Spis treści:

Strona redakcyjna

1

2

Redakcja

Barbara Nowak

Korekta

Longina Kryszkowska

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Ilustracja na okładce

© Franco Accornero via Thomas Schluck Agency

Tytuł oryginału

Provocative in Pearls

Copyright © 2010 by Madeline Hunter

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with Berkley Publishing Group,

a member of Penguin Group (USA) Inc

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4562-1

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

1

Dobry przyjaciel pozwala druhowi się wyżalić, nawet jeśli go to nudzi. Licząc na to, Grayson, hrabia Hawkeswell, dał upust swoim żalom, gdy wraz z Sebastianem Summerhaysem, z którym od dawna łączyły go więzi przyjaźni, jechali powozem tego ostatniego w ten słoneczny sierpniowy poranek.

— Przeklinam dzień, w którym kuzynka przedstawiła mnie temu draniowi. — Głos drżał mu ze złości. Przysięgał sobie, przysięgał, że tego nie zrobi, ale oto ział ogniem jak smok, wściekając się na głupotę życia i sącząc jad rozpaczy w ucho Summerhaysa.

— Thompson nie był zbyt chętny do współpracy? — zapytał tamten.

— Do diabła, nie. Ale jej powiernik majątkowy zgodził się poprzeć moje wystąpienie do sądu o ponowne dochodzenie i z pomocą opatrzności i sędziów wyplączę się z tej katastrofalnej sprawy do końca roku.

— Nie ma sensu wtrącać się w dochodzenie. Ten człowiek stracił rozum, jeśli próbuje to zrobić.

— Zależy mu na koneksjach. Albo raczej zależy jego żonie. Ona nie zaprzestanie czerpać z nich korzyści, ile się da, póki to możliwe, w nadziei, że nowe więzi nie zostaną zerwane, nawet jak powinowactwo ustanie. A i jemu odpowiada obecny stan rzeczy. Sprawuje kontrolę nad firmą, a tego chciał. Jeśli wyjdziemy z impasu, on ryzykuje utratę wszystkiego.

— A zatem wyjazd na wieś dobrze ci zrobi. Potrzebujesz spokoju.

Summerhays uśmiechnął się jak dobry, pełny zrozumienia przyjaciel. Był takim zresztą dla Graysona. Wyraz jego twarzy przywodził na myśl współczującego pacjentowi medyka, martwiącego się o zdrowie człowieka, którego stara się uspokoić.

Hawkeswell spojrzał na siebie oczami Summerhaysa i zamiast złości poczuł gorzkie rozbawienie.

— Komiczna ze mnie figura, co? To pewnie kara za to, że się sprzedałem za kilka srebrników, godząc się na to małżeństwo.

— Takie związki są na porządku dziennym. Padłeś ofiarą szczególnych okoliczności, i tyle.

— Miejmy nadzieję, że okoliczności wkrótce się zmienią. Tkwię w bagnie po uszy, sprzedałem, co się dało. Tej zimy będzie mi musiała zapewne wystarczyć owsianka.

Zaczęli rozmawiać o czymś innym, ale Hawkeswell nie mógł porzucić myśli o dręczącej go od dwóch lat łamigłówce, jaką stało się jego małżeństwo. Verity utonęła w Tamizie, ale jej ciała nigdy nie znaleziono. Jak tam się znalazła w dzień swojego ślubu, dlaczego w ogóle opuściła posiadłość nowo poślubionego męża, pozostało tajemnicą. Byli tacy, który chcieli zrzucić cała winę na niego.

Już od dawna ciążyła na nim reputacja gwałtownika, co podsycało podobne domysły, ale każdy głupiec mógł się domyślić, że zniknięcie Verity tego dnia było ostatnią rzeczą, jakiej by sobie życzył. Nieskonsumowane małżeństwo było małżeństwem niepewnym pod względem prawnym, jak to jasno wyłuszczył powiernik majątku Verity, odmawiając przekazania dochodów z jej funduszu powierniczego. Kościół mógłby zdecydować, czy faktycznie małżeństwo zostało zawarte, jeśli kiedyś zostanie ona uznana za zmarłą. A tymczasem...

