Spis treści:

Strona redakcyjna

Prolog 1: Sekrety

Prolog 2: Problemy

Rozdział 1

Korekta

Hanna Lachowska

Elżbieta Steglińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Oleksiy Maksymenko/Alamy

Tytuł oryginału

Queen Betsy#3: Undead and Unappreciated

Copyright © 2005 by by MaryJanice Davidson Alongi.

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4554-6

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Mojemu szwagrowi Danielowi,

który nigdy nie narzeka,

bez względu na to, jak często próbuję

wyciągnąć z niego jakieś pikantne ploteczki.

A niech go szlag.

Siostra królowey będzie li umiłowana

przez gwiazdę poranną

y nade światem panować będzie.

Księga umarłych

Zrób gruntowny i odważny obrachunek moralny.

4. Krok Anonimowych Alkoholików

Czy będziesz mnie potrzebowała,

czy będziesz mnie chciała,

jak będę miał sześćdziesiąt cztery lata?

John Lennon i Paul McCartney

Prolog 1: Sekrety

Pewnego razu gdy diabeł się nudził, opętał pewną niemiłą, ciężarną kobietę i mieszkał w jej ciele przez mniej więcej rok.

Diabeł wciąż pił i palił, ale tym razem z umiarem. Sumiennie zażywał witaminy i minerały dla ciężarnych, ale narzekał na nieuniknione zaparcia.

I w końcu urodził dziewczynkę.

Po miesiącu pełnym pieluch, nocnego karmienia, kolek, prania, rozlanej mieszanki dla niemowląt (diabeł nie znosił karmienia piersią) i śliny, diabeł stwierdził: Dość tego i wrócił do piekła, które było nieporównywalnie lepsze niż mieszkanie z noworodkiem.

Córka diabła została adoptowana i dorastała na przedmieściach Minneapolis w Minnesocie. Miała na imię Laura, bardzo lubiła truskawkowe lody i zawsze chodziła do kościoła. Była bardzo miłą młodą damą. Ale miała niezły charakterek.

Prolog 2: Problemy

Motel Thunderbird,

Bloomington, Minnesota, 20.57

Dobra, chłopaki. Tu się rozstawimy... Charley, wszystko gra? Jak światła?

Kamerzysta podniósł na nią wzrok.

— Tu, na zewnątrz, jest do kitu. W środku powinno być lepiej.

— Nie będziemy kręcili tutaj. Wejdziemy do sali konferencyjnej. Na pewno wszystko gra?

Przedstawiciel, gładki jak jajko, klasnął w dłonie i powoli skinął głową. Nawet jego garnitur wyglądał, jakby nie miał szwów i nici.

— Ludzie muszą zobaczyć, że to nie jest zgraja nałogowo palących nieudaczników, którzy boją się pokazać. To lekarze... Prawnicy... Nawet... — wbił w nią jasnoniebieskie oczy pilota — prezenterki.

Subtelny jesteś, gnojku.

— Dobrze, dobrze. Tak to właśnie pokażemy. — Odwróciła się od przedstawiciela AA, mamrocząc coś pod nosem. — Pieprzony sezon ogórkowy... Żeby tak chociaż wojna... No dobra! Ładujemy się do środka, Chuckles.

Charley znał się na rzeczy, a dzięki nowemu sprzętowi rozstawienie się było nie tylko łatwe, ale też stosunkowo szybkie i ciche. Sala konferencyjna wyglądała i pachniała jak tysiące innych — pustawa i przesycona zapachem kawy. Co ciekawe, nikt z obecnych w sali nie patrzył wprost na nich. Wiele osób piło kawę i cicho rozmawiało, gmerało w przekąskach z sera i krakersów, kłębiło się w cichych grupkach i rzucało ukradkowe spojrzenia.

Wyglądają, pomyślała reporterka, dokładnie tak, jak opisał ich tamten facet. Szanowani, ustatkowani. Trzeźwi. Była zdumiona, że zgodzili się wystąpić przed kamerami. Czy pierwsze A nie miało oznaczać „Anonimowi”?

— No dobrze, moi drodzy — odezwał się przedstawiciel, stając na środku sali. — Zajmijmy miejsca i zaczynajmy. Jak wiecie, jest dzisiaj z nami Kanał 9, który pomoże zwiększyć świadomość ludzi... Może ktoś z dzisiejszych widzów zobaczy, że nie wszyscy jesteśmy łotrami w płaszczach i zechce do nas dołączyć. Ja zacznę, a potem zaprezentuje się nasza nowa członkini.

