Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Monika Kiersnowska

Korekta

Jolanta Gomółka

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

© Lisa Pompilio

Zdjęcia na okładce

dziewczyna: ©Herman Estevez

fotel, tło: © Valentino Sani/Trevillion Images

dmuchawce: © artpartner-images/Photographer’s Choice/

Getty Images/Flash Presss Media

Zdjęcie autorki

© Bibus Photography

Tytuł oryginału

The Trylle Trilogy. Ascend

Copyright © 2011 by Amanda Hocking

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4503-4

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Dedykacja

Wszystkim czytelnikom —

w podziękowaniu za wsparcie

Azyl

Azyl

Wpatrzona w okno stałam tyłem do sali. Tej sztuczki nauczyłam się od matki — dzięki temu wydawało się, że nad wszystkim panuję. W ciągu ostatnich miesięcy Elora udzieliła mi wielu rad, z których najbardziej przydatne były te dotyczące prowadzenia spotkań.

— Królewno, to naiwność — stwierdził kanclerz. — Nie możesz stawiać całego społeczeństwa na głowie.

— Wcale tego nie chcę. — Odwróciłam się, zmierzyłam go chłodnym spojrzeniem, aż opuścił wzrok i zerknął na zmiętą chusteczkę w dłoni.

Rozglądałam się po sali, starając się ze wszystkich sił uchodzić za chłodną i opanowaną jak Elora. Nie miałam zamiaru być bezduszną lodową władczynią, ale wiedziałam, że nie posłuchają osoby słabej. Jeśli jednak chciałam coś zmienić, musiałam okazać się silna.

Odkąd Elora zaniemogła, przejęłam znaczną część jej obowiązków, w tym uczestnictwo w różnych posiedzeniach w pałacu. Spotkania z radą bezpieczeństwa pochłaniały mi mnóstwo czasu.

Stanowisko kanclerza było wybieralne i liczyłam, że gdy tylko skończy się kadencja, rozpętam kampanię przeciwko obecnemu kanclerzowi. Był przebiegłym tchórzem, a my potrzebowaliśmy kogoś silniejszego na tym stanowisku.

Garrett Strom — powiernik mojej matki — dzisiaj był na posiedzeniu, choć nie zawsze się zjawiał. Często zostawał z Elorą, w zależności od jej stanu.

Moja asystentka Joss siedziała z tyłu i notowała z zapałem. Była to drobna dziewczyna — dorastała w Förening jako mänsklig i pracowała u Elory, pełniąc funkcję sekretarki. Odkąd de facto przejęłam władzę, odziedziczyłam także Joss jako asystentkę.

Duncan, mój ochroniarz, stał przy drzwiach jak zwykle. Towarzyszył mi wszędzie jak cień. Choć drobny i niezdarny, był mądrzejszy, niż się wydawało. Co prawda nigdy nie zastąpi mojego poprzedniego ochroniarza, Finna Holmesa, ale w ciągu minionych miesięcy nabrałam dla niego szacunku i sympatii.

Aurora Kroner siedziała u szczytu stołu. Koło niej był Tove, mój narzeczony. Zazwyczaj tylko on zajmował miejsce u mego boku i byłam niezwykle wdzięczna losowi za jego obecność. Nie mam pojęcia, jak dałabym sobie radę z rządzeniem, gdybym była całkiem sama.

W posiedzeniu brała także udział markiza Laris, kobieta, której zbytnio nie ufałam, ale była jedną z najbardziej wpływowych osób w Förening, podobnie jak pozostali: markiz Bain odpowiedzialny za znajdowanie odpowiednich rodzin dla naszych podmienianych dzieci, markiz Court — skarbnik pałacu, i Thomas Holmes, który dowodził pałacową strażą i oddziałami tropicieli.

Przy stole siedziało kilka innych Trylli wysokich rangą. Na wszystkich twarzach malowała się powaga. Z godziny na godzinę sytuacja się pogarszała, bo proponowałam zmiany. Nie chcieli ich — woleli, żebym poparła obowiązujący od stuleci system, tyle że ten system przestał się sprawdzać. Nasze społeczeństwo wkrótce legnie w gruzach, a oni nie chcieli dostrzec swojej roli w tej tragedii.

— Z całym szacunkiem, królewno — podjęła Aurora głosem tak słodkim, że prawie udało jej się zamaskować jadowity ton. — W tej chwili mamy ważniejsze sprawy na głowie. Vittra jest coraz silniejsza, a kiedy rozejm dobiegnie końca...

— Rozejm! — Markiza Laris żachnęła się i wpadła jej w słowo. — Jakby coś dobrego nam z tego przyszło.

— Rozejm jeszcze nie dobiegł końca. — Wyprostowałam się dumnie. — Nasi tropiciele w tej chwili starają się rozwiązać wszelkie problemy. Uważam, że powinni mieć dokąd wracać.

— Zajmiemy się tym, kiedy wrócą — zaproponował kanclerz. — A w tej chwili zajmijmy się ratowaniem sytuacji tu i teraz.