Tymczasem jej mąż, a może wcale nie mąż, mógł tylko czekać. O kolejnym małżeństwie nie było mowy, póki Verity oficjalnie uchodziła za żyjącą. A do jej pieniędzy, dla których stanął z nią przed ołtarzem, nie mógł się dobrać. Był zawieszony w próżni.

Bezsilność doprowadzała go do szału. Nie chciał, aby ślepy los decydował o jego życiu. Co gorsza, to się mogło ciągnąć latami.

— Doceniam twoje towarzystwo, Summerhays. Jesteś tak dobry dla mnie, że nie chcesz mi powiedzieć, iż masz dosyć mojego nudziarstwa. To wspaniałomyślne z twojej strony, że zaproponowałeś mi tę wycieczkę za miasto, zanim pojadę do Surrey.

— Nie nudzisz mnie. Jesteś w trudnej sytuacji i żałuję, że nie mogę ci wskazać żadnego z niej wyjścia. Skoro nie pozwolisz mi pożyczyć ci...

— Nie chcę zaciągać kolejnego długu, zwłaszcza u przyjaciela. Nie spodziewam się, że będę kiedyś w stanie odzyskać to, co już straciłem.

— Oczywiście. Jednakże, jeśli istotnie skończy się na owsiance, być może przyjmiesz moją propozycję ze względu na kuzynkę i ciotkę.

— Nie mogę jej przyjąć. — Choć oczywiście mógł. Jeśli sytuacja go zmusi, zapewne zdobędzie się na to. Co innego cierpieć samemu, a co innego patrzeć, jak cierpią ci, za których był odpowiedzialny. Czuł się już dostatecznie winny, nie tylko z powodu ciotki i kuzynki, ale także wszystkich poczciwych ludzi, którzy mieszkali na ziemiach odziedziczonych przez niego tytułem majoratu i zasługiwali na większą opiekę i hojność z jego strony, niż mógł im zapewnić.

— Czy uprzedzałeś żonę, że zjawisz się dzień wcześniej? — zapytał. Summerhays ożenił się na wiosnę, a jego żona dość często odwiedzała przyjaciółki w Middlesex. Tego lata wyjechała tam na dłuższy pobyt, żeby uniknąć duchoty w mieście.

— Uporałem się wczoraj ze swoimi sprawami tak późno, że nie było już sposobu jej uprzedzić. Sprawię jej niespodziankę. Audrianna nie będzie miała nic przeciwko temu.

Hawkeswell podziwiał pewność siebie, z jaką przyjaciel to powiedział. Zazwyczaj kobiety nie znoszą być zaskakiwane i bardzo nie lubią, kiedy mężowie krzyżują im plany. Gdyby Summerhays był innego typu mężczyzną, a jego żona innego typu kobietą, niespodziewany przyjazd dzień wcześniej, do domu na wsi wymagałby kłopotliwych wyjaśnień z jego strony.

Powóz toczył się główną drogą wioski Cumberworth, za nim, uwiązany, kłusował czarny wałach Graysona. Będzie musiał złożyć ciotce wizytę, kiedy dotrze do Surrey, i powiedzieć jej, że wkrótce sprzeda jej miejską rezydencję. Wizyta nie zapowiadała się przyjemnie.

Jeszcze gorsza mogła okazać się rozmowa z zarządcą majątku, który znowu doradzi mu odgrodzenie wspólnej ziemi w majątku, użytkowanej przez włościan, i jej sprzedanie. Hawkeswell długo opierał się tego rodzaju praktykom, ostatnio coraz częstszym. Chciał oszczędzić biedy rodzinom, które utrzymywały się z tej ziemi.