Ktoś, kogo reporterka nie widziała, zaprotestował cichym, ale rozpaczliwym głosem, lecz został zignorowany — albo niedosłyszany — przez przedstawiciela.

— Mam na imię James — kontynuował — i jestem trzeźwy od sześciu lat, ośmiu miesięcy i dziewięciu dni.

Gdy zszedł, nastąpiła chwila milczenia, potem szelest i stłumione: „Uff! Głupie schody”. Po chwili na małym podium stanęła młoda kobieta po dwudziestce. Przez chwilę mrużyła oczy, patrząc na widownię, jakby jarzeniówki raziły jej oczy, a następnie odezwała się całkowicie hipnotyzującym głosem:

— Yy, no cześć wszystkim. Jestem Betsy. Nie piję od trzech dni i czterech godzin.

— Kręć ją! — syknęła reporterka.

— Mam zbliżenie — odrzekł Charley urzeczonym głosem.

Kobieta była wysoka — jej głowa znajdowała się tuż pod znakiem „Zakaz palenia”, a ten wisiał na wysokości metra osiemdziesięciu. Ubrana była w garsonkę w kolorze mchu, a jej żakiet był zapięty na guziki aż po szyję, więc nie potrzebowała bluzki. Intensywny kolor ubrania doskonale podkreślał delikatną bladość jej cery, a jej zielone oczy wydawały się wielkie i ciemne jak liście w głębi lasu. Jej włosy miały kolor złotego blondu i opadały falami do ramion. Piękne czerwone i złote pasemka okalały jej twarz. Miała wyraźnie zarysowane kości policzkowe, co sprawiało, że jej twarz była interesująca, wręcz intrygująca.

Miała bardzo białe zęby, który lśniły, gdy mówiła.

— Okej, yy, jak już mówiłam, jestem Betsy. Pomyślałam, że może do was przyjdę. Zobaczyłam na necie, że... no i pomyślałam, że może znacie jakieś sposoby albo coś, żebym nie musiała pić.

Grobowa cisza. Reporterka zauważyła, że widownia była równie zahipnotyzowana jak Charley. Co za osobowość! Co za ciuchy! Co za... czy to buty od Bruna Maglisa?! Reporterka podeszła bliżej. Tak! Czym zajmowała się ta kobieta? Za swoją parę reporterka musiała wybulić trzysta dolców.

— To pragnienie... nigdy nie mija. Budzę się i tylko o tym myślę. Idę spać i wciąż myślę o piciu.

Wszyscy pokiwali głową. Nawet Charley, czym wprawił kamerę w chybotanie.

— To po prostu... przejmuje nade mną kontrolę. Rządzi całym życiem. Zaczynasz planować dzień pod dyktando picia. Na przykład: jak zjem tu śniadanie z przyjaciółką, to będę mogła skoczyć napić się w tamtej uliczce, jak się rozejdziemy. Albo: jak odwołam kolację z kolejnym przyjacielem, to będę mogła go olać i zamiast tego się napić.

Wszyscy jeszcze mocniej pokiwali głowami. Kilku mężczyzn miało łzy w oczach! Na szczęście Charley przestał potakiwać, ale kręcił kobietę w takim zbliżeniu, jak się tylko dało.

— Kręć też ubranie — szepnęła reporterka.

— Nie jestem przyzwyczajona do czegoś takiego — ciągnęła kobieta. — No wiecie, często czegoś chcę, ale nie żeby aż tak... Słuchajcie, normalnie to obrzydliwe.

Salwa śmiechu.

— Próbowałam przestać, ale tylko się rozchorowałam. Rozmawiałam o tym z przyjaciółmi, ale poradzili mi, że mam po prostu to znieść. Ha, ha. A moi nowi przyjaciele w ogóle nie widzą w tym problemu. Takich ludzi chyba nazywacie „kusicielami”. — Kolejne potakiwania. — I dlatego tu jestem. Człowiek z problemem. Dużym problemem. I... pomyślałam, że jak tu przyjdę i o tym powiem, to będzie mi łatwiej. To tyle. — Milczenie, więc dodała: — To naprawdę tyle.

