Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Barbara Walicka

Korekta

Barbara Cywińska

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

Copyright © Colin Anderson/Photographer’s Choice/Getty Images/Flash Press Media

Wydawnictwo Amber

Tytuł oryginału

Guardians of Eternity #3: Darkness Everlasting

Copyright © 2008 by Debbie Raleigh.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4539-3

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Rozdział 1

Rozdział 1

Viper Pit należał do najdroższych, najelegantszych i najbardziej ekskluzywnych klubów nocnych w Chicago. I, o dziwo, był też najmniej znany.

Na próżno byłoby go szukać w książce telefonicznej. Nie reklamowały go też krzykliwe billboardy. Nie było neonów wskazujących drogę do Viper Pit.

A jednak każdy, kto coś znaczył, wiedział, jak tam trafić. Tyle że wśród tych ważnych person nie było ludzi.

Między marmurowymi kolumnami a tryskającymi fontannami przechadzały się demony różnych rodzajów. Wszystkie szukały nieprzyzwoitej rozrywki. Uprawiały hazard, piły, tańczyły i uczestniczyły w orgiach. Robiły to dyskretnie lub wręcz przeciwnie.

Za luksus i rozrywkę trzeba było słono płacić.

To niewątpliwie wspaniały sposób na spędzanie wolnego czasu, niemniej owego zimnego grudniowego wieczoru wampir znany jako Styx nie był zainteresowany atrakcjami, jakie klub oferował, ani też demonami, które widząc go, nisko się kłaniały.

Całą uwagę Styxa pochłaniał jego towarzysz, którego obserwował ze zrezygnowaną miną.

Obaj panowie na pierwszy rzut oka wydawali się zupełnie różni.

No może nie aż tak bardzo, bo w końcu obaj, jak wszystkie wampiry, byli wysocy i muskularni. Obaj też mieli ciemne oczy i charakterystyczne kły. Na tym jednak ich podobieństwo się kończyło.

Młodszy wampir, Viper, pochodzący z północnych krain słowiańskich, odziedziczył po przodkach srebrne włosy i jasną cerę. Styx zaś, urodzony w Ameryce Południowej, nawet po transformacji zachował ciemny odcień skóry oraz azteckie rysy.

Tego wieczoru nie był, jak zazwyczaj, w habicie. Miał na sobie czarne skórzane spodnie, obcisłe wysokie botki i czarną jedwabną koszulę; uznał, że w tym stroju będzie się mniej rzucał w oczy na chicagowskich ulicach. Niestety, prawie dwumetrowy przystojny wampir o kruczoczarnych włosach związanych w sięgający kolan warkocz nie mógł nie przyciągać uwagi. Zwłaszcza uwagi śmiertelnych kobiet, które nie umiały oprzeć się urokowi wampirów. Co najmniej tuzin zauroczonych niewiast szło za nim i dlatego, pragnąc uniknąć zamieszania, w końcu postanowił przenieść się na dachy.

Najchętniej jednak Styx po prostu pozostałby w swojej kryjówce, w której, gdy chronił Anassa, przywódcę wampirów, przez setki lat żył jak mnich. Kiedy jednak Anasso zmarł, Styx został zmuszony do zajęcia jego miejsca, przekonując się przy tym, iż jako przywódca nie może się już dłużej ukrywać. Musiał rozwiązywać konflikty, które wybuchały nieustannie między wampirami.

Taka sytuacja zdenerwowałaby każdego, także najbardziej opanowanego demona.

— Jak zawsze jestem zachwycony, widząc cię, Styxie — odezwał się śpiewnym głosem Viper. — Ale muszę ci zwrócić uwagę, że twoja obecność ogromnie denerwuje członków mojego klanu, zwłaszcza że tak wrogo na mnie łypiesz. Pewnie myślą, że za chwilę stracą przywódcę.

Zamyślony Styx dotknął bezwiednie kościanego medalionu, który miał na szyi.

Był to symbol jego ludu. A nawet coś więcej. Wierzono, że medalion pomaga przechodzić duchom z jednego pokolenia w następne.

