Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Dorota Kielczyk

Korekta

Hanna Lachowska

Magdalena Stachowicz

Zdjęcie na okładce

© iStockphoto

Tytuł oryginału

Eighty Days White

Copyright © 2013 by Vina Jackson

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4727-4

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

1. Dziewczyna z tatuażem w kształcie łzy

1

Dziewczyna z tatuażem w kształcie łzy

Gdybym wiedziała, co oznacza, pewnie nie zrobiłabym tego tatuażu. Ale kiedy uświadomiono mi jego wymowę, było już za późno i zarówno znajomi, jak i obcy znali mnie jako dziewczynę z tatuażem w kształcie łzy.

Marzyłam o tatuażu od lat. Był jedną z tych rzeczy — tak jak znalezienie pracy, zakochanie się w kimś pewnego dnia — o których wiedziałam, że są nieuchronną częścią przyszłości. I że to tylko kwestia czasu, kiedy nadjedzie ta z góry przesądzona pora. Tego dnia byłam bardziej pewna tego, że zrobię sobie tatuaż, niż tego, że znajdę pracę po skończeniu studiów albo się zakocham.

Kiedy więc Neil wreszcie zniknął, a Liana i ja zostałyśmy same przed zniszczonymi, niepozornymi drzwiami w szeregu wejść do sklepów, butików z artykułami vintage i kawiarni, wydało mi się oczywiste, że czas w końcu nadszedł. Na chodniku stała prosta biała tablica z informacją „Salon tatuażu”, wypisaną czarną kursywą.

Bywałam tu już wcześniej, kilka razy nawet zebrałam się na odwagę, żeby otworzyć drzwi, ale nigdy nie przekroczyłam progu. Często wyobrażałam sobie, że wchodzę, przeglądam albumy z wzorami, śmiało wybieram ten, który do mnie pasuje najlepiej, kładę się na fotelu i robię to. Ale w ostatniej chwili zawsze się wycofywałam, przekonana, że ktoś taki jak ja, żywy przykład grzecznej dziewczynki, zostanie wyśmiany przez zakolczykowanych i wydziarganych luzaków, bo sądziłam, że tacy ludzie prowadzą to miejsce.

— No to chodźmy — powiedziała Liana, przepchnęła się obok mnie i wmaszerowała do środka. Z nas dwóch to ona była dzikuską, nieskalaną choćby cieniem zwątpienia w siebie — mojej haniebnej drugiej skóry, której nie mogłam zrzucić, choć bardzo się starałam.

Za drzwiami pojawiło się kilka stromych schodków z surowego betonu, pomalowanych na czerwono i mocno wyszczerbionych. Z lewej strony biegła metalowa poręcz, tak gruba i ciężka, że wyglądała jak sprzęt uratowany z jakiegoś składu hydraulicznego. Złapałam ją mocno, jakby była liną ratunkową mogącą zaprowadzić mnie od osoby, którą jestem, do tej, którą chciałam się stać, i ruszyłam za Lianą.

Na górze znajdowało się studio. Ściany pomalowano na głęboki odcień czerwieni i obwieszono zdjęciami wytatuowanych kończyn oraz szkicami i plakatami starych zespołów heavymetalowych i rockowych. Zniszczone zdjęcia Jimmy’ego Page’a i Roberta Planta z gitarami w dłoniach dodały mi otuchy. Ktokolwiek urządzał to miejsce, zrobił to ze smakiem.

Kiedy weszłyśmy, tatuażysta nie zwrócił na nas najmniejszej uwagi, dopóki nie odstałyśmy kilku minut przy biurku, tuż przed nosem faceta. Liana w końcu kaszlnęła i wtedy się przedstawił. Jonah przyjechał z Nowej Zelandii, a studio w Brighton prowadził od piętnastu lat, w każdym razie tak powiedział Lianie, która usiłowała oczarować go radosną paplaniną.

Jonah był łysy i ubrany prawie wyłącznie w skórę, nie licząc grubego metalowego pasa, który zabrzęczał, kiedy gość wstał. Obydwie ręce miał pokryte tatuażami od kłykci aż po wystające z kamizelki ramiona.

— Piłyście coś? — Łypnął na nas podejrzliwie.

— Boże, no skąd — odparła Liana. — Tylko kieliszek, dla kurażu. Planowałyśmy ten wypad od lat.

