Redakcja

Izabella Sieńko-Holewa

Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Refat/Shutterstock

Tytuł oryginału

Mistress of Night and Dawn

Copyright © Vina Jackson 2013

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4894-3

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Prolog
Dziecko nad jeziorem

Dziecko spało.

Księżyc zaglądał w okno motelowego pokoju, a z ciemności dochodziło przytłumione pluskanie pobliskiego jeziora. Leżeli nieruchomo na wąskim łóżku. Inżynier i Następczyni milczeli, pogrążeni w myślach, wsłuchani w miarowy oddech dziecka i dalekie odgłosy cykad.

– Nie wiedziałam, że cykady nie śpią w nocy – powiedziała Następczyni.

– Na pomoście jest jasno, może to dlatego – odparł Inżynier. – Albo przez upał.

– Fakt, jest gorąco… – Odruchowo przesunęła wilgotnymi dłońmi po prześcieradle, jakby wygładzając pomarszczony materiał, mogła złagodzić duchotę. – Ale może to świerszcze albo koniki polne.

– Nie, na pewno cykady. To bardzo charakterystyczny dźwięk. Potrafię go rozpoznać.

Nie odpowiedziała, tylko odwróciła się do niego, muskając palcami jego skórę.

Inżynier westchnął i poczuł, jak w jego piersi narasta niepohamowana fala wdzięczności. Leżeli obok siebie z szeroko otwartymi oczami. Koszyk z dzieckiem stał na podłodze, tak by Następczyni mogła widzieć go cały czas i dosięgnąć uchwytu, nie wstając z łóżka.

Odwrócił się do niej, do swojej żony.

Którą była ledwie od dwóch tygodni.

Jej jasne włosy rozsypały się w nieładzie na poduszce – złociste, królewskie.

Odtworzył w pamięci krótką ceremonię zaślubin w ratuszu malowniczego miasteczka, w którym znaleźli wreszcie azyl po ucieczce z Balu. To tu przyszło na świat ich dziecko. Miasteczko – mała osada w odludnej dolinie usianej jeziorami, do której trafili zupełnym przypadkiem – stało się ich schronieniem przed burzą.

Zastanawiali się, czy to odpowiednie miejsce na kryjówkę – ładna, ale raczej turystyczna mozaika pocztówkowych chatek, sklepów z pamiątkami i domków kempingowych otaczających leżące trochę na uboczu jezioro – ale uznali, że pomysł jest dobry. Że wtopią się w przetaczający się przez miasteczko tłum turystów. Wiosna dobiegała końca, a termin rozwiązania przypadał na początek lata. Z autobusu zauważyli nieduży szpital na obrzeżach. Wiedzieli, że nie mogą uciekać w nieskończoność. Doszli do wniosku, że miejsce jest równie dobre jak każde inne.

Nie brali uroczystego ślubu. Urzędnik miał na sobie czarny garnitur i ciemny krawat, a w roli świadków wystąpiła położna, która odbierała dziecko, i właściciel zajazdu, w którym zatrzymali się zaraz po przyjeździe. Nikogo więcej tu nie znali. W dziesięć minut było po wszystkim, a jedyny barwny akcent stanowiło kilka bukiecików czerwonych róż, które Inżynier zorganizował w ostatniej chwili. Leżące w koszyku dziecko uczestniczyło cichutko w uroczystości, podczas której jego rodzice złożyli przysięgę i szybko stali się mężem i żoną.

Inżynier wyciągnął rękę i pogładził długie włosy Następczyni, jakby przesuwał w palcach jedwab – ich dotyk jednocześnie podniecał go i uspokajał. Odetchnął głęboko, chłonąc doznania. Starając się zatrzymać tę chwilę.

Wiedział, że gdyby urodził się chłopiec, być może mogliby się tu zatrzymać – tutaj lub gdzie indziej – i zostać na jakiś czas; porzucić drogę i szaleńczą ucieczkę. Ale nie mieli takiej możliwości. Bal nigdy nie pozwoli dziecku Następczyni uniknąć swojego przeznaczenia.

– Nie możesz spać? – spytała.

– Nie.

Przysunęła się do męża, gładko prześlizgując się nad zagłębieniem na środku materaca, wyrobionym przez setki sypiających na nim wcześniej par. A potem przytuliła się do Inżyniera. Spał nago, ona natomiast wkładała zwykle na noc cieniutką bawełnianą nocną koszulę, która podwinęła się teraz do góry.

Zetknięcie ich ciał wyzwoliło dreszcz. Zawsze tak było. Od pierwszego spotkania rok temu podczas Balu, na którym oboje pracowali.

Ich usta się odnalazły.

Dokładnie tak samo jak tamtego pamiętnego wieczoru, gdy na horyzoncie w niebo wystrzeliły sztuczne ognie, dając znak do rozpoczęcia bachanaliów – tęczowa paleta ognistych barw, iskry i płomienie, magiczny kobierzec nad odległymi polami.

Ich serca biły jednym rytmem.

Wtedy i dziś.

Inżynier przytulił żonę i odsunął od siebie myśli o ostatnim wspólnym Balu. Przypomniał sobie rozkosz towarzyszącą ich pierwszemu zbliżeniu – czas jakby się wtedy zatrzymał i wszystko wokół przestało istnieć. Otulił ich kokon ciszy i miłości. I trwali tak, delektując się kołysaniem ciał, delikatną bryzą oddechów, miękkim dotykiem skóry i malującym się w oczach pożądaniem.

Oboje od razu wiedzieli, że dokładnie na to czekali całe życie.

Tamtego dnia wypowiedziała cichutko jego imię, jakby nie chciała, by ktokolwiek inny je usłyszał. Inżynier zrobił to samo, szepcząc z namaszczeniem każdą sylabę, ciesząc się każdym dźwiękiem.

Wciąż tuląc się do siebie, spojrzeli sobie w oczy w poszukiwaniu słów – tych właściwych i tych niewłaściwych – chcąc uchwycić się czegokolwiek.

– Nie powinniśmy tego robić – powiedziała, ale nie odsunęła się od niego. Zadrżała. – Wiesz, co będzie rano, prawda?

– Wiem – przyznał Inżynier. Osobiście zaprojektował rytualną konsolę. Nie mógł zasłaniać się niewiedzą.

Dziś po raz pierwszy zostanie naznaczona.

Zamieni się na zawsze w Następczynię.

Wtedy postanowili uciec.

Wiedząc, że będą ich ścigać.

Choćby i do końca świata.

– Przytul mnie – poprosiła Następczyni, zmuszając go do powrotu do teraźniejszości. Do dusznej sypialni, gdzie szeroko otwarte okna nie przynosiły żadnej ulgi w ciężkim jak ołów skwarze. Palce Inżyniera zsunęły się po włosach żony na jej nagie ramiona. Miała wilgotną skórę.

