Strona redakcyjna

Barbara Walicka

Korekta

Barbara Cywińska

Katarzyna Staniewska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Ilona Wellmann/arcangel-images.com

Tytuł oryginału

Burning Lamp

Copyright © 2010 by Jayne Ann Krentz

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2010 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4572-0

Warszawa 2010. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Jimowi Castle’owi — mojemu bratu,

człowiekowi o wybitnym talencie — z miłością

Od autorki

U podstaw Towarzystwa Wiedzy Tajemnej kryją się tajemnice. Niewiele z nich jest równie niebezpiecznych, jak te przechowywane przez potomków alchemika Nicholasa Wintersa, zaciekłego rywala Sylvestra Jonesa.

Legenda o płonącej lampie sięga najwcześniejszych dni Towarzystwa. Nicholas Winters i Sylvester Jones byli początkowo przyjaciółmi; później jednak stali się śmiertelnymi wrogami. Obaj dążyli do tego samego celu: pragnęli znaleźć sposób, by wzmocnić zdolności psi. Sylvester wybrał ścieżkę chemii. Przeprowadzał nielegalne eksperymenty z dziwnymi ziołami i roślinami. W końcu stworzył niedoskonałą formułę, która nęka Towarzystwo aż po dziś dzień.

Nicholas wybrał drogę inżyniera i stworzył płonącą lampę obdarzoną nieznaną mocą. Promieniowanie tej lampy zmieniło jego DNA, prowadząc do powstania genetycznej „klątwy”, przekazywanej mężczyznom z jego rodu z pokolenia na pokolenie.

Klątwa Wintersów pojawia się bardzo rzadko, ale kiedy już do tego dojdzie, Towarzystwo Wiedzy Tajemnej ma bardzo poważne powody do obaw. Mówi się, że mężczyzna z rodu Wintersów, który odziedziczy genetycznie zmienioną moc Nicholasa, staje się Cerberem — bo tak w Towarzystwie nazywa się szaleńców obdarzonych zdolnościami psi, posiadających kilka śmiercionośnych talentów. Jones & Jones oraz Rada są przekonane, że takie potwory w ludzkiej skórze należy wytropić i jak najszybciej wyeliminować.

Dla mężczyzn płonącej lampy istnieje tylko jedno wyjście. Aby odwrócić zmiany spowodowane przez klątwę, każdy z nich musi odnaleźć ten artefakt oraz kobietę potrafiącą przetwarzać wytwarzaną przez niego energię światła snów.

Trylogia marzeń światła opowiada historię trzech mężczyzn — w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości — których losy naznaczyła klątwa płonącej lampy. Ci trzej potomkowie Nicholasa Wintersa nie stronią od niebezpieczeństw i namiętności. Każdy z nich odkryje część mrocznych sekretów lampy. Każdy też spotka kobietę, która będzie miała moc zmienić jego przeznaczenie.

Aż w końcu w odległej przyszłości na planecie zwanej Harmonią jeden z nich odkryje największą tajemnicę lampy, sekret Kryształu Północy. Od tego będą zależeć losy rodu Jonesów i Wintersów.

Mam nadzieję, że spodoba się Wam ta opowieść.

Jayne

Z dzienników Nicholasa Wintersa

14 kwietnia 1694 roku

Nie dane mi będzie żyć długo, ale dokonam mej zemsty, jeśli nie w tym pokoleniu, to gdzieś i kiedyś w przyszłości. Albowiem teraz mam już pewność, że trzy zdolności płyną w naszej krwi i będą dziedziczone w mojej linii.

Za każdy z tych talentów trzeba zapłacić ogromną cenę. Z mocą jest tak zawsze.

Pierwsza zdolność wypełnia umysł wzbierającą falą niepokoju, której nie są w stanie ukoić niezliczone godziny spędzone w laboratorium, najsilniejszy trunek ani makowe mleko.

Drugiej zdolności towarzyszą złowrogie sny oraz straszliwe wizje.

Trzecia zdolność jest najpotężniejsza i najniebezpieczniejsza: jeśli klucz nie zostanie właściwie przekręcony w zamku, przyniesie ona najpierw szaleństwo, a potem śmierć.

