Spis treści:

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Motto

Prolog

1. Moje zadanie

Przypisy

Redakcja stylistyczna

Elżbieta Steglińska

Korekta

Katarzyna Pietruszka

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© 2011 by Howard Huang

Skład

Wydawnictwo AMBER

Jacek Grzechulski

Tytuł oryginału

Unearthly #1: Unearthly

Copyright © 2011 by Cynthia Hand. Published by arrangement

with HarperCollins Children’s Books, a division of HarperCollins

Publishers.

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2010 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4496-9

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Johnowi

A w owych czasach byli na ziemi giganci [nefilimy];

a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek

człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze

mający sławę w owych dawnych czasach.

(Księga Rodzaju 6,4)

Prolog

Na początku jest chłopak, który stoi wśród drzew. Mniej więcej w moim wieku, już nie dziecko, ale jeszcze nie mężczyzna, ma może siedemnaście lat. Nie jestem pewna, skąd to wiem. Widzę tylko tył jego głowy, wilgotne ciemne włosy kręcą mu się na karku. Palące słońce wysysa soki ze wszystkiego, co żyje. Niebo na wschodzie ma dziwną pomarańczową barwę. Czuć gryzący zapach dymu. Przez chwilę przepełnia mnie tak przytłaczający żal, że aż trudno oddychać. Nie wiem dlaczego. Robię krok w stronę chłopaka i otwieram usta, żeby go zawołać, ale nie znam jego imienia. Ziemia chrzęści mi pod stopami. Usłyszał. Zaczyna się odwracać. Jeszcze chwila, a zobaczę jego twarz.

I wtedy wizja się rozmywa. Mrugam i już jej nie ma.

1. Moje zadanie

Za pierwszym razem, szóstego grudnia dla ścisłości, budzę się o drugiej w nocy, czując mrowienie w głowie; tak jakby maleńkie świetliki tańczyły mi pod powiekami. W powietrzu rozchodzi się zapach dymu. Wstaję i zaczynam wędrować od pokoju do pokoju, żeby się upewnić, że żadna część domu nie stoi w płomieniach. Nic się nie dzieje, wszyscy śpią, jest spokojnie. To zresztą raczej zapach dymu z ogniska, gryzący i leśny. Kolejna dziwna rzecz w moim dalekim od normalności życiu. Próbuję zasnąć, ale nie mogę. Schodzę na dół. Piję wodę przy zlewie w kuchni, kiedy nagle, bez ostrzeżenia, znajduję się w samym środku płonącego lasu. To nie sen. Po prostu fizycznie jestem w lesie. Niedługo, minęło może trzydzieści sekund, i znów stoję w kuchni, w kałuży wody, bo szklanka wypadła mi z rąk.

Natychmiast biegnę obudzić mamę. Siadam w nogach łóżka i staram się oddychać spokojnie, kiedy relacjonuję jej wszystkie szczegóły wizji. Nie ma tego wiele, tak naprawdę tylko ogień i ten chłopak.

— Za dużo naraz mogłoby być trudne do zniesienia — mówi. — Dlatego będzie to do ciebie docierało właśnie w ten sposób, po kawałku.

— Ty też tak miałaś? Też dostawałaś swoje zadanie po kawałku?

— Większość tak ma — mówi mama, unikając odpowiedzi na pytanie.

Nie opowie mi o swoim zadaniu. To jeden z zakazanych tematów. Wkurza mnie, bo przecież jesteśmy blisko, zawsze byłyśmy blisko, a tymczasem ogromna część jej życia wciąż jest dla mnie zagadką.

— Opowiedz mi o drzewach — prosi. — Jak wyglądały?

— Zdaje się, że to sosny. Miały igły, nie liście.

W zamyśleniu kiwa głową, jakby to była ważna wskazówka. Ja natomiast wcale nie myślę o drzewach. Myślę o chłopaku.

— Szkoda, że nie widziałam jego twarzy.

— Zobaczysz.

— Ciekawe, czy mam go chronić.

