi w gęstniejącej mgle.

Cholera. Była głodna, śmiertelnie zmęczona i nawet gdyby natknęła się na Culligana, nie starczyłoby jej sił, żeby teraz z nim walczyć. Musiała chwilowo zaprzestać pogoni, nawet jeśli bardzo ją to wkurzało.

Nie zważając na zapach jedzenia dochodzący z nielicznych otwartych o tej porze fast foodów zmierzała ku autostradzie, która biegła przez miasto. Przed ucieczką z St. Louis ukradła trochę pieniędzy Salvatore, ale nie starczą na długo. Na razie wolała przespać się w bezpiecznym miejscu, otoczona czterema ścianami i za zamkniętymi na zamek drzwiami, niż zaspokoić doskwierający jej głód.

Wróciła do hotelu, w którym wcześniej zarezerwowała pokój, jednego z wielu hoteli w okolicy, których nazwa nawiązywała do Marka Twaina. Przewidywała, że będzie jej potrzebne miejsce, w którym ukryje obitego i zakrwawionego Culligana. Póki co, z tych planów nic nie wyszło, ale przynajmniej mogła liczyć na gorący prysznic i czyste łóżko.

Starając się nie zwracać na siebie uwagi, pokuśtykała przez nijaki hol, kiwnęła głową nijakiemu recepcjoniście i zaczęła wchodzić po nijakich schodach. Bez względu na to, jak bardzo była zmęczona, nie miała zamiaru korzystać z windy. Spędziła większość życia zamknięta w małej srebrnej klatce. Nawet randka z którymś z Jonas Brothers nie skłoniłaby jej do wejścia do kolejnej.

Dotarła na piąte piętro. Machinalnie rozcierała obolałe ramiona, gdy nagle przeszedł ją dreszcz. Dziwne. Nigdy nie odczuwała zimna. Zapewne była bardziej zmęczona, niż jej się wydawało.

Podeszła do drzwi, wsunęła kartę magnetyczną w zamek i pchnęła je do środka. Dostrzegła niebezpieczeństwo dopiero wtedy, gdy znalazła się w uścisku silnych niczym stal rąk.

Do jasnej cholery. To nie od zimna przeszedł ją dreszcz. Przeklęty wampir. Wpakowała się prosto w jego ramiona jak nie przymierzając pierwszy lepszy człowiek.

Przez moment lekko oszołomiona, podjęła akcję w tej samej chwili, gdy wampir kopnięciem zatrzasnął drzwi i wciągał ją w głąb ciemnego pokoju.

Zbierając resztki sił, udała, że zapada się w ramiona napastnika, po czym gwałtownie odchyliła głowę do tyłu i uderzyła nią przeciwnika w twarz.

Usłyszała rzucone pod nosem przekleństwo, ale uścisk ramion ani trochę nie zelżał. Wręcz przeciwnie, stał się jeszcze silniejszy i w końcu napastnik brutalnie przewrócił Regan na wyłożoną wykładziną podłogę, przytłaczając ją swoim ciałem, aż straciła oddech.

Wpadła w pułapkę, ale nie miała zamiaru poddać się bez walki. Zgoda, bardziej przypominała teraz rzucającą się na brzegu rzeki rybę niż kogoś, kto walczy, ale przynajmniej nie czekała biernie na to, co się z nią stanie. Jak wtedy, gdy przedrzeźniała i drwiła z Culligana, choć wiedziała, że go tym rozwściecza i że dostanie za to tęgie baty.

— Czego chcesz? — wycedziła przez zęby. — Mów albo przysięgam, że przebiję cię kołkiem.

Tuż nad nią rozległ się głuchy chichot.

— A mówią, że to ja źle odnoszę się do innych. — Zapadła cisza i Regan poczuła, że umysł wampira zagląda w głąb jej umysłu. — Nie ruszaj się.

Próbowała uwolnić nogi, żeby kopnąć go kolanem w przyrodzenie.

— Ta gówniana sztuczka na mnie nie działa, wampirze.

Warknął cicho.

— Przestań, Regan. Nie chcę zrobić ci krzywdy.

Zamarła.

— Skąd wiesz, jak mam na imię?

Popłynął strumień mocy i lampka nocna koło łóżka nagle rozbłysła i oświetliła pokój.

— Zostałem wysłany przez Darcy, aby sprowadzić cię do Chicago.