Ludzi, którym właściciel majątku nie potrafił zapewnić godziwego życia, nie powinno się narażać na jeszcze większe cierpienia. Jednak jego finanse znalazły się w opłakanym stanie i jeśli szybko się nie poprawią, wszyscy i tak na tym ucierpią.

Powóz skręcił za wioską. Pół mili dalej skręcił ponownie w prywatną drogę. U wjazdu do posiadłości ustawiono tablicę: „Najrzadsze Kwiaty”.

Woźnica zatrzymał konie tam, gdzie drzewa rosnące wzdłuż drogi się przerzedziły. Ich oczom ukazał się ładny dom z kamienia, otoczony pięknym ogrodem w swobodnym wiejskim stylu. Summerhays otworzył drzwi powozu.

— Musisz wysiąść i poznać damy. Audrianna zechce cię zobaczyć.

— Odwiążę mojego konia i ruszę w swoją drogę. To na twój widok się ucieszy.

— Koń musi odpocząć. Nalegam, żebyś ze mną poszedł. Pani Joyes ugości cię, zanim wyruszysz do Surrey, poza tym obejrzysz ogród za domem. To jeden z najpiękniejszych w Middlesex.

Hawkeswellowi niezbyt się śpieszyło do Surrey, ruszył więc z przyjacielem w stronę drzwi wejściowych. Otworzyła je chuda kobieta. Dygnęła, widząc Summerhaysa.

— Lady Sebastian nie spodziewała się pana dzisiaj. Nie jest spakowana, a teraz odpoczywa w ogrodzie.

— W porządku, Hill. Mogę poczekać. Trafię sam do ogrodu, jeśli jesteś zajęta.

Hill dygnęła ponownie, ale przeszła z nimi przez dom. Minęli salon i małą, zaciszną bibliotekę z kilkoma miękkimi fotelami. Hill zostawiła ich w bawialni na tyłach domu.

— Chodź ze mną — zwrócił się Summerhays do przyjaciela. Poprowadził go korytarzem, który wychodził na dużą szklarnię. — Pani Joyes i dwie pozostałe panie prowadzą tutaj firmę o nazwie Najrzadsze Kwiaty. Podziwiałeś ich artyzm na moim ślubie i na wielu przyjęciach w zeszłym sezonie. To tutaj odprawiają swoje czary.

Szklarnia robiła wrażenie. Drzewka cytrynowe, paprocie, rozmaite rośliny i pnącza wypełniały obszerne pomieszczenie bujną zielenią i upajającymi zapachami. Przez wysokie okna wpadał wietrzyk, wprawiając w drżenie liście i płatki kwiatów.

Przeszli na tył, gdzie winorośl obciążona kiśćmi owoców zwieszała się nad żeliwnymi krzesłami i kamiennym stołem.

Hawkeswell spojrzał przez szklaną ścianę. Nierówności powierzchni prostokątnych szybek nadawały scenerii poza nią charakter bardziej akwareli niż renesansowego obrazu olejnego, ponieważ kolory bladły, zlewały się i rozpływały. A jednak można było rozróżnić cztery kobiety w czymś w rodzaju altanki pod ceglanym murem okalającym posiadłość.

Summerhays otworzył drzwi i obraz nabrał wyrazistości. To była różana altanka obsypana białymi kwiatami. Audrianna siedziała na ławce pod krzewem róż obok bladolicej, przepięknej pani Joyes o ciemnych szarych oczach. Hawkeswell miał okazję poznać Daphne Joyes na ślubie Summerhaysa.

Dwie pozostałe kobiety siedziały na trawie, odwrócone twarzami w stronę ławki. Jedna z nich, blondynka, miała kunsztownie ułożone włosy. Prosty słomkowy kapelusz z szerokim rondem skrywał profil drugiej z nich.

Pani Joyes, zauważywszy dżentelmenów wychodzących ze szklarni, uniosła rękę na powitanie.

Kobiety siedzące na ziemi odwróciły głowy ciekawe, kogo wita pani Joyes. Głowa w kapeluszu ponownie zwróciła się ku Audriannie.