Pojawieniu się tej trzeciej mocy towarzyszy ogromne ryzyko. Ci z moich potomków, którzy przetrwają, będą musieli odnaleźć płonącą lampę i kobietę potrafiącą przetwarzać energię światła snu. Tylko ona zdoła przekręcić klucz w zamku tak, by otworzyć wrota do owej ostatniej zdolności. Tylko ona potrafi zatrzymać lub odwrócić przemianę, która już się rozpoczęła.

Strzeżcie się jednak, albowiem kobiety obdarzone mocą bywają zdradliwe. Przekonałem się o tym i zapłaciłem za to ogromną cenę.

17 kwietnia 1694 roku

Dopełniło się. Ukończyłem swoje ostatnie i największe dzieło: Kryształ Północy. Osadziłem go w lampie wraz z pozostałymi kryształami. To kamień obdarzony zdumiewającymi właściwościami. Zamknąłem w nim ogromne moce, lecz nawet ja, który go stworzyłem, nie potrafię odgadnąć wszystkich jego właściwości i nie wiem, jak wyzwolić jego blask. Odkrycie tego muszę pozostawić jednemu z moich potomków, w którego żyłach płynąć będzie moja krew.

Jednego jednak jestem pewien. Przez tego, który będzie kontrolować światło Kryształu Północy, dokona się moja zemsta. Nasyciłem bowiem ten kamień mocą parapsychiczną silniejszą niż jakakolwiek magia czy czarnoksięstwo. Promieniowanie kryształu zmusi mężczyznę władającego nim, by zniszczył potomków Sylvestra Jonesa.

Dokonam mej zemsty.

Prolog

Londyn, koniec panowania królowej Wiktorii

Minęły prawie dwie doby, nim Adelaide Pyne zorientowała się, że Rosestead Academy nie jest ekskluzywną szkołą dla osieroconych młodych panien. To był dom publiczny. Ale za późno zdała sobie z tego sprawę. Sprzedano ją jakiemuś przerażającemu człowiekowi nazwiskiem Smith.

Komnata Rozkoszy tonęła w mroku, oświetlona jedną tylko świecą. Płomień migotał i lśnił na powierzchni kremowej satyny, której fałdy spływały z osłoniętego baldachimem łoża. W nikłym blasku płatki czerwonych róż rozsypanych na białej kołdrze przypominały niewielkie plamy krwi.

Adelaide kuliła się w ciemnym wnętrzu szafy. Strach wyostrzył jej zmysły. Przez szparę w drzwiach widziała tylko wąski fragment pokoju.

Smith wszedł do środka. Ledwo rzucił okiem na bogato zasłane łoże. Natychmiast za sobą zamknął i zaryglował drzwi, po czym położył na stole kapelusz i czarną torbę podróżną. Zupełnie jak lekarz wezwany do pacjenta.

Chociaż serce waliło jej ze strachu, Adelaide zwróciła uwagę na torbę. Miała w sobie coś, co nie dawało jej spokoju: światło snu wręcz z niej wyciekało. Nie wierzyła własnym zmysłom. Poprzez czarną skórę wypływały potężne wiry złowrogiej energii. Wydawało jej się, że przyzywają ją na tysiąc sposobów. Ale to przecież niemożliwe.

Nie miała jednak czasu zastanawiać się nad tym, znajdowała się bowiem w rozpaczliwej sytuacji. Jej plan był oparty na założeniu, że będzie miała kontakt z jednym ze zwykłych typowych klientów pani Rosser, podchmielonym i rozochoconym dżentelmenem, niemającym szczególnych nadnaturalnych zdolności. Przez ostatnie dwa dni zdołała zauważyć, że pożądanie nadawało myślom przeciętnego mężczyzny kierunek, który — przynajmniej na pewien czas — przyćmiewał zdrowy rozsądek i bystrość. Tej nocy miała zamiar wykorzystać to spostrzeżenie i uciec.

Jednakże Smith nie należał do typowych klientów domu uciech. Z przerażeniem patrzyła na jego ślady buzujące energią światła snu. Podobne rozgrzane piętna widać było na torbie w miejscach, gdzie jej dotykał.

Plamy światła snu można było znaleźć na każdym przedmiocie, którego dotykał jakiś człowiek. Charakterystyczne promieniowanie bez trudu przenikało przez rękawiczki i podeszwy butów, a ona umiała dostrzec resztki tej energii.