Przesunęła drobną dłoń na jego gołe plecy, drażniąc je delikatnie paznokciami i przyciągając go bliżej do siebie. Jego serce zaczęło szybciej bić. Nie kochali się od czasu narodzin dziecka. Nie planowali tego, tak po prostu wyszło. Czekali na właściwy moment.

Wcześniej tego ranka Inżynier przyglądał się jej, kiedy poszła pod prysznic i zostawiła uchylone drzwi do łazienki. Porcelanowobiałe ciało żony lśniło pod perlącą się wodą jak klejnot, wywołując w jego piersi wyraźny ucisk. Ogarnęło go dobrze znane pożądanie. Wiedział, że zawsze będzie je odczuwał.

Rozległ się jakiś przytłumiony odgłos. Dziecku odbiło się, a może dostało czkawki.

Odsunęli się od siebie.

– Obudziła się?

Następczyni zerknęła na kosz.

– Nie. Chyba jeszcze trochę za wcześnie jak na nią.

W tym samym momencie, jakby w psotnej odpowiedzi na słowa matki, dziewczynka otworzyła szeroko oczy, ukazując ciemnobrązowe źrenice, które natychmiast ożywiły jej pucołowatą twarzyczkę.

Rodzice się uśmiechnęli.

Mała zerknęła na nich w milczeniu, z pytaniem w oczach.

– Chcesz jeść? – spytała mama, zsuwając ramiączko nocnej koszuli i odsłaniając nabrzmiałą pierś i różowawy sutek. Wyraz twarzy małej się nie zmienił, ale zaczęła poruszać ssąco usteczkami.

– Zawsze chce – skwitował Inżynier.

Jego żona wychyliła się z łóżka, wyjęła dziecko z koszyka i przystawiła je do piersi.

– Ciągle nie mamy dla niej imienia – powiedział.

Jak dotąd zwracali się do niej czule „kluseczko”, ale nie zdecydowali się na żadne prawdziwe imię. Każdą propozycję odrzucali dzień później jako niezbyt ciekawą, nieodpowiednią, banalną czy w ogóle niewłaściwą.

– Coś wymyślimy – stwierdził i z niesłabnącą fascynacją przyglądał się żonie i nowo narodzonej córce.

Nakarmione i przewinięte niemowlę szybko znów zasnęło.

– Przez kilka godzin powinien być spokój – oznajmiła Następczyni.

Przez szeroko otwarte okna domku zaglądał świt, zalewając pokój migocącym światłem. Temperatura już zaczęła rosnąć, a cykady wzmogły swój monotonny śpiew.

Leżące w koszyku dziecko zdawało się tego w ogóle nie zauważać, nie było nawet spocone i spało spokojnie. Cieniutkie kosmyki ciemnych włosków układały się nierówno na małej główce, oddech był miarowy.

– Muszę odetchnąć świeżym powietrzem – stwierdziła żona Inżyniera, ocierając wilgotne czoło.

– Na dworze wcale nie jest lepiej.

– Ale może nad samym jeziorem? – wymyśliła, zerkając z utęsknieniem w kierunku spokojnej tafli wody schowanej za ścianą drzew otaczających motel i przylegające do niego domki. Na parkingu nie było ani jednego samochodu. Poza nimi nikogo tu dziś nie było.

Inżynier spojrzał na koszyk z dzieckiem ustawiony na podłodze między łóżkiem a ścianą.

– A co z małą?

– Dopiero co zjadła – stwierdziła żona. – Będzie spała do południa, a przynajmniej do jedenastej. Nic jej się nie stanie. Wyjdziemy najwyżej na godzinkę.

– No dobrze – zgodził się z wahaniem.

Jakby potrzebowali rozgrzeszenia za chwilową dezercję, nachylili się nad koszykiem i ucałowali czółko dziecka, po czym wyszli z domku i pokonali biegiem sto czy dwieście metrów dzielących ich od jeziora.

– Jesteśmy na tyle blisko, że usłyszymy, jeśli zacznie płakać. Malutka ma zdrowe płuca – stwierdziła Następczyni.

Trzymając się za ręce, minęli nieregularną zasłonę wysokich dębów i wyszli na błotnisty brzeg. Mały, rozklekotany pomost wyciągał się nad spokojną taflą wody, a znad niewielkiego, niezbyt głębokiego jeziora napłynęła jakby za sprawą czarów lekka bryza, muskając ich skórę i nieudolnie przepędzając wzmagający się skwar wstającego dnia.

Nierówne drewniane deski pod ich stopami były ciepłe. Odeszli kawałek od granicy boi.

Znaleźli się tak daleko od drzew i pól, że uporczywy śpiew cykad wreszcie ucichł i spowiła ich dziwna cisza.

Nie wiadomo skąd zerwał się wiatr i poruszył wierzchołkami drzew, a do uszu Inżyniera dobiegło niespodziewane skrzypienie gałęzi i szelest liści. Obejrzał się odruchowo i przez chwilę wydawało mu się, że pomiędzy drzewami widzi przemykający cień, który zaraz potem zniknął jak duch. Zamarł.

– Co się stało? – spytała żona, wyczuwając jego napięcie.

– Nie wiem. Przez chwilę mi się wydawało, że ktoś nas obserwuje zza drzew.

– Znów wpadasz w paranoję – stwierdziła. – Poza tym nawet jeśli ktoś na nas patrzy, to co? Przecież jesteśmy małżeństwem, a poza tym nieraz widziano nas nago, prawda?

Inżynier wpatrywał się jeszcze przez chwilę w wąską przerwę między pniami, po czym odwrócił się znów do żony.

– Nie, nic. Nie martw się.

Nie powiedział jej, że gdy poprzedniego dnia poszedł do miasteczka po mleko i coś do jedzenia, zobaczył dwójkę nieznajomych, którzy różnili się strojem od turystów zwykle odwiedzających te strony. Kątem oka zobaczył też, że kobieta przygląda się mu z zainteresowaniem. Z okresu, który spędził na Balu, nie kojarzył jednak ani jej, ani towarzyszącego jej mężczyzny. Szybko odsunął myśl, że to akolici, którym nakazano ich odnaleźć, ale ziarenko niepokoju zostało zasiane i teraz wykiełkowało.

– Kocham cię – wyznał Inżynier.

Żona odwróciła się do niego i uśmiechnęła się w ten swój rozczulający sposób, a zaraz potem, jakby w zwolnionym tempie, zsunęła ramiączka nocnej koszuli i pozwoliła, żeby cieniutki materiał opadł na ziemię. Pod spodem niczego nie miała. Promienie porannego słońca wplatały się w jej długie jasne włosy, tworząc nad złocistymi puklami coś w rodzaju delikatnej poświaty.

