Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Dorota Kielczyk

Korekta

Barbara Cywińska

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok wg koncepcji Oceany Gottlieb

Zdjęcia na okładce

Copyright © Dana France

Copyright © Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Falling Under

Copyright © Gwen Hayes, 2011

All rights reserved including the right of reproduction in whole

or in part in any form.

This edition published by arrangement with NAL Signet,

a member of Penguin Group (USA) Inc.

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4537-9

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował

Dedykacja

Hayley Nicole,

która staje się godną podziwu młodą kobietą,

choć zawsze będzie moją ukochaną dziewczynką

Strąceni

Strąceni

Rozdział 1

Rozdział 1

Wszystko zmieniło się tej nocy, kiedy zobaczyłam, jak płonący chłopak spada z nieba.

Było już nieprzyzwoicie późno, ale ja nadal czytałam — pod białą pikowaną kołdrą, żeby światło z iPode’a nie wydostawało się na zewnątrz. Ojciec pewnie i tak już zagrzebał się w łóżku i śnił o nowych sposobach ochrony. Żebym była jeszcze bezpieczniejsza.

Komórka była kompromisem. W zamian zgodziłam się na dodatkowe lekcje muzyki, chociaż i tak miałam mało wolnego czasu. Według ojca oboje na tym zyskaliśmy. Teraz miał mnie w zasięgu nawet podczas tych kilku godzin, kiedy nie byłam z nim albo u siebie — w swojej kremowo-różowej złotej klatce, urządzonej przez słynnego projektanta. Na dodatek skrócił się czas, kiedy mogłam wpaść w kłopoty. Ale ojciec nie wiedział, że na telefonie da się czytać książki. Nie wiedział nawet, że jest coś takiego jak e-booki. Sądził, że mnie złamał i już nie czytam przy latarce.

W życiu by nie pomyślał, że wcale mnie nie złamał. Każdego wieczoru przenosiłam się gdzie indziej i stawałam się kimś innym, kimś interesującym. I to dzięki czemuś, co kupił, żeby móc mnie nadzorować bardziej niż do tej pory. Bezcenna wolność dla dziewczyny z dziwnym brytyjskim akcentem, która mieszka w małym miasteczku Serendipity Falls w Kalifornii pod czujnym okiem ojca.

Lecz płonący chłopak, który spadł z nieba, wyciągnął mnie z mojego odległego świata. Spojrzałam w okno, tuż zanim się pojawił. I wtedy powoli, jak piórko na delikatnym wietrze, przefrunął za szybą. Odwrócił w moją stronę groteskową twarz. Usta miał otwarte w niemym krzyku. On nie tylko płonął. On był ogniem.

Pomarańczowoczerwone języki ognia splatały się w postać chłopaka, ale to jego oczy sprawiły, że gwałtownie wciągnęłam powietrze i wstrzymałam oddech. Podbiegłam do okna. Pochyliłam się bardziej: szyba była zadziwiająco ciepła w miejscu, gdzie ją musnął. Jakbym dotykała jego śladu. Wolno zakończył swój bolesny lot. Opadł na trawnik. Wzrok miał wciąż utkwiony we mnie. Błagał o coś, czego nie mogłam dać. Płomienie go pochłaniały. Powinnam coś czuć, zastanawiać się, martwić, a ja po prostu patrzyłam, zafascynowana i zahipnotyzowana, aż do końca.

Upadł na podwórko. Palił się żywcem, niszcząc nieskazitelny trawnik.

Ojciec będzie zniesmaczony.

Bałam się opuścić swoje schronienie i nie wiedziałam co dalej. Oczywiście, to wszystko to pewnie wytwór mojej wybujałej wyobraźni. Snem wywołanym zbyt długim czytaniem i zmęczeniem. A co, jeśli chłopak cierpiał, a ja nic nie robiłam?

Odwróciłam się i cichutko wybiegłam z pokoju. Zeszłam po schodach i wymknęłam się tylnymi drzwiami. Czułam rosę pod stopami. To przypomniało mi, że prawie nic na sobie nie mam. Szlafrok wydawał się cieńszy i bardziej przezroczysty, niż przypuszczał ojciec, kiedy pozwolił, żebym go kupiła.