Podoba mi się pomysł, że miałabym go uratować. Każdy anielita ma cel w życiu, swoje zadanie, chociaż każdy innego rodzaju — niektórzy są posłańcami, inni świadkami, jedni mają pocieszać, inni po prostu sprawić, żeby coś się wydarzyło. Ale stróż ładnie brzmi. Wyjątkowo anielsko.

— Nie mogę uwierzyć, że jesteś już na tyle duża, żeby mieć własne zadanie — mówi mama, wzdychając. — Czuję się przez to staro.

— Przecież jesteś stara.

Trudno jej się z tym nie zgodzić, ma w końcu ponad sto lat, nawet jeśli nie wygląda na więcej niż czterdzieści. Ja natomiast czuję się dokładnie tym, kim jestem: całkowicie zieloną (nawet jeśli niezupełnie zwyczajną) szesnastolatką, która rano musi iść do szkoły. W tej chwili wcale nie mam wrażenia, jakby w moich żyłach płynęła anielska krew. Patrzę na swoją przepiękną, tryskającą energią matkę i wiem, że bez względu na to, jakie było jej zadanie, na pewno poradziła sobie z nim z odwagą, humorem i talentem.

— Myślisz... — odzywam się po minucie. Trudno mi wykrztusić pytanie, bo nie chcę, żeby uznała mnie za kompletnego tchórza. — Myślisz, że to możliwe, żebym zginęła w ogniu?

— Claro.

— Serio.

— Dlaczego pytasz?

— Bo kiedy stoję za nim, czuję straszliwy smutek. I nie wiem dlaczego.

Mama obejmuje mnie i przyciąga do siebie, tak że słyszę mocne, równe uderzenia serca.

— Może jestem smutna, bo mam umrzeć — szepczę.

Przytula mnie mocniej.

— To się zdarza bardzo rzadko — mówi cicho.

— Ale się zdarza.

— Rozpracujemy to razem. — Przyciska mnie do siebie jeszcze mocniej i odsuwa mi włosy z twarzy; robiła tak, kiedy w dzieciństwie śniły mi się koszmary. — Teraz powinnaś odpocząć.

Nigdy w życiu nie czułam się mniej śpiąca, ale wyciągam się na łóżku mamy i pozwalam, żeby przykryła nas kołdrą. Obejmuje mnie. Jest ciepła, nawet w środku nocy grzeje tak, jakby stała w promieniach słońca. Wdycham jej zapach: woda różana i wanilia, perfumy starszej pani. Zawsze sprawia, że czuję się bezpiecznie.

Kiedy zamykam oczy, wciąż widzę chłopaka ze swojej wizji. Stoi i czeka. Na mnie. I to wydaje się ważniejsze niż smutek czy perspektywa straszliwej śmierci w płomieniach. Czeka na mnie.

Budzi mnie odgłos deszczu i miękkie szare światło przesączające się przez żaluzje. Mama stoi przy kuchence. Już ubrana i gotowa do pracy, jak co dzień, zsuwa jajecznicę z patelni do miski, kasztanowe włosy wciąż ma wilgotne po prysznicu. Nuci coś pod nosem. Sprawia wrażenie szczęśliwej.

— Cześć — mówię.

Odwraca się, odkłada łopatkę i podchodzi, żeby mnie przytulić. Uśmiecha się tak jak wtedy, kiedy w trzeciej klasie wygrałam okręgowy konkurs ortograficzny — z dumą, ale jakby nie spodziewała się po mnie niczego innego.

— Jak się dziś miewasz? Wszystko w porządku?

— Tak, pewnie.

— Co się dzieje? — odzywa się mój brat Jeffrey, stając w drzwiach.

Odwracamy się do niego. Opiera się o framugę, rozczochrany i zrzędliwy jak zwykle. Trudno go nazwać rannym ptaszkiem. Patrzy na nas. Przez twarz przemyka mu cień lęku, jakby przygotowywał się na jakieś straszliwe wieści, na przykład że ktoś umarł.