Zazwyczaj znaki bywały blade i rozmyte. Ale zdarzały się wyjątki. Ludzie owładnięci silnymi emocjami lub podnieceniem pozostawiali ślady bardzo czytelne. Podobnie osoby obdarzone zdolnościami parapsychicznymi. Pan Smith pasował do obydwu kategorii. Był podniecony i miał potężny talent. Bardzo niebezpieczne połączenie.

Jeszcze bardziej niepokojący był fakt, że zauważyła jakieś wynaturzenie w kształcie jego psychicznych tropów. Unoszące się wokół nich lśniące, oleiste smugi nosiły subtelne znamiona negatywnej energii.

Smith zwrócił się w stronę szafy. Mdłe światło płomienia prześliznęło się po czarnej jedwabnej masce zakrywającej górną część jego twarzy. To, co zamierzał robić, musiało być tak nikczemne, że nie chciał, by go tu rozpoznano.

Poruszał się jak człowiek w sile wieku. Był wysoki i szczupły. Ubrania, które miał na sobie, wyglądały na kosztowne, a on sam emanował arogancją właściwą ludziom majętnym i wysoko postawionym.

Zdjął skórzane rękawiczki i rozpiął metalowe klamry torby z gorączkowym pośpiechem, który u kogoś innego można byłoby wziąć za podniecenie. Adelaide nie miała jeszcze doświadczenia w tej dziedzinie. Pani Rosser oświadczyła jej, że Smith będzie jej pierwszym klientem. Ale przez ostatnie dwa dni obserwowała ślady pozostawione na schodach przez dżentelmenów, którzy prowadzili inne dziewczyny do sypialni. Wiedziała, jakim blaskiem płonie pożądanie mężczyzny.

Co innego dostrzegała w dziwnie rozjarzonych śladach Smitha. Owszem, pulsowała w nim mroczna żądza, ale nie była to żądza ciała. Niezwykłe promieniowanie ultraświatła wskazywało na to, że tej nocy pożera go całkiem inna namiętność. Adelaide przeraziła siła tej energii.

Wstrzymała oddech, kiedy otworzył torbę i sięgnął do jej wnętrza. Nie wiedziała, czego ma się spodziewać. Niektóre dziewczęta szeptały po kątach o klientach, którzy mieli osobliwe, perwersyjne zachcianki. Ale Smith nie wyciągnął z torby łańcucha, kajdanek ani pejcza, lecz dziwny przedmiot w kształcie wazonu, wykonany z metalu, który w świetle świecy połyskiwał złotem. Miał około osiemnastu cali wysokości, ciężką podstawę i kielich rozszerzający się ku górze, ozdobiony wokół krawędzi rzędem bezbarwnych kryształów. W jego wnętrzu szalała burza światła snu jak gdyby uchwyconego w stanie dziwnego zawieszenia. Jakaś maszyna, pomyślała zdumiona. Urządzenie do wytwarzania światła snu.

I chociaż była przekonana, że podobne urządzenie parapsychiczne nie ma prawa istnieć, w jej myślach odezwało się wspomnienie opowieści ojca, echo starej legendy. Nie mogła sobie przypomnieć szczegółów, ale wiedziała, że chodzi o jakąś lampę i klątwę.

Smith postawił ten przedmiot na stole, tuż obok świecy. Szybkim krokiem podszedł do łóżka.

— Bierzmy się do roboty — rzucił niecierpliwie, głosem ochrypłym z emocji.

Szarpnął satynowy baldachim. Przez kilka sekund wyraźnie oszołomiony wpatrywał się w nietkniętą pościel. W następnej chwili zamarł z wściekłości. Zmiął w ręku lśniącą tkaninę i obrócił się wokół własnej osi, lustrując cienie w kątach pokoju.

— Gdzie jesteś, głupia dziewucho? Nie wiem, co ci nagadała Rosser, ale ja nie jestem zwykłym klientem. Nie mam w zwyczaju pokładać się z dziwkami, a na pewno nie przyszedłem bawić się w jakieś gierki.

Mówił głosem cichym i lodowato zimnym. Adelaide czuła, jak słowa spływają dreszczem po jej plecach. Jednocześnie wydało jej się, że temperatura w pokoju spadła o kilka stopni. Zaczęła się trząść, nie tylko ze strachu, ale też z przejmującego zimna.

On najpierw sprawdzi pod łóżkiem.