Regan prawie nie słyszała wypowiadanych niskim, lekko chrapliwym głosem słów. A niech to...

Była kobietą, która spędziła życie w otoczeniu demonów. Wiele z nich mogłoby przyprawić męskie modele z łamów „Gentlemen’s Quarterly” o łzy zazdrości, ale żaden nie umywał się do wampira, który właśnie ją przygniatał.

Niezwykle apetyczny kąsek. Naprawdę do schrupania.

Miał twarde, wspaniale umięśnione ciało. Takie ciało powinno być mężczyznom prawnie zakazane. Długie włosy, zaplecione w warkocz, nieco jaśniejsze od jej złocistych włosów, podkreślały barwę lodowato niebieskich oczu. Zdało się, że jego rysy wyrzeźbiono w najdoskonalszym marmurze. Linie i kąty były tak idealne, jakby stworzyła je ręka mistrza. Miał orli nos i wyraźnie zaznaczone kości policzkowe, gładką skórę w odcieniu kości słoniowej, szerokie brwi i usta... Twarde, ale o perfekcyjnym kształcie. Widząc takie usta, kobieta zastanawia się, co czułaby, gdyby eksplorowały rozpalone, intymne miejsca.

Fala gorąca zalała nagle dół jej ciała. Wściekła się. Chryste, przecież ten wampir znalazł się tu na polecenie jej wścibskiej siostry, a nie po to, żeby zaspokoić samotną, wygłodniałą seksualnie wilkołaczycę.

Nie, nie rozłożyłaby przed nim nóg, nawet gdyby spotkali się w innych okolicznościach, napomniała siebie stanowczo. Okej, jego widok zapierał jej dech, a bijąca od niego dzika męska siła sprawiała, że kręciło jej się w głowie, ale...

Przestań, idiotko. To nie jest mężczyzna. To śmiertelnie niebezpieczny wampir, który w jednej chwili mógłby wyssać z ciebie krew do ostatniej kropli.

— Darcy cię przysłała? — warknęła.

Zmrużył lodowato niebieskie oczy, a jego nozdrza poruszały się, jakby próbował wywąchać jej głupie myśli. Doprawdy, to śmieszne.

— Tak.

— Ktoś umarł i uczynił z niej królową? — zakpiła.

— Anasso.

Regan zamrugała, zaskoczona.

— Co?

Omiótł wzrokiem jej bladą twarz, zanim utkwił spojrzenie w pałających gniewem oczach Regan.

— Zapytałaś, czy ktoś umarł i uczynił z niej królową — odparł. — Jej partner Styks zabił poprzedniego króla wampirów, przez co sam stał się przywódcą, a twoja siostra — królową.

Oczywiście, jest cholerną królową.

Nigdy nie poznała Darcy ani żadnej ze swoich pozostałych dwóch sióstr, ale słyszała od Salvatore, że Darcy była teraz partnerką wampira, który nie dość, że ją uwielbiał, to jeszcze kupił jej wielką posiadłość na obrzeżach Chicago. Bez wątpienia była też obsypywana brylantami i regularnie chodziła do opery.

Regan wcale nie zależało na tym całym wyszukanym szajsie. Wolałaby dostać szpikulcem w oko niż włożyć sukienkę. Jednak wystawny styl życia siostry był irytujący.

Odrzucona przez rodzinę, trafiła w ręce psychopaty, który przez trzydzieści lat ją maltretował i wykorzystywał. Jeśli o nią chodzi, wszyscy oni mogliby dać się wypchać.

— To straszne. Moja siostra poślubiła krwiożerczego maniaka — wycedziła. — I wszyscy się dziwią, dlaczego nie lecę jak na skrzydłach, żeby poznać moją rodzinę.

— Styks nie jest bardziej krwiożerczy od innych wampirów. Ani wilkołaków, prawdę mówiąc.

— Usiłujesz mnie pocieszyć? — parsknęła. — Jeśli tak, to kiepsko ci idzie.

— Moim obowiązkiem jest odstawić cię do Chicago.

— Obowiązkiem?

— Tak.

Cudownie. Ten przystojniak był sługusem jej siostry. Niczym więcej.

Naparła dłońmi na twardą ścianę jego klatki piersiowej.

— Czuj się więc zwolniony z obowiązku, bo nie mam zamiaru wracać.

— Twoja siostra się o ciebie martwi. Pragnie cię tylko chronić.