— Twoja siostra dostała zadanie. — Mama uśmiecha się znowu, ale tym razem już nie tak entuzjastycznie. Tylko ostrożnie.

Jeffrey mierzy mnie wzrokiem, jakby szukał na moim ciele jakiegoś znaku boskości.

— Miałaś wizję?

— Tak. Płonący las. — Zamykam oczy i znowu widzę porośnięte sosnami zbocze, pomarańczowe niebo i kłębiący się dym. — I chłopak.

— Skąd wiesz, że to nie był po prostu sen?

— Bo nie spałam.

— A co to ma znaczyć? — pyta.

Wszelkie informacje związane z anielskością to dla niego wciąż nowość. Jest w wieku, kiedy wszystko, co nadnaturalne, wydaje się podniecające, odjazdowe. Zazdroszczę mu.

— Nie mam pojęcia — mówię. — Właśnie tego muszę się dowiedzieć.

Dwa dni później wizja wraca. Biegnę wokół sali gimnastycznej w Liceum Mountain View i nagle dopada mnie. Ot tak. Świat, który znam — Kalifornia, Mountain View, wuef — w jednej chwili znika, a ja jestem w lesie. Właściwie mogę wyczuć smak ognia. Tym razem widzę płomienie wspinające się na grzbiet wzgórza. I omal nie wpadam na czirliderkę.

— Uważaj, kretynko! — syczy.

Na uginających się nogach odsuwam się, żeby ją przepuścić. Oddychając ciężko, opieram się o trybuny, żeby jeszcze raz przywołać wizję. Ale to jak przywoływanie snu, kiedy człowiek już całkowicie się rozbudził. Przepadło.

Kurczę. Nikt nigdy nie nazwał mnie wcześniej kretynką. Niedobrze.

— Nie zatrzymuj się! — krzyczy pani Schwartz, nauczycielka wuefu. — Potrzebuję najlepszego czasu w biegu na półtora kilometra. Twojego też, Claro.

W poprzednim życiu pani Schwartz musiała być kapralem.

— Jeśli będziesz miała czas gorszy niż dziesięć minut, będziesz musiała przebiec ten dystans jeszcze raz w przyszłym tygodniu! — wrzeszczy.

Zaczynam biec. Próbuję się skoncentrować i następny zakręt biorę ostro, żeby nadrobić stracone sekundy. Tylko że znów wracam myślami do wizji. Drzewa. Kamienie i igły pod stopami. Chłopak, który stoi tyłem i patrzy na nadciągający ogień. I moje serce, które nagle zaczyna bić szybciej.

— Ostatnie okrążenie, Claro — mówi pani Schwartz.

Przyspieszam.

Skąd się tam wziął, zastanawiam się, nie zamykając oczu. Wciąż go widzę, jakby ktoś wypalił mi na siatkówce jego obraz. Czy kiedy mnie zobaczy, będzie zaskoczony? Pytania galopują mi po głowie, ale wciąż wraca jedno: kim jest chłopak?

I w tym momencie mijam pędem panią Schwartz.

— Świetnie, Claro! — krzyczy. A po chwili: — To niemożliwe.

Zwalniam i zataczam koło, żeby sprawdzić, jaki mam czas.

— Udało mi się zejść poniżej dziesięciu minut?

— Stoper pokazuje pięć minut czterdzieści osiem sekund. — Pani Schwartz sprawia wrażenie naprawdę zaszokowanej. Patrzy na mnie, jakby też miała wizję: widzi mnie w szkolnej drużynie.

Ups. Miałam nie zwracać na siebie uwagi. Jeśli mama się dowie, będę miała przerąbane.

Wzruszam ramionami.

— Pewnie coś nie tak ze stoperem — tłumaczę, starając się sprawiać wrażenie wyluzowanej. Mam nadzieję, że to kupi, nawet gdyby to znaczyło, że będę musiała znowu pobiec ten durny dystans w przyszłym tygodniu.

— Pewnie tak — potakuje nieprzytomnie. — Musiałam go źle ustawić.

Tego wieczoru, kiedy mama wraca do domu, siedzę na kanapie i oglądam powtórkę Kocham Lucy.