— Przecież nie domagam się redystrybucji dóbr, nie wzywam do obalenia monarchii — podkreśliłam. — Mówię tylko, że tropiciele ryzykują życie, dla nas i naszych podmienionych dzieci, i zasługują na porządny dom. Powinniśmy zacząć oszczędzać już teraz, a kiedy będzie po wszystkim, zbudować im prawdziwe domy.

— Bardzo to szlachetne, królewno, ale powinniśmy oszczędzać przede wszystkim ze względu na Vittrę — zauważył markiz Bain. Był zawsze spokojny i uprzejmy, nawet gdy się ze mną nie zgadzał. Należał do nielicznych przedstawicieli arystokracji, którzy, w moim mniemaniu, kierowali się przede wszystkim dobrem ogółu Trylli.

— Nie spłacimy Vittry — sprzeciwił się Tove. — Tu nie chodzi o pieniądze, tylko o władzę. Wszyscy wiemy, czego chcą, i kilka tysięcy, a nawet milionów dolarów tego nie zmieni. Ich król nie przyjmie pieniędzy.

— Zrobię, co w mojej mocy, by zapewnić Förening bezpieczeństwo, ale wszyscy macie rację. Musimy znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji. Co oznacza, że niewykluczone, że dojdzie do krwawej rozgrywki, a jeśli tak, musimy wesprzeć nasze oddziały. Zasługują na najlepszą opiekę i zakwaterowanie, a także dostęp do uzdrowicieli, jeśli w czasie wojny odniosą rany.

— Uzdrowiciele dla tropicieli? — Markiza Laris roześmiała się głośno. Zawtórowały jej chichoty zebranych. — To śmieszne.

— A dlaczego? — zapytałam, starając się zapanować nad głosem. — Oczekujemy, że będą za nas ginęli, ale nie chcemy ich nawet uleczyć? Zatem nie możemy oczekiwać od nich więcej, niż sami im dajemy.

— Są od nas gorsi — podkreśliła Laris, jakbym nie pojmowała w czym rzecz. — Nie bez powodu to my mamy władzę. Niby dlaczego mamy ich traktować jak równych sobie, skoro tacy nie są?

— Bo tego wymaga przyzwoitość — tłumaczyłam. — Tak, nie jesteśmy ludźmi, ale czy to oznacza, że mamy być nieludzcy? To dlatego nasi pobratymcy porzucają nasze miasta i osiedlają się wśród ludzi, pozwalając na zanik mocy. Musimy dać im odrobinę więcej, inaczej nie zostaną z nami.

Laris mruknęła coś pod nosem, nie odrywając stalowego spojrzenia od blatu stołu. Miała gładko zaczesane czarne włosy, zebrane w kok tak ciasny, że zdawał się naciągać rysy jej twarzy. Pewnie celowo — chciała tym samym podkreślić swoją siłę.

Markiza Laris miała ogromną moc, panowała nad ogniem, a taki dar bardzo wyczerpuje.

Moc Trylli pozbawia je sił witalnych, skraca życie, przyspiesza starzenie.

Jeśli jednak Trylle nie posługują się mocą, magia atakuje ich umysły, przyprawia o obłęd. Najlepszym przykładem był Tove, który stawał się roztargniony i gburowaty, jeśli regularnie nie dawał ujścia swojej mocy.

— Czas na zmiany — odezwał się, gdy na sali zapadła cisza podszyta irytacją. — Będą stopniowe, ale nadejdą.

Pukanie do drzwi ucięło protesty, ale sądząc po czerwonej jak burak twarzy kanclerza, miał sporo do powiedzenia na ten temat.

Duncan otworzył drzwi i do sali zajrzała Willa. Uśmiechała się niepewnie. Jako markiza, córka Garretta i moja najlepsza przyjaciółka, miała prawo tu przebywać.

Zaprosiłam ją na posiedzenia rady, ale uparcie odmawiała, tłumacząc, że jej obecność przyniosłaby więcej szkody niż pożytku. Kiedy się z kimś nie zgadzała, zapominała o uprzejmości.

— Przepraszam — zaczęła. Duncan odsunął się, żeby mogła wejść do sali. — Nie chciałam przeszkadzać, ale jest już po piątej, a o trzeciej miałam zabrać królewnę na jej urodziny.

Zerknęłam na zegarek — rzeczywiście, posiedzenie przeciągnęło się o wiele bardziej, niż przypuszczałam. Willa podeszła do mnie i uśmiechnęła się przepraszająco do zebranych, wiedziałam jednak, że wyciągnie mnie siłą, jeśli nie zakończę zebrania.

— Ach, tak. — Kanclerz łypał na mnie z niepokojącym pożądaniem w oczach. — Zapomniałem, że jutro kończysz osiemnaście lat. — Oblizał wargi. Tove wstał, celowo zasłonił mnie przed wzrokiem mężczyzny.

— Przepraszam was bardzo, ale mamy z królewną pewne plany na dzisiejszy wieczór — powiedział głośno. — Porozmawiamy w przyszłym tygodniu.

