Spis treści:

Strona redakcyjna

Rozdział 1

Redakcja stylistyczna

Mirella Remuszko

Korekta

Dorota Jabłońska

Katarzyna Pietruszka

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Franco Accornero via Thomas Schlück Agency

Tytuł oryginału

Midnight Rising

Copyright © 2007 by Lara Adrian, LLC

All rights reserved.

This translation published by arrangement with Ballantine Books,

an imprint of Random House Ballantine Publishing Group,

a division of Random House, Inc.

For the Polish edition

Copyright © 2010 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4546-1

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Z ogromną wdzięcznością

i najgłębszym szacunkiem

weteranom wojny

Rozdział 1

Kobieta nie pasowała tu zupełnie w nieskazitelnie białej bluzce i wąskich jasnych spodniach. Długie czarne włosy opadały ciężką falą na ramiona — jej fryzury nie psuła wilgotna mgiełka unosząca się w lesie. Miała eleganckie pantofle na wysokich obcasach, a mimo to bez wysiłku wspinała się górską ścieżką, choć inni dyszeli ciężko w dusznym lipcowym upale.

Zatrzymała się w cieniu porośniętej mchem skały na szczycie stromego podejścia, obojętnie czekając, aż minie ją tłum turystów. Niektórzy robili zdjęcia wspaniałej panoramy, ale zachowywali się tak, jakby nie widzieli stojącej nieopodal kobiety. No, ale przecież większość ludzi nie widzi zmarłych.

Dylan Alexander też nie miała ochoty ich oglądać.

Ostatni raz widziała martwą kobietę, kiedy miała dwanaście lat, więc fakt, że po dwudziestu latach znów widzi ducha, i to w samym środku Czech, trochę ją zaskoczył. Próbowała zignorować zjawę, ale kiedy ze swymi trzema towarzyszkami wspięła się ścieżką na górę, duch wbił w nią swe ciemne oczy.

Widzisz mnie.

Dylan udała, że nie słyszy szeptu dochodzącego zza nieruchomych warg. Był jak głos z radia zakłócany szumami elektrostatycznymi. Nie zamierzała przyznać się, że coś widzi. Tyle czasu minęło od tych dziwacznych spotkań, że zupełnie zapomniała, jak to jest.

Nigdy nie potrafiła zrozumieć tej swojej dziwnej zdolności. I nigdy nie umiała nią kierować. Właśnie tak to było. Mogła stać na środku cmentarza i nic nie zobaczyć, a potem nagle natknąć się na zjawę w górach niedaleko Pragi.

Bo to zawsze były kobiety. Młode, pełne życia, takie jak ta, która patrzyła na nią w tej chwili. Jej egzotyczne brązowe oczy pełne były rozpaczy.

Musisz mnie słyszeć.

Mówiła błagalnym tonem z wyraźnym hiszpańskim akcentem.

— Hej, Dylan! Chodź, zrobię ci zdjęcie przy tej skale.

Dźwięk prawdziwego, rzeczywistego głosu odwrócił uwagę Dylan od pięknej martwej kobiety stojącej koło zwietrzałej skały. Janet, przyjaciółka jej matki Sharon, pogrzebała w plecaku i wyciągnęła aparat fotograficzny. Na pomysł letniej wyprawy do Europy wpadła Sharon. To miała być największa przygoda jej życia, ale w marcu rak odezwał się znowu, a ostatni cykl chemioterapii, zakończony kilka tygodni temu, tak ją osłabił, że nie mogła podróżować. Ostatnio coraz częściej lądowała w szpitalu z zapaleniem płuc. To pod wpływem nalegań matki Dylan wybrała się do Europy zamiast niej.

— Już — powiedziała Janet, nacisnąwszy mocno migawkę. Uwieczniła Dylan i górujące nad nią skały, a niżej zadrzewioną dolinę. — Twojej mamie spodobałoby się to miejsce, kotku. Prawda, że przepiękne?

Dylan kiwnęła głową.

— Prześlemy jej dziś zdjęcia e-mailem, jak tylko wrócimy do hotelu.

Poprowadziła swoją grupę dalej, omijając starannie skałę i szepczącą zjawę. Schodziły górskim grzbietem ku zwartej grupie sosen. Pod nogami szeleściły im zeszłoroczne liście i zrudziałe igły. Rano padało, a potem zrobiło się gorąco, a to zniechęciło wielu turystów do wyjścia w góry.

W lesie było cicho i spokojnie... Dylan towarzyszyło jednak nieprzyjemne uczucie, że każdy jej krok śledzi duch.