— Aż tak źle?

— Trzymam Lucy w odwodzie, kiedy nie mogę znaleźć Dotyku anioła — mój głos ocieka sarkazmem.

Wyciąga pudełko lodów z papierowej torby. Jakby czytała mi w myślach.

— Jesteś boginią — mówię.

— Niezupełnie.

Pokazuje mi książkę Drzewa Ameryki Południowej. Obszary występowania.

— Może moje drzewo wcale nie rośnie w Ameryce Południowej?

— Od czegoś trzeba zacząć.

Zabieramy książkę do kuchni, siadamy przy stole i szukamy sosny z mojej wizji. Dla kogoś z zewnątrz wyglądamy jak matka i córka pochylone nad pracą domową, a nie jak para niebiańskich istot rozpracowujących misję powierzoną im przez niebo.

— To ta. — Wskazuję na obrazek. Zadowolona bujam się na krześle. — Sosna wydmowa.

— Skręcone żółtawe igły zebrane po dwie — czyta z książki mama. — Brązowe, jajowate szyszki.

— Nie przyglądałam się szyszkom, mamo. Po prostu ma odpowiedni kształt, gałęzie układają się wokół pnia w taki sposób, jak trzeba, i najzwyczajniej w świecie pasuje — mówię znad lodów.

— W porządku. — Znów zagląda do książki. — Wygląda na to, że sosna wydmowa występuje wyłącznie w Górach Skalistych oraz na północno-zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych i Kanady. Indianie wykorzystywali jej drewno do budowy wigwamów. Stąd nazwa lodgepole[1]. I — kontynuuje — tutaj jest napisane, że szyszki otwierają się i uwolniają nasiona w wyjątkowo wysokiej temperaturze, na przykład takiej, jaka jest podczas pożaru.

— To takie pouczające — żartuję, ale myśl o sośnie, która rośnie tylko na wypalonej ziemi, przyprawia mnie o dreszcz podniecenia. Nawet gatunek drzewa ma sens.

— Dobrze. Czyli wiemy mniej więcej, gdzie to się stanie — stwierdza mama. — Teraz musimy po prostu zawęzić obszar.

— A potem co? — Przyglądam się rysunkowi sosny i nagle wyobrażam sobie jej gałęzie w płomieniach.

— A potem się przeprowadzimy.

— Przeprowadzimy? Wyjedziemy z Kalifornii?

— Tak — mówi najzupełniej serio.

— Ale... — zacinam się. — Co ze szkołą? Co z moimi przyjaciółmi? Z twoją pracą?

— Pójdziesz do nowej szkoły, jak sądzę, i poznasz nowych przyjaciół. A ja znajdę nową pracę albo wymyślę sposób, żeby to, co robię, robić w domu.

— A co z Jeffreyem?

Śmieje się i poklepuje mnie po ręce, jakby to było głupie pytanie.

— Jeffrey pojedzie z nami.

— Jasne. Będzie zachwycony — parskam, myśląc o armii przyjaciół brata, niekończących się rozgrywkach bejsbolowych, zawodach zapaśniczych, treningach piłkarskich i całej reszcie. Mamy przecież swoje życie, Jeffrey i ja. Po raz pierwszy dociera do mnie, że znalazłam się o krok od czegoś znacznie poważniejszego, niż sądziłam. Moje zadanie wszystko zmieni.

Mama zamyka książkę i z powagą patrzy mi w oczy.

— To naprawdę ważne, Claro — mówi. — Ta wizja, twoje zadanie... dlatego tu jesteśmy.

— Wiem. Po prostu nie sądziłam, że będziemy się musiały przeprowadzać.

Wyglądam przez okno i patrzę na podwórko, gdzie dorastałam, na huśtawkę, której mama wciąż jeszcze nie rozebrała, na rząd różanych krzewów przy ogrodzeniu, rosnących tu, odkąd sięgam pamięcią. Za płotem ledwo widać zamglone szczyty odległych wzgórz, które zawsze wyznaczały granicę mojego świata. Słyszę stukot kolejki mijającej Shoreline Boulevard, a jeśli bardzo się postaram, to również słabe odgłosy muzyki z parku rozrywki trzy kilometry stąd. Niemożliwe, żebyśmy kiedykolwiek opuściły to miejsce.