— Tak szybko wracasz do pracy? — Laris wydawała się oburzona. — Zaraz po ślubie? Nie wybieracie się na miesiąc miodowy?

— W obecnej sytuacji uważam, że byłoby to nierozważne — odparłam. — Mamy za dużo obowiązków.

To prawda, ale nie tylko dlatego zrezygnowałam z podróży poślubnej. Bo choć bardzo lubiłam Tove, nie bardzo wyobrażałam sobie, co mielibyśmy robić we dwoje. Wolałam nawet nie myśleć o nocy poślubnej.

— Musimy przejrzeć kontrakty podrzutków. — Markiz Bain wstał pospiesznie. — Ponieważ tropiciele sprowadzają dzieci przed czasem, a wiele rodzin waha się, czy kontynuować ten zwyczaj, pozmieniało się wiele rzeczy. Musisz podpisać zmienione deklaracje.

— Dość pracy. — Willa wzięła mnie pod rękę i pociągnęła w stronę drzwi. — Królewna wróci do pracy w poniedziałek i wtedy podpisze wszystko, co zechcesz.

— Willa, to mi zajmie tylko chwilę — zaprotestowałam, ale łypnęła na mnie groźnie, więc uprzejmie uśmiechnęłam się do Baina. — Przejrzę je w poniedziałek z samego rana.

Tove został chwilę dłużej, rozmawiał z Bainem, ale zaraz dogonił nas w holu. Choć wyszłyśmy już ze spotkania, Willa nadal trzymała mnie pod rękę.

Ilekroć przebywaliśmy w skrzydle południowym, Duncan pozostawał o krok za mną. Wiele razy słyszałam, że nie powinnam traktować go jak równego sobie w obecności oficjeli i podczas formalnych uroczystości.

— Królewno? — Joss biegła za mną, gubiąc kartki z segregatora. — Królewno, czy mam umówić spotkanie z markizem Bainem w sprawie kontraktów? Na poniedziałek?

— Tak, Joss, doskonale. — Zwolniłam, żeby z nią porozmawiać.

— O dziesiątej masz spotkanie z markizem Oslinną. — Joss przekładała kartki w segregatorze, aż jeden arkusik się wysunął. Duncan złapał go, zanim upadł na ziemię, i podął jej. — Dziękuję. Królewno, spotkanie z markizem Bainem ma być przed czy po wizycie markiza Oslinny?

— To będzie jej pierwszy dzień w pracy po ślubie — odezwała się Willa. — Jasne, że nie rano. Umów go na popołudnie.

Zerknęłam na Tove, który szedł koło mnie, ale z jego twarzy nie dało się wiele wyczytać. Odkąd mi się oświadczył, rzadko wspominał o ślubie. Jego matka i Willa wzięły na siebie całe planowanie, dlatego nie rozmawialiśmy nawet o takich drobiazgach jak kolor kwiatów na stołach. O wszystkim zdecydowano za nas, więc nie mieliśmy podstaw do takich rozmów.

— Może być druga po południu? — zapytała Joss.

— Tak, idealnie — odparłam. — Dzięki.

— Dobrze. — Joss zapisała to starannie w notesie.

— Aż do poniedziałku królewna ma wolne — rzuciła Willa przez ramię. — A zatem przez całe pięć dni nikt do niej nie dzwoni, nie rozmawia, nie umawia się na spotkania. Rozumiesz, Joss? Królewna jest teraz nieosiągalna.

— Oczywiście, markizo Strom. — Joss się uśmiechnęła. — Wszystkiego najlepszego, królewno, z okazji urodzin i ślubu!

— Nie mieści mi się w głowie, że z ciebie taka pracoholiczka! — westchnęła Willa, gdy szłyśmy szybkim krokiem. — Kiedy już zostaniesz królową, w ogóle nie będziemy się widywać!

— Przepraszam — tłumaczyłam się. — Usiłowałam wyrwać się wcześniej, ale ostatnio sprawy wymykają się spod kontroli.

— Laris doprowadza mnie do szału — sapnął Tove i skrzywił się na samo wspomnienie. — Powinnaś ją wygnać, gdy zasiądziesz na tronie.

— Kiedy ja zostanę królową, ty będziesz królem — przypomniałam mu. — Sam możesz to zrobić.

— Poczekaj, aż zobaczysz, co zaplanowaliśmy na wieczór. — Duncan uśmiechnął się szeroko. — Będziesz się tak dobrze bawić, że nie będzie czasu na zamartwianie się Laris czy kimkolwiek innym.

Na szczęście, w związku ze zbliżającym się ślubem, udało mi się wykręcić z tradycyjnego balu urodzinowego wydawanego na cześć królewny. Elora i Aurora ustaliły, że ślub odbędzie się zaraz po moich osiemnastych urodzinach. Wypadały w środę, ślub zaplanowano na sobotę, nie było więc czasu na tradycyjny bal urodzinowy Trylli.