Niski, hipnotyzujący głos wywołał mrowienie w jej plecach, chociaż słowa ją wkurzyły.

— Jasne, a gdzie się podziała jej siostrzana troska, gdy byłam w rękach potwora?

Jego surowa, piękna twarz miała kamienny wyraz.

— Przecież teraz jesteś wolna. Powinnaś być wdzięczna.

— Nie chcę być wdzięczna, a już na pewno nie chcę, żeby moja siostra udawała, że cokolwiek dla niej znaczę po tylu latach. Powiedz jej, że może sobie tę całą troskę wsadzić w...

Nagle pochylił głowę i ją pocałował. Był to dziki i zachłanny pocałunek. I cholernie ją zaszokował.

Była przygotowana na cios. A nawet na ukąszenie w szyję. Ale nie na dotyk chłodnych, umiejętnie rozchylających jej usta warg i zaskakująco erotyczny nacisk kłów.

Fala zdradliwego gorąca powróciła ze zdwojoną siłą, przechodząc przez jej drżące ciało i napinając mięśnie obietnicą rozkoszy.

Smakował jak brandy i jak pokusa. Jego twarde ciało napierało na najintymniejsze miejsca jej ciała. Pragnęła rozerwać czarny T-shirt, opinający muskularne ciało, i ocierać się o szeroki tors.

Pragnęła...

Boże, po prostu pragnęła.

Z cichym jękiem pozwoliła, aby wsunął język w jej usta, i ssała go delikatnie, a jej biodra instynktownie się uniosły i wygięły.

Nigdy nie doświadczyła dotyku męskich rąk.

Chyba że była to wymierzana jej kara.

Teraz, gdy pocałunek stawał się coraz gorętszy, jej ciało nieoczekiwanie zareagowało.

Usta stały się uległe i miękkie, sutki stwardniały i zesztywniały, tak jakby błagały o dotyk, a palce zachłannie badały wyrzeźbione mięśnie jego torsu.

Wtedy, równie nagle jak ją pocałował, wampir odsunął się i spojrzał na nią z dziwnie niepewnym wyrazem twarzy. Tak jakby i dla niego jej reakcja była równie zaskakująca, co dla niej.

Zakłopotana, Regan trzepnęła go dłonią w pierś. Niech go szlag. Właśnie zrobiła z siebie kompletną idiotkę. I to przez niego.

— Co ty, do cholery, wyprawiasz?

Jego twarz znów przybrała nieodgadniony wyraz.

— Darcy jest moją królową. Nie możesz jej bezkarnie obrażać w mojej obecności.

— Uważasz gwałt za odpowiednią karę?

— To był tylko pocałunek, nic więcej. Po to, żebyś przestała się mazgaić jak dziecko. I nie zrobiłem ci nawet siniaka.

— Ty draniu. — Znów go trzepnęła kilka razy. — Mam prawo się mazgaić po tym, co przeszłam. Nie masz pojęcia...

— Nie jesteś tak głupia, żeby sądzić, że ciebie jedną na świecie skrzywdzono — przerwał jej lodowatym tonem. — Stało się. Żyj dalej. Rusz się.

Zacisnęła zęby. Cholerny drań. Nie dość, że rozgrzał ją do czerwoności i zostawił tak, zmieszaną i zakłopotaną, sam zimny jak lód, to jeszcze twierdzi, że ona zachowuje się niczym nadąsany dzieciak, gdy wspomina lata tortur.

— Z wielką chęcią bym się ruszyła, ale to trochę trudne, gdy przygniata mnie cholerny Hulk Hogan. Złaź ze mnie.

Zmrużył oczy.

— Co wiesz na temat wampirów?

— To, że jesteście bezdusznymi, samolubnymi łajdakami.

— Jesteśmy także silniejsi, szybsi i dużo bardziej niebezpieczni niż wilkołaki.

— Do czego zmierzasz?

— Puszczę cię, ale wiedz, że jeśli mnie rozzłościsz, przywiążę cię do łóżka i zaknebluję.

Nie wątpiła w to nawet przez chwilę. Ale po tym, co przeszła, związanie i zakneblowanie nie było niczym strasznym.

— Wspaniale.

— Zrozumiałaś?

— Zrozumiałam, że pewnego dnia wetknę ci kołek w tyłek.

Uniósł złocistą brew.

— To mnie nie zabije.

— Nie, ale będzie piekielnie zabawne.