Oczywiście jako wampir Styx nie pamiętał swojego życia sprzed transformacji. To jednak nie powstrzymywało go przed przestrzeganiem tajemnych tradycji jego przodków.

— Wcale na ciebie nie łypię.

Viper uśmiechnął się posępnie.

— Zapominasz, że jestem w związku, a to oznacza, że rozpoznaję wrogie spojrzenia. — Uśmiech na twarzy wampira zbladł, gdy ten popatrzył uważnie na gościa. — Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, co cię trapi?

Styx ciężko westchnął, wiedząc, że będzie musiał to zrobić. Choć wolałby, żeby go wychłostano, obdarto ze skóry lub wyrwano mu kły, będzie musiał wyznać, że potrzebuje pomocy.

Jako przywódca chicagowskiego klanu, Viper znał miasto lepiej niż jakikolwiek inny znajomy Styxa. Byłoby najwyższą głupotą nie skorzystać z jego wsparcia.

— Chodzi o Wilki — wypalił.

— Wilki? — Viper syknął cicho. Podobnie jak fani Cubsów i Cardinalsów, również wampiry i szakale nie darzyły się wielką miłością. — A co one znowu knują?

— To nie są zwykłe kłopoty. Wilkołaki opuściły dotychczasowe tereny łowieckie i przeniosły się do Chicago. — Styx zacisnął pięści. — Zdążyły już zabić kilkoro ludzi. I nie usunęły zwłok.

Viper tylko lekko się wzdrygnął. Żeby wystraszyć potężnego wampira, trzeba czegoś więcej niż stada kundli.

— Dochodziły mnie plotki o dzikich psach szwendających się po zaułkach Chicago i nawet się zastanawiałem, czy nie chodzi o Wilki.

— Mają nowego przywódcę. Młodego Wilka, który się nazywa Salvatore Giuliani i pochodzi z Rzymu. Rodowodowy Wilk, zbyt ambitny, żeby mu to wyszło na dobre.

— Próbowałeś się z nim porozumieć?

Styx zmrużył oczy. Bez względu na to, czy pragnął tej pozycji, czy nie, był teraz przywódcą wampirów. Co oznaczało, że świat demonów powinien słuchać jego rozkazów. Łącznie z wilkołakami.

Na razie jednak nowy przywódca stada szakali swoje obowiązki wobec niego traktował co najmniej z lekceważeniem.

Błąd, którego wkrótce szczerze pożałuje.

— Nie zgadza się na spotkanie. — Ton głosu Styxa był równie lodowaty, jak wyraz jego twarzy. — Twierdzi, że Wilki nie będę dłużej podlegały innym demonom i że wszelkie ugody zawarte w przeszłości straciły ważność.

Viper uniósł wysoko brwi, zastanawiając się, dlaczego Styx dotąd jeszcze nie kazał zlikwidować zuchwałej bestii.

— Ten Salvatore jest albo bardzo odważny, albo wyjątkowo głupi.

— Wyjątkowo głupi. Poprosiłem Komisję o przesłuchanie, ale zanim jej członkowie zbiorą się, miną dni, a może nawet tygodnie. — Styx mówił o radzie, która rozstrzygała spory pomiędzy różnymi rasami demonów. Składała się ze starożytnych kapłanów, rzadko opuszczających swoje tajemne kryjówki. Rada była jedynym legalnym ciałem, które mogło ocenić postępowanie przywódcy lub króla innej kasty bez groźby odwetu. — A tymczasem lekkomyślne poczynania Wilków zagrażają nam wszystkim.

— Mój klan jest zawsze gotów udzielić pomocy. — Viper ożywił się, na jego ustach pojawił się uśmiech. — Jeśli chcesz śmierci Salvatore, jestem przekonany, że da się to załatwić.

Styx nie umiał sobie wyobrazić, co sprawiłby mu większą radość niż rozkaz zabicia Salvatore Giulianiego. Chyba tylko to, że sam zatopiłby kły w gardle parszywego kundla.