Willa uparła się jednak, że zorganizuje małe spotkanie, choć wcale się o to nie prosiłam. Uważałam, że wobec tego, co się działo w Förening, nie było czasu na zabawy. Vittra zaproponowała traktat pokojowy, według którego nie będzie nas atakować, póki nie zasiądę na tronie.

Tylko że wtedy nie zwróciłam uwagi na specyficzny język, jakim się posługiwała. Zapewniła, że nie zaatakuje nas, czyli Trylli mieszkających w Förening. Ale wszyscy inni byli bezbronni.

Vittra napadała na nasze dzieci, ciągle przebywające u rodzin żywicieli wśród zwykłych ludzi. Zdążyła porwać kilkoro z nich, zanim się zorientowaliśmy i wysłaliśmy najlepszych tropicieli, żeby sprowadzili do Förening wszystkie dzieci, które skończyły szesnaście lat. Wysłaliśmy nawet tych tropicieli, którzy do tej pory pełnili służbę w pałacu. Byli też potrzebni po to, by czuwać nad młodszymi podrzutkami. Wiedzieliśmy, że Vittra raczej ich nie porwie, bo tym samym wszczęłaby wojnę, ale i tak trzeba było zrobić wszystko, by chronić najcenniejszych, najmłodszych członków naszej społeczności.

To stawiało nas w bardzo niewygodnej sytuacji. Tropiciele byli w terenie, żeby pilnować podrzutków, a to oznaczało, że nie mogą stać na straży pałacu. Gdyby Vittra złamała warunki traktatu, byliśmy właściwie bezbronni, ale nie mieliśmy innego wyjścia. Nie mogliśmy pozwolić, by porywali i krzywdzili nasze dzieci, więc wysłałam w teren praktycznie wszystkich tropicieli.

Finn pracował niemal bez przerwy od kilku miesięcy. Był naszym najlepszym tropicielem, współpracował ze wszystkimi społecznościami Trylli i sprowadzał do domu podrzucone dzieci. Nie widziałam go od dawna, ostatnio — przed świętami Bożego Narodzenia, i czasami nadal za nim tęskniłam, ale pożądanie zblakło.

Jasno postawił sprawę — obowiązek jest najważniejszy i nigdy nie stanę się częścią jego życia. Zresztą wychodziłam za mąż za innego i choć nadal mi zależało na Finnie, musiałam o tym zapomnieć i żyć dalej.

— A właściwie gdzie będzie ta impreza? — zwróciłam się do Willi i starałam się nie myśleć o Finnie.

— Na górze. — Willa prowadziła mnie w stronę wielkich schodów w holu. — Matt już jest, sprawdza, czy wszystko gotowe.

— Wszystko gotowe? — Uniosłam brew.

Ktoś uderzył pięścią w drzwi wejściowe z taką siłą, że zadrżały i zakołysał się żyrandol nad naszymi głowami. Zazwyczaj goście posługiwali się dzwonkiem, ale ten walił w drzwi pięścią.

— Proszę trzymać się z daleka, królewno — polecił Duncan i podszedł do drzwi.

— Ja otworzę — zaproponowałam.

Bałam się, co może mu zrobić gość, który wali w drzwi z taką siłą, że trzęsą się ściany. Ruszyłam do drzwi, ale Willa mnie powstrzymała.

— Pozwól mu — powiedziała stanowczo. — I ty, i Tove jesteście w pobliżu, gdyby was potrzebował.

Wiem, że to brzmi głupio, w końcu to on jest moim ochroniarzem, ale jestem od niego o wiele silniejsza. Właściwie mógłby jedynie zasłaniać mnie własnym ciałem w razie potrzeby, ale na to nigdy nie pozwolę.

Kiedy otwierał drzwi, byłam tuż za nim. Chciał je jedynie uchylić, ale powiew wiatru otworzył je na oścież i sypnął śniegiem do holu.

Poczułam strumień lodowatego powietrza, który zaraz zniknął. Willa, jeśli chciała, panowała nad wiatrem, więc ledwie podmuch wichury wdarł się do pałacu, uciszyła ją jednym ruchem.

Ktoś stał w drzwiach, opierał się rękami o framugę, pochylał się do przodu, ciężko zwiesiwszy głowę, śnieg pobielił jego ciemny sweter. Miał na sobie łachmany, podarte w wielu miejscach.

— Możemy jakoś pomóc? — zapytał Duncan.

— Potrzebna mi królewna — powiedział nieznajomy. Na dźwięk jego głosu przeszył mnie dreszcz.

— Loki — szepnęłam.

— Królewna? — Uniósł głowę.

Uśmiechnął się krzywo, ale w jego uśmiechu nie było dawnej bezczelności. Karmelowe oczy były pełne zmęczenia i bólu, na policzku bladł siniak. A mimo to był równie przystojny jak w moich wspomnieniach. Wstrzymałam oddech.

— Co ci się stało? — dopytywałam. — Co ty tutaj robisz?