Poraziła go jej uroda. Stanął wyczekująco na lekko rozstawionych nogach i wstrzymał oddech, koncentrując się na każdym najdrobniejszym szczególe jej odsłoniętego ciała, na niespotykanym odcieniu różowych sutków, na linii żeber rysujących się pod białą skórą, na ciemnozłotym ogniu włosów, na eleganckiej krągłości bioder, na zachwycających, szczupłych kostkach i złotym łańcuszku, który zawsze nosiła na nodze. Potem podniósł głowę, a gdy ich oczy się spotkały. Zanurzył się w zielonych głębinach jej duszy.

Podszedł do niej i ją pocałował. Chłonął miękką delikatność jej ust, czuł dotyk jej nagiej skóry. Pocałunek wydawał się trwać wiecznie, czas stanął w miejscu.

W końcu Następczyni odsunęła się odrobinę. Inżynier stał dalej z przymkniętymi powiekami.

Słońce podnosiło się nad drżącą linią horyzontu, z każdą minutą paląc coraz mocniej jego gołe plecy ostrymi promieniami, aż na chwilę zakręciło mu się w głowie i sam już nie wiedział, co go bardziej parzy – żar spływający mu powoli po ramionach czy gorące usta żony, które zacisnęły się na nim i pieściły go na sobie tylko znane sposoby.

Inżynier westchnął głucho.

– Nie teraz. Nie w ten sposób – zaprotestował. – Chcę być w tobie. – Mieli kochać się po raz pierwszy od czasu porodu i zamierzał w pełni się tym nacieszyć. Pragnął, by to była niezapomniana chwila.

Odsunęła się od niego, a on przy niej uklęknął. Szorstkie drewniane deski pomostu w przykry sposób przywołały go do rzeczywistości. Sięgnął po rzuconą na bok nocną koszulę, rozłożył ją, delikatnie ułożył na niej żonę i rozchylił jej nogi.

Następczyni wyciągnęła w bok ręce i czekała z utęsknieniem na słodkie natarcie.

Leżeli na drewnianym pomoście, zmęczeni, wyczerpani. Słońce podnosiło się nad drżącą linią horyzontu, z każdą minutą coraz ostrzejsze, paląc ich bezlitosnymi promieniami.

– Rusz się – nakazała, wstając. – Na co czekasz?

Mówiąc to, stanęła na końcu pomostu i skoczyła. Na powierzchni uśpionego jeziora utworzyły się tysiące rozmigotanych zmarszczek.

W powietrzu zawisł jej śmiech.

Inżynier zawahał się, po czym dołączył do żony. Na wzburzonej już tafli pojawiła się kolejna galaktyka koncentrycznych okręgów.

Chłodna woda przyjemnie orzeźwiała. Zaczęli się pluskać jak rozbrykane dzieciaki na podwórku, ciesząc się ulgą, jaką każda kolejna chwila niosła rozpalonej skórze.

– Łap mnie – zawołała Następczyni i zaczęła płynąć na środek jeziora.

Widząc, że mąż się zbliża, zanurkowała, żeby się przed nim ukryć i przedłużyć zabawę.

Choć dopłynął do miejsca, w którym zniknęła, nadal nie było jej widać na powierzchni. Zorientował się, że w tym miejscu jezioro jest najgłębsze, nie tak jak na płytkich obrzeżach, gdzie zaczynali zabawę. Odczekał jeszcze chwilę, ale powodowany nagłym strachem zanurzył się. Zanim wzrok przyzwyczaił się do podwodnych ciemności, upłynęło przeraźliwie dużo czasu. Musiał też ciągle walczyć z odruchem, który kazał mu zamykać oczy.

Kręcił się w przerażeniu, próbując odnaleźć żonę, a od wstrzymywanego powietrza paliły go płuca. Wymachiwał jak opętany nogami i rękami, a jezioro zaciskało się coraz mocniejszym uściskiem wokół jego ciała, niczym koc.

W końcu, gdy miał już wypłynąć na powierzchnię i po zaczerpnięciu powietrza wznowić poszukiwania, zauważył, że ledwie kilka metrów dalej unosi się niewyraźna postać. To była ona. Jego żona.

Unieruchomiona w czasoprzestrzeni. Oczy miała szeroko otwarte, patrzyła błagalnym wzrokiem. Złociste włosy unosiły się nad jej głową jak płomienie podczas wybuchu, ręce wybijały rytm jak metronom. Inżynier wiedział, że go zobaczyła. Chciał do niej podpłynąć, ale ciężar w piersi stał się nie do wytrzymania. Miał wrażenie, że coś go zaraz rozerwie na pół.

Spojrzał niżej. Następczyni zaplątała się w wodorosty porastające dno jeziora i próbowała rozpaczliwie wyswobodzić kostkę, ale wyraźnie opadała z sił, a każde kolejne szarpnięcie zdawało się tylko mocniej zaciskać rośliny wokół jej nogi.

Zanim do niej dopłynął, sam był już na wpół przytomny i nie starczyło mu siły, by wyplątać ją z pułapki.

Spojrzał na nią po raz ostatni ze świadomością, że ona wie.

Zrezygnowany pomyślał najpierw z pewną ulgą, że to wszystko nie stało się przynajmniej z powodu Balu, na koniec zaś przypomniał sobie o córeczce, która spała spokojnie ledwie kilka kroków dalej.

Ruchem spowolnionym oporem wody chciał jeszcze pogładzić żonę po policzku w ostatnim geście czułości, ale nie dosięgnął i musnął tylko palcami jej lewy sutek. Zaraz potem ogarnęła go ciemność.

Na wschód od jeziora słońce schowało się za chmurą.

1
Zabawa w duchy

Przestrzeń wokół nich wypełniały głosy, zapachy, ruch i światło. Początek wieczoru wydawał się ledwie zapowiedzią jakichś ważniejszych, wspaniałych wydarzeń.

Siv odwróciła się do Aurelii.

– Niesamowicie, prawda?

– Niesamowicie to mało powiedziane – odparła Aurelia, rozglądając się w zdumieniu, zadziwiona widokiem kolejnych niezwykłości. W powietrzu wisiało coś dziwnego, jakby wieczór odurzał ją podstępnie swoją atmosferą.

Zwykły, rozległy trawnik zmienił się nie do poznania i został zastawiony namiotami, z których każdy kolejny był bardziej jaskrawy i cudaczny od poprzedniego.

Z bliska Aurelia zobaczyła, że do wzniesienia tymczasowych konstrukcji kryjących najróżniejsze atrakcje lunaparku użyto zwykłego płótna i stali. I że smugi czerwieni, żółci i błękitu wystrzeliwujące w niebo z dachów namiotów cyrkowych niczym dziesiątki fluorescencyjnych języków to zwykłe wstążki. Ale z daleka wyglądało to tak, jakby na wrzosowisku z dnia na dzień wyrosła masa wielobarwnych grzybów. Aurelia spodziewała się poniekąd, że zaraz wszystko zniknie im z oczu, jakby wesołe miasteczko pojawiło się za sprawą czarów, a nie celowego działania.