Hawkeswella ogarnęło dziwne uczucie, jakby ktoś szarpnął w nim strunę bezgłośnego instrumentu. Ten fragment trawnika znajdował się w cieniu, a kapelusz rzucał jeszcze więcej cienia. Jednak...

Przyjrzał się badawczo owemu kapeluszowi, w tej chwili nieruchomemu. Nie poruszył się, kiedy Audrianna i pani Joyes zawołały do Summerhaysa, żeby się do nich przyłączył. Przechylenie głowy w kapeluszu sprawiło, że struna ponownie drgnęła.

Szedł ku nim z Summerhaysem piaszczystą ścieżką, wijącą się między tysiącami kwiatów.

— Kim są dwie pozostałe? — zapytał. — Te, które siedzą na ziemi.

— Blondynka to panna Celia Pennifold. Druga to panna Elizabeth Smith. Lizzie, mówią do niej.

— Poznałeś je już?

— Och, tak. Znam dobrze wszystkie „najrzadsze kwiaty”.

Hawkeswell odetchnął głęboko. Oczywiście, Summerhays musiał je wszystkie poznać. Alarm okazał się bezzasadny.

— Cóż, nie nazwę ją Lizzie, skoro o tym mowa. Widziałem ją w ogrodzie, przez okna szklarni, i nawet przechodziłem obok niej, w tym kapeluszu, ale nie sądzę, żeby nas kiedyś sobie przedstawiono.

Podeszli do pań. Głowa w kapeluszu uparcie nie odwracała się w ich stronę. Wśród chaotycznych serdecznych powitań nikt nie wydawał się zwracać na to uwagi ani uważać za niegrzeczne.

Nikt też lepiej od samego Summerhaysa nie wiedział, że Lizzie nigdy nie została mu oficjalnie przedstawiona. Jednak hrabia Hawkeswell znalazł się w tym ogrodzie po raz pierwszy i uparte niepodnoszenie głowy w kapeluszu nie mogło trwać wiecznie, bo byłoby skrajną nieuprzejmością. Audrianna w końcu musiała dokonać oficjalnej prezentacji Lizzie.

Kapelusz uniósł się wraz z Lizzie. Hawkeswellowi zaszumiało w głowie, kiedy drobna, wiotka dziewczyna w prostej sukience z niebieskiego muślinu odwróciła się ku niemu. Głowa skłoniła się skromnie, kapelusz zasłonił twarz. Lizzie dygnęła.

Szum ustał. Nie, mylił się. Przecież tak niewiele szczegółów pamiętał. Tak szokująco niewiele. Pamięć spłatała mu figla, to wszystko.

— Pójdę i poproszę Hill, żeby przyniosła napoje — powiedziała cicho Lizzie. Bardzo cicho. Niemal szeptem.

Dygnęła ponownie i skierowała się do wyjścia. Gromadka pogrążona w ożywionej rozmowie nie zauważyła nawet jej odejścia.

To przechylenie głowy. Sposób chodzenia. Krew ponownie zaszumiała mu w żyłach.

— Stój.

Wszyscy zamarli, wpatrując się w niego. Z wyjątkiem Lizzie. Nie zatrzymała się i nie obejrzała za siebie. Jednak jej krok się zmienił. Wydawała się gotowa do ucieczki.

Pośpieszył za nią i chwycił ją za ramię.

— Lordzie Hawkeswell, doprawdy... — zawołała z naganą w głosie pani Joyes. Jej twarz wyrażała bezbrzeżne zdumienie. Spojrzała na Summerhaysów.

— Hawkeswell... — zaczął Summerhays.

Podniósł rękę, żeby uciszyć Summerhaysa. Patrzył na delikatny nosek, widoczny spod szerokiego ronda.

— Spójrz na mnie, proszę. Teraz. Żądam tego.

Nie spojrzała na niego, ale po długiej chwili odwróciła się w jego stronę. Strząsnęła jego rękę z ramienia i stanęła twarzą w twarz. Długie, gęste, czarne rzęsy niemal dotykały śnieżnobiałych policzków.