Zadrżałam — nie z zimna, lecz ze zdenerwowania. Płomienie wokół chłopaka zaskwierczały i przygasły. Odsłoniły zwęglone kości i kawałki ciała. Ale on nadal ruszał się i jęczał.

Upadłam na kolana przerażona, że Bóg może być tak niemiłosierny, pozwala temu biednemu człowiekowi znosić takie męczarnie. Swąd pieczonego mięsa przyprawiał mnie o mdłości. Poszarpane pasy spalonego ciała to tu, to tam pokrywały szkielet, ale jego oczy... jego oczy były nietknięte i wciąż przytomne. Wyglądał jak karykaturalne halloweenowe straszydło.

Zapach siarki drażnił mój nos, ledwo oddychałam, a chłopak ciągle charczał i bełkotał.

Jak to możliwe. Płuca miał spopielone?

Dopiero wtedy zauważyłam, że wciąż trzymam w ręce telefon. Ale ze mnie idiotka. Już dawno trzeba było zadzwonić pod numer alarmowy. Zaczęłam wciskać dziewiątkę, gdy chłopak przemówił:

— Nie przejmuj się.

Pisnęłam. Głos miał zgrzytliwy, nieludzki.

— Potrzebujesz pomocy.

Szkielet zabulgotał — chrobotliwy, przykry dla ucha odgłos.

— Za... późno. Nie mam za dużo czasu.

Nie powinien już w ogóle mieć czasu. Spojrzałam w niebo, a tam ani śladu dymu i nic już nie spadało. Znów jęknął.

— Ja... ja przepraszam. — Ty idiotko. Jesteś do niczego. — Nie wiem, co robić. Chciałabym ci jakoś... ulżyć.

— Musisz być okropnie przerażona. — Teraz szeptał, wolno, ale z namysłem. — Przykro mi, że widzisz mnie w takim stanie.

Jak mógł w takiej chwili przejmować się moimi uczuciami?

— Chcesz, żebym... hm... pomodliła się za ciebie czy coś takiego?

— Nie — odpowiedział zbyt szybko i zbyt gwałtownie. — Zostaniesz? — zapytał. Nie, błagał. — Nie mam prawa cię o to prosić, ale... boję się teraz być sam. Zostaniesz, dopóki...

— Oczywiście.

Wilgotna, zimna trawa zamoczyła szlafrok — na pewno zrobią się brzydkie plamy na doskonałej bieli materiału. Już czułam na sobie ciężar rozczarowania ojca.

— Chcesz, żebym do kogoś zadzwoniła? Żebyś się pożegnał?

— Nie mam... nikogo. — Jego szept słabł z każdym słowem.

Nikogo, kto mógłby go opłakać? Zmusiłam się, żeby spojrzeć jemu, śmierci, w oczy. Pochyliłam się, powstrzymując obrzydzenie na widok jego makabrycznego wyglądu. Na koniec powinien zobaczyć twarz kogoś, kto przejmuje się jego śmiercią. Kto pogrąży się w żałobie. Wzniósł kościste palce, jakby chciał mnie dotknąć. Nakazałam sobie wytrzymać, gdy jego wciąż tląca się ręka znalazła się blisko mojej twarzy.

— Warto było... upaść — wyrzęził swoje ostatnie słowa.

Ręka opadła, trawa pod nią zasyczała.

Potem ciało zamieniło się w proch. Na trawniku ojca został tylko czarny wypalony ślad.

Odwróciłam się od promieni słonecznych, które wpadały do pokoju przez koronkową firankę, i nakryłam głowę poduszką. To tylko sen. Na pewno. Płonący ludzie nie spadają z nieba, szkielety nie mówią i zaraz potem nie zamieniają się w proch.

Starłam z oczu resztki snu i gapiłam się w sufit. Musiałam sprawdzić. Zrezygnowana pokonałam odległość od łóżka do okna, jakbym szła korytarzem, który ciągnie się bez końca jak w koszmarach. Najpierw dotknęłam szkła. Oczywiście chłodne.