Czasami funkcja odpowiedzialnego przywódcy była bardzo irytująca.

— Kusząca propozycja, niestety Wilki są nadzwyczaj oddane temu osobnikowi. Gdyby nagle zginął, winą za jego śmierć bez wątpienia obarczono by wampiry. Na razie wolałbym uniknąć otwartej wojny.

Viper lekko skinął głową. Bez względu na własne pragnienia podporządkuje się decyzjom przywódcy.

— Masz jakiś plan?

— To żaden plan, choć mam nadzieję, że odkryłem coś, co da mi przynajmniej pewną przewagę nad Salvatore. — Styx sięgnął do kieszeni po małą fotografię, którą następnie podał towarzyszowi.

Viper przez chwilę wpatrywał się uważnie w zdjęcie, na którym widniała drobna, delikatnie zbudowana kobieta. Z krótkimi, sterczącymi blond włosami i zielonymi oczami, które wydawały się nieco za duże w jej twarzyczce w kształcie serca, wyglądała jak śliczny urwis.

— Nie jest w moim typie, ale z pewnością wpada w oko. — Viper zerknął na Styxa. — To jego kochanka?

— Nie, ale Salvatore poświęcił sporo pieniędzy i energii, żeby ją wyśledzić. Zdaje się, że w końcu ją znalazł właśnie tutaj, w Chicago.

— A czego od niej chce?

Styx wzruszył ramionami. Wampirom, którym nakazał śledzenie nieprzewidywalnego Wilka, udało się przejąć fotografię, jak również dotrzeć za Salvatore aż do Chicago. Jednak nie zdołali zbliżyć się do niego na tyle, by odkryć powód jego zainteresowania kobietą ze zdjęcia.

— Nie mam pojęcia, ale wydaje się, że bardzo mu na niej zależy. Myślę że, by ją odzyskać, zgodzi się na negocjacje... jeśli tylko zdołam pierwszy do niej dotrzeć.

Na bladej twarzy drugiego wampira pojawił się cień zaskoczenia.

— Chcesz ją porwać?

— Zamierzam gościć ją u siebie, dopóki Wilkom nie wróci rozsądek — wyjaśnił Styx. Zesztywniał, gdy Viper odchylił głowę i wybuchnął głośnym śmiechem. — Co cię tak rozbawiło?

Viper wskazał na zdjęcie.

— Przyjrzałeś się dobrze tej kobiecie?

— Oczywiście. — Styx zmarszczył czoło. — Musiałem zapamiętać jej rysy, na wypadek gdyby zdjęcie się zniszczyło lub zginęło.

— I mimo to z własnej woli chcesz ją gościć pod swoim dachem?

— A widzisz jakiś powód, dla którego nie powinienem tego robić? — zdziwił się Styx.

— Bardzo oczywisty.

Styx walczył z ogarniającym go zniecierpliwieniem. Jeśli Viper wie coś o kobiecie ze zdjęcia, dlaczego tego po prostu nie powie, zamiast zachowywać się tak tajemniczo?

— Mówisz zagadkami, przyjacielu. Uważasz, że ta kobieta może stanowić jakieś zagrożenie?

Viper wzniósł ręce w górę.

— Tylko takie, jakiego można się spodziewać ze strony pięknej dziewczyny.

Styx zmrużył oczy. Na Boga, czyżby Viper podejrzewał, że jest podatny na wdzięki jakiejś kobiety? W dodatku śmiertelnej? Gdyby zapragnął towarzystwa płci przeciwnej, wystarczyłoby, żeby wychylił się przez balkon. Klub był pełen kobiet, które, odkąd przekroczył próg, wcale nie ukrywały zainteresowania jego osobą.

— Ta kobieta będzie tylko moim jeńcem, niczym więcej — zapewnił chłodnym tonem.

— Naturalnie.

Podrażniony rozbawieniem przyjaciela, wskazał na zdjęcie. W końcu z tego powodu pojawił się w klubie.

— Czy znasz może budynek, przed którym ona stoi?