Zadrżała. Z gniewu? Ze strachu? Nigdy przedtem nie odczuł tak głęboko, co przeżywa druga osoba, jak teraz.

Rzęsy uniosły się. To nie twarz go upewniła. Nie jej łagodny owal ani czarne włosy, ani różane usta. To raczej rezygnacja, smutek i błysk buntu w niebieskich oczach.

— Do diabła, Verity. To ty.

2

Jeśli ona nie zejdzie za dwie minuty, to ja wejdę na górę. Przysięgam, że zburzę ten dom gołymi rękami, jeśli będę musiał, i...

— Proszę się uspokoić. Jestem pewna, że zaszło nieporozumienie.

— Mam się uspokoić? Uspokoić? Moja zaginiona żona, od dwóch lat uważana za zmarłą, wiodła sielski żywot na wsi, o kilka mil od Londynu, wiedząc doskonale, że wszyscy stają na głowie, żeby ją znaleźć, a pani mówi, że mam się uspokoić? Pozwolę sobie zwrócić uwagę, pani Joyes, że pani rola w tej historii graniczy z przestępstwem i że...

— Nie będę słuchać gróźb, lordzie Hawkeswell. Gdy uspokoi się pan na tyle, żeby rozmawiać jak człowiek cywilizowany, proszę dać mi znać. A na razie będę na górze, z pistoletem, gdyby przyszło panu do głowy zachować się brutalnie. — I elegancka eteryczna pani Joyes wyszła z bawialni.

Summerhays sprawdzał zawartość szafek.

— Ach, tu jest porto. Przestań miotać się jak opętany i weź się w garść, Hawkeswell. Grozi ci, że popełnisz niewybaczalne głupstwo.

Grayson jednak nadal nerwowo chodził z kąta w kąt i popatrywał w sufit, tam gdzie ukryła się ta kobieta.

— Jeśli kiedykolwiek w historii świata można było usprawiedliwić głupotę jakiegoś mężczyzny, to właśnie moją, Summerhays. Zrobiła ze mnie niezłego durnia, więc niewiele tracę, grając taką rolę.

— Nie ma kieliszków. To musi wystarczyć. — Summerhays nalał porto do delikatnej filiżanki. — A teraz wypij i policz do pięćdziesięciu. Jak w dawnych, dobrych czasach, kiedy wpadałeś we wściekłość.

— Będę kretyńsko wyglądać, pijąc porto z czegoś takiego; och, a niech to. — Chwycił filiżankę i wychylił ją do dna. Niewiele pomogło.

— Teraz licz.

— Raczej sczeznę niż...

— Licz. Albo skończy się na tym, że wbiję ci rozsądek do głowy, a minęło wiele lat, odkąd twoje humory mnie do tego zmusiły. Jeden, dwa, trzy...

Zgrzytając zębami, Hawkeswell zaczął liczyć. Chodził dalej. Wściekłość go opuszczała, ale gniew nie złagodniał.

— Nie wierzę, że pani Joyes nie wiedziała, kim ona jest. Albo twoja żona.

— Jeśli ośmielisz się insynuować, że moja żona skłamała, twierdząc, że nic nie wiedziała, nie skończę z tobą, póki nie trzeba będzie odtransportować cię do miasta na wiejskim wozie — warknął groźnie Summerhays.

— Nie zapominaj, skoro już wspominamy dawne czasy, że oddaję tyle samo, ile dostaję, jeśli nie więcej. — Hawkeswell powstrzymał złość i wrócił do liczenia. — Co to za miejsce, do jasnej cholery? — zapytał, doszedłszy do trzydziestu. — Kto przyjmuje obcą kobietę i nie pyta nawet, skąd się wzięła? To chore. To obłęd.

— Tutaj panuje zasada, żeby nie pytać. Widocznie pani Joyes ma powody, żeby przypuszczać, iż kobiety często nie mają innego wyjścia, jak tylko wyrzec się swojej przeszłości.