Rozległ się spontaniczny, niemal dziki aplauz. Reporterka musiała zmusić Charleya do ujęcia panoramicznego, żeby pokazać reakcję tłumu. Nie była pewna, czy przedstawiciel pozwoli pokazać ich twarze w wiadomościach o dziesiątej, ale wolała mieć to na taśmie na wszelki wypadek.

Chciała, żeby Charley podszedł do kobiety przedzierającej się na koniec pomieszczenia, ale gdy skończył ujęcie, jej już nie było.

Reporterka i kamerzysta rozglądali się za piękną nieznajomą przez dziesięć minut, ale bez skutku. Żadne z nich nie potrafiło zrozumieć, jak tej kobiecie udało się po prostu zniknąć z małej sali konferencyjnej.

Jak kamień w wodę.

Cholera.

Rozdział 1

Po raz kolejny siorbnęłam herbatę (pomarańczową pekoe z sześcioma łyżeczkami cukru) i wyprostowałam lewą nogę. O tak, bruno z zeszłego sezonu wciąż wyglądały świetnie. Co tam, mogłyby być sprzed dziesięciu lat, a i tak prezentowałyby się doskonale. Jakość kosztuje... ale też trwa.

Marc Spangler, jeden z moich współlokatorów, wszedł wolno do kuchni, ziewając. Cofnęłam nogę, żeby się nie przewrócił i nie roztrzaskał głowy o mikrofalówkę. Wyglądał, jakby przejechał go walec, innymi słowy: jakby właśnie wrócił ze zmiany. Od kiedy zamieszkałam z lekarzem z ostrego dyżuru, dowiedziałam się, że lekarze przychodzą z pracy brudniejsi niż śmieciarze.

Serdecznie się z nim przywitałam.

— Kolejne ciężkie popołudnie ratowania ludzkiego życia i uwodzenia woźnego?

— Kolejny ciężki dzień wysysania bezcennej krwi z ciał biedaków?

— No — oboje przytaknęliśmy.

Nalał sobie szklankę mleka i zajął miejsce naprzeciw mnie.

— Wyglądasz, jakbyś miał ochotę na tost — zasugerowałam.

— Nie ma mowy. Nie będę jadł tylko po to, żebyś miała radochę. „Ojej, Mark, pamiętaj, żeby rozsmarować masełko po caaałym chlebku. Oo, jak ładnie pachnie. A może jeszcze trochę dżemiku, co?” Przytyłem cztery kilo od kiedy się tu wprowadziłem, ty krowo.

— Więcej szacunku dla zmarłych! — odrzekłam poważnie i oboje wybuchnęliśmy śmiechem.

— Boże, co za dzień — stęknął.

Jego włosy zaczęły ładnie odrastać (tego lata przechodził przez fazę golenia głowy), więc teraz wyglądał jak czyścik do naczyń z przyjaznymi, zielonymi oczami. Żałowałam, że moje oczy nie są takie jak jego — moje były ciemne jak pleśń z lodówki. A on miał jasne jak woda w lagunie.

— Śmierć? Upuszczanie krwi? Gangsterskie porachunki? — Mało prawdopodobne w Minnesocie, ale wyglądał na wykończonego.

— Nie, cholerna administracja znowu zmieniła wszystkie formularze. — Potarł brwi. — Za każdym razem dopiero po sześciu miesiącach wiem co i jak. I wtedy, jak już wiadomo, co kto musi podpisać i w jakiej kolejności, to znowu je zmieniają. Oczywiście w ramach usprawniania.

— No to lipa — powiedziałam współczująco.

— A co u ciebie? Co porabiałaś? Pogryzłaś jakichś niedoszłych gwałcicieli? A może dziś była jedna z tych nocy, kiedy nie wychodzisz na żer?

— To drugie. Aha, i wpadłam na spotkanie AA.

Był w połowie drogi do lodówki, żeby dolać sobie mleka i zamarł, jakbym krzyknęła: Widzę republikanina!

— Że co zrobiłaś?!

— Wpadłam na spotkanie AA. Wiesz, że teraz je filmują?

— Że co?

— Trochę się denerwowałam, bo nie wiedziałam, czy będę musiała, no wiesz, udowodnić, że jestem pijaczką. Czy wystarczą moje słowa, czy może jednak potrzebne będzie zaświadczenie od lekarza albo barmana. Dziwnie było tak przed kamerami i w ogóle...

