Korekta
Barbara Cywińska
Jolanta Kucharska

Zdjęcie na okładce
© 2011 by Carrie Schechter

Druk
BZ GRAF, Białystok

Tytuł oryginału
The Vampire Diares: The Hunters: Phantom

Copyright © 2011 by L. J. Smith
All rights reserved.

Published by arrangement with Rights People, London.

For the Polish edition
Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4193-7

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.
02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63
tel. 620 40 13, 620 81 62
www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Rozdział 1

Elena Gilbert weszła na miękki trawnik; giętkie źdźbła ugięły się pod jej stopami. Wokół rosły kępy szkarłatnych róż i liliowego delfinium, a nad jej głową wisiał wielki baldachim i migotały zapalone latarenki. Przed nią, na tarasie, dwie fontanny z białego marmuru tryskały wodą wysoko w powietrze. Wszystko to było piękne, eleganckie i dziwnie znajome.

To jest pałac Bloddeuwedda, powiedział jakiś głos w jej głowie. Ale kiedy była tu ostatnim razem, ogród wypełniały tłumy roześmianych, roztańczonych gości. Teraz już ich nie było, choć pozostały ślady ich obecności: puste kieliszki na stołach ustawionych wokół trawnika, jedwabny szal na oparciu krzesła, samotny pantofelek na wysokim obcasie, porzucony na krawędzi fontanny.

Nie pasowało coś jeszcze – przedtem ogród tonął w piekielnym czerwonym blasku, który oświetla wszystko w Mrocznym Wymiarze, zmieniając błękit w fiolet, biel w róż, a róż w aksamitną barwę krwi. Teraz wszystko było skąpane w przejrzystym, bezbarwnym świetle, a po niebie spokojnie płynął biały księżyc w pełni.

Elena usłyszała za plecami jakiś ruch i uświadomiła sobie z drgnieniem, że mimo wszystko nie jest tu sama. Nagle jakaś ciemna postać pojawiła się w pobliżu, idąc w jej stronę.

Damon.

Oczywiście, że to Damon, pomyślała Elena z uśmiechem. Jeśli ktokolwiek mógł pojawić się przed nią niespodziewanie w tym miejscu, które wydawało się końcem świata – a w każdym razie akurat wtedy, kiedy przyjęcie już się skończyło – mógł to być tylko Damon. Był taki piękny. Czarny i cały na czarno: miękkie czarne włosy, oczy czarne jak noc, czarne dżinsy i czarna kurtka z gładkiej skóry.

Kiedy ich oczy się spotkały, Elena była tak szczęśliwa, że z trudem chwytała oddech. Rzuciła mu się w objęcia i złapała go za szyję, czując twarde mięśnie jego ramion i piersi.

– Damon – powiedziała głosem, który z jakiegoś powodu drżał. Drżała na całym ciele, a on gładził jej ramiona i plecy, próbując ją uspokoić.

– O co chodzi, księżniczko? Tylko nie mów, że się boisz. – Uśmiechnął się do niej leniwie. Jego dłonie były silne i pewne.

– Ale ja naprawdę się boję – odparła.

– Czego się boisz?

To ją zaskoczyło. Potem powoli, przyciskając policzek do jego policzka, odpowiedziała:

– Boję się, że to tylko sen.

– Zdradzę ci tajemnicę, księżniczko – wyszeptał jej do ucha. – Ty i ja jesteśmy tu jedynymi prawdziwymi istotami. Snem jest cała reszta.

– Tylko ty i ja? – powtórzyła Elena. Coś nie dawało jej spokoju, jakby zapomniała o czymś albo o kimś. Na jej sukienkę opadła drobina popiołu; strzepnęła ją z roztargnieniem.

– Jesteśmy tylko my dwoje – stwierdził ostro Damon. – Ty jesteś moja. Ja jestem twój. Kochamy się, odkąd czas się rozpoczął.

Oczywiście. To dlatego ona tak drży – z radości. On jest jej. Ona jego. Należą do siebie.

Wyszeptała tylko:

– Tak.

Wtedy ją pocałował.

Jego usta były miękkie jak jedwab, a kiedy pocałunek stał się głębszy, Elena odchyliła głowę do tyłu, odsłaniając szyję, w oczekiwaniu na podwójne ukłucie, którego już tyle razy był sprawcą.

Nie doczekała się go jednak i zdumiona otworzyła oczy. Księżyc świecił tak jasno jak zawsze, w powietrzu ciągle unosił się mocny zapach róż. Ale twarz Damona w obramowaniu czarnych włosów była blada, a na jego czarną kurtkę opadał popiół. Nagle wątpliwości, które nie dawały jej spokoju, przerodziły się w pewność.

Och, nie. Och, nie.

– Damonie – jęknęła, patrząc w jego oczy z rozpaczą i czując, jak jej oczy nagle wypełniają się łzami. – Ty nie możesz tu być, Damonie. Ty… nie żyjesz.

– Od ponad pięciuset lat, księżniczko. – Damon rzucił jej olśniewający uśmiech. Z góry spadał na nich popiół, jak miękki, szary deszcz. Pod takim samym popiołem pogrzebane było ciało Damona, całe światy i wymiary stąd.

– Damonie, ty… umarłeś teraz. Naprawdę… odszedłeś.

– Nie, Eleno… – zaczął migotać i blaknąć, jak gasnąca żarówka.

– Tak. Tak! Trzymałam cię w ramionach, kiedy umierałeś… – Elena łkała bezsilnie. Teraz nie czuła już jego rąk. Damon zanikał w migotliwym świetle.

– Posłuchaj mnie, Eleno…

Trzymała w objęciach księżycowy blask. Serce ścisnęło jej się z bólu.

– Wystarczy, że mnie zawołasz – powiedział głos Damona. – Wystarczy, że…

Jego głos rozpłynął się w szumie wiatru wśród drzew.

Elena otworzyła oczy. Jak przez mgłę dotarło do niej, że jest w zalanym słońcem pokoju, a na parapecie otwartego okna siedzi wielki kruk. Ptak przekrzywił głowę i zakrakał, przyglądając jej się błyszczącymi oczami.

Przeszył ją lodowaty dreszcz.

– Damon? – wyszeptała.

Ale kruk tylko rozpostarł skrzydła i odleciał.