Coś, co mogłoby być uznane za uśmiech, przemknęło przez jego usta, po czym zniknęło.

— Nie tak zabawne jak obserwowanie ciebie, gdy spróbujesz to zrobić.

— Bałwan.

Przyglądał jej się przez dłuższą chwilę bez słowa, jakby chciał dojrzeć za demonstrowaną przez nią agresją bezbronną, przestraszoną kobietę.

To było diabelnie irytujące.

— Będziesz grzeczna? — zapytał w końcu.

Westchnęła. Wiedziała, że dopóki się nie zgodzi, ten denerwujący facet nie odpuści i nadal będzie ją przygniatał. A naprawdę miała już tego dość.

Ale nawet jeśli jej umysł pochłaniały myśli o o skopaniu wampirowi tyłka, to jej miękkiemu ciału nadal sprawiało przyjemność odczuwanie presji jego ciała, twardego jak skała.

— Dobra, złaź — mruknęła.

Jednym zwinnym ruchem podniósł się na nogi. Zanim złapał ją za rękę i pomógł jej wstać, miała okazję przyjrzeć się wytartym dżinsom opinającym jego muskularne nogi i ciężkim butom motocyklowym w rozmiarze godnym koszykarza, takiego jak Shaq O’Neil.

Prąd elektryczny przepłynął w górę jej ramienia. Wyrwała rękę z jego dłoni i gwałtownie się cofnęła. Jeśli nawet wampir uzna to za dowód jej słabości, nie dba o to. Potrzebowała przestrzeni.

I drewnianego kołka.

— Jak mnie znalazłeś?

Skrzyżował ręce na piersi. Teraz, stojąc, wyglądał jeszcze piękniej. Niebezpiecznie pięknie.

— To nie było trudne. — Niski, hipnotyzujący głos wypełnił pokój. — Gdy dotarłem do St. Louis, podążyłem tropem Culligana. Wiedziałem, że będziesz niedaleko.

— A skąd ta pewność?

Przeszyło ją lodowate spojrzenie.

— Jak powiedziałem, nie jesteś jedyną osobą, która doświadczyła cierpienia. Poza tym wiem, że każdy demon, nawet najmniej groźny, po uwolnieniu z niewoli myśli tylko o jednym — o zemście. Chcesz zabić tego stwora.

Zadarła brodę. Co ten wampir mógł wiedzieć o cierpieniu? Żył spokojnie na samym szczycie łańcucha pokarmowego.

— Skoro taki z ciebie mądrala, to zapewne wiesz, że nie pozwolę Culliganowi uciec. Możesz więc wracać do Chicago i powiedzieć mojej siostrze: Nie, dzięki.

— Nie marzę o niczym innym niż o zostawieniu cię tu i powrocie do mojej kryjówki. Niestety, nie ma takiej opcji.

— Ależ jest, jak najbardziej. Po prostu odwróć się i wyjdź przez te drzwi.

— Dostałem rozkaz przywiezienia cię do Chicago, a to oznacza, że nie mogę stąd wyjechać bez ciebie. Chyba że chciałbym się narazić na gniew mojego króla. A ja... — Zmierzył wzrokiem jej spięte w obronnym odruchu ciało, przez przerażająco długą chwilę wpatrując się w pulsującą żyłę na jej szyi, zanim spojrzał w szeroko rozwarte oczy Regan. — A ja nie mam takiego zamiaru.

Świetnie. Nie dość, że rycerz w lśniącej zbroi zjawił się o trzydzieści lat za późno, to jeszcze zrobił to tylko dlatego, by uniknąć jakiejś straszliwej kary w razie odmowy.

To wystarczyło, żeby poczuła się wystrychnięta na dudka.

— No to mamy problem, Hulku Hoganie, bo ja z tobą nie wrócę.

— Jagr.

— Co?

— Mam na imię Jagr.

— Oczywiście — mruknęła pod nosem. Jego imię było tak samo twarde, groźne i piękne jak on.

— Mogę cię zmusić do powrotu.

— Po moim trupie.

Przelotny uśmieszek zagościł na jego ustach.

— Nie kuś.

Tupnęła, zniecierpliwiona.

— Do jasnej cholery, pójdziesz już wreszcie?

— Nie.

— Dobra. — Przemaszerowała przez mały hotelowy pokój urządzony w stylu lat siedemdziesiątych, na niebiesko i zielono, z tanimi meblami i wyblakłą tapetą w kwiaty na ścianach. Energicznie otworzyła drzwi do łazienki.

