Spis treści:

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1

Korekta

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Scott Lowden/Corbis

Tytuł oryginału

Vanished

Copyright © 1993 by Danielle Steel

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4544-7

Warszawa 2011. Wydanie VI

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Nickowi

W podziękowaniu za cierpliwość wobec matki,

która nie odstępuje cię na krok, za lata cierpień,

kiedy nie mogłeś robić tego, czego pragnąłeś.

Za to, kim jesteś i kim zostaniesz.

Za to, że jesteś wspaniałym człowiekiem,

dobrym przyjacielem, a nawet — być może —

wielkim pisarzem!

Kochająca mama

Johnowi

Najlepszemu tacie, najlepszemu przyjacielowi,

największej mojej miłości, najsłodszemu człowiekowi

i najbardziej niezwykłemu darowi,

jaki otrzymałam w moim życiu.

Jakże wszyscy jesteśmy szczęśliwi, że jesteś z nami!

Zawsze będę cię kochać

Olivia

Rozdział 1

Charles Delauney, powłócząc lekko nogą, wchodził powoli po schodach katedry Świętego Patryka. Za kołnierzem poczuł powiew lodowatego wiatru. Zostały dwa tygodnie do świąt Bożego Narodzenia, a on zapomniał już, jak zimno było w Nowym Jorku w grudniu. Lata całe tu nie był... lata całe nie widział swego ojca.

Ojciec miał teraz osiemdziesiąt siedem lat, a matka zmarła, kiedy Charles miał trzynaście. Pamiętał tylko, że była bardzo piękną i łagodną kobietą. Jego ojciec leżał teraz zgrzybiały, chory i niedołężny. Adwokaci nalegali, żeby Charles przyjechał do domu przynajmniej na kilka miesięcy i spróbował uporządkować sprawy rodzinne. Nie miał rodzeństwa i wszystkie sprawy Delauneyów spoczywały na jego barkach: zarządzanie gruntami rozsianymi po całym kraju, ogromna posiadłość w pobliżu Newburgh, dom w Nowym Jorku, węgiel, ropa, stal i kilka wielkich nieruchomości w samym centrum Manhattanu. Do zdobycia majątku nie przyczynił się ani Charles, ani nawet jego ojciec, tylko dziadkowie. Charles nigdy się jednak tym nie interesował.

Twarz miał młodą, ale pokrytą zmarszczkami, zniszczoną bólem i walką. Spędził prawie dwa lata w Hiszpanii, walcząc za sprawę, którą głęboko się przejmował, choć nie była jego własną. To była jedna z niewielu rzeczy, o które naprawdę dbał... coś, do czego szczerze się zapalił. Prawie dwa lata temu, w lutym 1937 roku, przyłączył się do Brygady Lincolna, żeby walczyć z faszystami, i od tego czasu przebywał w Hiszpanii, biorąc udział w wojnie. W sierpniu został ranny podczas bitwy nad Ebro, niedaleko miasta Gandesa. Nie po raz pierwszy zresztą. Gdy miał piętnaście lat, w ostatnim roku I wojny światowej, uciekł z domu i wstąpił do wojska; został wtedy ranny w nogę w Saint-Mihiel. Jego ojciec wściekł się wówczas na niego.

Ale teraz ojciec nic nie mógł zrobić. Żył w całkowitej niewiedzy o świecie, o wojnie w Hiszpanii, nie poznawał nawet syna. Charles, patrząc na śpiącego w ogromnym łóżku ojca, pomyślał, że może to i lepiej. Kłóciliby się tylko i walczyli ze sobą. Stary znienawidziłby syna za to, kim został, za jego przekonania polityczne i społeczne, za nienawiść do faszystów. Nigdy nie pochwalał tego, że Charles mieszkał za granicą. Starszy Delauney późno został ojcem i nie mógł pogodzić się z tym, że Charles chce żyć z dala od domu, w tym europejskim piekle.

Charles, w 1921 roku, jako osiemnastoletni chłopiec, ponownie pojechał do Europy. Mieszkał tam od siedemnastu lat, wykonując czasami dla przyjaciół jakieś drobne prace; w początkowym okresie sprzedawał swoje nowelki. Ostatnio jednak żył przede wszystkim z bardzo pokaźnego konta bankowego. Jego ogromne dochody zawsze go irytowały. „Żaden normalny człowiek nie potrzebuje tylu pieniędzy, żeby żyć” — zwierzył się kiedyś przyjacielowi. Przez całe lata większość tych pieniędzy oddawał na cele charytatywne, a największą przyjemność czerpał z nędznych groszy, które otrzymywał za swoje opowiadania.

Studiował w Oksfordzie, potem na Sorbonie w Paryżu i w końcu pojechał do Florencji. W tamtych czasach nie grzeszył rozsądkiem. Pił tyle dobrego bordeaux, ile mógł, czasami absynt, i wesoło bawił się w towarzystwie fascynujących kobiet. Po trzech szalonych latach w Europie, mając dwadzieścia jeden lat, uważał się za człowieka światowego. Spotykał ludzi, o których inni tylko czytali, robił rzeczy, o których niewielu mogło marzyć, poznał kobiety, do których inni tylko wzdychali. A potem... potem pojawiła się Marielle... ale to była już inna historia. Usiłował o tym zapomnieć, wspomnienie Marielle było jednak wciąż żywe i zbyt bolesne.

Czasami nocą błąkała się w jego snach, zwłaszcza gdy był w niebezpieczeństwie albo gdy przestraszony spał gdzieś w okopach, a kule świstały nad jego głową... i wtedy myśl o niej pojawiała się... obraz jej twarzy... niezapomnianych oczu... i niezgłębionego smutku, który ją przepełniał, kiedy widzieli się ostatni raz. Nie spotkał jej od tego czasu, a było to prawie siedem lat temu. Przez siedem lat nie widział jej, nie dotykał... nie trzymał w ramionach... nie wiedział nawet, gdzie jest. Powtarzał sobie, że to już nie ma znaczenia. Kiedyś, gdy był ranny i przekonany, że umrze, pozwolił sobie na wspomnienia. Lekarze znaleźli go nieprzytomnego w kałuży krwi; po obudzeniu mógłby przysiąc, że widział ją, jak stała tuż za nimi.

Kiedy spotkali się w Paryżu, miała zaledwie osiemnaście lat. Była tak świeża i urocza, jakby dopiero co zeszła z obrazu doskonałego mistrza. Charles miał wtedy dwadzieścia trzy lata.

Ujrzał ją pewnego dnia, siedząc w kawiarni z przyjacielem, i od razu uległ jej urokowi. Natychmiast go oczarowała. Spojrzała na niego z figlarnym wyrazem twarzy, a potem uciekła do swojego hotelu, zobaczył ją jednak znowu na obiedzie u ambasadora. Zostali sobie formalnie przedstawieni, co odbyło się w atmosferze nieco sztywnej, którą mąciły jedynie ciągle roześmiane oczy Marielle przeszywające Charlesa na wylot.