Jabłka w polewie toffi, które kupiły sobie przy wejściu, były wielkości małej dyni. A wata cukrowa, której Aurelia skosztowała z papierowej torebki Siv, okazała się tak lekka i delikatna, że wiatr mógł z łatwością zdmuchnąć ją z jej palców, zanim trafiła do ust.

Dzieciaki, z twarzami rozświetlonymi kolorowymi światełkami rozwieszonymi w każdym możliwym miejscu, biegały niepilnowane między namiotami jak rozpasane skrzaty. Nawet skwierczenie smażących się kiełbasek, terkot maszynerii i strzelające ziarenka popcornu wydawały się dużo ostrzejsze niż zwykle.

Za żywopłotem odgradzającym wejście do lunaparku wszystkie doznania jeszcze się wzmogły, łącznie z powiewami lekkiego wietrzyku, który muskał skórę Aurelii, przeszywając ją przyjemnym dreszczem.

Aurelia czuła się rozdarta, jednocześnie podekscytowana i zaciekawiona. Jak na granicy upojenia, choć nie wypiła jeszcze ani kropli alkoholu.

W przeciwieństwie do Siv, która zaopatrzyła się w jedną z płaskich srebrnych piersiówek ojca, nalewając do niej przed wyjściem z domu mieszankę ginu i czegoś jeszcze. Pociągała z niej regularnie w pociągu przez całą drogę do Londynu.

– Jak już będę dorosła, chyba ucieknę z jakimś cyrkiem – stwierdziła.

– Ale przecież jesteś dorosła – odpowiedziała Aurelia. Obie kończyły niedługo osiemnaście lat; miały urodziny w odstępie kilku tygodni.

– Ale chodzi mi o taką prawdziwą dorosłość – wyjaśniła Siv, gdy mijały stoisko z kiczowatymi pamiątkami i fluorescencyjnymi pałeczkami. Sprzedawczyni przywołała je machnięciem ręki, zachwalając głośno swoje towary, ale zignorowały starszą kobietę i poszły dalej w stronę okrągłego autodromu, przy którym stały samochodziki. Spod plastikowego dachu niósł się głośny warkot i śmiech.

Mięła ich grupka nastoletnich chłopaków, biegnących w przeciwnym kierunku, jeszcze podekscytowanych jazdą na autodromie. Najdrobniejszy z nich, najwyżej trzynastolatek, ubrany w szkolną bluzę, niebieską koszulkę Chelsea, podarte dżinsy i ciężkie, nabijane stalą kowbojki, otarł się w biegu o Siv.

– Uważaj, jak leziesz! – krzyknęła.

Chłopak przystanął gwałtownie i zerknął na nią spode łba, jakby chciał się jakoś odciąć. Ale wystarczyło jedno spojrzenie na Siv, żeby tego zaniechał. Stała w rozkroku gotowa do konfrontacji, w dżinsowych szortach opinających się na grubych, czarnych rajstopach, z prowokacyjnie wściekłą miną.

Choć drobna, Siv – z krótko ściętymi, jasnymi włosami – wyglądała groźnie. Jakby tylko czekała na zaczepkę. Chłopak spuścił wzrok i pobiegł za kolegami, unikając jej morderczego spojrzenia.

Aurelię i Siv znów otoczył harmider wesołego miasteczka. Śmiechy, krzyki, stłumione dźwięki przedpotopowych piosenek popowych usiłujących przebić się przez łoskot strącanych orzechów kokosowych i syk płomieni zanurzonych w parafinie, gdy żonglujący pochodniami chłopak przystanął, by rozpalić je mocniej, przy okazji kłaniając się dziewczętom teatralnie. Aurelia puściła do niego oko, za co została nagrodzona szerokim uśmiechem. Zaraz potem chłopak zaczął znów malować na wieczornym niebie wstęgi światła.

– I po co ta złość? –Aurelia skarciła przyjaciółkę, która odprowadzała nastolatka wściekłym wzrokiem.

Już dawno zdążyła przywyknąć do wybuchów Siv, która miała w sobie coś z buntowniczki i walczyła z całym światem od czasów podstawówki, gdzie się poznały. Wściekała się na status quo, na zastany porządek, rekompensując sobie w ten sposób swój niski wzrost i zwodniczą słabość. A zatem choć Aurelia zawsze była wyższa – teraz już prawie o głowę – Siv od początku brała na siebie rolę jej obrończyni. I gdyby zaszła taka potrzeba, zaciekle by jej broniła przed ewentualnymi agresorami. Którzy nigdy nie stanęli na ich drodze, bo wojownicza reputacja Siv szybko zaczęła ją wyprzedzać.

Aurelia przypomniała sobie, jak jakieś dziesięć lat wcześniej została niesłusznie posądzona o drobne wykroczenie na lekcji. Wtedy drobniutka Siv wstała oburzona i cała czerwona wykrzyczała nauczycielce prosto w twarz: „To niesprawiedliwe!”, skutkiem czego obie – Aurelia i Siv – musiały zostać za karę dłużej w szkole. Ten incydent na zawsze przypieczętował ich przyjaźń.

– Te prostaki z Londynu nie będą sobie z nami pozwalać tylko dlatego, że jesteśmy ze wsi, nie sądzisz?– stwierdziła z uśmiechem Siv.

Aurelia odpowiedziała uśmiechem, ale celowo nie skomentowała słów przyjaciółki, bo nie chciała, by kłótnia popsuła miłe popołudnie. Od dawna to planowały – zwieńczenie wakacji – i po rozważeniu kilkunastu różnych możliwości postanowiły wybrać się na cały dzień do Londynu, a wieczorem do lunaparku na Hampstead Heath.

Obiecały rodzicom Siv, że wrócą do domu przed północą. Choć były już w takim wieku, że mogłyby wracać o dowolnej porze, to – ponieważ znane były ze skłonności do wpadania w tarapaty – obie dawno zdążyły się przekonać, że życie w domu jest dużo prostsze, jeśli idą rodzicom na rękę lub przynajmniej informują ich o planowanej porze powrotu.

Rok wcześniej część koleżanek z klasy wybrała się na Hampstead Heath podczas przerwy świątecznej. Potem nie kryły swoich zachwytów. Ale dopóki Aurelia nie zobaczyła wszystkiego na własne oczy, wydawało jej się, że to nie może przecież aż tak bardzo różnić się od innych lunaparków, w których miała okazję bywać na południowym wybrzeżu i w miejscowościach bliżej domu. Jasne, diabelski młyn będzie pewnie większy, karuzele szybsze, a inne atrakcje bardziej kolorowe. Ale żadna z tych rzeczy nie wyjaśniała, dlaczego koniecznie musi wybrać się na Hamstead Heath, a nie na imprezę do jednego z klubów na West Endzie, legitymując się dowodem osobistym, który Siv pożyczyła od pełnoletniej koleżanki. Skąd więc to podniecenie w głębi serca i stan nerwowego wyczekiwania, którego oznaką były motyle w brzuchu?