W chwili gdy to pomyślała, Smith wziął ze stołu świecę i przykucnął, zaglądając w cień pod wielkim łożem.

Wiedziała, że otworzy szafę, gdy tylko się przekona, że nie ma jej pod łóżkiem. W pomieszczeniu nie było żadnego innego mebla, w którym mogłaby się schować.

— Jasna cholera. — Smith podniósł się tak gwałtownie, że świeca w jego ręku zamigotała i omal nie zgasła. — Wychodź, głupia dziewucho. Obiecuję, że załatwię to szybko. Nie mam ochoty przeciągać sprawy. — Zastygł w bezruchu, kiedy dojrzał szafę. — Spodziewałaś się, że cię nie znajdę? Bezmyślna istota.

Adelaide przestała oddychać. Nie miała dokąd uciec.

Nagle drzwi od szafy otworzyły się i ciemność rozjaśnił blask świecy. Oczy Smitha lśniły w szparach jego maski.

— Głupia mała dziwka.

Chwycił ją za ramię, zamierzając wywlec z szafy. Talent, który odkryła w sobie przed rokiem, gorzał dzikim płomieniem, mocniej niż kiedykolwiek. Skutek był do przewidzenia. Zareagowała na dotyk tak, jakby trafił ją niewidzialny piorun. Wstrząs był tak wielki, że nie była w stanie nawet krzyknąć.

Starała się pospiesznie stłumić swój talent. Nie znosiła, by jej dotykano, kiedy jej zmysły osiągały stan wzmożonej wrażliwości.

Wrażenie ocierania się o cienie i resztki snów innych ludzi było odpychająco intymne i niepokojące, jak koszmar na jawie.

Zanim zdołała odzyskać dech, usłyszała zgrzyt klucza w zamku. Drzwi sypialni otworzyły się z trzaskiem. W wejściu zamajaczyła postać pani Rosser. Koścista sylwetka odcinała się czarnym cieniem na tle gazowych lamp oświetlających korytarz za jej plecami. W tej chwili w pełni zasługiwała na przydomek, jakim obdarzyły ją pracownice burdelu: „Sęp”.

— Obawiam się, proszę pana, że nastąpiła zmiana planów — powiedziała Rosser. Głos miała twardy i bezlitosny, tak jak charakter. — Musi pan natychmiast opuścić to miejsce.

— Co pani wygaduje, do diabła? — zdenerwował się Smith. Mocniej zacisnął palce na ramieniu Adelaide. — Zapłaciłem Quintonowi bajońską sumę za tę dziewczynę.

— Właśnie dostałam wiadomość, że lokal ma nowego właściciela — odparła Rosser. — Mój poprzedni chlebodawca przeniósł się na tamten świat. Zawał serca. Ktoś inny przejął jego interesy. Ale nie ma powodów do obaw. Otrzyma pan zwrot pieniędzy.

— Nie chcę pieniędzy — warknął Smith. — Chcę dziewczyny.

— Jest tu ich na pęczki. Nawet teraz mam na dole dwie młodsze i ładniejsze od niej. Ta ma już co najmniej piętnaście lat. Wątpię, żeby pan był jej pierwszym.

— Myśli pani, że obchodzi mnie, czy jest dziewicą?

Rosser była najwyraźniej zaskoczona.

— Przecież za to pan zapłacił.

— Durna baba. Ona ma w sobie coś znacznie ważniejszego. Ubiłem z pani chlebodawcą interes i zamierzam doprowadzić go do końca.

— Już panu mówiłam, że właściciel lokalu zszedł z tego świata. Mamy teraz nowego.

— Nie interesują mnie przepychanki w światku przestępczym. Ta dziewczyna należy do mnie i zabiorę ją stąd, o ile eksperyment się powiedzie.

— Jaki znów eksperyment? — oburzyła się pani Rosser. — Nic mi na ten temat nie wiadomo. To jest dom publiczny, a nie laboratorium. Tak czy inaczej, nie ma pan prawa do dziewczyny i tyle.

— Wygląda na to, że będziemy musieli przeprowadzić próbę gdzie indziej. — Smith zwrócił się do Adelaide: — Ruszaj się.

Jednym szarpnięciem wywlókł ją z szafy. Zatoczyła się i upadła na podłogę.