— Wydaje się znajomy. — Po chwili zastanowienia Viper kiwnął głową. — Tak. To bar Goth. Znajduje się jakieś cztery, nie... pięć przecznic stąd na południe.

— Jestem ci bardzo wdzięczny, przyjacielu. — Styx szybko poderwał się, po czym sięgnął po fotografię i schował ją do kieszeni.

Viper również się podniósł, chwytając go za ramię.

— Zaczekaj.

Styx po raz kolejny musiał pohamować zniecierpliwienie. Nie miał czasu na gadanie. Im szybciej dotrze do tej kobiety, tym prędzej się przekona, jak ważna jest dla Salvatore.

— O co chodzi?

— Co zamierzasz zrobić?

— Już mówiłem. Chcę pojmać tę kobietę.

— Tak po prostu? — zdumiał się Viper.

Styx, zdezorientowany, zmarszczył czoło.

— Owszem.

— Nie możesz tam iść w pojedynkę. Jeśli Wilki obserwują bar, z pewnością będą próbowały cię zatrzymać.

— Nie boję się zgrai psów — burknął z pogardą.

Viper nie zamierzał ustąpić.

— Styxie...

Styx stłumił westchnienie.

— Będą ze mną Kruki — uspokoił Vipera, mając na myśli pięć wampirów, które od wieków stanowiły jego straż przyboczną i były mu bliskie jak własny cień.

Srebrnowłosy wampir nadal nie wydawał się usatysfakcjonowany.

— A dokąd ją zabierzesz?

— Do mojej kryjówki.

— Dobry Boże. — Viper roześmiał się ironicznie. — Nie możesz zabrać tej nieszczęsnej kobiety do paskudnych, wilgotnych jaskiń.

Styx spochmurniał. Faktycznie, jego kryjówka nie była miejscem najprzyjemniejszym, lecz jemu w zupełności wystarczała. Najważniejsze, że mógł się tam ukryć przed słońcem.

— Moje jaskinie są bardzo wygodne.

— Wystarczy, że chcesz z tej kobiety uczynić swego jeńca. Zabierz ją przynajmniej tam, gdzie jest porządne łóżko.

— A jakie to ma znaczenie? To przecież tylko człowiek.

— Właśnie o to chodzi. Chryste, nie wiesz, że ludzie są bardziej delikatni od wróżek mgielnych? — Viper szybkim, posuwistym krokiem przeszedł do biurka zajmującego większą część pomieszczenia. Otworzył jedną z szuflad i wyjął stamtąd kartkę. Zapisał na niej kilka słów, po czym wyciągnął z kieszeni mały kluczyk. Następnie wrócił do Styxa i włożył mu w dłoń kartkę i klucz. — Proszę.

— Co to jest? — zdziwił się Styx.

— Klucz do mojej rezydencji na północy miasta. Jest cicha, odpowiednio odizolowana i sto razy lepsza od twojej kryjówki. — Viper wskazał kartkę. — Tu masz namiary. Powiadomię Santiaga i resztę służby o twoim przybyciu.

Styx już prawie otwierał usta, chcąc zaprotestować. Może jego kryjówka istotnie nie należała do najelegantszych czy najbardziej luksusowych, niemniej była dobrze strzeżona i, co ważniejsze, Styx doskonale znał otaczający ją teren. Jednocześnie domyślał się, że kobiecie, którą zamierzał porwać, może nie być tam zbyt wygodnie.

Jak słusznie zauważył Viper, ludzie są bardzo nietrwali. Żałosne. Styx wiedział, że są też wyjątkowo podatni na różne choroby i zranienia. Rozumiał, że jego jeniec musi być żywy, jeśli ma być coś wart.

Poza tym pobyt w rezydencji Vipera pozwoli mu mieć oko na Salvatore.

— Może rzeczywiście lepiej zostać w mieście. Będzie mi łatwiej negocjować z Wilkami — przyznał.

— I w razie potrzeby łatwiej wezwiesz pomoc — dodał z naciskiem Viper.

— Racja — zgodził się Styx, chowając klucz. — A teraz muszę iść.