Doszły do kasy przy autodromie, w której siedział ponury siwowłosy mężczyzna ubrany na czarno. Siv kupiła żetony na trzy jazdy, płacąc wyłowionymi z kieszeni drobniakami. Zaczekały, aż będą mogły wsiąść do upatrzonego gokarta – czerwonego metalika z poobijanej stali, zaparkowanego po przeciwnej stronie toru, do którego nie miały jak się dostać przed zakończeniem obecnej kolejki.

Aurelia zatonęła w myślach. Dźwięki piosenki Taylor Swift I knew you were trouble nadawały rytm przypadkowym uderzeniom zderzających się samochodzików.

– Tamci goście się na nas gapią – usłyszała głos Siv, choć początkowo miała wrażenie, że dochodzi on zza wygłuszonej ściany. Otrząsnęła się.

– Którzy? – spytała, wyrwana z zamyślenia, niezbyt przejęta zainteresowaniem, jakie mogły wzbudzać.

– Tamci. Nie zauważyłaś?

Siv skinęła głową, a Aurelia podążyła wzrokiem we wskazanym kierunku. Trzech chudych nastolatków po przeciwnej stronie toru, w dżinsach i flanelowych koszulach – każda w innym kolorze, mniej lub bardziej ubrudzona – wpatrywało się w nie z nieskrywanym pożądaniem w oczach.

– Aha… – skwitowała Aurelia.

– Podoba mi się ten w środku – stwierdziła Siv. Wyglądał najbardziej niechlujnie z całej trójki i lekko się garbił. Jego dwaj kumple byli niżsi i niczym się nie wyróżniali. Każdy miał w ręce butelkę.

– Nie są w moim typie – zdecydowała Aurelia.

– Nikt nie jest w twoim typie – zauważyła Siv. – Nikt ci się nigdy nie podoba.

Aurelia wiedziała, że Siv już kilkakrotnie uprawiała seks. Musiała wysłuchiwać fascynujących, choć koszmarnych szczegółów, co robiła z mieszaniną przerażenia i rozbawienia. Jasne, czasem podobali jej się różni faceci, ale nigdy ci, których wytypowała dla niej Siv. Nie posunęła się też nigdy dalej niż trzymanie się za ręce czy cmoknięcie w policzek na pożegnanie. Wynikało to na równi z nieśmiałości, jak i z tej prostej przyczyny, że za każdym razem, gdy zaczynała się kimś interesować, wszystko szło nie tak, często w dość niezręczny sposób.

Muzyka ucichła nagle, a wraz z nią zatrzymały się auta sunące w pozornie nieskoordynowany sposób po stalowej nawierzchni autodromu.

Siv odwróciła się od podziwiających je chłopaków, wzięła Aurelię za rękę i podprowadziła do upatrzonego wcześniej czerwonego samochodziku. Wcisnęły się obie na przednie siedzenie.

Aurelia zauważyła kątem oka, że dwóch chłopaków, którzy przypatrywali się im wcześniej, podeszło do niebieskiego, poobijanego auta. Trzeci nie ruszył się z miejsca i palił papierosa. Siv złapała obiema rękami kierownicę, a Aurelia wyczuła w oczach obserwującego je chłopaka złośliwy błysk.

Z głośników znów popłynęła muzyka, początkowo powoli, jakby ktoś naciągał gumkę i dopiero po chwili puścił ją z pełną mocą. Znów leciała ta sama piosenka Taylor Swift. Samochodzik drgnął, więc Siv nacisnęła mocno pedał. Auto poderwało się jak oparzone.

Siv ściskała mocno kierownicę i rozglądała się w poszukiwaniu potencjalnego celu. Ale na stalowej płycie autodromu kręciło się smętnie tylko kilka pojazdów. Zanim zdążyła namierzyć ofiarę, poczuły silne szarpnięcie, bo poobijany niebieski samochód prowadzony przez dwóch nastolatków wjechał w nie pełną parą, a napastnicy wybuchnęli opętańczym śmiechem.

– Baba za kierownicą! – krzyknął jeden z nich z wyraźnym akcentem z Birmingham.

Siv wycofała szybko auto i jednym wprawnym ruchem zawróciła pojazd. Zanim tamci zdążyli w jakikolwiek sposób zareagować, wcisnęła gaz do dechy i przygwoździła niebieskie auto do barierki. Aurelię zarzuciło do przodu, ale Siv roześmiała się tylko i odjechała na pełnym gazie z chłopakami na ogonie. Nie dała im się dopaść przez resztę kolejki, która zakończyła się zdecydowanie za szybko.

Siv wygrzebała się z samochodu i podała rękę Aurelii.

– Będą mieli nauczkę – oznajmiła z dumą, zerkając do tyłu, żeby zobaczyć miny chłopaków. Nie wysiedli, tylko rozglądali się za kolejną ofiarą, którą będą mogli zaatakować po wznowieniu jazdy. Udawali, że nie zauważają spojrzeń Siv. Trzeci chłopak – ten, który przyglądał się im z boku – już gdzieś zniknął, najwyraźniej znudzony.

Siv zmarszczyła brwi, z miejsca tracąc zainteresowanie autodromem, gdy jej ofiary, nie oglądając się za siebie, pomknęły w innym kierunku.

– Później wykorzystamy resztę żetonów – stwierdziła. – Chodźmy zobaczyć inne rzeczy.

Weszły na trawę. Z dala od huku autodromu wydawała się chłodniejsza. Aurelia wciągnęła w płuca powietrze.

– Chyba idzie zmiana pogody – zauważyła.

Kilka minut później zerwał się wiatr i zaczął się tłuc wśród rozstawionych na zielonych polach namiotów. Sznury koralików przesłaniających wejście do pobliskiego namiotu wróżki zaklekotały wielobarwną plątaniną plastiku. Diabelski młyn skrzypiał i stękał jak starożytny olbrzym próbujący zerwać śruby spinające jego żelazne ramiona i rzucić się do ucieczki przez otwartą przestrzeń wesołego miasteczka niczym wielka ośmiornica.

Aurelia odgarnęła z twarzy kosmyki kasztanowatych włosów, które wymknęły się jej spod gumki i falowały na wietrze jak wodorosty w strumieniu. Wiatr na policzku był jak dotyk chłodnej szyby. Miała ogromną ochotę się o niego oprzeć, rozluźnić ciało i albo znaleźć oparcie, albo wylądować na ziemi. Zamiast tego wystawiła twarz na chłodne podmuchy i rozpostarła ramiona, jakby chciała wziąć w objęcia targający nimi wicher. Roześmiała się.