— Tak się cieszę, że twój szef dał ci wolne tak z dnia na dzień — odezwała się idąca za nią koleżanka matki. — Wiem, jak ciężko pracujesz dla tej gazety, musisz wymyślać te wszystkie historie...

— Ona ich nie wymyśla, Marie — napomniała ją delikatnie Janet. — W artykułach Dylan zawsze musi znaleźć się trochę prawdy, inaczej by ich nie wydrukowali. Prawda, kotku?

Dylan się skrzywiła.

— Cóż, biorąc pod uwagę, że na pierwszej stronie piszemy zwykle o porwaniu przez kosmitów albo o opętaniu przez diabła, zazwyczaj nie mieszamy faktów i fantazji, by nie psuć dobrej opowieści. Naszym celem jest rozrywka, a nie rzetelne informacje.

— Twoja mama mówi, że pewnego dnia zostaniesz sławną dziennikarką — powiedziała Marie. — Nową Woodward albo Bernstein.

— To prawda — przytaknęła Janet. — Pokazała mi ten artykuł, który napisałaś dla pierwszej gazety, tej w której pracowałaś zaraz po studiach... no wiesz, ten o tym okropnym morderstwie. Pamiętasz, kotku, prawda?

— Tak — odparła Dylan, kierując się ku kolejnej skale, wznoszącej się wśród drzew. — Pamiętam. Ale to było dawno temu.

— No cóż, bez względu na to, co teraz robisz, twoja mama jest z ciebie bardzo dumna — dodała Marie. — Wnosisz do jej życia wiele radości.

Dylan kiwnęła głową.

— Dzięki — wykrztusiła z trudem.

Janet i Marie pracowały z Sharon w schronisku dla trudnej młodzieży na Brooklynie. Nancy, trzecia uczestniczka wyprawy, była najlepszą przyjaciółką Sharon jeszcze z czasów szkolnych. Wszystkie trzy w ciągu ostatnich miesięcy stały się dla Dylan namiastką rodziny. Trzy życzliwe kobiety, których będzie potrzebować, jeśli straci matkę.

W głębi serca Dylan wiedziała, że to raczej kwestia kiedy, a nie jeśli.

Od tak dawna były tylko we dwie. Ojca ledwie pamiętała z dzieciństwa, zresztą i tak nie sprawdził się jako rodzic. Jej dwaj starsi bracia też odeszli. Jeden zginął w wypadku samochodowym, drugi wstąpił do wojska i zerwał kontakt z rodziną. Kiedy Dylan i jej matka zostały same, pracowicie poskładały z kawałków swoje życie, wspierały się nawzajem w chwilach załamania i cieszyły ze wszystkich swoich sukcesów.

Nie mogła znieść myśli o tym, jak puste stanie się jej życie bez matki.

Nancy podeszła bliżej i obdarzyła ją ciepłym, choć smutnym uśmiechem.

— To wiele znaczy dla Sharon, że pojechałaś za nią na tę wyprawę. Wiesz, że przeżywasz to wszystko w jej zastępstwie.

— Wiem. Za nic bym nie zrezygnowała z wyjazdu.

Nie powiedziała ani matce, ani jej koleżankom, że za wzięcie niemal z dnia na dzień dwóch tygodni urlopu zapłaci zapewne utratą posady. W głębi duszy zupełnie jej to nie obchodziło. Nienawidziła pracy dla tego taniego szmatławca. Próbowała sprzedać swojemu szefowi pomysł, że wróci z Europy z jakąś niezwykłą opowieścią — może o jakimś czeskim potworze albo o Drakuli na wakacjach, ale sprzedawanie bzdur facetowi, który robił to zawodowo, nie było łatwym zadaniem. Szef dał jej jasno do zrozumienia, czego oczekuje: jeśli Dylan wyjedzie, lepiej niech wróci z czymś mocnym, bo inaczej może się w ogóle nie fatygować.

— Uf, gorąco tu — stwierdziła Janet, zdejmując bejsbolówkę z krótkich, siwych loków i ocierając wierzchem dłoni czoło. — Czy tylko ja jestem takim mięczakiem, czy ktoś jeszcze ma ochotę na odpoczynek?

— Mnie się też przyda — zgodziła się Nancy.

Zdjęła plecak i postawiła na ziemi pod wysoką sosną. Marie dołączyła do nich, schodząc ze ścieżki i pijąc łapczywie wodę z butelki.

Dylan wcale nie czuła zmęczenia, miała ochotę iść dalej. Najwspanialsze widoki znajdowały się jeszcze przed nimi. Przeznaczyły na góry tylko jeden dzień, więc chciała go wykorzystać do maksimum.