— Macie dowody osobiste? — pytał dalej.

Gdzieś zza ściany dobiegł gwizd czajnika starego typu. Boczne drzwi otworzyły się i stanął w nich drugi facet. Znacznie młodszy, tuż po dwudziestce, niewykluczone, że syn Jonaha. Mieli identyczne usta. Jak Mick Jagger, tak pełne, że nie mogłam się zdecydować, czy dodają im uroku, czy nie. W każdym razie nadawały im niechlujny wygląd, który Liana uwielbia, a mnie stresuje. Chłopak oparł się o futrynę i zaczął skręcać papierosa, a kiedy oblizywał krawędzie bibułki, patrzył na moją przyjaciółkę.

— Daj spokój, Jo — powiedział. — To dwie wrażliwe dziewczyny. Nie bądź nieczułym draniem. Mają kasę, mają tatuaż.

Liana uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością.

Jonah parsknął.

— Nie ma dowodu, nie ma tuszu. Nie zamierzam się potem wykłócać z wkurzonymi rodzicami. Wiecie, czego chcecie? — dorzucił, ledwie zerkając na nasze legitymacje studenckie, które mu podsunęłyśmy.

Obie skończyłyśmy osiemnaście lat, a urodziłyśmy się w odstępie miesiąca, ona dwudziestego pierwszego maja, ja w czerwcu. Para Bliźniąt, z dwóch końców znaku. Matka Liany, hipiska, wierzyła, że stąd wzięła się nasza przyjaźń.

— Tak. Chcemy ten sam wzór.

Jonah uniósł brwi, jakby podkreślał, że ta decyzja to kolejny oczywisty dowód, ze jesteśmy idiotkami.

Liana natychmiast zaoferowała, że pójdzie pierwsza, mrugnęła do mnie i wślizgnęła się za zasłonę, która oddzielała fotel do tatuowania od reszty studia. Kiedy szła, długa spódnica falowała wokół jej łydek i odsłaniała smukłe kostki. Była szczupła, niemal koścista, i ubierała się w luźne cygańskie stroje — Neilowi przypominały zasłony jego babci — ale poruszała się z taką pewnością siebie, że ogólny obraz przyćmiewał szczegóły.

Chłopak skręcający papierosa najwyraźniej nie pozostał obojętny na jej kształty i kiedy sunęła przez pomieszczenie, nie próbował nawet ukryć zainteresowania jej tyłkiem.

— Jestem Nick — powiedział, wciąż wpatrując się w miejsce, gdzie dopiero co stała Liana, jakbym ja w ogóle nie istniała.

— Lily — odparłam cicho.

— Ładnie — stwierdził znudzonym głosem.

Zignorowałam go.

Nienawidziłam tego imienia. Dla mnie stanowiło kolejne potwierdzenie statusu grzecznej, bogatej dziewczynki. Czystej, nudnej i w zasadzie nieskalanej. Jeśli już moi rodzice musieli nadać mi staromodne angielskie imię, wolałabym, żeby wybrali takie, które można skrócić do wersji brzmiącej zawadiacko i odważnie, na przykład Jo albo Jac.

Nick zapalił papierosa i wydmuchał dym w powietrze. Wstrzymałam oddech, żeby nie dać mu satysfakcji i nie zacząć kasłać.

Nie zamieniliśmy ani słowa więcej, dopóki Liana nie była załatwiona. Kiedy wyszła, czym prędzej dałam nura za zasłonkę, żeby mieć to za sobą, żeby się nie rozmyślić.

— No to zobaczmy — usłyszałam, jak mówi do niej Nick. W odpowiedzi zachichotała i wyobraziłam sobie, jak podnosi spódnicę wyżej niż trzeba, wyciąga nogę i pokazuje nagą skórę, a chłopak delikatnie jej dotyka.

— Dla ciebie to samo? — spytał Jonah; nawet na mnie nie patrzył. Pochylał się nad tacą z akcesoriami i szykował nową igłę.

— Nie.

— Nie? — Podniósł głowę i spojrzał mi w oczy. Po jego pełnych ustach błąkał się uśmiech. — Podobno planowałyście to od lat?

— Chcę coś innego. — Nagle zrobiło mi się strasznie niedobrze na myśl, że mam robić to, czego oczekują inni ludzie. Nawet Liana, choć bardzo ją kocham.