– Czujesz? – zawołała do Siv, przekrzykując wiatr. – W powietrzu jest jakieś szaleństwo. Mam wrażenie, że to Halloween.

Siv też się roześmiała. Porwany przez wiatr śmiech przekształcił się w gwizd. Siv nie ułożyła swoich króciutkich jasnych włosów na żel i wiatr je rozczochrał, przez co wyglądała dużo bardziej chłopięco niż zwykle. Większość dziewczyn obruszyłaby się, że tak dużo osób bierze je za chłopaka. Ale nie Siv. Uwielbiała swoją androginię.

– Schowajmy się gdzieś do środka – zaproponowała Aurelia. – Zaraz będzie padać. – Opuściła ręce i owinęła się ciaśniej czarnym szalem z frędzelkami, choć cienka tkanina niespecjalnie chroniła przed chłodem.

– No to chodźmy. – Siv wzięła przyjaciółkę za rękę i jak zwykle pociągnęła ją za sobą. Weszły do najbliższego namiotu, olbrzymiej ciemnozielonej wieży, która mimo rozmiarów tak dobrze wtopiła się w otoczenie, że omal nie minęły jej niezauważenie. Płócienne drzwi rozchyliły się, po czym natychmiast opadły, zamykając je w czeluściach namiotu.

Przestronne wnętrze wypełniał nieprzyjemny zapach potu, wilgoci i starych cukierków, pozostawiając w ustach Aurelii gorzkawy, metaliczny posmak, jakby ssała monetę.

– Jest tu ktoś? – szepnęła w ciemności. Pstryknęło światło i zapaliła się żarówka. Dziewczyny aż podskoczyły i złapały się mocniej za ręce.

– Przepraszam – odezwał się chłopak, widoczny teraz za kontuarem. – Mamy awarię. Światła, nie całej reszty – dodał pospiesznie. – Wchodzicie?

Miał na sobie zieloną gumową maskę potwora, zsuniętą na czubek głowy. Na czoło opadała mu szopa rudych włosów. Gumka, która miała w założeniu przytrzymywać maskę, wpijała się mu pod brodą, zostawiając czerwony, nabrzmiały ślad. Aurelia miała ochotę ją poluzować, ale sięgnęła tylko do torby i wyciągnęła pikowaną portmonetkę ze złotym zatrzaskiem, którą dostała na urodziny od babci.

– A co tu właściwie jest? – spytała. W środku nie było żadnych napisów ani tabliczek. To mogło być wszystko.

– Jaskinia duchów – odparł chłopak zdawkowo, jakby zapowiadał odjazd najbliższego pociągu pospiesznego do Londynu.

Wpatrywał się w paznokcie Aurelii, gdy odliczała drobne na bilety. Pomalowała je rano na głęboki odcień granatu, który lśnił intensywnie na tle jej bladej skóry. Siv wybrała soczystą zieleń, kolor świeżej limonki, którą lubiła wciskać do ginu, o ile nie piła go prosto z piersiówki.

Aurelia sięgnęła po bilety. Chłopak przytrzymał je o ułamek sekundy zbyt długo i dopiero potem puścił. Paznokcie prawej ręki miał obgryzione do żywego mięsa. Paznokcie lewej były normalnej długości, schludnie opiłowane. Aurelia lubiła obserwować ludzi i z zainteresowaniem odnotowała ten drobny fakt. Zastanawiała się, czy są jeszcze jakieś inne miejsca na jego ciele, które noszą ślady niszczycielskiej działalności tylko z jednej strony.

– Tamtymi drzwiami – oznajmił chłopak i wskazał cienką czarną zasłonkę za swoimi plecami. Nie spuszczał wzroku z Aurelii. Nad wejściem wisiał wyszczerzony plastikowy kościotrup. Kiedyś miał białe kości, ale z upływem czasu i pod wpływem intensywnego użytkowania zmieniły kolor. Siv odepchnęła go niecierpliwie na bok, żeby zrobić przejście, na co szkielet jęknął mechanicznie.

– Podobasz mu się – zauważyła rzeczowo i pociągnęła znów ze srebrnej piersióweczki, skinieniem głowy wskazując majaczącego jeszcze za cienką zasłonką biletera, jakby chciała dla pewności zaznaczyć, że chodzi o niego, a nie o kościotrupa.

Aurelia wzruszyła ramionami. Nie chodziło o to, że obecność chłopaków ją onieśmielała. Flirt ją po prostu nie interesował. A tych kilka razy, kiedy podejmowała jakieś próby – zawsze na skutek knowań Siv – wszystko szło nie tak i to w sposób, który z perspektywy czasu wydawał się wręcz nieprawdopodobny.

Pierwszy chłopak, który próbował ją pocałować, potknął się na chodniku przed jej domem, upadł prosto na twarz i złamał nos. A rok wcześniej, na dyskotece pod koniec roku szkolnego, jej partner zatrzasnął się niechcący w składziku. Znalazł go dopiero woźny, który następnego dnia rano zamiatał korytarz.

Siv śmiała się, że na ramieniu Aurelii zasiadł wróg Kupidyna i odbijał wszystkie strzały miłości. Ale nawet jeśli taka była prawda, Aurelii to nie przeszkadzało. Zauważała spojrzenia mężczyzn i ich próby nawiązania kontaktu. Tyle że budziły w niej one mieszane uczucia.

– A do tego facet nie wygląda źle – dodała Siv. – Rudy, ale niezły. Powinnaś z nim porozmawiać.

– Rozmawiałam.

Na szczycie niewielkiego wzniesienia stał pojedynczy wagonik. Nie wyglądał, jakby miał jechać po szynach. Aurelia nie bardzo wiedziała, co mają dalej robić. Czekała na jakiś znak.

– Myślisz, że powinnyśmy wsiąść?

– Ale tak naprawdę porozmawiać – ciągnęła Siv. – A co do wsiadania, to co za różnica. Te kolejki są i tak głupawe. A tak w ogóle to jest tu ktoś jeszcze oprócz nas?

Zza cienkiej zasłonki oddzielającej miejsce odjazdu wagonika od kasy biletowej dobiegły ich przytłumione głosy i bezczelne śmiechy.

– Ćśś – syknęła Siv. – Ktoś idzie.

– Nie zmieścicie się wszyscy do jednego wagonika! – rozległ się głos rudego kasjera. – Musicie zaczekać, aż przygotuję następny.

– No to ruchy – odparł ktoś niższym głosem.

– To oni! Ci z autodromu – parsknęła radośnie Siv. – Chodź!