— Wstawaj. — Trzymając Adelaide za ramię, starał się ją dźwignąć. — Wychodzimy stąd natychmiast. Ale nie ma obawy. Jeśli się okaże, że mi się nie przydasz, to pozwolę ci wrócić do tego przybytku.

— Nigdzie jej pan nie zabierze. — Rosser sięgnęła po sznur od dzwonka wiszący tuż przy drzwiach. — Zaraz wezwę strażników.

— Nic z tych rzeczy — powiedział Smith. — Dosyć tych bzdur.

Z kieszeni płaszcza wyjął kryształ wielkości pięści, jarzący się krwistą czerwienią. Temperatura spadła o kolejne parę stopni. Adelaide poczuła, że w pomieszczeniu rozchodzi się niewidoczna lodowata energia.

Pani Rosser otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Uniosła w górę ręce jak wielki ptak, który chce wzlecieć. Głowę odchyliła do tyłu. Przeszył ją gwałtowny spazm. Po czym znieruchomiała i upadła przy drzwiach.

Adelaide zaniemówiła, wstrząśnięta. Sęp nie żył.

— No i dobrze — odezwał się Smith. — Nikt jej nie będzie żałował.

Ma rację, pomyślała Adelaide. Bóg jeden wiedział, że nie darzyła burdelmamy sympatią, ale przeraził ją widok tak gwałtownej śmierci.

Dopiero teraz z opóźnieniem docierało do niej, co tak naprawdę się wydarzyło. Smith użył swojego talentu w połączeniu z kryształem, żeby dokonać morderstwa. Nie zdawała sobie sprawy, że coś takiego w ogóle jest możliwe.

— Co pan jej zrobił? — wyszeptała.

— To samo, co zrobię tobie, jeśli nie będziesz posłuszna. — Rubinowy kryształ zmatowiał. — To cholerstwo zawsze tak krótko działa — mruknął pod nosem, chowając kamień do kieszeni. — Ruszaj się. Nie mamy chwili do stracenia. Musimy wyjść stąd natychmiast.

Pociągnął ją w stronę stołu, gdzie zostawił lampę. Wyczuwała przepełniającą go euforię. Właśnie zamordował kobietę i był z siebie zadowolony; nawet więcej — był zachwycony tym, co się stało.

Ale wyczuła coś jeszcze. Użycie kryształu kosztowało Smitha wiele energii. Nadnaturalne moce, jak każdy inny aspekt ludzkiego ciała i umysłu, wyczerpują się, gdy ktoś nadmiernie je wykorzystuje. Smith na pewno niebawem odzyska pełną moc, ale prawdopodobnie teraz był przynajmniej trochę osłabiony.

— Nigdzie z panem nie idę — odparła.

Nie zadał sobie trudu, żeby jej odpowiedzieć. Natychmiast poczuła straszliwy chłód zalewający ją parzącymi falami.

Wciągnęła ze świstem powietrze, zgięła się wpół i osunęła na kolana pod naporem lodowatej agonii. Widać nie wyczerpał całej swojej energii.

— Teraz wiesz, co spotkało Rosser — mówił Smith. — Ale w jej przypadku użyłem więcej mocy. Ten parapsychiczny mróz zabija wszystkie zmysły i w końcu zatrzymuje pracę serca. Jeśli nie będziesz posłuszna, potraktuję cię tak jak ją.

Ból ustał równie nagle, jak się pojawił, pozostawiając ją bez tchu i oszołomioną. Teraz już na pewno Smith zużył resztki swojej siły. Musi działać szybko. Na szczęście cały czas trzymał ją za ramię. Potrzebowała fizycznego kontaktu, żeby przestroić cudzą energię snu.

Znowu uruchomiła talent, zagryzając zęby, kiedy pojawiły się nieznośne doznania, i ukierunkowała go w całości na Smitha. W ciągu ostatniego roku kilka razy zdarzało jej się dostrajać długość fal światła snu u ludzi, których dręczyły koszmary, ale jeszcze nigdy nie próbowała dokonać tego, co teraz.

Przez chwilę Smith nie zdawał sobie sprawy, że jest atakowany. Wpatrywał się w nią z otwartymi ze zdumienia ustami. Ale zaraz rozgorzała w nim furia.