Oparłam ręce o szybę i się wychyliłam. Miałam nadzieję, że na dole zobaczę tylko perfekcyjnie wypielęgnowany trawnik, który widziałam jeszcze wczoraj. Ale tak się nie stało. Perfekcja była zburzona, a trawa w jednym miejscu spalona. Płonący chłopak.

Serce zamarło mi w piersi, a potem znów ruszyło — biło gwałtownym, nienaturalnym rytmem. Mój umysł gonił za wyjaśnieniem, które nie miałoby nic wspólnego z ognistymi trupami o strasznych oczach i samotnych duszach.

Kto... spada z nieba? Kosmici? Upadłe anioły? Spadochroniarze?

Może jego samolot się rozbił? Ale to wcale nie tłumaczyło, jakim cudem mówił, bez płuc, skóry, wnętrzności i... Nie, to musiał być sen, nic innego. Najlepiej przestać o tym myśleć. Nie zawładnęły mną koszmary nocne. Nie ma się czego bać.

Poza tym w takich sennych miasteczkach jak Serendipity Falls nic się nie dzieje. To dlatego ojciec kupił tu dom. Dojazd do miasta miał niezły — pół godziny, jeśli nie było mgły. Robił, co tam prawnicy zwykle robią w biurze, a potem wracał na kolację. I tak prawie każdego wieczoru.

Wybrał to miasteczko właśnie dlatego, że nie dochodziło tu do żadnych dramatów, uspokajałam się, zdejmując z haczyka różową sukienkę. No bo jaka demoniczna siła mogłaby zaatakować dziewczynę w tym zwodniczo pogodnym, wiktoriańskim domu? Solidne gzymsy i cukierkowa fasada z pewnością wystarczały, żeby chronić przed wszelkim złem...

Dopiero gdy włączyłam światło w łazience, uświadomiłam sobie, co to za dzień.

Znajome odrętwienie, jak co roku tego dnia, zaczęło dawać się we znaki. Jedna noga, potem druga, codzienna rutyna; namydlić, spłukać, powtórzyć. Zejdę do kuchni, wypiję sok pomarańczowy, wezmę witaminy i pójdę do szkoły. Ostatecznie to dzień jak każdy inny.

Ojciec na pewno pojechał już do kancelarii w San Francisco. I tak lepiej, przynajmniej dzisiaj. Nie będzie spotkania i rozmowy o znaczeniu tego właśnie dnia.

Rocznica śmierci mojej matki.

Walczyłam z włosami. Niesforne loki opierały się wszelkim metodom poskramiania ich za pomocą opasek czy spinek. Bujną czuprynę odziedziczyłam po matce. Ojciec, który uważał moje loki za przekleństwo, bezskutecznie nakłaniał mnie, żebym je skróciła i rozprostowała. Równie duszę miałam niepokorną — kolejny niepożądany spadek po matce. Ojciec usiłował mnie przekonać, że powinnam żyć ostrożnie, a próby zmiany fryzury i mojej natury prowadziły do nieustannej, męczącej batalii.

Aby zadowolić ojca, zawsze hamowałam swoją impulsywność. Potrzebował mnie. Pewnie, że był szorstki i przesadnie surowy, ale miał tylko mnie. Sprawy wyglądałyby inaczej, gdyby żyła matka, ale gdybanie nic tu nie da. Zwłaszcza dziś.

Zbiegłam po schodach i zaraz zganiłam się za lekkomyślność. Ojca nie było, żeby to zrobić. Połknęłam witaminy, które naszykował, wypiłam sok, który mi nalał. I zjadłam herbatnik — znaczy ciastko. Ale najpierw sprawdziłam raz jeszcze, czy ojca nie ma. Potem zatarłam ślady po zdradzieckich okruszkach. Najdłużej jak mogłam, omijałam kartkę z życzeniami, zostawioną na środku wypolerowanego stołu.

Kiedy ją otwierałam, drżały mi ręce. Te życzenia to nasze jedyne ustępstwo wobec totalnego lekceważenia faktu, że ten dzień istnieje.

Wszystkiego najlepszego z okazji 17. urodzin, Theio.