— Jesteś pewna? — spytał, kiedy przedstawiłam swoją koncepcję. Pomysł pojawił się kilka chwil wcześniej, gdy po raz ostatni zerknęłam na wiszące na ścianie plakaty, zanim skierowałam się za zasłonkę.

— Absolutnie — odparłam.

— Niech będzie.

Wskazał stojący obok niego fotel, więc się tam wdrapałam. Przez moment chciałam, żeby dał mi coś przeciwbólowego albo zrobił znieczulenie, tak jak u dentysty. Stwierdziłam jednak, że Jonah tylko prychnie na tę prośbę, nawet jeśli dysponuje czymś takim, a poza tym wolałam nie okazywać słabości czy niezdecydowania. No i nie zamierzałam stracić choćby chwili z tego doświadczenia. Tatuaż miał być mały, więc spodziewałam się, że ból będzie nie większy niż przy ugryzieniu komara; ostry i nagły.

Myliłam się.

Kiedy igła przedziurawiła skórę, prawie krzyknęłam. Wbiłam się w fotel i zacisnęłam dłonie na podłokietnikach fotela. Ból pierścieniami rozchodził się na zewnątrz — paraliżował mi policzek, potem szczękę, aż wreszcie nawet czubki palców zawibrowały i drgnęły jak mięśnie rażonej prądem żaby, rozciągniętej na stole laboratoryjnym przed rozchichotaną klasą. Wyobraźnia mi szalała.

Zamknęłam oczy.

Gdy tylko ból zaczął słabnąć, a w każdym razie gdy zaczęłam się do niego przyzwyczajać, bucząca igła dziabnęła mnie po raz drugi. Głośno wciągnęłam powietrze, kiedy niewyczuwalne dotąd zapachy nagle zaatakowały moje nozdrza: jakieś chemikalia, suchy aromat wiszącego w powietrzu kurzu, męska woń nachylającego się nade mną Jonaha, jego starej skórzanej kamizelki, zatęchły smród starego dymu papierosowego, który mieszał się ze świeżym, a nawet perfumy Liany — choć wciąż była w drugim pokoju, za kolorową zasłoną, gdzie masowała się po kostce z nowym tatuażem, a przy tym na pewno flirtowała z Nickiem.

Stłumiony dźwięk maszynki Jonaha powoli milkł, a mój mózg w końcu zaczął przetwarzać doznania, segregować odczucia, izolować ból, aż w końcu wypchnął go jakby do innego wymiaru, całe kilometry dalej, skąd nie mógł mnie już dosięgnąć.

— Jak tam, kochanie? — krzyknęła Liana.

Wzdrygnęłam się i gwałtownie wróciłam do rzeczywistości.

— Chyba w porządku... — wymamrotałam.

Jonah cofnął się o krok i spojrzał na swoje dzieło.

— Prawie gotowe — oznajmił. — Jeszcze tylko wypełnienie.

— Poproszę czarne, nie niebieskie. Nie chcę niebieskiego.

— Skoro tak...

Kątem oka widziałam, jak sięga po kolejną igłę i ostrożnie mocuje ją do maszynki. Wzięłam głęboki wdech, kiedy jego ciężka ręka znów zawisła tuż pod moim lewym okiem, jakieś dwa centymetry poza polem widzenia.

Tym razem ból był przyćmiony. Zamglony, wręcz przyjemny.

Zawsze chętnie chodziłam do lekarza i do dentysty, a to doznanie wydawało się zaskakująco podobne. Lubiłam rozluźnić się na specjalistycznym fotelu i oddać w ręce fachowca. Ascetyczne otoczenie działało dziwnie kojąco, podobnie jak zimny blask wysterylizowanych narzędzi i precyzyjne, metodyczne ruchy Jonaha. Delikatny dotyk jego palców w gumowej rękawiczce przypominał ruchy owada na moim policzku.

Nie licząc pierwszego szoku i pieczenia, nie było tak źle, jak się spodziewałam. Tatuażysta robił swoje, a ja się tym rozkoszowałam. Jego oczy widziałam zaledwie kilka centymetrów od swoich, każdy por w czerwonych policzkach wydawał się wielokrotnie powiększony, a rysy miał zdeformowane, jakbym oglądała go w krzywym zwierciadle, jakby stał się postacią z kreskówki, on, ten obcy człowiek, który znaczył mnie na wieki.