Złapała Aurelię za rękę i pociągnęła ją w głąb ciemnego tunelu, odpychając gumowe pająki, które zaczęły opadać z sufitu, bo dziewczyny uruchomiły czujki ruchu. Pod stopami chrzęścił im stary popcorn. Siv rozgniatała go ukochanymi ciężkimi martensami, błyszczącymi, fioletowymi buciorami z jaskrawymi żołto-czarnymi sznurówkami, Natomiast Aurelia ledwie go dotykała w swoich miękkich balerinkach.

Gdzieś za nimi zaskrzypiał uruchomiony wagonik.

– Szybko! – krzyknęła Siv, gdy chłopacy ładowali się do środka, nie zważając na uwagi rudego biletera, który nalegał, żeby zapięli pasy. – Schowajmy się.

Miały wrażenie, że namiot ciągnie się bez końca w każdym możliwym kierunku. Z zewnątrz nie wydawał się taki duży. Odnalazły metalowe tory, po których jeździły wagoniki, i pobiegły wzdłuż nich, szukając kryjówki na tyle dużej, by obie mogły się do niej wcisnąć.

– Tutaj – rzuciła Siv, gdy omal się nie potknęły o dwa podstarzałe wampiry, usadzone niepewnie na skałce oblanej sztuczną krwią.

Przykucnęły akurat w chwili, gdy wagonik ruszył w ich stronę, dużo szybciej niż się spodziewały.

Pojazd uruchomił włącznik i twarze obu wampirów wykrzywiły się nieprzyjemnie, podświetlone wiązką światła zapalonego akurat na czas, by rzucić jasną poświatę na dwa księżycowe pośladki Siv, która poderwała się do góry i, ściągając szorty i rajstopy, wystawiła tyłek.

Jeden z chłopaków krzyknął zaskoczony.

– Ej! To chyba jakaś dziewczyna! – zawołał, odwracając się. Pozostali pasażerowie też próbowali się odwrócić, ale było już za późno. Wpadli w zakręt, zanim zdążyli lepiej się przypatrzeć lub rozpoznać sprawcę.

Siv parsknęła i zapięła guzik w dżinsowych spodenkach.

– Zadowolona? – spytała ze śmiechem Aurelia.

Siv znów zarechotała.

– Nie – odparła. – Miałam nadzieję, że się wywrócą.

Wcisnęła Aurelii do ręki piersiówkę.

– Masz, łyknij sobie na uspokojenie. Chodźmy zobaczyć, co jest dalej.

Aurelia upiła łyk i się skrzywiła.

– Fuj! Nie miałaś tego rozcieńczyć?

– Za mała butelka. Nie chciałam marnować miejsca.

– Ale wielka przestrzeń – stwierdziła zdumiona Aurelia, gdy szły kolejnym korytarzem. – W ogóle nie wygląda na namiot. – Przesunęła dłonią po najbliższej ścianie. Była chłodna i wilgotna jak głaz w rzece. Znów ogarnęło ją dziwne podniecenie, jakby wesołe miasteczko znajdowało się na obrzeżach rzeczywistości, jakby należało do świata, ale nie podlegało zasadom nim rządzącym.

Poszły dalej. Tym razem to Aurelia prowadziła. Weszła w ciemność i jedną ręką wciąż gładziła ścianę, a drugą trzymała Siv, która szła krok za nią. Dziewczęta spowijała ciemność. Ich spacer pod płóciennym dachem, wzdłuż słabo widocznych torów, nie wyzwalał już czujek ruchu, bo większość była ustawiona na przejeżdżające wagoniki.

– Wyciągnij telefon. Zawsze to trochę światła.

Czuły się jak w jakimś mrocznym labiryncie. Zza ścian docierały do nich niewyraźne odgłosy lunaparku, ale dziewczęta nie mogły zorientować się w swoim położeniu na tyle, żeby odnaleźć wyjście – światełko na końcu tunelu.

Aurelia ścisnęła mocniej rękę Siv. Czuła, że przyjaciółka nie jest już aż tak odważna, widząc rozciągającą się przed nimi ciemność. Obie zrobiły się niespokojne.

Tory zadrgały. Zaczęło narastać dudnienie zbliżającego się wagonika, nadjeżdżającego z nocnej niemal czerni spowijającej kolejkę duchów. Wśród metalicznego łoskotu dało się wyróżnić jakieś głosy. Aurelia wyłączyła telefon.

– Przyrzekam, że opuściła spodnie – mówił jeden z chłopaków.

– Miała niezłą dupcię, nawet jak na ducha – rozmarzył się drugi.

– Jeśli ją znajdziemy, może pokaże nam coś więcej niż tyłek – odpowiedział na to pierwszy.

Siv zachichotała cicho.

– Myślisz, że powinnam jeszcze raz wystawić tyłek? – wyszeptała, gmerając przy pasku.

– Chyba sobie na to nie zasłużyli – stwierdziła Aurelia. – Lepiej ich nastraszyć. – Rozejrzała się za odpowiednim rekwizytem, z którym mogłaby wyskoczyć w ostatniej chwili, ale nie zdążyła nic znaleźć i wagonik przemknął obok. W półmroku zamajaczyły głowy chłopaków, a zaraz potem zniknęły za zakrętem. Dziewczyny podążyły wzdłuż torów i w końcu dotarły do wyjścia, odczekawszy kilka minut, żeby pasażerowie zdążyli wyjść.

Wyrosła przed nimi kurtyna z plastikowych czaszek i kości, ale Aurelia rozsunęła ją z całkowitą obojętnością. Znalazły się nagle wśród kolorowych lampionów i wrzawy wesołego miasteczka.

– To nie było mądre – odezwał się jakiś głos. Bileter czekał na nie przy wyjściu z kolejki. – Bałem się, że coś wam się stanie. – Rudy kasjer z zieloną maską potwora na czubku rozczochranej głowy opierał się z założonymi rękami o ścianę namiotu.

– Nie robiłyśmy nic złego – wyjaśniła stanowczo, prawie prowokująco Siv, nie dając się zbić z pantałyku. – Naprawdę.

– Zwykle to chłopcy sprawiają problemy. Po was się tego nie spodziewałem. – Zmierzył Siv wzrokiem, po czym przeniósł spojrzenie na Aurelię.

Siv roześmiała się i przeczesała palcami króciutkie włosy. Aurelia wiedziała, że robi to odruchowo, gdy zaczyna flirtować.

– A masz coś przeciwko dziewczynom, które sprawiają problemy? – spytała zaczepnie, rozstawiając buńczucznie szczupłe nogi, prostując całe ciało i wypychając do przodu skromne piersi.

Zdezorientowany dziwną mieszanką zalotności i agresji kasjer zerknął na Aurelię, ale na widok jej obojętnego spojrzenia, szybko zwrócił się znów do Siv.