— Co robisz?

Odwróciła się i spojrzała na niego, piorunując go wzrokiem.

— Udało ci się przemienić paskudny dzień w prawdziwą udrękę, więc jeśli nie masz w planach teraz mnie związać i zawlec do Chicago, to idę wziąć gorący prysznic.

Jagr nie poruszył się, gdy Regan weszła do łazienki i trzasnęła drzwiami.

Po raz pierwszy od setek lat czuł się wewnętrznie... rozdarty.

Żelazna logika — a tylko ona utrzymywała w ryzach wrzącą w nim śmiercionośną furię — nakazywała mu przerzucenie tej wilkołaczycy przez ramię i odwiezienie do Chicago. Nie tylko dlatego, że taki otrzymał rozkaz. Im szybciej zakończy tę idiotyczną misję, tym szybciej powróci do swojej spokojnej egzystencji.

Jednak jakiś wewnętrzny głos, który nie odzywał się w nim od lat i o którym, ku swojemu zadowoleniu, sądził, że zamilkł na wieki, odwodził go od uczynienia tego. To dziwne wahanie się, tłumaczył sobie, jest przejawem po prostu zdrowego rozsądku, niczym więcej. W końcu jaki był sens zaciągania jej siłą do Chicago, skoro przy pierwszej okazji i tak stamtąd ucieknie?

Bogowie wiedzą, dlaczego nie miał tyle szczęścia, żeby Styks wyznaczył do tego zadania kogoś innego.

Odstawienie jej do Chicago podpowiadał mu rozsądek. Niestety, Jagr był zbyt inteligentny, żeby nie zauważyć, że ta piękna kobieta wywołała w jego myślach chaos.

Był wampirem, który lubił mieć jasną sytuację w takich sprawach jak życie, walka i seks.

Regan była kompletną zagadką.

Była wybuchową mieszanką furii, agresji, bezbronności, ironicznego humoru i sfrustrowanej zmysłowości.

Zmysłowości, która wzbudziła dojmujący głód, ogarniający go z przemożną siłą.

Pragnął jej. I nie miał najmniejszego zamiaru oddać jej Styksowi, dopóki choć raz nie zaspokoi tego pragnienia.

Albo dwa razy.

Gdy doszedł do stu, wcale go nie zdziwiło, że drzwi łazienki uchyliły się i Regan zajrzała do pokoju. Nie uwierzył jej choćby przez moment, że zamierza się rozebrać i wejść pod prysznic, gdy tuż za drzwiami stoi śmiertelnie groźny drapieżnik. Była rozwścieczona, ale nie głupia.

Otwierając drzwi szerzej, rzuciła mu wściekłe spojrzenie.

— Rany, nadal tu jesteś?

Przyglądał się jej w milczeniu. W ciągu stuleci praktyki odkrył, że rzadko kiedy to nie wystarcza, żeby onieśmielić przeciwnika. Przez krótką chwilę próbowała mierzyć się z nim wzrokiem, po czym cicho zaklęła i podeszła bliżej.

— Co sprawi, że się stąd wyniesiesz? Pieniądze? Krew? Seks?

Powoli przeniósł spojrzenie na małe, idealnie krągłe piersi.

— A co oferujesz?

Zrobiła krok w tył.

— Nic z powyższego.

— Szkoda. — Podniósł oczy wyżej. — Wychodzi więc na to, że zostaję. Opowiedz mi o tym stworze.

— Słucham?

— Powiedziałem: Opowiedz mi o tym stworze.

Zmrużyła oczy, słysząc powoli i dobitnie wypowiadane słowa.

— Po co?

— Najwyraźniej nie wyjedziesz stąd, dopóki on nie zostanie zabity, więc mam zamiar zakończyć tę farsę i wrócić do mojej spokojnej kryjówki.

— Nie. — Oparła ręce na biodrach. — To ja zabiję Culligana, nikt inny.

Uniósł brew.

— Liczysz na to, że zawita do twojego pokoju hotelowego i będziesz go mogła zatłuc poduszką?

— Mam zamiar rozerwać mu gardło gołymi rękami.

— To na co czekasz?

Zacisnęła usta.

— Zgubiłam zapach tego drania na obrzeżach Hannibal. — Po chwili gwałtownie złapała go za ramię. — Mówiłeś, że znalazłeś mnie, idąc jego śladem. Gdzie on jest?