— Uważaj na siebie, przyjacielu.

Styx z powagą skinął głową.

— To akurat mogę ci przyrzec.

Gina, rudowłosa kelnerka o twarzy upstrzonej piegami, opierała się leniwie o bar, gdy do nocnego klubu weszło trzech mężczyzn.

— Uwaga, idą ciacha! — zawołała, przekrzykując grającą w pobliżu kapelę. — I to najlepszej klasy. Wołowinka z górnej półki.

Unosząc głowę znad przygotowywanych drinków, Darcy Smith spojrzała w stronę nowych klientów. I aż uniosła brwi w zdumieniu.

Gina na ogół nie była przesadnie wybredna. Wszystko, co choćby trochę pachniało mężczyzną i poruszało się na dwóch nogach, określała mianem ciacha pierwszej klasy.

Jednak tym razem... cóż ci faceci naprawdę byli nadzwyczajni.

Przyglądając się dwóm stojącym najbliżej, Darcy cicho gwizdnęła. Bez wątpienia chłopaki z plakatów ze steroidowej generacji, uznała w duchu, przebiegając wzrokiem po obcisłych dżinsach i prężących się pod T-shirtami muskułach wyglądających, jakby zostały wyrzeźbione w marmurze. Co dziwne, obaj faceci mieli ogolone głowy, może dla podkreślenia groźnego grymasu na ich twarzach lub po to, by wzmocnić emanującą z nich aurę brutalności.

Tak czy inaczej, efekt został osiągnięty.

Natomiast trzeci mężczyzna, stojący za dwoma pierwszymi, był znacznie lżejszej budowy. Elegancki jedwabny garnitur podkreślał jego zgrabną sylwetkę, a ciemne, kręcone, sięgające ramion włosy nie łagodziły ostrych rysów śniadej twarzy.

Darcy od razu się domyśliła, że z całej trójki właśnie on jest najniebezpieczniejszy.

Wokół niego wyczuwało się jakąś gorączkową energię, kiedy szedł ze swymi dwoma gorylami w stronę gęstego tłumu.

— Ten w garniturze wygląda jak gangster — stwierdziła krytycznym tonem.

— Gangster w garniturze od Armaniego. — Gina uśmiechnęła się promiennie. — Zawsze miałam słabość do Armaniego.

Darcy przewróciła oczyma. Ubrania od sławnych projektantów nigdy nie robiły na niej wrażenia, podobnie jak mężczyźni, którzy uważali, że muszą je nosić. I dobrze, biorąc pod uwagę fakt, że facetów w garniturach od Armaniego jest na świecie zaledwie garstka. Spotkać takiego to rzadkość.

— Ciekawe, co on tu robi? — zastanawiała się.

Tłum w undergroundowym klubie składał się ze zwykłej mieszanki — gotów, metali, ćpunów i niesamowitych dziwaków.

Większość zjawiła się, by słuchając kapeli heavyrockowej, tarzać się na parkiecie jak rozszalałe bestie. Inni przychodzili, żeby skorzystać z nielegalnych rozrywek oferowanych w pokojach na zapleczu.

Klub nie przyciągał wyrafinowanej klienteli.

Gina poprawiła włosy, po czym sięgnęła po tacę.

— Może przyszli, żeby się pogapić na miejscowych. Ludzie z kasą lubią mieszać się z motłochem. — Kelnerka skrzywiła się, przez co nagle jej twarz wydała się starsza niż w rzeczywistości. — Oczywiście do czasu, póki się przy tej okazji nie ubrudzą.

Darcy patrzyła, jak koleżanka z uśmiechem na ustach zręcznie przedziera się przez hałaśliwy tłum. Nie mogła mieć tak całkiem za złe Ginie cynizmu. Podobnie jak Darcy ona też była sama na świecie, a z braku wykształcenia i pieniędzy nie mogła liczyć na wielką karierę.

Jednak Darcy nie dopuszczała do siebie zgorzknienia. Jakie ma znaczenie to, że musi wykonywać każdą pracę, jaka się jej tylko nawinie?