— Przepraszam za najście, królewno — odparł i spoważniał. — I choć najchętniej powiedziałbym, że jestem tu dla przyjemności, nie... — Przełknął ślinę, zacisnął dłonie na framudze.

— Wszystko w porządku? — zapytałam i wyprzedziłam Duncana.

— Ja... — Chciał coś powiedzieć, ale ugięły się pod nim kolana. Runął do przodu. Rzuciłam się do niego, by go podtrzymać. Osunął mi się w ramiona. Delikatnie ułożyłam go na podłodze.

— Loki? — Odgarnęłam mu włosy z twarzy. Uniósł powieki.

— Wendy. — Uśmiechnął się słabo. — Gdybym wiedział, że omdlenie to cena za znalezienie się w twoich ramionach, zrobiłbym to już dawno.

— Co się dzieje, Loki? — zapytałam miękko. Gdyby nie był tak wyczerpany, skarciłabym go za te słowa, ale skrzywił się boleśnie, kiedy dotknęłam jego twarzy.

— Azyl — wychrypiał i zamknął oczy. — Proszę o azyl, królewno. — Przechylił głowę na bok, rozluźnił się. Zemdlał.

Urodziny

Urodziny

Tove i Duncan zanieśli Lokiego na piętro, do kwater służby. Willa pobiegła uspokoić Matta, żeby się nie martwił, a ja wysłałam Duncana po Thomasa, bo nie miałam pojęcia, co zrobić z Lokim. Stracił przytomność, nie mogłam go więc zapytać, co się stało.

— Udzielisz mu azylu? — zapytał Tove. Stał koło mnie z rękami skrzyżowanymi na piersi i przyglądał się Lokiemu.

— Nie wiem jeszcze. — Pokręciłam głową. — Zależy, co nam powie. — Spojrzałam na Tove. — A dlaczego? Twoim zdaniem powinnam?

— Nie wiem — przyznał w końcu. — Ale poprę cię, bez względu na to, co zdecydujesz.

— Dziękuję. — Nie spodziewałam się po nim niczego innego. — Możesz ściągnąć lekarza?

— Nie chcesz, żeby zajęła się nim moja matka? — zdziwił się. Jego matka to uzdrowicielka — dotykiem leczyła niemal wszystkie rany.

— Nie, za żadne skarby świata nie chciałaby pomóc Vittrze. Poza tym nie chcę, żeby ktokolwiek wiedział, że Loki tu jest. Na razie — dodałam. — Więc potrzebny nam prawdziwy lekarz, w miasteczku jest chyba lekarz mänks, prawda?

— Tak. — Skinął głową. — Idę po niego. — Był już w drzwiach, gdy odwrócił się jeszcze raz. — Na pewno możesz zostać sama z markizem Vittry?

Uśmiechnęłam się.

— Oczywiście.

Tove skinął głową i zostawił mnie samą z Lokim. Odetchnęłam głęboko i zastanawiałam się, co dalej. Loki leżał na wznak. Jasne włosy rozsypały się na czole. Nie wiem dlaczego, ale we śnie był jeszcze przystojniejszy niż za dnia.

Ani drgnął, kiedy go nieśli, a Duncan chwiał się i potykał, i kilka razy omal go nie upuścił.

Loki zawsze nosił eleganckie ubrania i nawet teraz widać było w nich ślady dawnej świetności, choć zostały z nich tylko łachmany.

Przysiadłam na skraju łóżka i przez dziurę w koszuli dotknęłam jego skóry — sinej, napuchniętej. Ostrożnie uniosłam skraj koszuli. Nie poruszył się. Posunęłam się dalej.

Czułam się dziwnie, niemal nieprzyzwoicie, rozbierając go, ale chciałam się upewnić, że jego obrażenia nie zagrażają życiu. Gdyby był poważnie ranny, gdyby miał liczne złamania, wezwałabym Aurorę i zmusiłabym, by go uzdrowiła, bez względu na jej opory. Nie pozwolę mu umrzeć tylko dlatego, że Aurora jest uprzedzona.

Kiedy ściągnęłam mu koszulę, po raz pierwszy mogłam mu się dokładnie przyjrzeć. W innych okolicznościach byłabym zapewne zaskoczona jego urodą, ale teraz nie to zaparło mi dech w piersiach. Jego klatkę piersiową pokrywały sińce i wąskie, długie blizny. Nikły na plecach, więc uniosłam go, żeby zobaczyć jego plecy — także pokryte bliznami. Przecinały się, krzyżowały, niektóre stare, ale większość była świeża, nowa.

Miałam łzy w oczach, zakryłam usta dłonią. Choć przedtem nie widziałam go bez koszuli, domyślałam się, że także na ramionach będzie miał blizny. Większość z nich pojawiła się po naszym ostatnim spotkaniu.

Co gorsza, w żyłach Lokiego płynęła krew Vittry. Był niewiarygodnie silny, czego dowiódł, kiedy walił w drzwi wejściowe, sprawiając, że ściany się trzęsły. Ale dzięki swoim mocom szybciej niż inni dochodził do siebie. A zatem jego obecny stan świadczył o tym, że ktoś się nad nim pastwił. Zapewne bito go raz za razem, tak często, że jego rany nie zdążyły się zagoić.