Uściski, Ojciec

Schowałam kartkę do plecaka, chwyciłam sweter i poszłam do szkoły.

W liceum Serendipity nie składano mi życzeń urodzinowych. Nie chciałam. Przyjaciółki — nareszcie je mam — cały dzień zerkały na mnie ukradkiem, ale uszanowały moją prośbę. Miałam szczęście, że się z nimi zaprzyjaźniłam. A zaledwie cztery lata temu, zanim przeprowadziliśmy się do Stanów, moje życie wyglądało zupełnie inaczej.

W Londynie byłam bardziej samotna. Nasza posiadłość tam to zimne miejsce, pełne rodowej historii, ale nie śmiechu i miłości.

Byłam zdumiona, że po tych wszystkich latach domowych lekcji z nudnym nauczycielem ojciec dał spokój i po przeprowadzce do Ameryki pozwolił mi chodzić do zwykłej szkoły. Zdumiona i wdzięczna byłam do czasu, gdy zorientowałam się, że obca dziewczyna z zabawnym akcentem nie zostanie przyjęta z otwartymi ramionami w małej szkole, gdzie są paczki i każdy ma swoje ustalone miejsce.

Całkowicie różniłam się od swoich amerykańskich rówieśników, i to nie tylko akcentem. Ponieważ wcześniej nie zadawałam się z angielskimi kumplami, w nawiązywaniu kontaktów byłam niezdarna jak dziecko stawiające pierwsze kroki.

— Ziemia do Thei!

Zamrugałam zaskoczona i popatrzyłam na Donny — siedziała po przeciwnej stronie stolika w szkolnej stołówce.

— Przepraszam. Co mówiłaś?

Donny — Donnatella dla tych, którzy odważyli się ją tak nazywać — przewróciła oczami i zabrała mi z tacki kolejnego ziemniaczka.

— Pytałam, czy wymyśliłaś już weekendowy plan ucieczki z więzienia.

Ojciec wolał, żebym nie spędzała z Donny zbyt dużo czasu. Szczerze mówiąc, przez to spotykanie się z nią było jeszcze atrakcyjniejsze. Zachowywała się bezceremonialnie i była trochę zwariowana.

No dobra — bardzo zwariowana. Było dla mnie zagadką, dlaczego chciała przyjaźnić się z dziewczyną tak strasznie nudną jak ja. Za każdym razem, kiedy o to pytałam, rzucała jakiś komentarz o moim arystokratycznym brytyjskim akcencie i przy tym mrugała do mnie chytrze. Wzięła mnie pod swoje skrzydła na samym początku po wyjątkowo nieprzyjemnym incydencie na wuefie. Zrobiłabym dla niej wszystko.

Marzyłam o rodzinie takiej jak jej. Mieszkali w domu znacznie mniejszym niż mój, ale tętniącym życiem i niemal hałaśliwym. Ciągle ktoś się śmiał albo... wrzeszczał. W środku panował bałagan, ale zawsze można było zjeść coś dobrego i opowiedzieć komuś, jak ci minął dzień. Zazdrościłam Donny nawet młodszego brata, chociaż był złośliwym rozrabiaką, i rodziców, którzy nie pozwalali jej na wiele, ale robili to z poczuciem humoru.

No i zazdrościłam jej też tego, jak dobrze czuje się w swoim ciele. Była kilka centymetrów wyższa ode mnie, głównie dzięki długim nogom, i emanowała świadomością własnej urody, czego mnie nigdy nie uda się osiągnąć. Ciuchy dobierała uważnie, żeby podkreślić swoje walory. Brązowe włosy okalające twarz układała tak, że zwracały uwagę na wydatne kości policzkowe, a zaczesana na bok grzywka eksponowała jej dumne czoło. Zawsze nosiła kolczyki, które wyłaniały się spod włosów za każdym razem, kiedy poruszyła głową — cicha obietnica, że zobaczysz coś więcej, jeśli tylko dobrze się przyjrzysz.

— Dlaczego tak ci zależy, żebym poszła z tobą do tego klubu? — zapytałam.