Bardzo dziwnie na mnie spojrzał. Zazwyczaj takie spojrzenia posyłał mi Sinclair.

— To tak nie działa.

— No wiem, dowiedziałam się. To naprawdę fajni ludzie. Trochę nerwowi, ale przyjaźni. Ale musiałam zwiewać przed reporterką.

— Reporterką... — Pokręcił głową. — Ale Betsy... po co ty tam poszłaś?

— No jak to? — spytałam z odrobiną irytacji. Marc zazwyczaj bywał bardziej bystry. — Piję krew.

— I co? Pomogli ci? — spytał z udawaną troską.

— Nie, matołku, nie pomogli. Ta reporterka i ostre światła mnie spłoszyły, więc szybko wyszłam. Ale może wrócę. — Znowu napiłam się herbaty. Za mało cukru. Dosypałam trochę i dodałam: — Żebyś wiedział, że może wrócę. Pewnie zdradzają swoje sztuczki, dopiero jak się przyjdzie kilka razy.

— Słonko, ale to nie działa jak tajny uścisk dłoni. — Zaśmiał się, ale nie było w tym zbyt wiele wesołości. — Ale możesz spróbować i zobaczyć, czy ci to pomoże.

— Co z tobą? Może to ty powinieneś się napić? — zażartowałam.

— Jestem trzeźwiejącym alkoholikiem.

— Nie, nie jesteś.

— Betsy, jestem.

— Niee!

— Taak.

Walczyłam z narastającą paniką. Oczywiście nie znałam Marca tak długo jak na przykład Jessicę, ale i tak można by się spodziewać, że podzieliłby się czymś takim. A może — o nie! — może się podzielił, ale ja byłam tak pochłonięta wydarzeniami ostatnich sześciu miesięcy, że nie...

— Nie martw się — pocieszył, widząc moją przerażoną minę i poprawnie ją interpretując. — Nigdy ci o tym nie mówiłem.

— No, ale... Pewnie powinnam była zauważyć.

Ja w miesiąc potrafiłam rozprawić się ze skrzynką śliwkowego wina, Jessica uwielbiała daiquiri, a Sinclair wypijał grasshoppery, jakby mieli nałożyć embargo na creme de menthe (jak na macho i króla wampirów pił jak baba), ale nigdy nie zwróciłam uwagi na to, że Marc zawsze wybierał mleko. Albo sok. Albo wodę.

Oczywiście miałam dużo spraw na głowie. Zwłaszcza ostatnio. Ale i tak było mi wstyd. Niezła ze mnie przyjaciółka! Nawet nie wiedziałam, że mój współlokator miał problemy z piciem.

— Pewnie powinnam była zauważyć — powtórzyłam. — Tak mi przykro.

— Pewnie powinienem był ci powiedzieć. Ale jakoś nigdy nie było odpowiedniego momentu. No wiesz, najpierw całe to zamieszanie z Nostro, potem zabójstwa wampirów, wprowadzka Sinclaira.

— Pff, nie przypominaj. Ale... jesteś taki młody. Skąd wiedziałeś, że jesteś alkoholikiem, już nie mówiąc o tym, jak podjąłeś decyzję, żeby przestać?

— Nie jestem aż tak młody, Betsy. Jesteś tylko cztery lata ode mnie starsza.

Zignorowałam tę uwagę.

— Dlatego chciałeś skoczyć z dachu szpitala, jak cię poznałam? — spytałam z przejęciem. — Wóda doprowadziła cię na skraj samobójstwa?

— Nie, na skraj samobójstwa doprowadziły mnie robota papierkowa i brak seksu. Od wódki chciało mi się tylko spać. W sumie w tym tkwił cały problem. We śnie.

— Taa?

— Taa. Widzisz, bycie studentem medycy nie jest takie złe. Nauka nie jest intelektualnym wyzwaniem...

— Odezwał się matematyczny geniusz.

— Nie, naprawdę — upierał się. — Trzeba jedynie sporo zapamiętać. A szpitale nie mogą zajechać studentów na śmierć. Mogą za to zajeżdżać na śmierć praktykantów i rezydentów. A gdy jesteś praktykantem, nigdy nie możesz się wyspać.