Kącik ust mamy unosi się w pełnym współczucia uśmiechu.

— Myślałaś, że polecisz gdzieś na weekend, wypełnisz swoją misję i wrócisz?

— Może. — Zakłopotana uciekam wzrokiem. — Kiedy chcesz o tym powiedzieć Jeffreyowi?

— To może poczekać, dopóki nie będziemy wiedzieć, dokąd jedziemy.

— Mogę przy tym być? Przyniosę popcorn.

— Na Jeffreya też przyjdzie pora — wzdycha mama. Oczy ma smutne. Zawsze smutnieje, gdy myśli, że za szybko dorastamy. — Kiedy on dostanie swoje zadanie, ty też będziesz musiała sobie z tym poradzić.

— I znowu się przeprowadzimy?

— Pojedziemy tam, dokąd nas zaprowadzi jego misja.

— To szaleństwo — mówię, kręcąc głową. — To wszystko jest szalone, wiesz o tym, prawda?

— Niezbadane są ścieżki, Claro. — Chwyta moją łyżeczkę i nabiera dużą porcję lodów. Uśmiecha się i na moich oczach znów zamienia się w figlarną, wesołą mamę. — Niezbadane są ścieżki.

Przez kilka następnych tygodni wizja powraca co dwa albo trzy dni. Akurat kiedy zajmuję się swoimi sprawami. Ni stąd, ni zowąd nagle trzask prask i jestem w drużynie Strażaka Sama. Zaczynam się jej spodziewać w najdziwniejszych momentach — w drodze do szkoły, pod prysznicem, w czasie obiadu. Czasami zdarza się, że samej wizji nie ma, są tylko doznania. Czuję gorąco. Dym.

Moi przyjaciele widzą, że coś się dzieje. I niestety wymyślają mi nowe przezwisko: Świrska. Pewnie mogło być gorzej. Nauczyciele też coś podejrzewają. Ale póki się uczę i robię swoje, nie czepiają się, gdy w czasie lekcji gryzmolę w swoim pamiętniku coś, co raczej nie przypomina notatek.

Gdybyście zajrzeli do mojego dzienniczka kilka lat temu — mechatego różowego pamiętnika dwunastolatki z Hello Kitty na okładce, zamykanego na malutki złoty kluczyk, który nosiłam na szyi na łańcuszku, żeby uchronić się przed wścibskim okiem Jeffreya — zobaczylibyście zapiski całkiem zwykłej dziewczyny. Pełno nagryzmolonych kwiatków i księżniczek, zapisków na temat szkoły czy pogody, filmów, które mi się podobały, muzyki, przy której tańczyłam, snów o tym, jak grałam Cukrową Wieszczkę w Dziadku do orzechów, albo jak Jeremy Morris wysłał kolegę, żeby mnie poprosił, żebym została jego dziewczyną, a ja się oczywiście nie zgodziłam, no bo kto by chciał chodzić z tchórzem, który boi się zapytać sam.

