Redakcja stylistyczna

Elżbieta Steglińska

Korekta

Katarzyna Pietruszka

Jolanta Kucharska

Zdjęcie na okładce

Key Artwork © 2011 Warner Bros. Entertainment Inc.

All Rights Reserved.

Druk

BZ GRAF, Białystok

Tytuł oryginału

The Vampire Diaries: Dark Reunion

The Vampire Diaries: The Return: Nightfall

The Vampire Diaries: Dark Reunion copyright © 1992 by Daniel Weiss Associates Inc., and Lisa Smith.

The Vampire Diaries: The Return: Nightfall copyright © 2009 by L. J. Smith.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2009 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4255-2

Warszawa 2011. Wydanie III

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Mrok

Rozdział 1

Wszystko będzie tak jak przedtem – zapewniła Caroline ciepłym tonem, ściskając Bonnie za rękę.

Ale to nie była prawda. Nic już nie mogło być takie jak kiedyś, przed śmiercią Eleny. Nic. A Bonnie miała też poważne obawy związane z imprezą, którą Caroline usiłowała zorganizować. Ucisk w żołądku mówił jej, że to jest jednak bardzo, ale to bardzo zły pomysł.

– Przecież już jest po urodzinach Meredith – zauważyła. – Były w zeszłą sobotę.

– Ale nie miała imprezy, takiej prawdziwej jak nasza. Mamy dla siebie całą noc, rodzice wrócą dopiero w niedzielę rano. Bonnie… Pomyśl tylko, jaką będzie miała niespodziankę.

No jasne, niespodziankę to rzeczywiście będzie miała, pomyślała Bonnie. Taką niespodziankę, że potem kto wie, czy mnie nie zabije.

– Posłuchaj, Caroline, Meredith właśnie dlatego nie robiła imprezy, że nie miała ochoty na świętowanie. To się wydaje takie trochę… No, jakby nie na miejscu…

– Przecież tak nie można! Elena chciałaby, żebyśmy się dobrze bawiły, wiesz, że by chciała. Uwielbiała imprezy. I na pewno nie życzyłaby sobie, żebyśmy siedziały i płakały pół roku po jej odejściu. – Caroline nachyliła się bliżej, a w jej kocich zielonych oczach była szczera prośba. Nie uciekała się do swoich podłych gierek. Bonnie widziała, że dziewczyna naprawdę mówi poważnie.

– Chcę, żebyśmy przyjaźniły się jak kiedyś – powiedziała Caroline. – Zawsze razem obchodziłyśmy nasze urodziny, tylko we cztery, pamiętasz? I pamiętasz, jak faceci zawsze próbowali się na te imprezy dostać? Ciekawe, czy i w tym roku spróbują.

Bonnie czuła, że sprawa wymyka się spod kontroli. To zły pomysł, to bardzo zły pomysł, pomyślała. Ale Caroline mówiła dalej, niemal z rozmarzeniem, o tych dawnych dobrych czasach. Bonnie nie miała serca jej przypominać, że te dni minęły nieodwracalnie jak muzyka disco.

– Ale teraz jesteśmy tylko trzy. To bez sensu robić imprezę dla trzech osób – zaprotestowała słabo, kiedy udało jej się wtrącić słówko.

– Mam zamiar zaprosić też Sue Carson. Meredith ją lubi, prawda?

Bonnie musiała przyznać, że tak było: wszyscy lubili Sue. Ale Caroline i tak powinna zrozumieć, że nie będzie już tak jak kiedyś. Nie da się, ot tak, zastąpić Eleny Sue Carson i wmawiać sobie: „Proszę bardzo, wszystko jest okej”.

Ale jak wyjaśnić to Caroline? – zastanawiała się Bonnie. I wpadła na pomysł.

– Zaprośmy Vickie Bennett – zaproponowała.

Caroline wytrzeszczyła na nią oczy.

– Vickie Bennett?! Chyba sobie żartujesz. Zapraszać tę kretynkę, która rozebrała się na oczach połowy szkoły? Po tym wszystkim, co zaszło?

– Właśnie ze względu na wszystko, co zaszło – upierała się Bonnie. – Posłuchaj, ja wiem, że ona nigdy nie należała do naszej paczki. Ale już się nie zadaje z tą bandą: oni jej nie chcą, a ona śmiertelnie się ich boi. Zaprośmy ją.

Przez moment Caroline wyglądała na bezradną i sfrustrowaną. Bonnie wysunęła szczękę do przodu, ręce oparła na biodrach i czekała. Wreszcie Caroline westchnęła.