No i była jeszcze ta piękna martwa kobieta, która stała teraz na ścieżce przed nimi. Patrzyła na Dylan, na przemian to rozwiewała się, to znów materializowała.

Spójrz na mnie.

Dylan odwróciła wzrok. Janet, Marie i Nancy siedziały na ziemi, zajadając energetyzujące batoniki i orzechy.

— Chcesz trochę? — spytała Janet, wyciągając do Dylan torebkę z suszonymi owocami i orzechami.

Dylan pokręciła głową.

— Mam zbyt wiele energii, żeby odpoczywać czy jeść. Jeśli wam to nie przeszkadza, pójdę się rozejrzeć. Zaraz wrócę.

— Jasne, kotku. Masz młodsze nogi niż my. Tylko uważaj na siebie.

— Oczywiście. Niedługo wrócę.

Ominęła miejsce, gdzie w powietrzu drżał wizerunek kobiety, zeszła ze szlaku i ruszyła w górę porośniętego lasem wzniesienia. Szła przez kilka minut, po prostu ciesząc się spokojem tego miejsca. Było coś prastarego, dziko tajemniczego w tych sterczących skałach z bazaltu i piaskowca. Zatrzymała się, żeby zrobić zdjęcie, w nadziei, że uda jej się uchwycić to piękno i pokazać je matce.

Usłysz mnie.

Początkowo Dylan nie widziała kobiety, słyszała tylko elektrostatyczny szum towarzyszący jej widmowemu głosowi. A potem kątem oka zauważyła coś białego. Kobieta stała wyżej, na kamieniu, w połowie drogi na stromą grań.

Chodź za mną.

— Fatalny pomysł — mruknęła Dylan, patrząc na zdradliwe podejście. Było bardzo strome, a ścieżka mogła okazać się niebezpieczna. Choć widok stamtąd musiał być piękny, naprawdę nie miała ochoty na spotkanie ze swą zjawiskową przyjaciółką po Drugiej Stronie.

Proszę... pomóż mu.

Komu?

— Komu? — spytała na głos, choć wiedziała, że duch jej i tak nie usłyszy.

Zjawy nigdy jej nie słyszały, komunikacja odbywała się wyłącznie w jednym kierunku. Pojawiały się, kiedy miały na to ochotę, i mówiły, co chciały — jeśli w ogóle raczyły się odezwać. Potem, ponieważ najprawdopodobniej nie potrafiły dłużej utrzymać ludzkiego kształtu, po prostu znikały.

Pomóż mu.

Ubrana na biało kobieta zaczęła się rozpływać. Dylan osłoniła oczy przed zamglonym słońcem, którego promienie przenikały przez korony drzew, usiłując zlokalizować zjawę. Z lekką obawą ruszyła naprzód, w najtrudniejszych momentach podejścia przytrzymując się krzaków.

Kiedy wspięła się na grań, gdzie stała zjawa, ta zdążyła już zniknąć. Dylan ostrożnie obeszła skałę i stwierdziła, że jest tu szerzej, niż wydawało się z dołu. Piaskowiec był zwietrzały i tak ciemny, że dopiero stąd zobaczyła głęboką pionową szczelinę w skale.

To stamtąd dobiegł znów Dylan odległy, zjawiskowy szept:

Ocal go.

Rozejrzała się, ale zobaczyła tylko krzaki i skały. Nikogo tu nie było, nawet zjawy, która zwabiła ją tak wysoko.

Zajrzała do ciemnej szczeliny. Włożyła do niej rękę i poczuła na skórze chłodne, wilgotne powietrze.

Wewnątrz było cicho i spokojnie.

Jak w grobowcu.

Gdyby była kimś, kto wierzy w potwory z ludowych opowieści, zapewne uznałaby to miejsce za odpowiednią kryjówkę dla któregoś z nich. Ale ona nie wierzyła w potwory, nigdy. Tyle, że czasami widywała martwych ludzi, którzy zresztą nigdy nie wyrządzili jej żadnej krzywdy, była osobą niezwykle praktyczną — może nawet trochę cyniczną.

To tkwiąca w niej dziennikarka domagała się, by sprawdzić, co kryje się we wnętrzu skały. Jeśliby ufać słowom zjawy, powinien się tam znajdować ten ktoś, kto potrzebował pomocy. Może w środku był ktoś ranny? Może ktoś się zgubił?

Wyciągnęła z kieszeni plecaka małą latarkę, poświeciła nią w szczelinę. Wokół wejścia zauważyła niewyraźne ślady obróbki. Zupełnie jakby ktoś, dawno temu, tę szczelinę poszerzył.