Potem nastała epoka pamiętnika anielskiego, który zaczęłam prowadzić, kiedy skończyłam czternaście lat. Ten był granatowy, w spiralnej oprawie, a na okładce był obrazek anioła — pogodna kobieca postać, która wyglądała niesamowicie, całkiem jak mama. Z rudymi włosami i złotymi skrzydłami stała na półksiężycu w otoczeniu gwiazd, a dookoła jej głowy rozchodziły się promienie. Notowałam w nim wszystko, czego dowiedziałam się od mamy o aniołach i mojej anielskiej krwi, każdy okruch podejrzenia, każdy fakt, który udało mi się z niej wydobyć. Zapisywałam też swoje eksperymenty. Na przykład to, jak kiedyś nacięłam przedramię nożem, żeby sprawdzić, czy będę krwawić (owszem, i to naprawdę obficie); starannie wtedy odnotowałam, jak długo rana się goiła (około dwudziestu czterech godzin od nacięcia do chwili, gdy cieniutka różowa linia zniknęła). Albo jak odezwałam się w suahili do mężczyzny na lotnisku w San Francisco (możecie sobie wyobrazić, w jakim szoku byliśmy oboje). Albo jak udało mi się zrobić dwadzieścia pięć grand jetés[2] do tyłu i do przodu bez zadyszki. Wtedy właśnie mama zaczęła mi prawić kazania. Chciała, żebym dała sobie z tym spokój, w każdym razie w miejscach publicznych. I wtedy też ja sama przestałam być dla siebie Zwykłą Clarą, a stałam się Clarą Anielską, Clarą Nie z Tej Ziemi.

Teraz w pamiętniku (czarny skórzany moleskine) piszę wyłącznie o zadaniu, które mnie czeka. Pełno w nim szkiców, notatek i szczegółów dotyczących wizji, a zwłaszcza tajemniczego chłopaka — cały czas błąka się gdzieś na obrzeżach mojej świadomości, z wyjątkiem tych niespodziewanych momentów, gdy przesuwa się na środek sceny i staje w świetle reflektorów.

Jego obraz pod powiekami sprawia, że znam go coraz lepiej — zarys szerokich ramion, rozwichrzone włosy, ciemne, w odcieniu ciepłego brązu, na tyle długie, że zakrywają uszy i z tyłu opadają na kołnierzyk. Ręce trzyma w kieszeniach czarnej kurtki, zdaje się, że mechatej, może polarowej. Ciężar ciała jest lekko przesunięty w jedną stronę, jakby miał właśnie odejść. Sprawia wrażenie szczupłego, ale silnego. Kiedy zaczyna się odwracać, dostrzegam niewyraźny zarys policzka. I za każdym razem serce bije mi szybciej, a oddech więźnie w gardle.

Ciekawe, co o mnie pomyśli.

Chciałabym wzbudzić w nim podziw. Kiedy już się tam pojawię obok niego w lesie, a on w końcu się odwróci i mnie zobaczy, chciałabym choć trochę wyglądać na anioła. Chciałabym być zwiewną, świetlistą postacią tak jak mama. Wiem, że nie wyglądam najgorzej. Anielici to całkiem fajna banda. Mam ładną cerę, naturalnie różowe usta, które tylko pociągam błyszczykiem. Mam też bardzo ładne kolana, a w każdym razie tak słyszałam. Ale jestem za wysoka i za chuda, i to nie w stylu wysmukłych supermodelek, tylko raczej bociana z tymi długimi rękami i nogami. No i oczy, które w jednym oświetleniu przypominają zachmurzone niebo, a w innym są stalowoniebieskie, wydają się za duże w stosunku do mojej twarzy.

Najlepsze ze wszystkiego są włosy: dokądkolwiek pójdę, faluje za mną jasnozłota chmura z rudymi refleksami. Problem w tym, że są absolutnie niesforne. Rozwichrzone. Wplątują się w różne rzeczy — suwaki, drzwi samochodu, jedzenie. Próby związania ich albo splecenia zawsze kończą się porażką. Jakby były żywym stworzeniem, które chce się wyrwać na wolność. Nawet jeśli na chwilę uda mi się nad nimi zapanować, i tak kosmyki wymykają się na twarz. Zwykle w ciągu godziny wszystkim udaje się wysunąć spod zapięcia. Wynoszą niesforność na zupełnie nowe wyżyny.

Dlatego z moim szczęściem pewnie nigdy nie uda mi się zdążyć na czas, żeby ocalić nieznajomego z płonącego lasu, bo włosy zaczepią mi się o gałąź kilometr dalej...

— Claro, telefon! — krzyczy mama z kuchni.

Podskakuję przestraszona. Na biurku przede mną leży otwarty pamiętnik, a w nim staranny szkic głowy nieznajomego — zmierzwione włosy, zarys policzka. Nie pamiętam, żebym go robiła.