Wyraz twarzy Jagra nie uległ zmianie, ale całe ciało napięło się pod wpływem gorąca, jakie poczuł, gdy niespodziewanie go dotknęła.

Regan nie była pierwszą kobietą, jakiej pożądał. Ba, było ich wiele. Ale nigdy dotąd nie ogarnęła go żądza tak bezwzględna, tak dzika i tak pierwotna.

— Nagle chcesz mojej pomocy? — zapytał spokojnym, opanowanym głosem. Jak zawsze. To właśnie umiejętność ukrywania emocji pozwoliła mu przeżyć stulecia tortur.

— Tak, jeśli doprowadzi mnie to do Culligana. — Jej palce zacisnęły się, ujawniając jej prawdziwą, wilczą siłę. — Wiesz, gdzie się ukrywa?

— Nie wiem.

— Ale...

— Tak jak ty zgubiłem jego trop na obrzeżach miasta. Tam złapałem twój zapach.

— Cholera. — Opuściła rękę i odsunęła się. Zdusił w sobie pomruk rozczarowania. — Jakim cudem jego ślad zniknął?

— Większość tych stworów na duże odległości podróżuje magicznymi portalami.

— Nie on. — Wydęła usta z satysfakcją. — Jest żałosnym osiłkiem, który nie umie nawet rzucić zaklęcia.

Jagr wzruszył ramionami.

— W takim razie może nie żyje. Chociaż bardziej prawdopodobne, że ktoś mu pomógł w zamaskowaniu się.

Grymas zawodu zmarszczył delikatne rysy Regan. Nie była wierną kopią Darcy. Jej oczy miały ciemniejszy odcień szmaragdu, brwi były bardziej złociste niż jasnoblond, a wyraz twarzy bardziej zacięty po latach udręki. Wspólne dla nich obu było kruche, rozdzierające serce piękno.

Jej kruchość sprawiała, że nawet pokiereszowany przez życie samotnik miał ochotę wziąć ją na ręce i zabrać gdzieś, gdzie zapewni jej bezpieczeństwo.

Nieświadoma, jakie zaskakujące myśli chodzą mu po głowie, ściągnęła brwi.

— Jak mógłby maskować swoją obecność? Z pomocą wiedźmy?

— Moc wiedźmy byłaby wystarczająca. Ale także całej masy demonów.

— Świetnie. — W szmaragdowych oczach błysnął gniew. — Dzięki za nieocenioną pomoc. Naprawdę fajnie, że jesteś.

— Zapytałem cię o Culligana, bo zgubiłem jego trop. Muszę mieć więcej informacji, zanim zdecyduję, jak wywabić go z ukrycia. — Uniósł brwi, widząc, że wpatruje się w niego uporczywie. — Regan?

— Nie chcę twojej pomocy.

Wiedział, że musi podjąć decyzję. Ta kobieta była tak zaślepiona żądzą zemsty, że nie była w stanie trzeźwo myśleć. Musiał znaleźć sposób, żeby ją czymś zająć, zanim znowu dostanie się w ręce tego okrutnika albo zginie marnie. W tym czasie on się zastanowi, jak wyciągnąć Culligana z kryjówki.

— A ja nie chcę bawić się w niańkę kurduplowatej wilkołaczycy, która ma jeszcze mniej wdzięku ode mnie. — Jego głos był surowy. — Niestety, jesteśmy na siebie skazani, dopóki nie zawiozę cię do Darcy, abyś mogła poświęcić się uprzykrzaniu jej życia.

— Kurduplowatej?! — zatrzęsła się ze złości.

— To chyba obecnie używane określenie na kogoś mniejszego wzrostem niż przeciętny?

— Ty sukin...

Odgłos wystrzałów przerwał jej gniewną tyradę. Atak był tak nagły, że kule przebiły szybę w oknie, zanim Jagr podbiegł i rzucił Regan na ziemię, osłaniając ją własnym ciałem. Zacisnął zęby z bólu, a jego myśli spowiła mroczna furia.

Ochronił wilkołaka, ale trzy kule trafiły go w plecy. Czwarta kula rozcięła ramię, paskudnie je raniąc.

Nie były to groźne obrażenia, ale osłabł tak bardzo, że nie miałby już siły do walki z napastnikiem.

Cholera.

Jeśli przeżyje, Styks go zabije.

Koniec wersji demonstracyjnej