Jego pierś przecinała zygzakowata blizna, jakby pamiątka po ostrzu noża. Przywodziła mi na myśl bliznę na moim brzuchu. Moja przybrana matka chciała mnie kiedyś zabić. Wydawało mi się, że od tego czasu minęły wieki.

Dotknęłam jego klatki piersiowej, muskałam palcami nierówne wypukłości jego blizny. Sama nie wiedziałam, dlaczego to robię, ale czułam, że blizny w jakiś sposób nas łączą.

— Co, nie mogłaś się doczekać, żeby mnie rozebrać, królewno? — zapytał znużonym głosem. Chciałam cofnąć rękę, ale nakrył ją swoją i uwięził.

— Nie, ja... szukałam ran — wykrztusiłam. Wolałam nie patrzeć mu w oczy.

— Jasne. — Poruszał kciukiem, jakby mnie pieścił, aż dotknął pierścionka. — Co to? — Chciał wstać, żeby go obejrzeć, więc podniosłam dłoń i podsunęłam mu pierścień ze szmaragdem. — Prezent ślubny?

— Nie, zaręczynowy. — Opuściłam rękę, położyłam ją na posłaniu, obok niego. — Jeszcze nie wyszłam za mąż.

— A więc jeszcze nie jest za późno. — Uśmiechnął się i ponownie opadł na posłanie.

— Za późno na co? — Zdziwiłam się.

— Jak to? Żeby cię powstrzymać. — Ciągle uśmiechnięty, przymknął oczy.

— Dlatego tu jesteś? — domyśliłam się. Zapomniałam zaznaczyć, że za kilka dni odbędzie się mój ślub.

— Mówiłem ci już, dlaczego tu jestem — mruknął Loki.

— Co ci się stało? — Słowa utkwiły mi w gardle, gdy usiłowałam sobie wyobrazić, przez co musiał przejść, by jego ciało pokryło się tyloma bliznami i siniakami.

— Ty płaczesz? — zapytał i otworzył oczy.

— Nie. — Naprawdę nie płakałam, ale miałam mokre oczy.

— Nie płacz — poprosił. Usiłował usiąść, ale skrzywił się boleśnie, podnosząc głowę, więc położyłam mu rękę na piersi, żeby zatrzymać go w pozycji leżącej.

— Musisz odpocząć — stwierdziłam.

— Nic mi nie będzie. — Znowu nakrył moją dłoń swoją. Nie oponowałam. — Kiedyś.

— Powiesz, co się stało? — zapytałam. — Dlaczego prosisz o azyl?

— Pamiętasz nasze spotkanie w ogrodzie? — zapytał.

Oczywiście, że pamiętałam. Loki zakradł się do ogrodu przez mur i namawiał mnie, żebym z nim uciekła. Odmówiłam, ale zanim odszedł, pocałował mnie i to było bardzo przyjemne. Poczerwieniałam na to wspomnienie i Loki uśmiechnął się szerzej na ten widok.

— Widzę, że tak — stwierdził.

— A co to ma z tym wspólnego? — zapytałam.

— To akurat nic — odparł, mając na myśli pocałunek. — Nie przesadzałem, kiedy mówiłem, że król mnie nienawidzi. — Na chwilę jego oczy pociemniały.

— To on ci to zrobił? — Poczułam, jak ściska mi się żołądek. — To znaczy Oren? Mój ojciec?

— Na razie nie zawracaj sobie tym głowy — powiedział. Starał się ukoić mój gniew. — Nic mi nie będzie.

— Dlaczego? — dopytywałam. — Dlaczego król cię nienawidzi? Dlaczego ci to zrobił?

— Wendy, proszę. — Zamknął oczy. — Padam z nóg. Ledwie tu dotarłem. Czy możemy wrócić do tej rozmowy, gdy poczuję się trochę lepiej? Powiedzmy, za miesiąc czy dwa?

— Loki — westchnęłam, ale miał sporo racji. — Dobrze, odpoczywaj, ale porozmawiamy jutro, dobrze?

— Jak sobie życzysz, królewno — zgodził się i błyskawicznie zasnął.

Siedziałam przy nim jeszcze przez chwilę, z dłonią na jego piersi — czułam bicie jego serca. Kiedy byłam pewna, że śpi, wysunęłam dłoń z jego uścisku i wstałam.

W holu objęłam się ramionami. Nie mogłam pozbyć się przytłaczającego poczucia winy, jakbym w jakimś sensie była współodpowiedzialna za to, co spotkało Lokiego. A przecież tylko raz rozmawiałam z Orenem i nie mam żadnego wpływu na to, co robi. Więc skąd poczucie, że to moja wina, że Loki został tak brutalnie pobity?