— Dobra! — odkrzykuję.

Zamykam pamiętnik i wsuwam go pod podręcznik do algebry. A potem zbiegam na dół. Pachnie jak w piekarni. Jutro jest Święto Dziękczynienia i mama piecze ciasto. Ma na sobie fartuszek gospodyni domowej z lat pięćdziesiątych (który faktycznie ma od tego czasu, choć zapewnia nas, że wcale wtedy nie była gospodynią), cały oprószony mąką. Podaje mi telefon.

— Tata.

Unoszę brew w niemym pytaniu.

— Nie wiem — odpowiada. Wręcza mi słuchawkę, odwraca się i dyskretnie wycofuje z pokoju.

— Cześć, tato — mówię do słuchawki.

— Cześć.

Zapada cisza. Trzy słowa i tata nie wie, co więcej powiedzieć.

— Więc co to za okazja?

Przez chwilę nic nie mówi. Wzdycham. Przez lata ćwiczyłam przemówienie, jak byłam wściekła za to, że zostawił mamę. Miałam trzy lata, kiedy się rozeszli. Nie pamiętam ich kłótni. Z czasów kiedy byli razem, zostały mi tylko przebłyski. Przyjęcie urodzinowe. Popołudnie na plaży. Tata golący się przy umywalce. A potem okropne wspomnienie dnia, kiedy odszedł: stoimy na podjeździe, mama z Jeffreyem na biodrze płacze rozdzierająco, patrząc za odjeżdżającym samochodem. Nie umiem mu tego wybaczyć. Nie potrafię mu wybaczyć wielu rzeczy. Że zamieszkał na drugim końcu kraju, żeby od nas uciec. Że nie dzwoni dość często. Że nigdy nie wie, co powiedzieć, kiedy dzwoni. A przede wszystkim, że za każdym razem, kiedy mama słyszy jego imię, jej twarz kurczy się z bólu.

Niechęć mamy, żeby roztrząsać, co się między nimi wydarzyło, jest równie wielka jak jej awersja do tego, żeby zdradzić szczegóły swojego zadania. Ale wiem jedno: świat nie widział istoty tak doskonałej jak moja matka. W końcu jest półaniołem, nawet jeśli tata nie ma o tym pojęcia. Piękna, bystra i zabawna. Prawdziwa czarodziejka. A on ją rzucił. Rzucił nas wszystkich.

Co w moim przekonaniu znaczy, że jest głupkiem.

— Po prostu chciałem wiedzieć, czy u ciebie wszystko w porządku — mówi w końcu.

— A dlaczego miałoby nie być?

Kaszle.

— No wiesz, trudno jest być nastolatką, prawda? Szkoła. Chłopcy.

Nasza już i tak niezwykła rozmowa staje się naprawdę dziwna.

— Tak — zgadzam się — łatwo nie jest.

— Mama mówi, że masz dobre stopnie.

— Rozmawiałeś z mamą?

Znowu zapada milczenie.

— Jak tam życie w Wielkim Jabłku? — pytam, żeby zmienić temat.

— Jak zwykle. Wielki świat. Wczoraj w Central Parku widziałem Dereka Jetera[3]. Okropne miasto.

Tata potrafi być czarujący. Wciąż próbuję się na niego wkurzać, chcę mu powiedzieć, że nie musi się tak trudzić, żeby utrzymywać ze mną kontakty, ale nigdy nie udaje mi się długo na niego wściekać. Ostatni raz widziałam go latem, kiedy skończyłam czternaście lat. Swoje słynne przemówienie o tym, jak strasznie go nienawidzę, ćwiczyłam na lotnisku, w samolocie i przy wyjściu z terminalu. A potem zobaczyłam go i poczułam się przedziwnie szczęśliwa. Rzuciłam mu się w ramiona i powiedziałam, że tęskniłam.

— Pomyślałem — mówi teraz — że może ty i Jeffrey moglibyście przyjechać do Nowego Jorku na wakacje.