– No dobra, wygrałaś. Zaproszę ją. Ale musisz przyprowadzić Meredith do mnie w sobotę wieczorem. I, Bonnie… Nie mów jej, o co chodzi. Naprawdę chciałabym, żeby miała niespodziankę.

– Och, będzie zaskoczona – przyznała Bonnie ponuro. Nie była przygotowana na światełko, które pojawiło się w oczach Caroline, ani na jej spontaniczny serdeczny uścisk.

– Cieszę się, że się ze mną zgadzasz – powiedziała Caroline. – Poza tym dobrze nam zrobi, kiedy się wszystkie spotkamy.

Do niej nic nie dociera, myślała Bonnie oszołomiona, patrząc na odchodzącą Caroline. Co mam zrobić, żeby zrozumiała? Walnąć ją?

A po chwili przeraziła się: O Boże, muszę powiedzieć Meredith.

Pod koniec dnia stwierdziła jednak, że może nie musi Meredith mówić. Caroline chce zrobić przyjaciółce niespodziankę – no cóż, może zatem Bonnie powinna przyprowadzić Meredith, nie uprzedzając jej. W ten sposób Meredith przynajmniej nie będzie się martwić, zanim nie znajdzie się w domu Caroline. Tak, stwierdziła Bonnie, najlepiej będzie Meredith oszczędzić i nic jej nie mówić.

Poza tym, kto wie? – napisała w swoim pamiętniku w piątkowy wieczór. – Może ja jestem zbyt surowa dla Caroline. Może ona naprawdę żałuje wszystkich tych rzeczy, które nam zrobiła. Na przykład tego, że próbowała upokorzyć Elenę na oczach całego miasta i że chciała, żeby Stefano został oskarżony o morderstwo. Może od tamtej pory Caroline dojrzała i nauczyła się myśleć o innych, nie tylko o sobie. Może nawet na jej imprezie będziemy się dobrze bawić.

A może ufoludki porwą mnie przed jutrzejszym popołudniem? – pomyślała, zamykając pamiętnik. Tak by chyba było dla niej lepiej.

Pamiętnik prowadziła w zwyczajnym notesie o nieliniowanych kartkach, w drobne kwiatki na okładce. Zaczęła go pisać dopiero po śmierci Eleny, ale już trochę się od niego uzależniła. W pamiętniku mogła wyrazić wszystko, co czuła, nie szokując innych i nie narażając się na pełne zgrozy okrzyki w rodzaju: „Bonnie McCullough!” albo: „Ależ Bonnie…”

Wyłączając światło i wsuwając się pod kołdrę, wciąż jeszcze myślała o Elenie.

Siedziała na bujnej, równo przyciętej trawie, która rosła, jak okiem sięgnąć. Na błękitnym niebie nie było ani jednej chmurki, a powietrze było ciepłe i pachnące. Ptaki śpiewały.

– Tak się cieszę, że przyszłaś – odezwała się Elena.

– Hm… – mruknęła Bonnie. – Cóż, ja też się cieszę, oczywiście. – Znów rozejrzała się wokół, a potem zerknęła na Elenę.

– Jeszcze herbaty?

Bonnie trzymała w dłoni filiżankę kruchą jak skorupka jajka.

– Jasne. Dzięki.

Elena miała na sobie XVIII-wieczną suknię z cienkiego białego muślinu, która opływała jej figurę, podkreślając szczupłe kształty. Nalała herbaty, nie roniąc ani kropelki.

– Masz ochotę na mysz?

– Na co?!

– Pytałam, czy masz ochotę na kanapkę do herbaty?

– Aa… Kanapkę. Pewnie. Poproszę. – Cieniutkie plasterki ogórka i majonez na małych kwadracikach białego pieczywa. Bez skórki.

Ta scena była tak piękna i promienna jak obrazy Seurata. Jesteśmy w Warm Springs, tam gdzie kiedyś organizowało się pikniki, pomyślała Bonnie. Ale przecież musimy porozmawiać o sprawach ważniejszych niż herbata.

– Kto cię teraz czesze? – spytała. Elena nigdy nie umiała sama porządnie się uczesać.

– Podoba ci się? – Elena uniosła dłoń do masy jedwabistych, bladozłotych loków zebranych w kok opadający na kark.

– Wyglądasz świetnie – przyznała Bonnie. Nic nie mogła poradzić na to, że brzmi jak własna matka na kolacji wydanej przez Córy Amerykańskiej Rewolucji.

– Włosy są ważne, rozumiesz – stwierdziła Elena. Jej oczy błyszczały błękitem o ton ciemniejszym niż niebo, błękitem lapis-lazuli. Bonnie odruchowo dotknęła własnych miedzianych loków.