— Nie mogę sobie wyobrazić, dlaczego.

— Nie możesz?

Hawkeswell przestał spacerować i spojrzał z gniewem na Summerhaysa.

— Jeśli insynuujesz, że miała powód, żeby się mnie bać, przysięgam, że wyzwę cię na pojedynek. Do wszystkich diabłów, ona mnie przecież ledwie znała.

— Przypuszczam, że to wystarczy, żeby wystraszyć niejedną kobietę.

— Gadasz bzdury.

Summerhays wzruszył ramionami.

— Jesteś dopiero przy czterdziestu pięciu.

— Już się opanowałem.

— Niech będzie okrągła liczba.

Hawkeswell zrobił jeszcze pięć kroków.

— Dość. Uspokoiłem się. Idź i powiedz pani Joyes, że żądam rozmowy z moją żoną, do pioruna.

Summerhays skrzyżował ramiona, przyglądając mu się uważnie.

— Jeszcze pięćdziesiąt, jak sądzę.

Lizzie siedziała na łóżku, słuchając dochodzących z dołu wrzasków oburzenia. Wkrótce będzie musiała tam zejść. Powinno jej się darować, pomyślała, tych parę minut, żeby się przygotowała, oswoiła z myślą o więzieniu, zanim brama się za nią zatrzaśnie.

Była taka głupio sentymentalna. Należało wyjechać, jak tylko Audrianna zgodziła się minionej wiosny wyjść za mąż za lorda Sebastiana. Albo przynajmniej w zeszłym tygodniu, po swoich dwudziestych pierwszych urodzinach. Wiedziała, że czeka ją batalia, gdy uzyska pełnoletność. Teraz nie czuła się zdolna, żeby oddać choć jeden strzał.

Hawkeswell znalazłby ją w końcu, kiedy przestałaby się ukrywać. Nie dałoby się tego uniknąć. Zamierzała jednak przebywać wśród ludzi, którzy ją znali i którzy chcieliby jej pomóc, a ona miałaby czas, żeby się przygotować do spotkania z nim. Ociąganie się sprowadziło katastrofę, która groziła uwięzieniem w małżeństwie, a tego najbardziej się obawiała.

Przestała robić sobie wyrzuty. To nie tylko sentymenty sprawiły, że odkładała wyjazd. Wcale nie była głupia. Miłość ją tutaj zatrzymała, więcej miłości niż doznała w ciągu minionych lat. Można jej było wybaczyć, że uległa pokusie spędzenia ostatniego tygodnia wśród najdroższych przyjaciółek; wszystkie razem nie miały się już nigdy spotkać. Wiadomość, że odwiedzi je Audrianna, nadeszła właśnie tego dnia, gdy chciała się pożegnać, a to wystarczyło, żeby zachwiać jej słabym postanowieniem i pokonać coraz silniejszy strach.

Ciężkie kroki wstrząsały domem. Kolejne przekleństwo przeniknęło przez deski podłogi. Hawkeswell był w doskonałej formie.

Można się było tego spodziewać po każdym mężczyźnie, który dokonałby tak niespodziewanego odkrycia, ale zawsze podejrzewała, że on miał w sobie więcej męskiej furii niż inni. Już podczas pierwszego spotkania uznała, że nie pasują do siebie. W przyszłości też nie będą, teraz to nie ulegało wątpliwości. Był, naturalnie, w zmowie z Bertramem. A ona upokorzyła go, uciekając i nie umierając naprawdę.

Jej uwagę zwróciło delikatne pukanie do drzwi. Nie chciała widzieć przyjaciółek, tak jak nie chciała widzieć człowieka miotającego na dole obelgi, ale nie miała wyjścia. Zawołała, żeby weszły.