Jej rodzice nie byli, niestety, nim oczarowani. Ojciec, poważny człowiek, dużo starszy od swojej żony, znał reputację Charlesa. Był rówieśnikiem jego ojca i Charles przypuszczał, że mogli się znać. Jej matka, pół-Francuzka, przesadnie przestrzegała form towarzyskich i wydawała się Charlesowi wyjątkowo ponura. Trzymali Marielle pod niezwykle ostrą kuratelą, żądając, by w każdej chwili była do ich dyspozycji. Nie mieli pojęcia, jaka to z niej flirciara ani też jak potrafiła się wygłupiać. Ale istniało również jej poważne oblicze. Charles stwierdził, że mógł rozmawiać z nią godzinami.

Rozbawiło ją, gdy zauważyła go w ambasadzie. Pamiętała go z kawiarni, chociaż przyznała mu się do tego dopiero dużo później, kiedy dopytywał się o to. Byli sobą nawzajem zafascynowani. Charles wydawał się Marielle niezwykle intrygującym młodym mężczyzną, niepodobnym do tych, których znała. Chciała wiedzieć o nim wszystko: skąd pochodzi, dlaczego jest tutaj, jak to się stało, że mówi tak dobrze po francusku. Jego ambicja i możliwości jako pisarza zrobiły na niej ogromne wrażenie. Nieśmiało wyznała mu, że trochę maluje. Później, kiedy już się lepiej poznali, pokazała mu kilka zdumiewająco dobrych rysunków. Ale tej pierwszej nocy to nie literatura ani sztuka przyciągnęła ich do siebie. To było coś w ich wnętrzu, co nieodwołalnie zbliżyło ich do siebie. Jej rodzice również to zauważyli. Matka, widząc ich rozmawiających razem przez moment, próbowała odciągnąć Marielle i przedstawić ją kilku innym młodym ludziom, którzy zostali zaproszeni na przyjęcie. Ale Charles chodził wszędzie za dziewczyną, jak duch, który nie może znieść z nią rozłąki.

Następnego popołudnia spotkali się w Deux Magots, a potem, jak dwoje rozbawionych dzieciaków, poszli na długi spacer wzdłuż Sekwany.

Marielle powiedziała mu wszystko o sobie, o swoim życiu, marzeniach, o tym, że chciałaby zostać kiedyś artystką i poślubić kogoś, kogo pokocha, i mieć z nim dziewięcioro lub dziesięcioro dzieci. Wizja ta nie wydawała się Charlesowi zabawna, ale był tak nią zafascynowany, że specjalnie się nie przejął. Coś ulotnego, delikatnego i cudownego było w tej dziewczynie, a jednocześnie cechowały ją jakaś siła, sprężystość i żywotność. Wydawało mu się, że to koronka, którą ktoś delikatnie położył na znakomicie wyrzeźbionym białym marmurze. Nawet jej skóra była przeświecająca jak alabastrowe posągi, które widział we Florencji, kiedy po raz pierwszy przyjechał ze Stanów. Gdy słuchała jego marzeń o pisaniu, jej oczy lśniły jak ciemnoniebieskie szafiry. Charles miał nadzieję, że pewnego dnia opublikuje zbiór swoich nowel. Był przekonany, że Marielle rozumie wszystko i przejmuje się bardzo sprawami, które miały tak ogromne dla niego znaczenie.

Rodzice zabrali ją do Deauville. Charles pojechał tam za nią, a potem do Rzymu... Pompei... na Capri... do Londynu i w końcu z powrotem do Paryża. Dokądkolwiek jechała, on, mając tam przyjaciół i wsparcie, bez kłopotu się zjawiał. I tak często, jak to było możliwe, spacerował z nią albo towarzyszył jej na balach i spędzał wyjątkowo nudne wieczory z jej rodzicami. Ale Marielle była dla niego jak narkotyk; wiedział, że gdziekolwiek się znajdzie, dokądkolwiek pojedzie, zawsze będzie jej pragnął. Nawet absynt nigdy nie był tak fascynujący jak ta dziewczyna. A kiedy ona spoglądała na niego, jej oczy wyrażały tę samą nieokiełznaną namiętność co jego.

Rodzice Marielle mieli wprawdzie pewne obawy co do Charlesa, ale znali przecież jego rodzinę. Poza tym był dobrze wychowany, inteligentny, a trudno było pominąć fakt, że kiedyś miał odziedziczyć ogromną fortunę. Wiedzieli dobrze, że pieniądze nic nie znaczyły dla Marielle i że nigdy się nad nimi nie zastanawiała.

Myślała tylko o Charlesie, zachwycając się jego siłą, namiętnością, jaką płonął po każdym ich pocałunku, o wyrzeźbionych, jak antyczna grecka moneta, pięknych rysach jego twarzy, o delikatności jego rąk, kiedy dotykał jej ciała.

Charles na samym początku ich znajomości wyjaśnił, że nie ma zamiaru wracać kiedykolwiek do Stanów, bo on i jego ojciec nie żyli w zgodzie od czasu, kiedy wyruszył na wojnę, mając piętnaście lat. Powrót po wojnie do Nowego Jorku był dla niego koszmarem — miał wrażenie, że to miasto jest dla niego za małe, za nudne, za bardzo go przytłacza. Zbyt wiele oczekiwano od niego. Były tam sprawy, którymi nie miał zamiaru się zajmować: zobowiązania towarzyskie, obowiązki rodzinne, nauka o inwestycjach, dzierżawach i kredytach, posiadłości, które kupował i sprzedawał jego ojciec, a które pewnego dnia Charles miał odziedziczyć. Życie to coś więcej, tłumaczył Marielle, gładząc delikatnymi palcami jej długie, opadające na ramiona, jedwabiste włosy w kolorze cynamonu. Była wysoką dziewczyną, ale w porównaniu z Charlesem wydawała się mała. Przy nim czuła się delikatna, krucha i cudownie bezpieczna.

Kiedy się poznali, Charles mieszkał w Paryżu od pięciu lat. Uwielbiał to miasto. Tutaj było jego życie, przyjaciele, praca, dusza, inspiracja.

Ale we wrześniu Marielle miała popłynąć statkiem „Paryż” do domu, wrócić do spokojnego życia, jakie czekało na nią w Stanach Zjednoczonych, do mężczyzn, których mogła tam poznać, do dziewcząt, które były jej przyjaciółkami, i małego, ale eleganckiego domu zbudowanego z piaskowca przy East 62, który w żaden sposób nie mógł się równać z domem Delauneyów. Był jednak całkiem duży... całkiem duży... i bardzo nudny, dlatego też nie dorównywał nawet mieszkaniu Charlesa przy rue du Bac, na poddaszu, które wynajmował od zubożałej damy, właścicielki całego „hotel particulier” znajdującego się poniżej.