Niedługo byłam w holu sama, zaraz zjawili się Duncan i Thomas. Chciałam, w miarę możliwości, zachować obecność Lokiego w tajemnicy, ale Thomasowi mogłam zaufać. Nie tylko dlatego, że to dowódca pałacowej straży i ojciec Finna, ale też dlatego, że przed laty miał potajemny romans z Elorą i sądziłam, że potrafi dochować tajemnicy.

— Jest tu markiz Vittry? — zapytał Thomas i zajrzał nad moim ramieniem do pokoju, w którym spał Loki.

— Tak, przeszedł przez piekło. — Pocierałam ramiona, jakby było mi zimno. — Jeszcze długo pośpi.

— Duncan mówił, że domaga się azylu. — Thomas przyglądał mi się z góry. — Spełnisz jego prośbę?

— Jeszcze nie wiem — przyznałam. — Na razie niewiele był w stanie powiedzieć. Zostanie tutaj, aż dojdzie do siebie i będę mogła z nim porozmawiać.

— I co zrobimy? — zapytał Thomas.

— Nie możemy powiedzieć Elorze, jeszcze nie — zdecydowałam.

Kiedy Loki ostatnio przebywał w pałacu, był naszym więźniem. Nie mieliśmy więzienia z prawdziwego zdarzenia, więc Elora posłużyła się swoją mocą, by go pilnować, co jednak osłabiło ją tak bardzo, że o mało nie umarła. Ba, właściwie do tej pory nie doszła w pełni do siebie i nie mogło być mowy, by ponownie brała na siebie taki ciężar.

Poza tym nie wydawało mi się, żeby Loki był w stanie wyrządzić nam krzywdę, w każdym razie nie w swoim obecnym stanie. I przyszedł do nas z własnej woli. Nie musieliśmy go pilnować.

— Na wszelki wpadek postawimy strażnika pod jego drzwiami — zdecydowałam. — Nie sądzę, by stanowił jakiekolwiek zagrożenie, ale z Vittrą nie można ryzykować.

— Na razie mogę stać na straży, ale później ktoś musi mnie zmienić — zastrzegł Thomas.

— Ja — zaproponował Duncan.

— Nie. — Thomas pokręcił głową. — Ty zostajesz z królewną.

— Czy masz innych zaufanych strażników? — zapytałam.

Większość strażników to straszni plotkarze i jeśli jeden z nich coś wiedział, szybko stawało się to tajemnicą poliszynela. Tylko że teraz zostało ich tak niewielu. Nie mieliby nawet z kim plotkować.

Thomas skinął głową.

— Znajdzie się jeden czy dwóch.

— Dobrze — ucieszyłam się. — Tylko dopilnuj, żeby trzymali język za zębami, przynajmniej póki nie zdecyduję, co dalej, jasne?

— Tak, Wasza Wysokość.

Zawsze dziwnie się czułam, gdy tak się do mnie zwracano.

— Dziękuję.

Wkrótce wrócił Tove z lekarzem. Czekałam na zewnątrz, gdy mänks badał Lokiego. Markiz odzyskał przytomność, ale niewiele mówił na temat swoich ran. Lekarz stwierdził, że nie ma poważnych obrażeń i podał mu leki przeciwbólowe.

— No, chodź — odezwał się Tove po wyjściu lekarza. — On teraz odpoczywa, już nic nie możesz zrobić. Chyba nie zapomniałaś o imprezie?

— Dam znać, gdyby coś się zmieniło — zapewnił Thomas.

— Dziękuję. — Skinęłam głową i ruszyłam z Tove i Duncanem w stronę mojego pokoju.

Nie miałam ochoty na imprezę, jeszcze zanim zjawił się Loki, a teraz tym bardziej nie chciało mi się bawić. Musiałam jednak przynajmniej udawać, że jestem zachwycona, żeby nie sprawić przykrości Willi i Mattowi. Wiedziałam, że bardzo się starali, więc ze względu na nich udam, że świetnie się bawię.

— Lekarz powiedział, że z tego wyjdzie — szepnął Duncan, widząc moją poważną minę.

— Wiem.

— A właściwie dlaczego tak bardzo się nim przejmujesz? — zdziwił się. — Tak, wiem, przyjaźnicie się, czy coś takiego, ale i tak tego nie rozumiem. To Vittra. Już kiedyś cię porwał.

— Nie przejmuję się — ucięłam i uśmiechnęłam się z wysiłkiem. — Już cieszę się na przyjęcie.

Duncan prowadził — kierowaliśmy się do saloniku na piętrze. Dawny pokój zabaw Rhysa zmieniono na salonik, kiedy Rhys stał się nastolatkiem, ale na suficie nadal widniały namalowane chmurki, a na ścianach wisiały białe półki, na których zachowało się jeszcze kilka zabawek.

Ledwie uchyliłam drzwi, posypały się na mnie serpentyny i balony. Na najdalszej ścianie wisiał transparent z brokatowym napisem: „Wszystkiego Najlepszego”.

— Sto lat! — zawołała Willa.

— Sto lat! — zawtórowali Rhys i Rhiannon.