Wyraz ich twarzy jej nie zaskoczył. Audrianna otwierała szeroko oczy ze zdumienia; była zbyt naiwna, żeby móc sobie wyobrazić, że jakaś kobieta mogłaby się zdobyć na coś podobnego. Celia, która zapewne mogła sobie wyobrazić kobiety w różnych sytuacjach, była jedynie bardzo zaciekawiona. A Daphne — cóż, Daphne, jak zwykle, wyglądała wspaniale, blada i opanowana, i wcale nie tak bardzo zdziwiona.

Daphne usiadła obok niej na łóżku. Celia z drugiej strony, a Audrianna stanęła przed nimi.

— Lizzie... — zaczęła Audrianna. Przerwała na dźwięk imienia i zaczerwieniła się.

— Myślałam o sobie jako Lizzie przez dwa lata. Teraz jednak sądzę, że powinnyście się do mnie zwracać moim prawdziwym imieniem. Verity. Przypuszczam, że lepiej będzie dla mnie, jeśli się do tego szybko przyzwyczaję.

Twarz Audrianny zastygła, jakby nadal wciąż wierzyła, że to pomyłka.

— A zatem on ma rację — odezwała się Daphne. Jej ton wskazywał, że ona także wolałaby, żeby to była pomyłka. — Nie myli się. Ty jesteś zaginioną żoną Hawkeswella.

— Czy nigdy się nie domyślałaś, Daphne? — zapytała Verity.

— Nie. Może byłam ślepa. Tamta tragedia wydawała się daleka, z innego świata. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że młoda kobieta, którą tamtego dnia spotkałam nad rzeką, to ta sama dziewczyna, która zaginęła.

— Ja się domyślałam. Albo raczej zastanawiałam się nad tym — oznajmiła Celia. — Raz czy dwa przyszła mi taka myśl do głowy.

Audrianna spojrzała ze zdumieniem na śliczną jasnowłosą Celię. Tamta zaś ujęła Verity za rękę i poklepała delikatnie.

— Ale wtedy mówiłam sobie: nie, to niemożliwe. Ta dziewczyna z pewnością nie żyje. Lizzie nie może być tamtą kobietą, chyba że straciła pamięć. Kobieta nie ucieka w dniu ślubu, żeby żyć skromnie i w cieniu. Zwłaszcza, jeśli jest dziedziczką majątku, a jej mąż ma tytuł hrabiego.

Nikt się nie odezwał. Taka zasada panowała w tym domu. Nie należało się wtrącać w cudze sprawy. Nie domagano się wyjaśnień. To dlatego mogła tam zostać. Teraz, jak zdawała sobie sprawę, wszyscy oczekiwali, że uchyli choć rąbka tajemnicy.

— Dlaczego? — szepnęła Audrianna.

— Jestem pewna, że miała swoje powody — powiedziała Daphne, śpiesząc Verity z pomocą.

Verity wstała z łóżka. Podeszła do lustra, oceniając szkody, jakie kapelusz wyrządził jej włosom. Czy powinna zadbać o swój wygląd, zanim zejdzie na dół, żeby stawić czoła Hawkeswellowi? Tego wymaga grzeczność. Bała się jednak, że ten uprzejmy gest postawi ją w jeszcze gorszej sytuacji.

Uśmiechnęła się do własnych myśli. Podejrzewała, że przy Hawkeswellu żadna kobieta nie mogła liczyć na przewagę i że dla niego to było oczywiste. Nie tylko tytuł przechylał szalę na jego stronę. Był przystojnym mężczyzną, wysokim, szczupłym, o szerokich ramionach — wyglądał niczym posąg starożytnego boga. Nawet gdyby nie miał tej surowej, o wyrazistych rysach twarzy, większość kobiet zaczęłaby się jąkać, czując na sobie spojrzenie jego niebieskich oczu.

To właśnie te oczy powiedziały jej, kiedy wszedł do ogrodu, że została odkryta. Zerknąwszy na niego przelotnie, dostrzegła tylko te oczy i poznała go od razu. Nawet z dużej odległości w słoneczny dzień nie dało się nie zauważyć oczu barwy szafirów.