Charles zabrał kiedyś Marielle do swojego mieszkania. Nie doszło jednak do niczego między nimi, bo w ostatnim momencie Charles oprzytomniał i opuścił pośpiesznie pokój na chwilę, żeby się uspokoić.

Wrócił z poważną miną i kiedy Marielle poprawiała sukienkę i starała się opanować, usiadł obok niej na łóżku.

— Przepraszam...

Jego ciemne włosy i gorejące zielone oczy sprawiały, że wyglądał trochę demonicznie, a na jego twarzy malowała się udręka. Marielle nie znała nikogo tak niezwykłego jak Charles ani nie robiła rzeczy, które nagle chciałaby z nim robić. Wiedziała, że traci dla niego głowę, ale nie mogła na to nic poradzić.

— Marielle... — powiedział bardzo cicho.

Miękkie, rudobrązowe włosy zasłoniły pół twarzy dziewczyny.

— Nie mogę tego zrobić... przyprawiasz mnie o szaleństwo — wyszeptał cicho.

Ale kochał się z nią i Marielle była zachwycona. Żadne z nich nigdy nie czuło czegoś podobnego.

Kiedy potem nachylił się nad nią i pocałował, uśmiechnęła się. Robiła wrażenie osoby bardzo doświadczonej i mądrej.

Gdy Charles był blisko niej, czuł się jak pijany. Jedyną rzeczą, jakiej był pewien, to to, że nie chciał jej stracić. Ani teraz, ani nigdy. Nie chciał wracać dla Marielle do Nowego Jorku, błagać o jej rękę, pertraktować z jej ojcem. Nie chciał czekać. Pragnął jej teraz. W tym pokoju, w tym domu. W Paryżu. Chciał, żeby zawsze z nim była.

— Marielle?

Charles popatrzył na nią bardzo spokojnie i oczy dziewczyny pociemniały.

— Tak? — wyszeptała.

Była taka młoda i tak bardzo w nim zakochana. Znał ją wystarczająco dobrze, żeby wyczuć, jak silny miała charakter.

— Wyjdziesz za mnie za mąż?

Słyszał, jak głośno oddycha. Po chwili zaśmiała się.

— Mówisz poważnie?

— Tak... o Boże... wyjdziesz?

Ogarnął go lęk. Co będzie, jeśli powie „nie”? Wydawało się, że całe jego życie zależy od decyzji Marielle. Co będzie, jeśli nie poślubi go, jeśli mimo wszystko będzie chciała wrócić z rodzicami do domu, jeśli była to dla niej tylko gra? Ale, spojrzawszy w jej oczy, wiedział, że obawy były niemądre.

— Kiedy? — zachichotała ze zdenerwowania.

— Teraz.

Nie żartował.

— Nie mówisz poważnie.

— Jak najbardziej.

Wstał i zaczął przemierzać pokój jak piękny, młody lew, przesuwając ręką po włosach, planując coś sobie i obserwując Marielle.

— Mówię bardzo poważnie, Marielle.

Stanął w miejscu i spojrzał na nią, spięty i podekscytowany.

— Wciąż nie odpowiedziałaś na moje pytanie.

Zbliżył się szybko do niej i chwycił mocno w ramiona. Marielle roześmiała się, mówiąc, że gada głupstwa.

— Jesteś szalony.

— Tak, jestem. I ty także. Wyjdziesz za mnie?

Chwycił ją mocniej, a ona udała, że krzyczy. Mimo to nie zwolnił uścisku. Marielle śmiała się, nie mogąc się opanować, i wtedy Charles pocałował ją. Całował ją, dopóki nie wymusił na niej odpowiedzi między jednym pocałunkiem a drugim.

— Tak... tak... tak... Wyjdę — wyszeptała, nie mogąc złapać tchu. — Kiedy poprosisz mojego ojca?

Odchyliła się z błogim wyrazem twarzy. Twarz Charlesa zachmurzyła się.

— On się nigdy nie zgodzi. A jeśli nawet, to będzie nalegał, żebyśmy wrócili do Stanów i rozpoczęli życie na serio, tam, gdzie mógłby mieć na nas oko. — Mówiąc to, znowu wyglądał jak lew w klatce i raz jeszcze zaczął przemierzać pokój. — Powiem ci to od razu: nie zrobię tego.

— Nie zapytasz mojego ojca czy nie wrócisz do Nowego Jorku?

Wyciągnęła przed siebie swoje długie, pełne wdzięku nogi. Wyglądała na zmartwioną. Charles usiłował nie zwracać na to uwagi.

— Do Nowego Jorku na pewno nie... i... — przerwał.

Stanął i znowu na nią popatrzył. Jego czarne włosy były rozwichrzone, a oczy przeszywały ją na wylot.

— Co ty na to, żebyśmy uciekli?

— Teraz?

Marielle była oszołomiona, gdy Charles skinął głową. Znała go wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że mówił poważnie.

— Boże, oni mnie zabiją.

— Nie pozwolę im na to — powiedział i usiadł obok niej. — Wypływasz już za dwa tygodnie, więc jeśli mamy to zrobić, zróbmy to jak najszybciej.

Marielle skinęła spokojnie głową, zastanawiając się i rozważając to w myślach, ale już wiedziała, że nie było żadnego wyboru, żadnej wątpliwości. Poszłaby za nim na koniec świata. A kiedy znowu ją pocałował, była tego pewna.

— Myślisz, że w końcu nam przebaczą?

Niepokoiła się o rodziców. Podobnie jak Charles nie miała rodzeństwa; jej ojciec nie był już młody. Oboje z matką mieli tak ambitne plany związane z jej przyszłością. Poprzedniej zimy Marielle została przedstawiona wytwornym kręgom towarzyskim w Nowym Jorku. I teraz, kiedy odbyli podróż po Europie, jak tylko ich córka ukończyła szkołę średnią, rodzice spodziewali się, że w niedługim czasie Marielle znajdzie odpowiedniego męża. W pewnym sensie Charles na pewno był odpowiednim kandydatem, przynajmniej według jego rodziny, ale nie można było zaprzeczyć, że obecnie jego styl życia był trochę ekscentryczny i pozostawiał wiele do życzenia.

Ale za jakiś czas, jakby powiedział jej ojciec, Charles ustatkowałby się. Kiedy jednak w nocy Marielle próbowała poruszyć ten temat z ojcem, zasugerował jej, żeby poczekała, aż zachowanie Charlesa rzeczywiście się zmieni.