— Co robisz? — zapytał władczym tonem. — Zapłacisz mi za to, dziwko. Miałaś czelność mi się sprzeciwić, więc zamarzniesz żywcem w swoim prywatnym piekle. Przestań.

Podniósł rękę, by ją uderzyć, ale było już za późno: właśnie zapadał w głęboki sen. Zaczął się osuwać na ziemię. W ostatnim momencie próbował się chwycić stołu. Machnięciem ręki strącił świecę na podłogę.

Potoczyła się po drewnianych deskach w stronę łóżka. Lekki podmuch sprawił, że brzeg baldachimu zajął się od płomienia.

Adelaide rzuciła się do szafy, gdzie schowała buty i pelerynę, przygotowane przed ucieczką. Zanim się ubrała, płomienie objęły zwisającą pościel i zaczęły lizać białą kapę na łóżku. Dym wydostawał się na korytarz. Zaraz ktoś zacznie wołać na alarm.

Nasunęła głęboko na twarz kaptur peleryny i podeszła do drzwi, ale coś kazało jej się zatrzymać. Odwróciła się niechętnie i spojrzała na lampę. W tym momencie poczuła, że musi zabrać ze sobą ten dziwny przedmiot. To idiotyczny pomysł, bo ciężar będzie spowalniał ucieczkę. Ale nie mogła go tu zostawić.

Wepchnęła tę rzecz z powrotem do torby, zapięła klamry i znowu ruszyła do drzwi. Zatrzymała się przy nieruchomej postaci Smitha na sekundę, żeby przeszukać jego kieszenie. W jednej znalazła pieniądze. W drugiej ów pociemniały, krwistoczerwony kryształ. Zabrała pieniądze, ale kiedy dotknęła kryształu, przeniknął ją nieprzyjemny dreszcz. Wierna swojej intuicji, zostawiła go na miejscu.

Zbliżyła się do drzwi i przekroczywszy martwe ciało Rosser, wyszła na korytarz.

Za jej plecami białe satynowe łoże ogarnęły trzaskające płomienie. W głębi korytarza ktoś krzyczał. Mężczyźni i kobiety w niekompletnych strojach wybiegali z sąsiednich pokojów, szukając najbliższego wyjścia. Nikt nie zwrócił uwagi na Adelaide, kiedy wmieszała się w ogarnięty paniką tłum na schodach.

Kilka minut później była na zewnątrz. Ściskając torbę, uciekała w mrok nocy.

1

Trzynaście lat później

Mamy ją. — Griffin Winters zakreślił krąg wokół Avery Street i odłożył pióro do mosiężnego kałamarza. Oparty dłońmi o stół śledził wzrokiem rozłożoną na blacie mapę Londynu. Czuł satysfakcję. Polowanie skończone. Ta kobieta jeszcze nie ma o tym pojęcia, ale już należy do niego. — Wiem, jaki będzie jej następny cel.

— Skąd możesz wiedzieć, gdzie teraz uderzy? — zapytał Delbert Voyle. Wyjął z kieszeni okulary.

Delbert, potężnie zbudowany mężczyzna po czterdziestce, stosunkowo niedawno uznał, że potrzebuje okularów, które w niezwykły sposób zmieniały jego wygląd. Bez nich wyglądał dokładnie na takiego, jakim był: twardy człowiek ulicy, zahartowany przez życie podwładny szefa gangu. Ale wystarczyło, by umieścił na bulwiastym nosie złocone oprawki, a natychmiast stawał się podobny do postawnego uczonego, który najlepiej czułby się w bibliotece albo za ladą księgarni.

— Odgadłem jej system dziś rano, kiedy przeczytałem w gazecie doniesienie o nocnym napadzie na Avery Street — wyjaśnił Griffin. — Wszystko stało się oczywiste.

Delbert pochylił się nad biurkiem, by lepiej się przyjrzeć położeniu domów publicznych. Znał każdy zaułek zarówno w porządnych, jak i w podejrzanych dzielnicach. Nie potrzebował, żeby mu objaśniać mapę. Sam mógłby ją narysować.

Niezwykła orientacja w terenie i fotograficzna niemal pamięć każdego miejsca, w którym się kiedykolwiek znalazł, była, zdaniem Griffina, prawdopodobnie nieodkrytym talentem. Delbert sarkał na tę teorię, choć talent Griffina przyjmował bez zastrzeżeń, podobnie zresztą jak Leggett i Jed. Winters wiedział, że dla swoich ludzi jest po prostu „szefem” i jako taki musiał się wyróżniać.