Praca barmanki, dostawcy pizzy, instruktorki jogi i okazjonalnie modelki pozującej nago w miejscowej szkole plastycznej. Nic nie było poniżej jej standardów. Duma to rzecz stanowczo przereklamowana, gdy dziewczyna nie ma co jeść.

Poza tym Darcy oszczędzała na coś lepszego. Pewnego dnia otworzy własny sklep ze zdrową żywnością i nic jej przed tym nie powstrzyma. A już z pewnością nie zgorzknienie.

Zajęta nalewaniem drinków i myciem szklanek, nie zauważyła, kiedy niedawno przybyli goście zasiedli przy barze. Dostrzegła ich dopiero, gdy ich groźne spojrzenia i muskularne bary wystraszyły innych klientów. Niespodziewanie znalazła się sam na sam z trzema gangsterami.

Opierając się fali niepokoju, zmusiła się, by do nich podejść. To śmieszne, zganiła się w duchu. W klubie było ponad sto osób. Ci mężczyźni nie mogli jej nic zrobić.

Zatrzymała się przed facetem w garniturze, powstrzymując lekkie westchnienie na widok złotobrązowych oczu, płonących niemal wyczuwalnym ogniem.

Rany.

Wilk w jedwabnym przebraniu.

Nie była pewna, skąd wpadła jej do głowy ta głupia myśl, którą zresztą szybko od siebie odepchnęła. Facet jest klientem. A ona ma go obsłużyć.

Ani mniej, ani więcej.

Przykleiła więc uśmiech do ust i położyła przed mężczyzną tekturową podkładkę.

— Czy mogę panom coś doradzić?

Na twarz nieznajomego wypłynął leniwy uśmiech, który odsłonił zadziwiająco białe zęby.

— Mam taką nadzieję, cara — odparł śpiewnie mężczyzna z lekkim obcym akcentem.

Włoski na jej karku lekko się poruszyły, gdy złote spojrzenie przemknęło wolno po jej czarnej koszulce i bardzo krótkiej minispódniczce.

W oczach nieznajomego czaił się głód, który wydawał się związany nie tylko z seksem.

Raczej jakby Darcy była smakowitym kawałkiem mięsa.

Fuj, ohyda.

— Podać panu jakiegoś drinka? — spytała ostrym, profesjonalnym tonem, który, jak się przekonała, potrafił na odległość zmrozić czyjeś podniecenie.

Nieznajomy tylko się uśmiechnął.

— Krwawą Mary, proszę.

— Pikantną?

— I to bardzo.

Stłumiła prychnięcie.

— A dla kolegów?

— Są na służbie.

Przeniosła wzrok na mężczyzn stojących za swym wodzem ze skrzyżowanymi na piersiach ramionami. Odmóżdżeni Frick i Frack.

— Jak pan sobie życzy. — Przeszła na tył baru, przyrządziła drinka, dodając łodyżkę selera i oliwkę, po czym postawiła szklaneczkę na podkładce. — Jedna Krwawa Mary.

Już się odwracała, gdy nieznajomy chwycił ją za rękę.

— Zaczekaj.

Marszcząc czoło, spojrzała na ciemne, smukłe palce na swoim ramieniu.

— Czego pan chce?

— Żebyś dotrzymała mi towarzystwa. Nie lubię pić w samotności.

Najwyraźniej Frick i Frack się nie liczyli.

— Jestem w pracy.

Nieznajomy powiódł wymownym spojrzeniem po opustoszałym barze.

— Jakoś nie widać, żeby ktoś pilnie potrzebował twoich usług. Poza mną.

Darcy stłumiła westchnienie. Nie chciała zachowywać się nieuprzejmie. To źle wpływało na jej karmę. Ale ten facet wyraźnie nie dostrzegał jej oporów.

— Jeśli szuka pan towarzystwa, z pewnością znajdzie tu pan mnóstwo kobiet, które z radością się z panem napiją.

— Ale ja nie chcę innych kobiet. — Złote oczy paliły ją żarem. — Tylko ciebie.