— Skoczę po papierosy, dobra? — zawołała Liana, a po chwili rozległ się dzwonek nad drzwiami wejściowymi.

— Już kończymy — powiedział Jonah i łagodnie otarł chusteczką świeżo pokolorowane miejsce. Oczyścił je. Kiedy to robił, wychwyciłam silny i zniewalający zapach ostrych chemikaliów.

Teraz, kiedy ból został już tylko odległym wspomnieniem, przez moje wciąż lekko pijane zmysły przenikało zamglone ciepło. Ale czułam się bardziej trzeźwa niż kiedykolwiek. Zrobiłam to! Mam tatuaż!

Ogarnął mnie lekki niepokój, kiedy pomyślałam, co powiedzą rodzice. Ale przecież świetnie wiedziałam, że po to właśnie to zrobiłam, że dlatego w przypływie odwagi zaproponowałam Lianie, żebyśmy walnęły sobie tatuaże, wtedy i tam, idąc przez North Lanes po dniu spędzonym na świętowaniu końca semestru.

Miałam dość bycia Lily z bogatej dzielnicy, posłuszną córką, nudziarą. Chciałam się wyróżnić, być inna. Zrobić coś, czego nikt by się po mnie nie spodziewał ani przez chwilę.

— Gotowe. — Jonah podsunął mi małe lusterko.

Otworzyłam oczy.

Idealnie.

Maleńka łza spływała z lewego oka, połączona z nim cienką czarną linią.

Czerń na mojej białej skórze.

Teraz nie wyglądałam już jak Śnieżka, jak pieszczotliwie nazywali mnie rodzice i krewni aż do dwunastego roku życia, kiedy to głośno się zbuntowałam przeciwko temu przezwisku i już nigdy nie użyli go przy mnie. Od tamtej pory nienawidziłam filmów Disneya.

— Pięknie — powiedziałam, a Jonah posmarował to miejsce maścią i nakleił mi pod okiem kawałek folii.

— Mam nadzieję, że za dwadzieścia lat nie zmienisz zdania — odparł.

Zebrałam swoje rzeczy i wyszłam z salonu.

Liana i Nick palili na chodniku i z rozmarzeniem patrzyli na morze.

— Gotowe — oznajmiłam.

Przyjaciółka spojrzała na mnie.

— O kurde! — wybuchła. — Masz tatuaż na twarzy! — Zmrużyła oczy, żeby lepiej się przyjrzeć. — Coś ty, do cholery, zrobiła, Lily?

— Zmieniłam zdanie. Chciałam mieć coś innego.

Nick uśmiechnął się z aprobatą i cicho gwizdnął.

— Wiedziałem, że jesteś ostra — rzucił.

— Chryssste... — syknęła Liana. — Przecież się umówiłyśmy, że obie robimy to samo. — Wystawiła nogę i wskazała małego kolorowego motylka, który teraz zdobił bok jej kostki, choć nie był całkiem widoczny zza przezroczystego ochronnego plastra.

Uśmiechnęłam się.

Może jutro obetnę włosy. Stanę się całkiem nową sobą. Włosy miałam naturalnie kruczoczarne, więc przynajmniej nie muszę ich farbować.

— Jesteś naprawdę totalnie odjechana.

Nie zawsze byłam odjechana. Wręcz przeciwnie, gdyby spytać kogoś, kto znał mnie przed tym, zanim poszłam na uniwersytet w Sussex, opisałby mnie jako nijaką. Wykształceni rodzice z klasy średniej, dom z ogrodem i czworonogami, własny pokój i cała reszta. To dobre warunki do dorastania i mimo klasztornej atmosfery zaczęłam je kwestionować dopiero, kiedy wyjechałam z domu. Najpierw chodziło o drobiazgi, dopiero z czasem o większe sprawy. Ale gdy ziarno wątpliwości zostało zasiane, dalej poszło szybko.

Kiedy myślałam o życiu swojej matki, przeszywał mnie dreszcz przerażenia: miała problemy z zajściem w ciążę, poświęciła karierę, żeby sprowadzić mnie na ten świat. Potem tylko zmieniała mi pieluchy, odwoziła mnie do szkoły i odbierała z niej, i pieliła ogrodzony murem ogród. Czy o to chodzi w życiu? Miałam kilku chłopaków, cnotę straciłam w wieku siedemnastu lat z pewnym miłym kolegą, do którego nic nie czułam, ale akurat kręcił się przy mnie, więc się zdecydowałam. Seks był w porządku, choć bez szału, ale nie miałam wątpliwości, że pewnego dnia będzie lepszy. Przez cały czas jednak czułam, że czegoś mi brakuje. Czegoś ważnego. Nie wiedziałam tylko czego.