Donny była bardzo towarzyska — w przeciwieństwie do mnie. Często miewała własne plany weekendowe, które nie uwzględniały mojej osoby, co wcale mi nie przeszkadzało.

— Bo musisz częściej wychodzić. Zobaczysz, jeśli nie wyżyjesz się od czasu do czasu, to kiedyś eksplodujesz. Czy twój ojciec wie, co się przydarza córkom zbyt spiętych i surowych rodziców, gdy po raz pierwszy posmakują wolności w college’u?

— Nie, co takiego?

— Trafiają do Girls Gone Wild i tyle.

Myśl o tym, że miałabym pokazać biust przed obiektywem w zamian za bejsbolówkę, tak nas rozbawiła, że niemal dusiłyśmy się ze śmiechu. Co najlepsze, obie wiedziałyśmy, że Donny zrobiłaby to nawet dla gumy do żucia!

Nasz trzeci muszkieter, Amelia, przyłączyła się do nas, gdy tylko przestałyśmy rechotać. Jak zwykle była ubrana „na zbuntowaną gotkę”, jak to nazywała Donny: Ame lubiła style alternatywne: emo, gotyk, ale nie znosiła czarnego i ciemnych kolorów. Wyglądała więc jak tęcza obwieszona czaszkami i pająkami.

— Chciałabym wiedzieć, z czego się śmiałyście?

— Wierz mi, nie chciałabyś. — Donny poklepała ławkę obok siebie. — Ame, pomóż mi przekonać Theię, że powinna zaszaleć z nami w ten weekend. — Odgryzła kawałek pizzy tak, że ser rozciągnął się niemiłosiernie, zanim się oderwał.

Tylko Donny potrafiła zrobić to seksownie. Ja zawsze jadłam pizzę małymi kęsami.

Ame rozpakowała lunch, który przynosiła codziennie w ręcznie farbowanej torbie wielokrotnego użytku — była bardzo wrażliwa na kwestie ochrony środowiska.

— Theia, jeśli nie pójdziesz z nami w ten weekend, będę musiała całą noc wysłuchiwać, jak Donny najeżdża na ciebie, a to nic fajnego. Poza tym nie będę miała z kim pogadać, kiedy ona rzuci mnie dla pierwszego lepszego przystojniaka, który się nawinie. Musisz przyjść.

Amelia nie żartowała — Donny naprawdę lubiła przystojniaków. Z kolei Amelia wzdychała rozpaczliwie do jednego faceta, od kiedy ten przeniósł się do naszej szkoły w tym samym czasie co ja. Tkwiła w sytuacji, którą określała „czyśćcem bratnich dusz”, ale nie godziła się powiedzieć mu, co naprawdę czuje. Nie dawała też szansy żadnemu innemu chłopakowi.

Obie zachowywały się zupełnie inaczej. Donny jak zmysłowa kotka, Ame jak rozbrykany szczeniak: była żywiołowa i mocno gestykulowała. Ona też była śliczna, ale nie pozwalała, żebyśmy tak o niej mówiły.

Po tym, jak Amelia przestała niszczyć swoje włosy ciągłym farbowaniem na blond, odzyskały naturalny, czarnobrązowy kolor i połysk. Donny i ja uznałyśmy, że Amelia jest najładniejsza spośród naszej trójki. Ale ona widziała tylko wady w tych cechach, dzięki którym naszym zdaniem wyglądała egzotycznie i niesamowicie.

Ame urodziła się w Korei i została adoptowana przez rodzinę chyba nawet bardziej anglosaską niż moja. Myślę, że generalnie dobrze radziła sobie ze swoją odmiennością. Czasami zachowywała się tak, jakbyśmy nie widziały, jak chętnie by się odcięła od swojego dziedzictwa. Innym razem mówiła jednak, że któregoś dnia pojedzie do Korei — nie po to, żeby odnaleźć biologicznych rodziców, ale żeby stanąć na ojczystej ziemi.

Gdy spędzałyśmy czas tylko w trzy, nie mówiłyśmy o swoim pochodzeniu.

Donny złożyła ręce jak do modlitwy.