— Ja tu pracuję.

— Ale chyba nie przez całą noc.

— Nie, ale po pracy wracam prosto do domu. — Wyrwała ramię z uścisku. — Sama.

Coś, jakby lekka irytacja, przemknęło przez piekielnie przystojną twarz mężczyzny.

— Chciałbym tylko porozmawiać. Chyba możesz poświęcić mi kilka minut?

— Porozmawiać o czym?

Nieznajomy spojrzał ze zniecierpliwieniem w stronę tłumu, który z każdą minutą stawał się coraz bardziej hałaśliwy. Chyba nie był entuzjastą obwieszonych kolczykami, ubranych w skóry młodych ludzi, którzy z całą siłą wpadali jeden na drugiego.

— Wolałbym, żebyśmy się przenieśli w jakieś spokojniejsze miejsce.

— To raczej niemożliwe.

Wyraz jego twarzy stwardniał. I, co wydawało się jeszcze bardziej niepokojące, złote oczy zapłonęły nagle wewnętrznym światłem. Zupełnie jakby ktoś zapalił świeczkę.

— Muszę z tobą porozmawiać, Darcy. Wolałbym, żeby nasze stosunki dobrze się układały. Jesteś piękną i atrakcyjną młodą kobietą, ale jeśli będziesz sprawiała trudności, jestem przygotowany zrobić, co należy, żeby postawić na swoim.

Jej serce ścisnął nagły strach.

— Skąd znasz moje imię?

Nieznajomy pochylił się ku niej.

— Wiem o tobie znacznie więcej.

Okay, to robiło się nie tyle dziwne, ile wręcz przerażające. Przystojni dżentelmeni w garniturze za tysiąc dolarów z własną ochroną nie prześladują ubogich barmanek. Chyba że zamierzają je najpierw zabić, a potem poćwiartować.

Czego Darcy z pewnością wolałaby uniknąć.

Gwałtownie cofnęła się o krok.

— Sądzę, że powinien pan szybko dokończyć drinka i wraz ze swoimi gorylami opuścić lokal.

— Darcy... — Facet wyciągnął rękę, jakby zamierzał ją objąć mimo tego sprzeciwu.

Na szczęście coś go rozproszyło i szybko odwrócił głowę w stronę wejścia.

— Mamy towarzystwo — warknął do Fricka i Fracka. — Zajmijcie się nimi.

Na ten rozkaz dwóch bandziorów w zadziwiająco szybkim tempie rzuciło się ku drzwiom. Wódz, odprowadzając ich wzrokiem, podniósł się ze stołka, jakby się spodziewał, że do klubu zaraz wkroczy cała armia.

Darcy to wystarczyło.

Może nie kwalifikowała się do Mensy, ale umiała rozpoznać okazję, gdy sama pchała się do drzwi.

Czegokolwiek chciał od niej nieznajomy, nie mogło to być nic dobrego. Im większa oddzieli ich odległość, tym lepiej.

Rzuciła się więc na tyły baru, ignorując nagły krzyk nieznajomego. Nawet nie spojrzała w stronę tłumu, żeby tam poszukać pomocy. W tym lokalu wrzeszcząca kobieta stanowiła część przedstawienia.

Zamiast tego skierowała się na koniec korytarza. Znajdował się tam magazyn z potężnym zamkiem w drzwiach. W nim zamierzała się ukryć do czasu, aż któryś z wykidajłów zauważy jej nieobecność. No i zajmie się stukniętym prześladowcą.

Właśnie miała to zapewnione w umowie o pracę.

Skoncentrowana na odgłosach za plecami, nie zauważyła, że przed nią pojawiły się jakieś cienie. Dostrzegła je dopiero, gdy jeden oderwał się od ściany, zagradzając jej drogę.

Ujrzała piękną, opaloną twarz i zimne, czarne oczy, a potem nieznajomy wypowiedział jedno słowo. W tym samym momencie osunęła się na podłogę, czując, że zapada w ciemność.

Koniec wersji demonstracyjnej