Delbert, Jed i Leggett należeli do pierwszych członków jego szajki młodocianych złodziei, których Griffin zwerbował dla swojego gangu przed dwudziestu laty. Jednak wszyscy dawno porzucili życie na ulicy. Teraz trzej podwładni byli stróżami i pracownikami jego siedziby.

Delbert nadzorował kuchnię. Jed zajmował się ogrodem i psami, miał też funkcję stangreta. Leggett przyjął na siebie rolę, którą w normalnym domu pełniłby kamerdyner. Dwa razy w tygodniu przychodziła praczka, w ciągu dnia zatrudniano też dochodzącą służbę, ale wszyscy byli ściśle kontrolowani. Nikt z postronnych nie zostawał na noc. Griffin nie obawiał się, że któryś ze służących może podwędzić rodowe srebra. Domostwo kryło wiele sekretów i jego największą obsesją było ich strzeżenie. Tylko wielka ostrożność pozwoliła mu zostać jednym z władców londyńskiego podziemia.

Chociaż Delbert, Jed i Leggett zajmowali się domem, nie na tym polegała ich odpowiedzialność. W rzeczywistości byli bezpośrednimi podwładnymi Griffina. Każdy z nich nadzorował konkretny fragment zbudowanego przez Griffina imperium.

Założony od laty gang pospolitych złodziejaszków rozrósł się i przekształcił w świetnie zorganizowany interes o licznych aktywach i pasywach. Jego macki sięgały daleko zarówno w głąb ciemnych zakamarków Londynu, jak i najbardziej szanowanych dzielnic. Ostatnio Griffin odkrył w sobie żyłkę inwestora. Obecnie posiadał udziały w bankach, żegludze i kolei, a za tym szła jeszcze większa władza.

Żaden z sąsiadów na St. Clare Street nie przypuszczał, że wielkie domostwo, wzniesione na ruinach dawnego opactwa, należy do jednej z najbardziej znanych postaci przestępczego świata. Mieszkańcy sąsiednich rezydencji uważali właściciela kamiennej budowli stojącej na końcu ulicy za bogatego, ekscentrycznego odludka.

— Nadal jesteś przekonany, że te napady organizuje kobieta? — Delbert zmarszczył czoło, pochylając się nad mapą.

— Nie mam cienia wątpliwości — odparł Griffin.

Delbert zdjął okulary i ostrożnie wsunął je do kieszeni.

— Więc powiem tylko, że pnie się w górę. Burdele na Peacock Lane i Avery Street są znacznie bardziej eleganckie niż te pierwsze trzy, które złupiła. Jak myślisz, czy ona wie, że właścicielem tych dwóch ostatnich jest Luttrell?

— Założyłbym się o mój dom. Jestem pewien, że od początku miała oko właśnie na Luttrella. Trzy pierwsze napady na małe, niezależne burdeliki to była tylko przygrywka, nabierała wprawy. Jak każdy dobry strateg, uczyła się na błędach i doskonaliła taktykę. Teraz zajmie się wyłącznie domami Luttrella. To ambitna jednostka.

— Społecznica. Za grosz zdrowego rozsądku. — Delbert cmoknął z niezadowoleniem. — Pewnie nawet nie wie, z jakim gadem walczy.

— Wie. I właśnie dlatego się do niego zabrała. Tacy ideowi reformatorzy roją sobie, że w jakiś sposób będzie ich chronić słuszność sprawy. Ta napadająca na burdele dama nawet nie pomyśli, że Luttrell bez chwili wahania poderżnąłby jej gardło.

— Wygląda na to, że napada tylko na domy publiczne — zauważył Delbert.

— To było oczywiste od pierwszego doniesienia w gazecie.

Delbert wzruszył ramionami.

— W takim razie nie mamy się czym przejmować, bo żadnych nie prowadzimy. Gdyby zaczęła rabować kasyna albo knajpy, można by się zacząć martwić, ale na razie tylko Luttrell ma z nią problem.

— Niestety — stwierdził Griffin. — Jeśli nie da sobie spokoju z tym przyjemnym hobby, długo nie pożyje.

Delbert rzucił mu pytające spojrzenie.

Koniec wersji demonstracyjnej