Nie przechodziłam typowego okresu buntu, bo nie miałam się przeciwko czemu buntować. Mój bunt ograniczał się do tego, że nakleiłam na ścianach swojego pokoju plakaty słynnych grup heavymetalowych. Z jakiegoś powodu drapieżne wizerunki Alice’a Coopera i Kiss inspirowały mnie, choć miałam świadomość, że ten muzyczny bunt jest o kilka dekad przeterminowany, a moi muzyczni idole już się starzeją i budzą tylko szacunek. Przez większość czasu jednak dawałam się nieść prądowi.

Lianę poznałam pierwszego dnia na uniwersytecie. Siedziałyśmy przy jednym stoliku w studenckiej kawiarni. Obie znalazłyśmy się po raz pierwszy z dala od domu, zbierałyśmy doświadczenia i jeszcze się nie dopasowałyśmy. Dwie outsiderki ulepione z jednej gliny, chociaż ona miała włosy koloru mysiego, a ja czarne, poza tym była wyższa i szczuplejsza. Moi rodzice skończyli medycynę, natomiast jej ojciec był inżynierem wydającym patenty, a matka pracowała kiedyś jako stewardesa.

Połączyło nas nie podobne środowisko, a raczej to, że widziałam w niej dzikość i brawurę — cechy, o jakich sama marzyłam. Jak gdyby ona już zerwała niewidzialne łańcuchy, które nas krępowały. Obie studiowałyśmy literaturę angielską i chodziłyśmy na niektóre zajęcia razem. Szybko stałyśmy się nierozłączne, a rok później wprowadziłyśmy się do dużego mieszkania niedaleko Hove. Mieszkałyśmy tam z czterema innymi osobami.

Jedną z nich był Neil. Studiował na pierwszym roku i wzięłyśmy go pod swoje skrzydła. Traktowałyśmy go jak młodszego brata, nienarzucającego się i zawsze obecnego, choć Liana zwierzyła mi się kiedyś, że on przypomina jej ojca, który zawsze wyrażał milczącą dezaprobatę wobec jej ekscesów.

Było piątkowe popołudnie i razem z Lianą, Neilem i jakąś dziesiątką innych studentów zaczęliśmy pić dość wcześnie, najpierw w studenckim barze, a potem w miejskich pubach, których był tu dostatek. Liana i ja pilnowałyśmy się, bo zamierzałyśmy spędzić w mieście całą noc, kiedy już odłączymy się od reszty. Żadna z nas nie chciała odwiedzać rodziców w trakcie semestru, więc, jak stwierdziła Liana, zdążymy przez weekend wytrzeźwieć i pozbyć się kaca przed poniedziałkowymi ćwiczeniami i wykładami.

Kiedy dotarliśmy nad brzeg morza i na Lanes, zostało nas już tylko siedmioro. W świetnych humorach wędrowaliśmy leniwym krokiem od baru do baru. Liana i ja wciąż byłyśmy stosunkowo trzeźwe, więc z rozbawieniem patrzyłyśmy na wygłupy naszych znajomych — już za kilka godzin całkiem popłyną, a przed nami będzie jeszcze cały wieczór.

Kilkoro kolejnych się wykruszyło, kiedy zrobiliśmy sobie popołudniową przerwę na rybę z frytkami w barze przy głównym molo. Kolejne osobniki wypadły z gry, kiedy dotarliśmy do baru Komedia przy Gardner Street. Neil znał obsługę, więc nikt się nie czepiał, że grupka rozwydrzonych studentów siedzi godzinę nad każdą kolejką.

Liana grzebała w swojej absurdalnie przepastnej torbie w poszukiwaniu pieniędzy i klęła pod nosem, jakby w ten sposób mogła wyczarować z niebytu kilka banknotów.

— Cholera, cholera, cholera — mówiła. — Byłam pewna, że mam tu gdzieś jeszcze jakąś gotówkę.

— Zawsze masz — zwróciłam uwagę.