— Poczekaj i przekonaj się, czy naprawdę go lubisz, gdy wróci do Nowego Jorku, kochanie. A tymczasem przyjrzyj się wielu przystojnym, młodym mężczyznom, którzy na ciebie czekają. Nie ma potrzeby natychmiast zakochiwać się w nim.

Młody Vanderbilt towarzyszył jej przez jakiś czas tej wiosny. Był też przystojny młody Astor, którego jej matka nie spuszczała z oka. Ale oni nie interesowali Marielle; ani teraz, ani nigdy przedtem. I nie miała zamiaru czekać, aż Charles powróci do Nowego Jorku. Była całkiem pewna, że nigdy tego nie zrobi, ponieważ wiedziała, jakie żywił uczucia do tego miasta, do Stanów Zjednoczonych, a szczególnie do swojego ojca. Był szczęśliwy tam, gdzie był teraz. Rozkwitł przez ostatnich pięć lat. Paryż odpowiadał mu w pełni.

Uciekli trzy dni przed tym, jak jej rodzice mieli wyruszyć w drogę. Młodzi zostawili dla nich wiadomość w hotelu Crillon. Marielle czuła się winna, że swoją ucieczką tak zasmuca rodziców, ale znała ich wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że jednak się ucieszą, że wychodzi za mąż za Delauneya. Nie była pod tym względem zupełnie w porządku, zważywszy na niezbyt dobrą reputację Charlesa, ale była pewna, że małżeństwo z nim będzie im trochę pochlebiało. Wiadomość, jaką zostawiła, powinna ich zachęcić do szybkiego wyjazdu; Marielle i Charles mieli przecież przed Bożym Narodzeniem przyjechać do nich z wizytą do Nowego Jorku.

Rodzice jednak nie byli na tyle niefrasobliwi, żeby wyjechać. Czekali cierpliwie, choć ze złością, na powrót młodych kochanków, mając nadzieję na unieważnienie małżeństwa i wyciszenie całej sprawy, zanim stałaby się prawdziwym skandalem. Tylko ambasador wiedział, co zrobili Marielle i Charles, bo szukali u niego pomocy. Przeprowadził dyskretny wywiad, ale dowiedział się jedynie, że pobrali się w Nicei i, jak przypuszczał, wkrótce potem pojechali do Włoch.

Marielle i Charles spędzili cudowny miesiąc miodowy w Umbrii, Toskanii, Rzymie, Wenecji, Florencji i nad jeziorem Como. Zapędzili się do Szwajcarii i dwa miesiące później, gdy kończył się październik, wrócili bez pośpiechu do Paryża. Rodzice Marielle wciąż jeszcze byli w hotelu Crillon i kiedy młodzi małżonkowie powrócili, w mieszkaniu Charlesa czekała na nich wiadomość.

Marielle nie mogła uwierzyć, że rodzice nie wyjechali z Paryża i, ku jej zdumieniu, ciągle na nią czekali. Dwa miesiące oczekiwania nie zmiękczyły ich serc.

Kiedy młodzi małżonkowie pojawili się w hotelu ręka w rękę, szczęśliwi i spokojni, rodzice zażądali, by Charles niezwłocznie wyszedł, dodając, że unieważnienie małżeństwa załatwią rano, w czasie podróży.

— Nie robiłabym tego, gdybym była na waszym miejscu — spokojnie powiedziała Marielle.

Stanowcze stanowisko Marielle spowodowało, że Charles uśmiechnął się. Jak na nieśmiałą, cichą dziewczynę potrafiła zajmować wyjątkowo zdecydowaną postawę. Charles był zadowolony, że stało się to tym razem. Zadowolony, a chwilę później — zaskoczony.

— Nie mów mi, co mam robić! — krzyknął na nią ojciec.

Zaraz potem matka wygłosiła tyradę, jak niewdzięczna jest Marielle, jak niebezpieczne będzie jej życie z Charlesem; że chcieli tylko jej szczęścia i teraz wszystko jest zrujnowane. Zawodziła jak grecki chór, a Marielle stała w środku burzy, obserwując ich spokojnie. Osiemnastolatka stała się nagle kobietą, którą Charles miał zamiar czcić przez całe życie.

— Nie można unieważnić ślubu, tato — znowu spokojnie powiedziała Marielle. — Jestem w ciąży.

Tym razem Charles osłupiał, a potem nagle rozbawiło go oświadczenie żony. Z pewnością nie była to prawda, ale za to doskonały sposób na zmuszenie rodziców do porzucenia pomysłu o unieważnieniu małżeństwa.

Gdy tylko Marielle to powiedziała, rozpętało się piekło: jej matka płakała jeszcze głośniej, ojciec usiadł i z trudem oddychał, mówiąc, że ma bóle w klatce piersiowej. Matka oznajmiła Marielle, że go zabija.

Kiedy dobra żona wyprowadziła staruszka z pokoju, Charles zaproponował, żeby wrócili na rue du Bac i później przedyskutowali sprawę z jego teściami.

Wyszli z hotelu na rozgrzaną ulicę. Charles, niezmiernie rozbawiony, przycisnął Marielle do siebie i pocałował.

— To było genialne. Powinienem był sam o tym pomyśleć.

— To nie było genialne — wyjaśniła rozradowana Marielle. — To jest prawda.

Była bardzo z siebie zadowolona. Mała dziewczynka, którą tak niedawno była, miała zostać matką. Charles był oszołomiony.

— Mówisz poważnie?

Skinęła głową i popatrzyła na niego.

— Kiedy to się stało?

Był bardziej zdumiony niż zmartwiony.

— Nie jestem pewna... Rzym?... Może Wenecja... Nie byłam całkowicie pewna aż do zeszłego tygodnia.

— No, no, ty przebiegła kobietko... — zamruczał, ale gdy trzymał ją blisko siebie, wyglądał na zadowolonego. — A kiedy przyjdzie na świat spadkobierca Delauneyów?

— Myślę, że w czerwcu. Coś koło tego.

Charles nigdy nie myślał zbyt wiele o ojcostwie. Ta perspektywa powinna go była przerazić, zważywszy na życie pełne swobody, jakie prowadził, ale teraz był szczerze wzruszony. Przywołał taksówkę i pojechali do domu na rue du Bac, całując się na tylnym siedzeniu jak dwoje dzieci, a nie jak przyszli rodzice.