— Halo? — zawołała w ciemność. — Jest tam kto?

Odpowiedziała jej tylko cisza.

Zdjęła plecak i niosła go teraz w dłoni, w drugiej ściskając cienką rączkę latarki. Szczelina była tak wąska, że ktoś grubszy od niej musiałby się tędy przeciskać bokiem.

Ciasny korytarz za zakrętem zrobił się szerszy. A potem nagle Dylan znalazła się we wnętrzu skały. Światło latarki skakało niespokojnie po gładkich, kopulastych ścianach. Jaskinia była pusta, jedynie zaniepokojone światłem nietoperze, śpiące dotąd pod sklepieniem, szeleściły cicho skrzydłami.

Pomieszczenie sprawiało wrażenie wykutego przez człowieka. Sufit znajdował się na wysokości jakichś sześciu metrów, a na ścianach były wymalowane dziwne symbole. Przypominały trochę hieroglify: krzyże i splątane ze sobą, ciekawe geometryczne wzory.

Dylan zbliżyła się do ściany, zaskoczona pięknem tych rysunków. Poświeciła w prawo i ze zdumieniem stwierdziła, że wzory znajdują się wszędzie. Zrobiła krok do środka jaskini i się potknęła. Coś odtoczyło się w ciemność, wydając pusty odgłos. Oświetliła podłogę i aż sapnęła ze zdumienia. O cholera!

To była ludzka czaszka. Połyskiwała w ciemności, patrząc pustymi oczodołami.

Jeśli temu komuś miała pomóc, najwyraźniej spóźniła się parę stuleci.

Poświeciła w głąb jaskini, niepewna, czego szuka, ale zbyt zafascynowana odkryciem, żeby już wyjść. Latarka oświetliła kolejne kości — Jezu, chyba też ludzkie.

Nie wiadomo skąd, zrobił się przeciąg i ręce Dylan pokryła gęsia skórka. I wtedy z ciemności wyłonił się duży, kwadratowy kamienny blok. Na jego bokach również znajdowały się kunsztowne malunki.

Nie musiała nawet podchodzić bliżej, żeby się zorientować, że jest w krypcie. Gruba pokrywa sarkofagu została częściowo odsunięta, trochę krzywo, jakby ją odepchnęły jakieś niezwykle silne ręce.

Czy tam ktoś leży?

Musiała to sprawdzić.

Ostrożnie podeszła bliżej, ściskając latarkę w nagle spoconej dłoni. Zatrzymała się w odległości kilku kroków od sarkofagu i poświeciła do środka.

Pusto.

Nie wiadomo dlaczego, przeraziło ją to dużo bardziej, niż gdyby znalazła tam jakiś straszliwy szkielet.

Nad jej głową przelatywały niespokojnie nietoperze. Dylan odruchowo się schyliła. Doszła do wniosku, że lepiej się stąd zabierać.

Kiedy się odwróciła, żeby odszukać wyjście, usłyszała kolejny szelest. To było coś zdecydowanie większego niż nietoperze. Usłyszała cichy warkot i odgłos osuwających się luźnych kamieni. Dźwięki dobiegały gdzieś z głębi jaskini.

O Boże. Może jednak nie jestem tu sama?

Włoski na karku stanęły jej dęba. Nim zdążyła sobie przypomnieć, że przecież nie wierzy w potwory, serce waliło jej w piersi jak młotem.

Zaczęła gwałtownie szukać wyjścia, niemal ogłuszona łomotaniem pulsu w uszach. Kiedy wreszcie zobaczyła światło dzienne, dygotała jak w febrze. Nogi miała jak z waty, gdy schodziła z grani i biegła do trzech kobiet, siedzących bezpiecznie w południowym słońcu.

Znowu śnił o Evie.

Jakby nie wystarczyło, że go zdradziła za życia, teraz, po śmierci, nawiedzała go w snach. Nadal piękna, nadal zdradziecka. Mówiła, jak bardzo jej przykro i o tym, jak bardzo chce wszystko naprawić.

Same kłamstwa.

Ale wizyty ducha Evy to był tylko jeden z aspektów popadania w szaleństwo.

Martwa kobieta łkała w jego snach, błagała go o wybaczenie. Żałowała tego, co zrobiła. Nadal go kochała i obiecywała kochać go zawsze.

Nie była prawdziwa. To tylko dokuczliwe wspomnienie z przeszłości, o której z radością by zapomniał.