Neil siedział naprzeciwko nas, blady i zmarnowany, bo nie był jeszcze tak wprawiony w piciu jak my. Oczy mu błyszczały i nie mógł na niczym skupić wzroku.

— Chyba mam już dość — wybełkotał słabo.

— Cienias — mruknęła Liana, a ja tylko się uśmiechnęłam.

— Raczej wrócę do domu. — Chwiejnie wstał z krzesła i złapał równowagę, opierając się o stół. Zostaniemy z pustymi szklankami.

Liana nie zwróciła na niego uwagi i się rozejrzała.

— Gdzie tamtych dwoje? — spytała. — Jak oni się nazywają? Wally i Dasha? — Dopiero teraz zauważyła, że dwoje studentów nauk ścisłych, którzy wcześniej nam towarzyszyli, zniknęło i zostaliśmy tylko we troje. A z trojga miałyśmy zostać my dwie, bo Neil szykował się do odwrotu.

— Wreszcie. Tylko ty i ja, kochanie — mrugnęła do mnie, kiedy Neil wywlókł się na Gardner Street. — Wciąż jesteśmy w dobrej formie, a noc jeszcze młoda, moja droga Lily.

— Ale nie wydaje mi się, żebym dała radę balować całą noc, nawet gdyby było nas na to stać — wyznałam, obserwując, jak Liana znów grzebie w torbie. Całodzienny maraton piwny zaczynał dawać o sobie znać.

Uśmiech rozświetlił twarz Liany, kiedy wydobyła dwa banknoty po pięćdziesiąt funtów.

— Wiedziałam, że tu są. Wiedziałam. Moje pieniądze na czarną godzinę! — Podała mi jeden z banknotów. — Oddasz, jak będziesz mogła. Zresztą to nie moja kasa. Poza tym chyba ci trochę wiszę.

— Pięćdziesiątki? — wykrzyknęłam. — Od kiedy dysponujesz taką forsą?

— Tata przysłał mi w połowie semestru. Widocznie z jakiegoś powodu czuje się winny.

— Nie wymachuj tak nimi.

— Powinnyśmy przeznaczyć je na szczytny cel. Jak nie na chlanie, to przynajmniej na coś wystrzałowego. Masz jakiś pomysł?

— Nie, szkoda że Neil sobie poszedł. On na pewno coś by wymyślił.

— O tak, na pewno. — Liana wyszczerzyła zęby w uśmiechu.

— O co ci chodzi?

— Nie zgrywaj niewiniątka... Nie zauważyłaś, jak się na ciebie gapi?

Zauważyłam. I co z tego? Neil to miły, przystojny chłopak, ale... nie ekscytujący.

— Nie jest w moim typie.

— A kto jest w twoim typie? No, proszę cię! Z takim podejściem do końca życia będziesz sama.

Wróciły do mnie odległe twarze z plakatów w moim pokoju. Faceci z ciemnym makijażem, w czarnej skórze, z metalowymi ćwiekami; dzikusy. Heavymetalowe plakaty zostawiłam w domu. Wyszłabym na idiotkę, gdybym udekorowała nimi swój tutejszy pokój. Wolałam być dyskretna. Liana zauważyła, że się zamyśliłam, i nie drążyła dalej.

— Cholera. — Odgarnęła włosy z czoła. — Gorąco tutaj, nawet ja robię się śpiąca. Przejdziemy się? Wcześniej czy później coś nam przyjdzie do głowy.

— Dobra — zgodziłam się.

Zapadał wieczór i robiło się chłodno. Większość sklepów z biżuterią i antykwariatów przy Lanes zamykano, a ludzi było coraz mniej.

Snułyśmy się bez celu, trochę przytłoczone tym, że przed nami jeszcze cały wieczór i noc, a my nie mamy nic do roboty, kiedy zwolniłyśmy kroku naprzeciwko salonu tatuażu.

— Ej! — zawołałam.

— Co?

— Pamiętasz, jak rozmawiałyśmy o tym, żeby zrobić sobie takie same tatuaże?

To było wtedy, jak się poznałyśmy, rok temu. Ostro pijane, wciąż upojone wolnością z dala od domu i rodziny oraz tym, że tak wiele nas łączy, marzyłyśmy o tatuażu. Rozmowę pamiętałam jak przez mgłę, ale sam pomysł przemówił do mnie bardzo. Pociągała mnie ta odrobina perwersji, to coś, czego grzeczne dziewczynki nie zrobiłyby za skarby świata.