— Dzięki! — Odgarnęłam z twarzy balon z helem i weszłam do pokoju. — Wiecie chyba, że moje urodziny są dopiero jutro?

— Oczywiście — obruszył się Matt zabawnie wysokim głosem i znowu zaczerpnął haust helu. Rzucił na ziemię balonik bez powietrza i podszedł do mnie. — Byłem tam, kiedy się urodziłaś, zapomniałaś już?

Mina mu zrzedła, gdy do niego dotarło, co powiedział. Rhysa i mnie zamieniono tuż po naszych urodzinach. Matt był w szpitalu, gdy rodził się Rhys, nie ja.

— Cóż, w każdym razie pamiętam, jak wróciłaś ze szpitala. — Matt uściskał mnie serdecznie. — Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.

— A ja już na pewno wiem, kiedy masz urodziny! — zawtórował Rhys i podszedł do nas. — Wszystkiego najlepszego!

Uśmiechnęłam się.

— Wzajemnie. Jak się czujesz jako osiemnastolatek?

— Właściwie tak samo jak jako siedemnastolatek — roześmiał się. — A ty? Czujesz się starsza?

— Właściwie nie — przyznałam.

— No co ty! — zdziwił się Matt. — W ciągu ostatnich miesięcy bardzo wydoroślałaś. Czasami prawie cię nie poznaję.

— Ale ja to nadal ja — zapewniłam. Poczułam się nieswojo po tym komplemencie. Wiedziałam, że bardzo wydoroślałam, zmieniłam się nawet fizycznie.

Nosiłam teraz rozpuszczone włosy, bo wreszcie udało mi się nad nimi zapanować. Ponieważ teraz stałam na czele królestwa, musiałam odpowiednio wyglądać — i dlatego, jak na królewnę przystało, niemal cały czas wkładałam ciemne suknie.

— To dobrze, Wendy. — Matt uśmiechnął się do mnie.

— Przestań. — Machnęłam ręką. — Już dość poważnych rozmów. To ma być impreza.

— Super! — Rhys radośnie dmuchnął w papierowy gwizdek.

Kiedy impreza się rozkręciła, zaczęłam się naprawdę dobrze bawić, o wiele lepiej niż na balu urodzinowym, gdyby do niego doszło. Przecież większość osób obecnych na tym zaimprowizowanym przyjęciu nie byłaby zaproszona na oficjalny bal.

Matta w ogóle nie powinno być w pałacu, a Rhys i Rhiannon, jako mänksi, nie mieli szans na zaproszenie. Duncan owszem, byłby obecny, ale musiałby pracować, a nie wygłupiać się i żartować jak teraz.

— Wendy, pomożesz mi pokroić tort? — poprosiła Willa. Tove tymczasem męczył się, pokazując kolejną wskazówkę w kalamburach. Do tej pory Duncan odgadywał dosłownie wszystko, ale sądząc po komicznej irytacji Tove, tym razem mu się nie udawało.

— Jasne.

Siedziałam na kanapie i zaśmiewałam się z wysiłków odgrywających, w końcu wstałam i podeszłam do Willi, do stolika. Na kolorowym obrusie stał tort i sterta prezentów. I Rhys, i ja prosiliśmy, by nam niczego nie kupować, a jednak.

— Przepraszam — zaczęła Willa. — Nie chciałam psuć ci zabawy, ale musimy porozmawiać.

— Nie ma sprawy — zapewniłam.

— Ciasto upiekł twój brat. — Uśmiechnęła się przepraszająco i wbiła nóż w biały lukier. — Upiera się, że to twoje ulubione.

Być może Matt świetnie gotuje, nie mnie o tym sądzić. Nie znoszę wielu rzeczy, zwłaszcza produktów wysoko przetworzonych, ale Matt od lat mnie karmił, więc udawałam, że smakuje mi to, co przygotowywał. Ale tortów urodzinowych nie znosiłam.

— Nie jest taki zły — mruknęłam bez przekonania. Dla mnie, Willi i innych Trylli to było paskudztwo.

— Chciałam ci tylko powiedzieć, że nie powiedziałam Mattowi o Lokim. — Willa ściszyła głos i starannie nakładała kawałki tortu na papierowe talerzyki. — Zamartwiałby się niepotrzebnie.

— Dziękuję — mruknęłam i spojrzałam na Matta. Zaśmiewał się z wygłupów Tove. — Chyba i tak wcześniej czy później będę musiała mu powiedzieć.

— Myślisz, że Loki zostanie dłużej? — zdziwiła się. Ubrudziła sobie palec lukrem, oblizała go i się skrzywiła.

Skinęłam głową.

— Chyba tak.

— Cóż, teraz nie będziemy się tym martwić — stwierdziła szybko. — To ostatni dzień twojego dzieciństwa!

Starałam się odepchnąć od siebie wszelkie obawy i troski — o królestwo i o Lokiego. I w końcu, kiedy wreszcie się rozluźniłam, zaczęłam się świetnie bawić w gronie przyjaciół.

Koniec wersji demonstracyjnej