— Ładnie piosię, powiedz, że pójdziesz z nami w piątek. Spodoba ci się ten klub. To jedyne takie miejsce, gdzie wpuszczają nieletnich i w którym nie martwię się o nasze pokolenie. Jest tam naprawdę fajnie. I nie obciachowo.

— Nie mam ciuchów do takiego klubu.

I rzeczywiście nie miałam. Asystent ojca od zakupów dobierał moją garderobę według ścisłych poleceń. A na jego liście z pewnością nie było nic odpowiedniego do dyskoteki.

— Już wybrałam ci strój — odpowiedziała Donny podejrzanie radośnie. — O tak, a nasza Sandra Dee zawoła, żeby oddać z powrotem jej uroczy, sweterkowy zestaw.

To było wredne, ale prawdziwe. Dla asystenta ojca kreatywne myślenie kończyło się na rękawach trzy czwarte — o długich nie było mowy. A w mojej szafie wisiały spodnie i spódnice w każdym możliwym odcieniu khaki, tak na wypadek kilku zwariowanych, beztroskich dni.

Mimo to Donny też nie zaufałabym jako swojej stylistce.

— Twoje ubrania nie będą na mnie pasować, Donny. Nogi masz sto razy dłuższe niż moje.

— Przynajmniej mogę nimi opleść faceta. A, właśnie... — Zawiesiła głos, aż obie z Amelią jęknęłyśmy.

Donny faktycznie bzikowała na punkcie chłopców. Ja nie miałam takich aspiracji. Pomijając mój akcent i „dziwne” angielskie zwyczaje, prawdziwy problem z chłopakami polegał nie na moim wyglądzie, ale na wychowaniu. Na przykład na tym, że ojciec mówił „nie”. Całe życie trzymano mnie z dala od płci przeciwnej, nie pozwalano mi chodzić na imprezy, nawet jako dziecku. A randki w ogóle nie wchodziły w grę.

Byłam owocem zakazanym.

Ojciec chciał jedynie mojego bezpieczeństwa i obawiał się, że przez chłopców stanę się nierozważna i że odciągną mnie od lekcji muzyki, które były znacznie ważniejsze dla niego niż dla mnie.

Kochałam skrzypce, szczerze, ale przyznam, że czasem męczyło mnie ciągłe utrzymywanie moich umiejętności na wysokim poziomie. No tak, maestria w muzyce jest istotna.

Dla ojca.

Nie obchodziło go, że znajdowałam w muzyce coraz mniej przyjemności. Im bardziej naciskał, tym mniej mi zależało. Właściwie wolałam grać nowoczesne utwory, ale robiłam to tylko wtedy, kiedy nie było go w domu. Lubiłam je, bo nie kojarzyły mi się z prestiżem, co wykluczało je z rzeczy poważanych i akceptowanych w rodzinie z wyższych sfer jak nasza.

Od Aldersonów oczekiwano, że będą najlepsi we wszystkim, co robią, a ojciec udowadniał to codziennie w pracy. Tak przynajmniej słyszałam od jego kolegów na dorocznych letnich piknikach. Jego firma przenosiła go dwa razy do Stanów, żeby zaradził problemom gorzej funkcjonujących oddziałów: raz, kiedy poznał moją matkę, a drugi raz, gdy miałam trzynaście lat. Był też niepokonanym graczem w racquetball i świetnym żeglarzem. Ja miałam kontynuować znakomitą tradycję swoich przodków, a nawet ich przewyższyć.

Czy tego chciałam, czy nie.

Donny ciągnęła swój wywód, nie zważając na nasze pojękiwania.

— Moje źródło w sekretariacie poinformowało mnie, że jutro przybywa świeże mięsko, i to prosto z Nowego Jorku. Jezu, mam nadzieję, że jest milutki. Potrzebujemy nowego przystojniaka w szkole.

Amelia grzebała w swojej sałacie. Nie znosiła jej, ale była na diecie, którą Donny złośliwie nazywała „wieczną dietą”.

— Potrzebujemy nowego przystojniaka tylko dlatego, że zdążyłaś już wykosić zastępy lokalnych. Miej litość dla nowego, dobrze?

— Pewnie to i tak gwiazdoś — stwierdziła Donny.