Jej rodzice byli zagniewani także i następnego dnia, ale po dwóch tygodniach kłótni w końcu ustąpili. Matka zabrała Marielle do amerykańskiego lekarza na Champs Elysees, który potwierdził, że dziewczyna spodziewa się dziecka. Unieważnienie małżeństwa nie wchodziło więc w rachubę. Poza tym ich córka była z pewnością szczęśliwa. I czy podobało im się to, czy nie, wiedzieli, że muszą się pogodzić z obecnością Charlesa Delauneya. Zanim ostatecznie wyjechali, Charles obiecał im, że znajdzie lepsze mieszkanie, służącą, niańkę do dziecka i kupi samochód. Ojciec Marielle wymusił też na nim przyrzeczenie, że stanie się „porządnym człowiekiem”. Ale bez względu na to, czy był porządny, czy nie, oczywisty był fakt, że tych dwoje było szaleńczo szczęśliwych.

Wkrótce potem rodzice Marielle odpłynęli statkiem „Francja” do Stanów. Po całym tym podnieceniu, bałaganie, napięciu i wyczerpaniu związanym z przebywaniem z nimi Marielle i Charles uzgodnili, że nie pojadą do Nowego Jorku na Boże Narodzenie, a może nawet nigdy tego nie zrobią. Byli szczęśliwi na swoim poddaszu na Lewym Brzegu, prowadząc wspólne życie, otoczeni przyjaciółmi Charlesa. Nigdy nie pisało mu się lepiej niż wtedy. W Paryżu, w 1926 roku, przez jedną krótką słoneczną chwilę życie dało im pełnię szczęścia.

Charles otworzył ciężkie drzwi katedry. Zimno czuł nawet w kościach, a noga rwała go bardziej niż zwykle. Zima była równie ostra jak w Europie. Tak długo nie był w Nowym Jorku; od tak dawna nie był w kościele.

Wszedł do środka i spojrzał w górę na ogromne sklepienie katedry.

Właściwie żałował, że tu przyjechał. Przygnębiający był widok ojca, chorego i nieświadomego swego otoczenia i wszystkich wokół niego. Przez chwilę wydawało się, że poznał Charlesa, ale moment ten minął i ojciec osunął się ciężko na poduszki, zamykając wyblakłe oczy. Charles zawsze, kiedy patrzył na niego, czuł się samotny. Tak jakby starszy Delauney już odszedł. Równie dobrze mógł już umrzeć. Charlesowi nie pozostał teraz nikt. Wszyscy odeszli... nawet przyjaciele, z którymi razem walczył w Hiszpanii. Było ich zbyt wielu, żeby móc się za nich modlić.

Obserwował księdza w czarnej sutannie, idącego między rzędami. Charles podszedł wolno do małego ołtarza w bocznej części kościoła. Modliły się tam dwie zakonnice; młodsza z nich uśmiechnęła się do niego, gdy klękał sztywno obok nich. Jego włosy przyprószyła siwizna, ale oczy pozostały wciąż tak pełne życia jak wtedy, gdy miał piętnaście lat. Ciągle emanowały z niego energia, moc i siła. Nawet młoda zakonnica mogła to wyczuć. Gdy jednak pochylił głowę, w jego oczach pojawił się smutek. Pomyślał o nich wszystkich: o ludziach, którzy tyle dla niego znaczyli, o tych, których kiedyś kochał, i o tych, u których boku walczył. Ale nie przyszedł tutaj, by modlić się za nich. Wstąpił do kościoła, bo dziś była rocznica najgorszego dnia w jego życiu.

Dziewięć lat temu... dwa tygodnie przed Bożym Narodzeniem. Dzień, którego nigdy nie zapomni... ten dzień, kiedy prawie ją zabił. Był obłąkany, nieprzytomny z gniewu i bólu... bólu tak strasznego, że naprawdę nie mógł go znieść. Chciał wtedy rozerwać jej ciało na strzępy, zatrzymać czas, cofnąć wskazówki zegara, sprawić, żeby to, co się stało, nigdy się nie wydarzyło... a przecież wtedy tak bardzo ją kochał... kochał ich oboje... nie mógł znieść teraz myśli o tym.

Pochylił bardziej głowę. Nie był w stanie modlić się za niego ani za nią, ani za siebie samego, ani za kogokolwiek innego. Trudno mu było o tym myśleć... ból był wciąż tak wielki, ledwo tylko przytłumiony; teraz rzadko pozwalał sobie na przypominanie sobie o tym, co się stało. Ciągle byli obecni w jego sercu. Ale kiedy wspomnienia o nich napływały falą, ból stawał się tak wielki, że odbierał mu oddech.

Charles popatrzył prosto przed siebie nieobecnym wzrokiem i łza spłynęła mu wolno po policzku. Młoda zakonnica spojrzała na niego. Klęczał w ten sposób przez długi czas, nic nie widząc, myśląc o nich i o tym, co zdarzyło się w jego życiu w tym mieście, o którym chciał zapomnieć. Ale dzisiaj postanowił przyjść tutaj, do katedry, żeby poczuć się trochę bliżej nich. Najgorsze było to, że data ta wypadała dokładnie przed Bożym Narodzeniem.

W Hiszpanii znalazłby sobie gdzieś kościół, małą kapliczkę, chałupę i myślałby o tych samych sprawach, i czułby ten sam rozdzierający ból, ale w prostocie tamtejszego życia znalazłby jakąś pociechę. Tutaj czuł się obco, otaczali go nieznajomi ludzie w przestronnej katedrze i zimne, szare kamienne ściany, podobne do ścian rezydencji, w której mieszkał teraz ze swoim umierającym ojcem. Podnosząc się powoli, nabrał pewności, że nie zostanie długo w Stanach. Chciał wkrótce wrócić do Hiszpanii. Był tam potrzebny. W Nowym Jorku, oprócz prawników i bankierów, nikt go nie potrzebował, a i jemu wszystko było obojętne. A teraz nawet bardziej niż przed laty. Nigdy nie stał się „porządnym człowiekiem”, o czym marzył jego teść. Na wspomnienie o swoich teściach uśmiechnął się smutno. Obydwoje już nie żyli. Tak jak wszyscy. W wieku trzydziestu pięciu lat Charles Delauney czuł się tak, jakby to było jego dziesiąte życie.

Stał przez długi czas, patrząc na posąg Madonny z Dzieciątkiem... przypominali mu ich... potem odwrócił się powoli. Czuł się gorzej niż przed przyjściem tutaj. Chciał znowu być blisko André, czuć go przy sobie, słodkie ciepło jego ciałka, miękkość jego policzków, malutką rączkę, która zawsze trzymała jego rękę tak mocno.

Oślepiony łzami, szedł powoli w kierunku głównych drzwi katedry. Noga bolała go jeszcze bardziej, a wiatr świstał w kościele.

Nagle wydarzyło się coś, z czym się nie zetknął od długiego czasu. Ale dawniej często się zdarzało. Czasami nawet na polu bitwy wyobrażał sobie, że ją widzi.