– Daj spokój, Siv. Chodźmy – powiedziała Aurelia. Zrobiło się jej żal biletera, który wydawał się dosyć miły, w przeciwieństwie do chłopaków z autodromu, typowych nastolatków, nabuzowanych od testosteronu i niezbyt interesujących dla każdego poza Siv, której podobali się wszyscy co do jednego.

Ale Siv nie chciała się wycofać.

– Chodziło mi tylko o to, że nie powinnyście urządzać sobie wędrówek tam w środku. Coś się wam mogło stać, a potem to mnie się zawsze obrywa – westchnął.

– To nie ty jesteś szefem? – spytała Siv.

– A wyglądam na właściciela? – odpowiedział pytaniem Rudy. – To zwykła robota. A do tego niezbyt pasjonująca. Poza tym chciałem się tylko upewnić, że wszystko w porządku. Nie mam ochoty się kłócić.

Cofnął się o krok, czekając, aż wyjdą.

Siv stała dalej w miejscu i wpatrywała się w niego, ale szybko się zorientowała, że nie uda jej się go sprowokować, więc zmieniła taktykę. Aurelia czekała bez słowa. Widywała swoją przyjaciółkę w takim stanie wystarczająco często, by wiedzieć, że nie ma co próbować z nią dyskutować.

W końcu twarz Siv złagodniała.

– Słuchaj – powiedziała nagle. – Przepraszamy, dobra? Chciałyśmy się tylko powygłupiać. – Spuściła wzrok i pogrzebała butem w ziemi. Jej policzki pokryły się jaskrawoczerwonym rumieńcem. Siv rzadko przepraszała. Aurelia nie wierzyła własnym uszom.

Chłopak podniósł głowę i się wyszczerzył. Uśmiech odmienił jego twarz i sprawił, że bardzo wyprzystojniała, co nie umknęło uwadze Siv.

– W porządku – rzucił. – Nic się nie stało.

– Możemy ci to jakoś zrekompensować? Postawić ci drinka albo coś? – ciągnęła Siv nieudolnie.

– Tak. Dzięki. Z przyjemnością.

Żaden znany Aurelii chłopak nie wypowiadał się w ten sposób. Spojrzała na niego z ciekawością, ale on patrzył teraz uprzejmie na Siv, od której wyszło zaproszenie.

– Muszę wracać do kasy. Ale za pół godziny kończę.

Na twarz Siv wypłynął szeroki uśmiech. Spojrzała na Aurelię, pytając ją milcząco o zgodę.

– Mnie pasuje – stwierdziła Aurelia. Nie pogardzi czymś smaczniejszym, żeby spłukać z ust smak ginu od Siv.

– No to świetnie – odparł bileter. – Widzicie tamten duży namiot z czerwonym dachem? Tam jest główny bar. Za pół godziny, dobra?

– Jesteśmy umówieni, Rudy – potwierdziła Siv.

– Mam imię – sprzeciwił się. – Nazywam się…

– Ćśś… – przerwała mu szybko Siv. – Nie chcę wiedzieć. Dla mnie jesteś Rudy. I zdejmij tę maskę. Nie całuję się z facetami w maskach…

Wzięła Aurelię za rękę i ruszyła w kierunku głównej części wesołego miasteczka.

Wiatr ustał.

– Może pójdziemy teraz do wróżki? – zaproponowała Aurelia.

– O nie! Nie sądziłam, że wierzysz w te hipisowskie czary-mary. Chcę postrzelać. Chodźmy na strzelnicę.

Aurelia zgodziła się, ale postanowiła w duchu, że i tak pójdzie do wróżki. Choćby sama, jeśli Siv nie będzie chciała dotrzymać jej towarzystwa. Nagle koniecznie chciała się dowiedzieć, co kryje dla niej przyszłość, choć podobnie jak Siv zazwyczaj nie była wielbicielką irracjonalności i jarmarcznego kuglarstwa.

Siv miała niezłego cela i prawie udało jej się ustrzelić główną nagrodę w postaci wielkiego pluszowego misia, musiała jednak zadowolić się pomarańczowożółtą plastikową kaczką, którą zabrała z dumą na umówione spotkanie.

Wcześniej wspólnie zastanowiły się, czy w ogóle iść. A Siv dla pewności spytała, czy Aurelia nie jest przypadkiem zainteresowana bileterem z domu duchów.

– Jestem pewna, że gdyby mógł, wybrałby ciebie…

– Nie jest w moim typie.

– W takim tempie jako dwudziestopięciolatka będziesz jeszcze dziewicą – skwitowała Siv.

– I co z tego. – Aurelia wzruszyła ramionami. Nie potępiała w żaden sposób zachowania Siv, ale nie czuła się też w obowiązku tylko dla zasady flirtować z kimś, kto wcale jej się nie podobał.

Siv pokiwała głową.

– Mnie on się podoba i nie unoszę się dumą na tyle, żeby nie dać mu szansy, chociaż to ciebie sobie najpierw upatrzył. Bo w sumie zawsze tak jest. – Nie skarżyła się, tylko stwierdzała fakt. Aurelia była ładniejsza i zawsze pierwsza budziła zainteresowanie mężczyzn, którzy jednak szybko się orientowali, że na wzajemność mogą liczyć tylko ze strony Siv.

Weszły do baru i brodząc w morzu zużytych plastikowych kubków, ruszyły w stronę potrójnego rzędu klientów, tłoczących się w kolejce po tanie piwo.

Dostrzegły Rudego, który trzymał im miejsce na przedzie. Miał podarte dżinsy, ale zdjął już gumową maskę i zdołał nawet przeczesać jako tako włosy. Na widok dziewczyn wchodzących o umówionej porze uśmiechnął się szeroko, jakby mu ulżyło, bo aż dotąd nie wierzył, że faktycznie się zjawią.

– Cześć, Rudy.

– Cześć, jesteście. – Uśmiechnął się do nich z wdziękiem. – Myślałem, że może się rozmyśliłyście.

– My dotrzymujemy słowa – odpowiedziała Siv.

– To jak wam na imię?

– Ona jest Duża, a ja Mała. Może być? Nie ma co komplikować – stwierdziła Siv.

Pod ścianą po drugiej stronie baru stał długi stół na kozłach nakryty serwetą w biało-czerwoną kratkę. Podeszli do niego z plastikowymi kubeczkami. Aurelia i Siv piły cydr, a Rudy oranżadę.

– Wracam samochodem – wyjaśnił, gdy Siv spojrzała znacząco na jego bezalkoholowy napój.

Po bliższym przyjrzeniu się Aurelia stwierdziła, że bileter o artystycznie niechlujnym wyglądzie musi mieć jakieś dwadzieścia pięć lat. Mimo różnicy wieku było jasne, że to młodsza Siv rozdaje karty.