— Świetnie. Chodźmy — odparła Liana. — Myślisz, że wystarczy nam pieniędzy? — Z kieszeni spódnicy wyciągnęła wygnieciony banknot.

Nie miałam pojęcia, ile kosztuje tatuaż.

— Przecież będą małe. — Wzruszyłam ramionami i otworzyłam drzwi salonu.

— Super, Lily, ale jestem podjarana! — zachichotała Liana.

No i zrobiłyśmy to.

— Jakie dalsze plany, drogie panie?

— Drink dla uczczenia okazji? — Liana była w doskonałym humorze, choć wiedziałam, że kostka na pewno cały czas ją piecze, bo mnie okolice lewego oka zdecydowanie bolały.

— Nie znoszę być głosem rozsądku — powiedział Nick, a potem pochylił się i zgarnął pasmo włosów z twarzy Liany takim gestem, jakby znali się od lat.

Zaczynałam się czuć jak intruz, jak piąte koło u wozu; miałam ochotę zostawić ich samych i wrócić do domu, żeby w samotności pielęgnować zazdrość i tatuaż. Ale martwiłam się o przyjaciółkę. Bałam się, że może się wpakować w kłopoty, więc wiedziałam, że się nie zmyję, dopóki Nick będzie z nami.

— Ale muszę zauważyć — dodał Nick — że picie po tatuowaniu to nie najlepszy pomysł. Powinnyście wrócić do domu i go przemyć. Słuchałyście, jak dbać o tatuaż?

— Oczywiście, że słuchałyśmy. — Liana zaciągnęła się papierosem. — Nie jesteśmy kretynkami. Ale jeden mały drink na pewno nam nie zaszkodzi. Dopiero wieczór, a nam nawet nie szumi w głowie.

Ja nic nie mówiłam, ale czułam, że zaraz się rozpłaczę. Byłam głupia, myśląc, że tatuaż cokolwiek zmieni. Zmieniona twarz, ale w środku ta sama dziewczyna z takim samym życiem.

— Mieszkam tuż za rogiem. Skończyłem pracę, a Jonah właśnie zamyka salon. Możecie wpaść do mnie, poczęstuję was szklaneczką czegoś pysznego. Przemyjecie sobie tatuaże. Zrobię wam kawę. A potem zadzwonię po taksówkę, kiedy nadejdzie czas, żeby pokazać wasze buźki mamusi i tatusiowi. Czego nie zazdroszczę — dorzucił, zerkając na wieczną łzę pod moim okiem.

— Nie mieszkamy z rodzicami — odparłam poirytowana.

— No to możecie zostać na noc. Dopilnujemy was. Nie chcemy przecież ryzykować, że wda ci się zakażenie w oko.

Sam śmiał się ze swoich żenujących argumentów, a ja opanowałam odruch, żeby mu przywalić. Choć muszę przyznać, że chłopak przyciągał wzrok, szczególnie gdy się uśmiechał, a pełne wargi odsłaniały dwa rzędy białych zębów. Na swój sposób był atrakcyjny — taki nonszalancki, naturalny. Na pewno wyśmiałby codzienne, a przy tym ewidentnie daremne wyprawy Neila na siłownię, ale sam miał szczupłe ciało i wyraźne bicepsy, chociaż nie wkładał w to żadnego wysiłku. Wyglądał tak, jakby nie czesał się co najmniej od tygodnia.

— Dobra, to chodźmy. — Liana wyciągnęła do nas ręce i tak połączeni przemaszerowaliśmy kilka przecznic do mieszkania Nicka przy King’s Road.

Stałam na rogu przed sklepem monopolowym i patrzyłam, jak morskie fale uderzają w molo, a oni kupowali wino i więcej papierosów. W torbie zabrzęczał mój telefon.

„W porządku? Może po was przyjść?”

Neil wytrzeźwiał na tyle, żeby sprawdzić, co z nami, a nawet zaoferować, że przyprowadzi nas do domu. Pewnie się zamartwiał, odkąd wszedł do mieszkania. Słodki, ale upierdliwy, tak jak moi rodzice.

„W porządku. Zostajemy u kumpla. Nie czekaj na nas”. Odpisałam tak, na wypadek gdybyśmy jednak nie wróciły. Mógłby spanikować i zadzwonić na policję.

Koniec wersji demonstracyjnej.