Przytaknęłam. Byłam wiernym widzem każdego odcinka Ostrego dyżuru aż do chwili, kiedy zabili Marca Greena, a cały serial zszedł na psy.

— Normą stało się czterdzieści, pięćdziesiąt godzin bez snu.

— Ale czy nie odbija się to na pacjentach? No wiesz, niewyspani ludzi łatwiej się mylą. Nawet ktoś, kto nie studiował medycyny na Harvardzie, o tym wie.

Marc skinął głową.

— Oczywiście. Wie o tym i administracja, i szef rezydentów, i pielęgniarki. Ale za pomyłki wini się dzieciara... tak nazywają stażystę... zapominając o tym, że nie spał dwie noce.

— Ale numer.

— Wiem. Niby zmniejszyli liczbę godzin pracy, ale nikt tego nie przestrzega. Po jakimś czasie można się przyzwyczaić. Zapominasz o czasach, kiedy nie byłeś zmęczony jak pies. Zaczynasz mieć problemy ze snem, nawet jak masz wolną nockę. Jesteś tak przyzwyczajony do braku snu, że nawet jak zaśniesz, to wiesz, że pielęgniarka obudzi cię za pięć minut, żebyś zajął się pacjentem, więc po co w ogóle zasypiać? Po prostu... zostajesz na jawie. Cały czas.

Wrócił do lodówki, dolał sobie mleka, wypił łyk i usiadł z powrotem.

— Po jakimś czasie zacząłem pić trochę whisky, żeby łatwiej zasnąć. Wkrótce zacząłem łapać się na myśleniu w pracy, jak dobrze będzie smakowała ta whisky, jak wrócę do domu. Niedługo potem piłem już bez względu na to, czy chciałem zasnąć, czy nie. A potem zacząłem przychodzić do pracy z moją nową, dobrą przyjaciółką dewar’s.

— Piłeś... w pracy?!

A ty pijesz krew, przypomniałam sobie. Nie bądź taka świętoszkowata.

— No. To zabawne, ale pamiętam ten dzień, kiedy zrozumiałem, że mam problem. Nie chodziło o te wszystkie puste butelki, które co tydzień wyrzucałem do śmieci. To nawet nie było podkradanie w pracy czy przychodzenie na dyżur na kacu niemal każdego dnia. Tamtego dnia pracowałem w Bostonie i poproszono mnie o pracę na dwie zmiany. Pomyślałem wtedy, że jak skończę, to wszystkie bary i sklepy monopolowe w okolicy będą zamknięte. A w domu miałem tylko pół butelki dewar’s. No to zacząłem dzwonić po znajomych, żeby sprawdzić, czy któryś z nich mógłby skoczyć dla mnie po kilka flaszek.

Nikt nie mógł. Nic dziwnego. Jak dzwoni do ciebie koleś w środku nocy, bo zachciało mu się kielicha, to nie palisz się do pomocy, nie? Ale najdziwniejsze było to, że jak dzwoniłem do tych ludzi wpół do dwunastej w nocy, nikt z nich nie był zdziwiony. Wtedy zrozumiałem.

— No i co się stało?

— Nic wielkiego. Nikt nie umarł. A przynajmniej nikt, kto mógłby żyć, gdybym był trzeźwym Marcusem Welbym. Po prostu... przestałem. Poszedłem do domu...

— Wylałeś tę połowę butelki.

— Nie, zostawiłem ją sobie. Na... szczęście, chyba. Póki ją miałem w domu, mogłem się oszukiwać, że później się napiję. Na tym polegała moja sztuczka. Dziś się nie napiję, ale jutro nagrodzę się dużym drinkiem. Oczywiście jutro mówiłem sobie to samo. W następnym miesiącu miną dwa lata.

— To... — Co? Dziwne? Fajne? Fascynujące? — To naprawdę ciekawa historia.

— No, widzę łzy w twoich oczach. Na które poszłaś?

— Co?

— Na które spotkanie AA?

— Aha. Yy, to w motelu Thunderbird. Przy 494 ulicy?

— Lepiej wybierz się na Bloomington Libe. Lepsze napoje.

— Dzięki za cynk.

Wypił mleko, posłał mi uśmiech spod mlecznego wąsa i poczłapał w stronę swojego pokoju.

Piłam kolejne filiżanki herbaty i rozmyślałam o whisky.

Koniec wersji demonstracyjnej