Zobaczył ją teraz daleko, otuloną futrem. Przeszła obok niego jak duch, nikogo nie zauważając. Charles stał przez chwilę, obserwując ją. Kiedy tak patrzył, ożyły wspomnienia. Wtedy zdał sobie sprawę, że to nie był duch, ale kobieta, która wyglądała dokładnie tak jak Marielle.

Była wysoka, szczupła, poważna i bardzo piękna. Miała na sobie ciemną czarną sukienkę i płaszcz z soboli, tak długi, że niemal zamiatała nim posadzkę; futrzany kołnierz miękko okalał jej policzki. Rondo kapelusza przesłaniało jej twarz, tak że była mało widoczna. Mimo to Charles wyczuł instynktownie, że to ona. Poznał sposób, w jaki się poruszała, w jaki patrzyła, w jaki zdjęła spokojnie czarną rękawiczkę i padła na kolana przed małym ołtarzem. Była tak samo pełna wdzięku jak zawsze, wysoka i wiotka, z tym że teraz wydawała się o wiele szczuplejsza. Zakryła twarz rękoma i przez dłuższy czas wyglądało na to, że się modli. On wiedział, dlaczego. Oboje przyszli tutaj z tego samego powodu. Gdy tak jej się przyglądał, zdał sobie sprawę, że to była Marielle.

Wydawało się, że upłynęła wieczność, zanim odwróciła się i popatrzyła na Charlesa, ale gdy to zrobiła, było jasne, że go nie widzi. Zapaliła cztery świece i wsunęła trochę pieniędzy do skrzynki na datki. Potem stanęła i ponownie spojrzała na ołtarz, a na jej policzkach pojawiły się łzy. Pochyliwszy głowę, wtuliła się w futro. Zaczęła iść wolno między ławkami, jak gdyby bolało ją całe ciało, a z nim i jej dusza. Charles, gdy przechodziła obok niego, wyciągnął rękę i zatrzymał ją. Wyglądała na zaskoczoną i spojrzała na niego ze zdziwieniem, jak gdyby została przebudzona z głębokiego snu. Ale kiedy spojrzała w jego oczy, na moment przestała oddychać i utkwiła w nim wzrok. Podniosła rękę do ust, a jej oczy napełniły się łzami.

— O mój Boże...

To było niemożliwe. A jednak to była prawda. Nie widziała go od prawie siedmiu lat. Trudno było w to uwierzyć.

Bez najmniejszego szmeru Charles dotknął jej ręki. Kiedy to zrobił, Marielle, nie zastanawiając się, przytuliła się do niego, bez namysłu, bez słowa, a on otoczył ją ramionami. Wydawało się słuszne, że obydwoje przyszli tutaj, że powinni być dzisiaj razem i że przylgnęli do siebie jak dwoje tonących ludzi.

Minęło sporo czasu, zanim odsunęła się i popatrzyła na niego. Postarzał się, zniszczony wojną, wydawał się zmęczony.

Miał małe blizny na twarzy, jedną większą, której nie mogła zobaczyć, na ramieniu, oczywiście chorą nogę i siwe pasemka we włosach. Ale jednak, gdy tak na niego patrzyła, czuła się, jak gdyby miała osiemnaście lat i jej serce biło tak jak wtedy, kiedy była w Paryżu.

Marielle już dawno zdała sobie sprawę, że istnieje w niej jakaś cząstka, która nigdy nie uwolni się od Charlesa Delauneya. Wiedziała o tym od długiego czasu i nauczyła się z tym żyć. To było coś, co musiała zaakceptować. Tak samo jak ból, jak to, że Charles czasami powłóczył nogą albo że drażniło go, gdy było zimno lub wilgotno. To był ból taki sam jak inne, które nauczyła się znosić.

— Nie wiem, co powiedzieć. — Uśmiechnęła się smutno do niego, wycierając łzy. — Po tak długim czasie „jak się czujesz” wydaje się takie głupie.

To była prawda, ale co jeszcze zostało do powiedzenia? Słyszała o nim od czasu do czasu, ale nie było to nic konkretnego w ciągu tylu lat. Od niedawna wiedziała, że jego ojciec jest chory. Jej rodzice zmarli, oboje w odstępie kilku miesięcy, zanim wróciła do domu z Europy.

— Wyglądasz niewiarygodnie pięknie.

Przynajmniej mógł na nią popatrzeć. Mając trzydzieści lat, wyglądała jeszcze piękniej niż wtedy gdy miała osiemnaście, kiedy się pobierali, a jednak jej oczy wciąż były tak samo smutne. To go właśnie bolało.

— Dobrze się czujesz? — zapytał.

Chciał przez to powiedzieć tysiące rzeczy i Marielle, tak jak dawniej, zrozumiała go. W końcu byli kiedyś jak jeden taniec, jedna piosenka, jeden ruch. Charles zaczynał o czymś myśleć, a ona kończyła tę myśl bez słowa. Po prostu znali się nawzajem tak dobrze, jak gdyby byli identycznymi połówkami jednej osoby. Ale teraz już nie byli dwiema połówkami... a może jednak tak?

Charles zastanawiał się nad tym, gdy patrzył na nią. Była kosztownie ubrana, płaszcz z soboli był fantastyczny. Kapelusz, który zaprojektowała dla niej Lily Dache, Marielle nosiła w efektowny sposób. Z pewnością robiła teraz wrażenie bardziej doświadczonej i dojrzalszej niż wtedy, gdy była młodą dziewczyną. Uśmiechnął się do siebie. Gdyby ją taką poznał, kto wie, czyby się w niej zakochał. Ale dziś znowu wdarła się do jego serca, jak przed laty.

Dlaczego była tak cholernie uparta ostatnim razem, kiedy ją widział?

— Wyglądasz tak poważnie, Marielle.

Jego oczy zdawały się ją przeszywać i domagać się odpowiedzi na tysiące pytań.

Próbowała się uśmiechnąć i odwróciła głowę, zanim znowu na niego spojrzała.

— To trudny dzień... dla każdego z nas...

Gdyby było inaczej, nie byłoby ich tutaj. Wciąż wydawało jej się niezwykłe, że stali tu razem, po tylu latach, w katedrze Świętego Patryka.

— Przyjechałeś do domu na dobre? — zapytała z ciekawością.

Wydawał się wyższy i silniejszy niż dawniej, bardziej masywny.

I trudno było w to uwierzyć, ale robił wrażenie człowieka jeszcze bardziej odważnego niż dawniej.

Charles pokręcił przecząco głową. Chciał usiąść z nią w ławce kościelnej i móc rozmawiać przez cały dzień.

— Nie sądzę, żebym mógł to znieść. Jestem tu od trzech tygodni i już mam ochotę wrócić do Hiszpanii.

— Do Hiszpanii? — Uniosła brwi.

Jego życie wydawało się tak nierozerwalnie związane z Paryżem i ich wspomnieniami z tego miasta, że trudno było go sobie teraz wyobrazić gdziekolwiek indziej.