– Oczywiście równie ważna jest krew.

– Krew? Ach… No tak, naturalnie – wybąkała Bonnie, wytrącona z równowagi. Nie miała pojęcia, o co Elenie chodziło, i zaczynała mieć wrażenie, że stąpa po linie nad rzeką pełną aligatorów. – Tak, racja, krew jest ważna – wydusiła.

– Jeszcze kanapkę?

– Dziękuję. – Tym razem z serem i pomidorem. Elena wybrała sobie jedną i ugryzła delikatnie. Bonnie patrzyła na to z rosnącym uczuciem niepokoju, a potem…

A potem dostrzegła, że spomiędzy kromek białego pieczywa wycieka błoto.

– Co… Co to jest? – pisnęła przerażona. Po raz pierwszy zaczęło jej się wydawać, że ten sen przypomina sen. Nie mogła się ruszyć, siedziała tylko i wytrzeszczała oczy. Z kanapki Eleny wypłynęła gęsta brązowa maź i spadła na obrus w kratę. Tak, to było błoto. – Elena… Elena, co…?

– Och, wszyscy tutaj tak jemy. – Elena uśmiechnęła się do niej. Zęby miała poplamione na brązowo. Ale ten głos nie należał do Eleny; był brzydki i zniekształcony. To był głos mężczyzny. – Ty też tak będziesz jadła.

Powietrze już nie było ciepłe i pachnące, zrobiło się gorąco i czuć było odór gnijących śmieci. W trawie pojawiły się czarne doły, wcale nie była wypielęgnowana, ale zapuszczona i rzadka. To nie było Warm Springs. Znajdowały się na starym cmentarzu, jak mogła tego wcześniej nie zauważyć? Tyle że te groby wyglądały na świeże.

– Jeszcze myszkę? – zagadnęła Elena i paskudnie zachichotała.

Bonnie spojrzała na trzymaną w ręce niedojedzoną kanapkę i wrzasnęła. Z jednego jej końca zwisał długi brunatny ogonek. Cisnęła ją w pobliski nagrobek. Kanapka upadła z mokrym plaśnięciem. Po chwili Bonnie zerwała się na nogi i zaczęła gwałtownie wycierać palce o dżinsy. Żołądek podszedł jej do gardła.

– Jeszcze nie możesz iść. Zaraz będziemy miały towarzystwo. – Twarz Eleny się zmieniała. Straciła włosy, a skóra zrobiła się szara i pokryta zmarszczkami. Na talerzu z kanapkami i w świeżo wykopanych grobach coś się zaczęło poruszać. Bonnie nie chciała zobaczyć już nic więcej. Pomyślała, że zwariuje, jeśli jeszcze chwilę tu zostanie.

– Ty nie jesteś Eleną! – krzyknęła i rzuciła się do ucieczki.

Wiatr smagał jej twarz, rozwiewał włosy tak, że nic nie widziała. Ten, kto ją gonił, był blisko; wyczuwała go tuż za sobą. Byle do mostu, pomyślała, a potem na coś wpadła.

– Czekam na ciebie – powiedział szkielet w sukni Eleny, z długimi krzywymi kłami. – Posłuchaj, Bonnie. – To coś przytrzymało ją z niesamowitą siłą.

– Ty nie jesteś Eleną! Nie jesteś Eleną!

– Bonnie, posłuchaj mnie!

To był głos Eleny. Głos prawdziwej Eleny, nie nieprzyjemny, skrzeczący, ale naglący. Dochodził znikąd, jakby gdzieś zza pleców Bonnie, i był w tym śnie jak orzeźwiający wiatr. – Bonnie, słuchaj mnie, szybko…

Wokół wszystko się rozpływało. Kościste ręce trzymające Bonnie w uścisku, pełen pełzających stworów cmentarz, śmierdzące, duszne powietrze. Przez moment głos Eleny brzmiał czysto, ale coś go przerywało jak zniekształcone międzymiastowe połączenie.

– …On różne rzeczy zmienia. Ja nie mam tyle siły co on… – Bonnie umknęło kilka następnych słów. – …Ale to ważne. Musisz znaleźć… natychmiast. – Głos słabł.

– Elena, ja cię nie słyszę! Elena!

– …łatwe zaklęcie, tylko dwa składniki, te, które już ci podałam…

– Elena!

Bonnie nadal krzyczała, kiedy usiadła wyprostowana jak struna we własnym łóżku.

Spis treści

Mrok

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Powrót o zmierzchu

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Uwięzieni

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Przypisy