Korekta

Barbara Cywińska

Jolanta Kucharska

Zdjęcie na okładce

© 2011 by Carrie Schechter

Druk

BZ GRAF, Białystok

Tytuł oryginału

The Vampire Diares: The Hunters: Phantom

Copyright © 2011 by L. J. Smith

All rights reserved.

Published by arrangement with Rights People, London.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4193-7

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Rozdział 1

Elena Gilbert weszła na miękki trawnik; giętkie źdźbła ugięły się pod jej stopami. Wokół rosły kępy szkarłatnych róż i liliowego delfinium, a nad jej głową wisiał wielki baldachim i migotały zapalone latarenki. Przed nią, na tarasie, dwie fontanny z białego marmuru tryskały wodą wysoko w powietrze. Wszystko to było piękne, eleganckie i dziwnie znajome.

To jest pałac Bloddeuwedda, powiedział jakiś głos w jej głowie. Ale kiedy była tu ostatnim razem, ogród wypełniały tłumy roześmianych, roztańczonych gości. Teraz już ich nie było, choć pozostały ślady ich obecności: puste kieliszki na stołach ustawionych wokół trawnika, jedwabny szal na oparciu krzesła, samotny pantofelek na wysokim obcasie, porzucony na krawędzi fontanny.

Nie pasowało coś jeszcze – przedtem ogród tonął w piekielnym czerwonym blasku, który oświetla wszystko w Mrocznym Wymiarze, zmieniając błękit w fiolet, biel w róż, a róż w aksamitną barwę krwi. Teraz wszystko było skąpane w przejrzystym, bezbarwnym świetle, a po niebie spokojnie płynął biały księżyc w pełni.

Elena usłyszała za plecami jakiś ruch i uświadomiła sobie z drgnieniem, że mimo wszystko nie jest tu sama. Nagle jakaś ciemna postać pojawiła się w pobliżu, idąc w jej stronę.

Damon.

Oczywiście, że to Damon, pomyślała Elena z uśmiechem. Jeśli ktokolwiek mógł pojawić się przed nią niespodziewanie w tym miejscu, które wydawało się końcem świata – a w każdym razie akurat wtedy, kiedy przyjęcie już się skończyło – mógł to być tylko Damon. Był taki piękny. Czarny i cały na czarno: miękkie czarne włosy, oczy czarne jak noc, czarne dżinsy i czarna kurtka z gładkiej skóry.

Kiedy ich oczy się spotkały, Elena była tak szczęśliwa, że z trudem chwytała oddech. Rzuciła mu się w objęcia i złapała go za szyję, czując twarde mięśnie jego ramion i piersi.

– Damon – powiedziała głosem, który z jakiegoś powodu drżał. Drżała na całym ciele, a on gładził jej ramiona i plecy, próbując ją uspokoić.

– O co chodzi, księżniczko? Tylko nie mów, że się boisz. – Uśmiechnął się do niej leniwie. Jego dłonie były silne i pewne.

– Ale ja naprawdę się boję – odparła.

– Czego się boisz?

To ją zaskoczyło. Potem powoli, przyciskając policzek do jego policzka, odpowiedziała:

– Boję się, że to tylko sen.

– Zdradzę ci tajemnicę, księżniczko – wyszeptał jej do ucha. – Ty i ja jesteśmy tu jedynymi prawdziwymi istotami. Snem jest cała reszta.

– Tylko ty i ja? – powtórzyła Elena. Coś nie dawało jej spokoju, jakby zapomniała o czymś albo o kimś. Na jej sukienkę opadła drobina popiołu; strzepnęła ją z roztargnieniem.

– Jesteśmy tylko my dwoje – stwierdził ostro Damon. – Ty jesteś moja. Ja jestem twój. Kochamy się, odkąd czas się rozpoczął.

Oczywiście. To dlatego ona tak drży – z radości. On jest jej. Ona jego. Należą do siebie.

Wyszeptała tylko:

– Tak.

Wtedy ją pocałował.

Jego usta były miękkie jak jedwab, a kiedy pocałunek stał się głębszy, Elena odchyliła głowę do tyłu, odsłaniając szyję, w oczekiwaniu na podwójne ukłucie, którego już tyle razy był sprawcą.

Nie doczekała się go jednak i zdumiona otworzyła oczy. Księżyc świecił tak jasno jak zawsze, w powietrzu ciągle unosił się mocny zapach róż. Ale twarz Damona w obramowaniu czarnych włosów była blada, a na jego czarną kurtkę opadał popiół. Nagle wątpliwości, które nie dawały jej spokoju, przerodziły się w pewność.

Och, nie. Och, nie.

– Damonie – jęknęła, patrząc w jego oczy z rozpaczą i czując, jak jej oczy nagle wypełniają się łzami. – Ty nie możesz tu być, Damonie. Ty… nie żyjesz.

– Od ponad pięciuset lat, księżniczko. – Damon rzucił jej olśniewający uśmiech. Z góry spadał na nich popiół, jak miękki, szary deszcz. Pod takim samym popiołem pogrzebane było ciało Damona, całe światy i wymiary stąd.

– Damonie, ty… umarłeś teraz. Naprawdę… odszedłeś.

– Nie, Eleno… – zaczął migotać i blaknąć, jak gasnąca żarówka.

– Tak. Tak! Trzymałam cię w ramionach, kiedy umierałeś… – Elena łkała bezsilnie. Teraz nie czuła już jego rąk. Damon zanikał w migotliwym świetle.

– Posłuchaj mnie, Eleno…

Trzymała w objęciach księżycowy blask. Serce ścisnęło jej się z bólu.

– Wystarczy, że mnie zawołasz – powiedział głos Damona. – Wystarczy, że…

Jego głos rozpłynął się w szumie wiatru wśród drzew.

Elena otworzyła oczy. Jak przez mgłę dotarło do niej, że jest w zalanym słońcem pokoju, a na parapecie otwartego okna siedzi wielki kruk. Ptak przekrzywił głowę i zakrakał, przyglądając jej się błyszczącymi oczami.

Przeszył ją lodowaty dreszcz.

– Damon? – wyszeptała.

Ale kruk tylko rozpostarł skrzydła i odleciał.

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37