— Tam jest wojna. Byłem tam przez dwa lata.

Marielle skinęła głową. To było zrozumiałe.

— Zastanawiałam się kiedyś, czy wciąż walczysz. — To był przecież jego żywioł, pomyślała. — Miałam przeczucie, że tam pojedziesz.

Miała wtedy rację, a Charlesa nic nie mogło powstrzymać przed podjęciem takiej decyzji. Nie miał nic do stracenia. Nic do zyskania. Nic nie zatrzymywało go w domu.

— A ty? — Uważnie spojrzał na Marielle.

Było niezwykłe, że rozmawiali w takim miejscu, a jednak chcieli dowiedzieć się o sobie wszystkiego.

Przez długą chwilę nic nie mówiła, a potem odpowiedziała mu bardzo cicho:

— Wyszłam za mąż.

Skinął głową, starając się nie wyglądać na kogoś, komu zadano ból. W rzeczywistości Marielle wbiła mu sztylet w ranę, która tak długo się jątrzyła.

— Za kogoś, kogo znam?

Było to nieprawdopodobne, gdyż przez ostatnich siedemnaście lat mieszkał za granicą, ale Marielle miała taką minę, jakby poślubiła co najmniej Astora.

— Nie wiem — odpowiedziała.

Wiedziała jednak, że jej mąż był przyjacielem ojca Charlesa. Był od niej starszy o dwadzieścia pięć lat.

— Nazywa się Malcolm Patterson.

Nie było żadnej radości w jej oczach, gdy wymawiała jego imię, żadnej dumy. Nagle kapelusz całkowicie zasłonił Charlesowi jej twarz. Wyczuł coś, co mu się nie spodobało, bo Marielle wcale nie wyglądała na szczęśliwą.

Więc to robiła w ciągu ostatnich siedmiu lat. Nie wywarło to na nim wrażenia. Wydawał się zmartwiony. I to bardzo.

— Znam to nazwisko — powiedział chłodno i zawahał się, nim znowu spojrzał jej w oczy. — Jesteś szczęśliwa?

Czy warto było odmawiać powrotu do niego siedem lat temu? Dla Charlesa było jasne, że nie.

Marielle nie była pewna, co mu odpowiedzieć. Nie wszystko było w jej małżeństwie złe. Malcolm obiecał zaopiekować się nią w czasie, kiedy potrzebowała tego rozpaczliwie, i dotrzymał słowa. Nigdy jej nie zawiódł. Był zawsze miły. Ale z początku nie zdawała sobie sprawy, jak będzie zimny, daleki i ciągle zajęty. Jednak pod pewnymi względami był doskonałym mężem. Grzeczny, inteligentny, rycerski, uroczy. Ale nie był Charlesem... nie był płomieniem i uczuciem jej młodości... nie o jego twarzy śniła, kiedy wahała się między życiem a śmiercią... nie jego imienia wzywała... i oboje wiedzieli, że nigdy nie będzie Charlesem.

— Mam spokój. To znaczy bardzo dużo.

Z Charlesem nie mogło być mowy o spokoju... była jedynie radość, podniecenie, miłość i namiętność... i na koniec rozpacz. Tak jak wielka była radość, tak wielki był smutek.

— Widziałem cię... w Hiszpanii... kiedy zostałem postrzelony... — powiedział jak we śnie.

„I ja cię widziałam co noc przez te lata”... Marielle chciała mu to powiedzieć, ale wiedziała, że nie powinna. Zamiast tego uśmiechnęła się.

— Wszyscy mamy swoje duchy, Charlesie. Niektóre sprawiają więcej bólu niż inne.

— Więc to tylko tyle? Jesteśmy duchami? Niczym więcej?

— Może.

Potrzebowała dwóch lat spędzonych w sanatorium, by zrozumieć, że to się skończyło; by nauczyć się żyć z bólem, dać sobie radę z tym, co się zdarzyło. Nie mogła teraz narażać się na niebezpieczeństwo powrotu do wspomnień, nawet dla Charlesa, zwłaszcza dla niego. Nie mogła sobie pozwolić na krok do tyłu, bez względu na to, jak bardzo go jeszcze kochała.

Dotknęła jego ręki, a potem policzka. Nachylił się, żeby ją pocałować, ale nieznacznie odwróciła głowę. Pocałował ją w policzek, tuż obok ust, a ona długo miała zamknięte oczy, gdy ją trzymał w objęciu.

— Kocham się... zawsze będę cię kochać... — powiedział.

Gdy to mówił, w jego oczach płonęła namiętność, którą znała tak dobrze. To nie było uczucie zrodzone z pożądania, ale z wiary, pragnienia i troski tak wielkiej, że zdolnej prawie zabić człowieka. Charles wszystko w ten sposób pojmował i Marielle wiedziała, że pewnego dnia to go zabije.

Z trudem zniosła jego żar. Teraz była pewna, że nie może dłużej ryzykować. On miał swoje rany, ona — swoje, nie mniej okrutne, choć nie zdobyte w bitwie.

— Ja też cię kocham — wyszeptała.

Zdawała sobie sprawę, że nie powinna mówić tych słów, ale to był szept z przeszłości, pożegnanie tego wszystkiego, co było i umarło wraz z André.

— Czy zobaczysz się ze mną, zanim znowu wyjadę do Hiszpanii?

W typowy dla siebie sposób Charles wywierał na niej presję. Marielle uśmiechnęła się do niego, ale tym razem pokręciła przecząco głową.

— Nie mogę, Charlesie. Mam męża.

— Czy on wie o mnie?

Powoli, ze śmiertelną udręką, Marielle zaprzeczyła.

— Nie, nie wie. Myśli, że popełniłam jakieś szaleństwa jednego lata po skończeniu szkoły średniej, podczas podróży po Europie, i wymknęłam się spod kontroli. Myślę, że mój ojciec tak to opisał swoim przyjaciołom. To jest dokładnie to, co powiedział przed laty, coś o „małym romansie”. I to wszystko, co wie Malcolm. Nigdy nie chciał rozmawiać o mojej przeszłości. Nie ma pojęcia, że byłeś kiedyś moim mężem.

To było tak podobne do ojca Marielle. Nigdy nie powiedział ludziom o jej życiu z Charlesem, a ułatwił mu to ich pobyt w Europie. Zależało mu wyłącznie na pozorach. Skłamał, żeby chronić reputację Marielle. Mówił wszystkim, że została w Europie, aby się uczyć. Za wszelką cenę musiał zachować twarz i chciał uwolnić Marielle od jej „potwornej pomyłki”, jaką popełniła, poślubiając Charlesa Delauneya. A teraz mąż Marielle wciąż wierzył w to kłamstwo, bo ona mu na to pozwoliła.