Rany, co za wyczucie czasu! Omal nie wybucham śmiechem.

— Chciałabym — odpowiadam — ale akurat będę musiała zrobić coś ważnego.

Powiedzmy zlokalizować pożar lasu. Bo to jedyny powód, dla którego jestem tu, na Ziemi. Czego nigdy, przenigdy nie uda mi się mu wytłumaczyć.

Nic nie odpowiada.

— Przepraszam — mówię i jestem zaszokowana, bo naprawdę jest mi przykro. — Dam ci znać, jeśli coś się zmieni.

— Mama mówiła też, że zrobiłaś prawo jazdy. — Wyraźnie próbuje zmienić temat.

— Tak, zdałam egzamin, zaparkowałam równolegle i w ogóle. Mam szesnaście lat, więc mogę już prowadzić legalnie. Tylko mama nie daje mi samochodu.

— Może czas, żebyś miała własny?

Otwieram usta ze zdziwienia. Ten człowiek jest pełen niespodzianek.

I wtedy czuję dym.

Tym razem ogień musi być dalej. Nie widzę go. Nie widzę też chłopaka. Gorący wiatr niosący piasek sprawia, że włosy wysuwają mi się z kucyka. Kaszlę i odwracam się przed podmuchem, odgarniając je z twarzy.

Wtedy właśnie widzę srebrną półciężarówkę. Stoję kilka metrów od miejsca, gdzie ktoś zostawił ją na poboczu drogi. Srebrne litery z tyłu układają się w napis „Avalanche”. To duży samochód z krótką, krytą skrzynią z tyłu. Należy do nieznajomego chłopca. Po prostu to wiem.

Spójrz na tablicę rejestracyjną, mówię sobie. Skoncentruj się.

Tablica jest bardzo ładna. W dużej części niebieska: niebo, a na nim chmury. Po prawej stronie wyrasta skalista góra o spłaszczonym szczycie. Wydaje się znajoma. Po lewej — czarna sylwetka kowboja, który siedzi okrakiem na wierzgającym koniu i wymachuje kapeluszem. Widziałam taką tablicę już wcześniej, choć nie potrafię jej automatycznie rozpoznać. Próbuję odczytać numery. Na początku rozszyfrowuję tylko ogromne cyfry po lewej: 22. A potem udaje mi się też odczytać cztery znaki po drugiej stronie kowboja: 99CX.

Powinnam czuć się szczęśliwa, podekscytowana, że tak łatwo udało mi się zdobyć przydatne informacje. Ale wciąż jestem w środku wizji, a ona trwa. Odwracam się od samochodu i szybkim krokiem wchodzę między drzewa. Przy ziemi kłębi się dym. Gdzieś w pobliżu słyszę trzask, jakby złamała się gałąź. A potem widzę chłopca. Tak jak zwykle. Stoi plecami do mnie. Płomienie zaczynają lizać grzbiet wzgórza. Niebezpieczeństwo jest tuż-tuż.

Miażdżący smutek zwala się na mnie niczym opadająca kurtyna. Ściska mnie w gardle. Chcę wypowiedzieć jego imię. Robię krok w jego stronę.

— Claro? Wszystko w porządku?

To głos taty. Przytomnieję. Opieram się o lodówkę, wyglądam przez okno w kuchni i widzę kolibra, który zawisł obok karmnika mamy. Niewyraźna plama trzepoczących skrzydeł. Gwałtownie rzuca się do środka, bierze łyk i odlatuje.

— Claro?

Tata sprawia wrażenie zaniepokojonego. Wciąż oszołomiona podnoszę słuchawkę do ucha.

— Tato, oddzwonię do ciebie później.

Koniec wersji demonstracyjnej

Przypisy

[1] Sosna wydmowa to po angielsku lodgepole pine. Ang. lodgepole oznacza również „wigwam” (przyp. tłum.).

[2] Grand jetés (fr.) — wielki skok, krok w balecie (przyp. tłum.).

[3] Znany amerykański bejsbolista, członek drużyny New York Yankees (przyp. tłum.).