— Nie wyszłam za mąż z własnej woli. — Zaczęła poprawiać przekrzywiony kok czarnych włosów. Celia podeszła, odsunęła jej ręce i zgrabnie ułożyła włosy. — Mój kuzyn Bertram doprowadził do tego. Próbował mnie zmusić, ale się nie zgodziłam. W końcu mnie oszukał. Od razu po uroczystościach ślubnych odkryłam, co się stało, dowiedziałam się, że złamał obietnicę, którą mi złożył, żeby wymusić na mnie zgodę.

— Jaka obietnica skłoniła cię do podjęcia tego nieodwracalnego kroku? — zapytała Daphne.

Dwa lata milczenia wyrobiły silny nawyk; Verity się zawahała. Nie chciała sprowadzić na Daphne jeszcze poważniejszych kłopotów. Bała się jednak także, że teraz widziały ją w innym, gorszym świetle i zastanawiały się, czy tamta obietnica nie dotyczyła jakiegoś głupstwa, jakiejś całkiem nieistotnej sprawy.

— Niedaleko mojego domu mieszka kobieta, którą kocham jak matkę. Bertram zagroził, że każe wywieźć jej syna do kolonii albo uczynić mu jeszcze coś gorszego za jego poglądy polityczne. Mój kuzyn ma wpływy w hrabstwie i jeszcze bardziej wpływowych przyjaciół. Nie wątpię, że mógłby skrzywdzić tę kobietę i jej syna, gdyby zechciał. Zaraz po ślubie powiedziano mi, że Bertram istotnie wyrządził krzywdę tamtemu człowiekowi, a przez to również jego matce.

Przeżycia tego dnia sprawiły, że znów zadrżała gwałtownie. I ponownie przejął ją gniew i bunt.

Celia odstąpiła do tyłu. Teraz odbicie w lustrze ukazywało ciemne włosy ułożone ręką artystki i młodą kobietę o przestraszonych niebieskich oczach, usiłującą zachować godną postawę.

Verity odwróciła się do swoich zdumionych przyjaciółek.

— Powinnam była zostać? Po prostu pogodzić się z losem? Wykorzystano mnie. Zgodziłam się z powodu wstrętnego oszustwa i sądzę, że lord Hawkeswell brał udział w spisku. Co gorsza, oszustwo miało poważniejszy skutek niż moje zamążpójście. Gniew sprawił, że ledwie mogłam myśleć. Postanowiłam, że nie pozwolę tak ze sobą postępować. Nie chciałam, żeby ich plan uczynił ze mnie tylko dodatek do majątku. Więc uciekłam.

Audrianna przycisnęła dłonie do policzków. Jej zielone oczy zaszkliły się od łez.

— Sebastian miał przyjechać jutro, nie dzisiaj. Nie spotkałabyś się z lordem Hawkeswellem, gdyby mój mąż nie zmienił planów, prawda? Mówił, że był na twoim ślubie i poznałby cię, więc unikałaś go z powodzeniem. Nie zdawał sobie z tego sprawy aż do dzisiaj, ale ty sprytnie zawsze się wymykałaś. — Popatrzyła na Verity, wciąż nie posiadając się ze zdumienia. — Ja także tego nie zauważyłam. Tak mi przykro, że moja obecność i jego niespodziewany przyjazd sprowadziły to wszystko na ciebie. Powinnam była...

— Będę ci zawsze wdzięczna, że nas odwiedziłaś — odparła Verity, obejmując przyjaciółkę. — Ten ostatni tydzień, kiedy byłyśmy tu wszystkie, należał do najpiękniejszych w moim życiu. Nigdy tego nie zapomnę.

Verity zdjęła długi fartuch zakrywający prostą, niebieską sukienkę.

— Zejdę na dół. Mam nadzieję, że ten obcy człowiek, którego poślubiłam, nie jest aż tak bardzo rozgniewany, żeby mnie nie wysłuchać.

Koniec wersji demonstracyjnej