Charles nie mógł uwierzyć, że nigdy nie powiedziała mężowi prawdy. Gdy byli razem, mówili sobie wszystko. Dzielili się wszystkimi swoimi sekretami. Ale co miała do ukrycia w wieku osiemnastu lat? Jak się ma lat trzydzieści, to jest już zupełnie co innego.

— Malcolm nie ma o niczym pojęcia, Charlesie. Po co mu mówić?

Po co mówić mu, że spędziła dwadzieścia sześć miesięcy w sanatorium, czekając na śmierć... że próbowała przeciąć sobie żyły... brała proszki... chciała utopić się w wannie... po co mówić mu o tych rzeczach? Charles wiedział, zapłacił rachunki... i wyzdrowiała.

— Powiesz mu, że mnie dzisiaj widziałaś?

Był jej ciekaw, jej i Malcolma. Cóż to za małżeństwo mogło być, jeśli mu nic nie powiedziała? Czy go kochała, a on ją? Powiedziała „kocham cię” tak łatwo po tych wszystkich latach i Charles jej uwierzył.

Marielle pokręciła przecząco głową.

— Jak mogę mu powiedzieć, że cię widziałam, jeśli on nie wie, że istniejesz w moim życiu?

Spojrzała na niego śmiało. Jej twarz była prześliczna. Wyglądała spokojnie, i to był jej sukces.

— Kochasz go?

Nie wierzył, żeby go kochała, i chciał to usłyszeć z jej ust.

— Oczywiście. Jestem jego żoną.

Szanowała go, podziwiała, była mu wdzięczna. Nigdy nie kochała go tak, jak Charlesa i nigdy nie pokochałaby go. Co więcej, nie chciała tego. Miłość podobna do tej, jaką darzyła Charlesa, przysparzała zbyt wiele bólu, a ona już nie miała siły na to ani odwagi. Spojrzała na zegarek, a potem na Charlesa.

— Muszę już iść.

— Dlaczego? Co się stanie, jeśli nie pójdziesz, tylko wrócisz ze mną do domu?

Zdawało się, że mówi poważnie.

— Nie zmieniłeś się. Jesteś wciąż tym samym człowiekiem, który namówił mnie do ucieczki, kiedy byliśmy w Paryżu.

Obydwoje uśmiechnęli się na to wspomnienie.

— Wtedy łatwiej było cię przekonać.

— Wszystko było prostsze, byliśmy młodzi.

— Wciąż jesteś młoda.

Marielle w głębi serca wiedziała, że to nieprawda. Otuliła się szczelniej płaszczem i naciągnęła rękawiczkę. Charles towarzyszył jej do głównych drzwi katedry.

— Chcę cię jeszcze raz zobaczyć przed wyjazdem.

Marielle westchnęła i zatrzymała się, by na niego spojrzeć.

— Charles, to niemożliwe.

— Jeśli nie przyjdziesz, to ja przyjdę pod twój dom i nacisnę dzwonek.

— Prawdopodobnie zrobiłbyś to. — Uśmiechnęła się, choć smutkiem napełniło ją wspomnienie dnia, kiedy się poznali.

— Będziesz miała wtedy piekielnie dużo czasu, by wyjaśnić całą sytuację.

Na samą myśl o tym Marielle rozbolała głowa, jakby nagle dostała migreny.

— Wiesz, gdzie się zatrzymałem. Mieszkam u ojca. Zadzwoń. Albo ja to zrobię — dodał.

Po siedmiu latach groził jej. A wyglądał przy tym tak niewiarygodnie przystojnie.

— A jeśli nie zadzwonię?

— To cię znajdę.

— Nie chcę, żebyś mnie znalazł.

Była poważna, podobnie jak Charles, gdy jej odpowiedział:

— Nie jestem pewien, czy w to wierzę. Po tych wszystkich latach nie możemy tak po prostu... nie mogę pozwolić ci tak odejść, Marielle... nie mogę... przykro mi.

Był smutny i prawie załamany.

— Wiem — szepnęła.

Wzięła go pod ramię. Gdy wychodzili z katedry, szofer Malcolma właśnie wybiegał z bocznych drzwi. Spędził interesującą godzinę, obserwując tych dwoje. Nigdy nie widział Marielle w takiej sytuacji, ale, w pewnym sensie, nie zdziwiło go jej zachowanie. Malcolm miał własne życie, a Marielle była piękną młodą kobietą. Piękną i żyjącą w nieustannym lęku. Bała się każdego, a w szczególności onieśmielał ją własny mąż. Szofer zastanawiał się, kto, za jakiś czas, zapłaciłby mu więcej za informacje o tym, co właśnie zobaczył... może sama pani Patterson? Albo jej mąż?

Charles i Marielle, trzymając się pod ramię, schodzili powoli po schodach. Kiedy zeszli na dół, Charles przycisnął Marielle do siebie.

— Nie będę nalegał, jeśli nie zależy ci na tym, ale chciałbym cię zobaczyć przed wyjazdem.

Wyglądał jednak tak, jakby miał zamiar się z nią spotkać.

— Po co?

Popatrzyła na niego, a Charles dał jej jedyną odpowiedź, jaką mógł:

— Wciąż cię kocham.

Oczy miała pełne łez, gdy odwróciła od niego wzrok. Nie chciała go więcej kochać ani być kochaną przez niego; nie chciała wspomnień, cierpienia, bólu. Spojrzała znowu na Charlesa.

— Nie mogę do ciebie zadzwonić.

— Możesz zrobić wszystko, co chcesz. I cokolwiek zrobisz, ja wciąż... czy to jest tak trudne dla ciebie jak dawniej?...

Pomyślał, że spotkali się tu dlatego, że dziś właśnie była rocznica tego strasznego dnia... Spojrzał na Marielle. Oboje mieli łzy w oczach. Marielle skinęła głową.

— Tak, tak samo. Ciągle o tym pamiętam.

I nigdy nie zapomni. Teraz to zrozumiała. Musiała z tym żyć, tak jak z ciągłym bólem. Znowu spojrzała na Charlesa.

— Tak mi przykro...

Przez lata chciała mu powiedzieć te słowa i teraz to zrobiła. Ale niczego to nie zmieniło.

Charles pokręcił głową, przycisnął ją mocno do siebie na pożegnanie. Spojrzał na nią po raz ostatni, odszedł w kierunku Piątej Alei. Nie był w stanie wymówić ani jednego słowa.

Marielle patrzyła za nim przez dłuższy czas, po czym wsunęła się do samochodu Malcolma. Gdy szofer wiózł ją do domu, myślała o Charlesie... o dawno utraconym życiu, które na pewno już nigdy nie powróci... i o André.

Koniec wersji demonstracyjnej