Musiał drogo zapłacić za zaufanie, jakim obdarzał tę kobietę. Wybuch w magazynie zmasakrował lewą stronę jego ciała. Nadal nie wyleczył się z ran, które na pewno zabiłyby zwyczajnego człowieka.

A jego umysł...?

Rozpadał się, kawałek po kawałku, coraz szybciej, odkąd zaszył się na stokach tej czeskiej góry.

Mógł to wszystko zakończyć. Był przecież członkiem Rasy, która powstała w wyniku krzyżowania się pochodzących z innej planety wampirycznych obcych i ziemskich kobiet. Wystarczyło tylko wyjść na słońce i pozwolić, by spaliło go promieniowanie ultrafioletowe. Rozważał taką możliwość, ale miał do wykonania jeszcze jedno zadanie: musiał zniszczyć jaskinię i znajdujące się tu dowody.

Nie wiedział, od jak dawna tu jest. Dni, noce, tygodnie i miesiące w którymś momencie zlały się ze sobą i pozostało tylko dziwne wrażenie zawieszenia w czasie. Nie był pewien, jak to się stało. Przybył tu ze swymi towarzyszami z Zakonu. Zamierzali odszukać i zniszczyć prastare zło, ukryte w tych skałach wieki temu.

Spóźnili się.

Krypta była pusta. Zło zostało już uwolnione.

Zgłosił się na ochotnika, żeby zostać i zniszczyć jaskinię. Nie chciał wracać z innymi wojownikami do Bostonu. Nie mógł sobie znaleźć miejsca. Chciał pójść własną drogą — może wrócić do Hiszpanii, swojej ojczyzny.

Przynajmniej tak powiedział wojownikom, którzy przez długi czas byli dla niego jak bracia. Ale nie wykonał zadania. Opóźniał jego wykonanie, ciągle niezdecydowany, ciągle zadręczając się w myślach.

W głębi serca wiedział, że nie opuści tego grobowca, ale wciąż odkładał nieuniknione, szukał wymówek, czekał na właściwy moment. Wiedział, że to tylko wymówki, nic poza tym. Ale to przez nie godziny zmieniały się w dni, a dni w tygodnie.

Minęło kilka miesięcy, a on nadal krył się jak nietoperz w ciemności zalegającej jaskinię. Nie polował już, nie miał ochoty się pożywiać. Po prostu trwał, świadomy powolnego zapadania się w piekło, które sam sobie zgotował.

Ale wreszcie musiał osiągnąć dno.

Obok niego, na półce skalnej zawieszonej trzy metry nad ziemią, stały detonator i mała kostka C-4. Dość, by zamknąć tę kryptę na zawsze. Zamierzał uruchomić detonator dziś w nocy... sam chciał zostać w jaskini.

Dziś to zakończy.

Kiedy ocknął się z letargu, zmysły ostrzegły go o intruzie; początkowo sądził, że przybyła kolejna zjawa, by go dręczyć. Wyczuł zapach człowieka — młodej kobiety, sądząc z piżmowego ciepła jej skóry. Węsząc, otworzył oczy, wciągnął w płuca jej woń.

Nie, ona nie była częścią tego koszmaru.

To kobieta z krwi i kości, pierwszy człowiek, jaki zapuścił się do tej jaskini, odkąd on tu przybył. Oświetlała ściany latarką i na chwilę go oślepiła, choć trwał ukryty nad jej głową. Słyszał jej kroki na kamieniach. Słyszał jej sapnięcie, kiedy nadepnęła na jeden ze szkieletów, pozostawionych przez dawnego mieszkańca krypty.

Rio poprawił się na półce skalnej, poruszył rękami i nogami, szykując się do skoku na dół. Jego ruch spłoszył nietoperze, śpiące pod sufitem jaskini. Zerwały się do lotu, ale kobieta została w miejscu. Światło latarki nadal krążyło po jaskini, a potem spoczęło na otwartym sarkofagu.

Rio wyczuł, jak jej ciekawość zmienia się w strach. Nawet jej prymitywny ludzki instynkt zareagował na śpiące tu kiedyś zło.

Nie powinna tu wchodzić.

Nie mógł pozwolić, aby zobaczyła coś więcej. Kiedy poprawiał się na występie skalnym, z gardła wyrwał mu się warkot. Kobieta go usłyszała i zamarła ze strachu. Światło latarki zatańczyło na ścianach jak oszalałe. Szukała wyjścia.

Nim Rio zebrał się do skoku, już wyszła.

Zniknęła.

Widziała za dużo, ale niedługo nie będzie to miało znaczenia.

Kiedy zapadnie noc, po krypcie i Riu nie pozostanie ani śladu.

Koniec wersji demonstracyjnej