Gwiazdosiami nazywałyśmy tych, którzy należeli do szkolnej elity, bo mieli kasę, w przeciwieństwie do tych, którzy jej nie mieli. Nazwę wzięłyśmy z opowieści doktora Seussa; w tej bohaterami są stworzenia z zielonymi gwiazdkami na brzuchu. Uważają się za lepsze od tych bez takich gwiazdek. W tym przypadku zielone dolary zastąpiły gwiazdki.

Według wszelkich kryteriów kwalifikowałam się do gwiazdosiów. Z tym wyjątkiem, że ja nie chciałam być jednym z nich. Ku konsternacji ojca dzieci jego biznesowych partnerów i znajomych z klubu golfowego nie padały na kolana przed jego córką. Oczywiście to wieczne separowanie mnie od ich zajęć i spotkań nie sprzyjało temu, żeby mnie akceptowali. Ale niechby ktoś spróbował to powiedzieć mojemu ojcu.

Donny wyciągnęła puderniczkę, żeby sprawdzić przed czwartą lekcją, czy nie ma jakichś niedoskonałości na twarzy.

— Amelio, jeśli chcesz mi powiedzieć, że masz ochotę na nowego chłopaka, gwiazdoś czy nie gwiazdoś, to ja się wycofuję. Z tym, że musisz obiecać, że naprawdę z nim pogadasz. Bez żadnego wzdychania na odległość. Powtórki z rozrywki są raczej nudne.

— Ten nowy koleś ani trochę mnie nie interesuje, ale doceniam propozycję. Wiem, jak trudne musi być dla ciebie takie poświęcenie.

Donny zwróciła się z tym samym do mnie, ale ją powstrzymałam.

— Stop. Ja też nie jestem zainteresowana facetem, którego jeszcze nie widziałyśmy — powiedziałam, a potem w przypływie fantazji zapytałam obie: — Czy któraś z was słyszała o jakimś samolocie, który rozbił się ostatniej nocy? Albo o meteorycie?

— A co? Śnili ci się kosmici? I że badali twoje sekretne zakamarki, Theio? — spytała znów zbyt wesoło Donny.

— Nie. Ja... nieważne.

Zabrzęczał dzwonek. Przypomniało mi się, że czwarta lekcja jest po drugiej stronie kampusu. Tam przynajmniej pachnie lepiej niż w stołówce. Musiałyśmy poczekać, aż przedefiluje obok nas grupka gwiazdosiów, w tym kilka cheerleaderek. Swoim zwyczajem nawet nie rzucili na nas okiem, bo należałyśmy do tych bez gwiazdek.

Gdy jeden z koszykarzy reprezentacji próbował przejść, nie patrząc w naszą stronę, Donny nagle wyjechała:

— Hej, Bill, czy mówiłam ci już, jak wiele dla mnie znaczyło, że jednak zaspokoiłeś moje potrzeby ten jedyny raz, kiedy nie mogłeś stanąć na wysokości zadania? Prawdziwy z ciebie dżentelmen.

Oczywiście nic takiego się nie zdarzyło. Właściwie chłopak miał problem, ale kiedy nie poszło mu najlepiej, zostawił Donny i sama zakończyła sprawę.

Bill coś odburknął, ktoś inny wymamrotał „zdzira” i świat znowu wrócił na dawne tory.

Wieczorem byłam wykończona. Po lekcjach ćwiczyłam przez dwie godziny pod okiem nowego nauczyciela, który w dziesięć minut zorientował się, że jestem lepsza od niego. Postąpił więc jak rasowy megaloman i ukarał mnie dodatkowymi, niepotrzebnymi ćwiczeniami.

Kolacja jak zwykle przypominała stypę. Muriel, nasza kucharka i gospodyni, próbowała przemycić tortopodobny deser. W ten sposób usiłowała stłumić swoje poczucie winy, że nie obchodzę urodzin. Ojciec cały czas czytał gazetę. Przerywał tylko po to, aby upomnieć mnie, żebym się nie garbiła i nie wierciła na krześle.

— Ojcze — zaczęłam ostrożnie. — Chciałabym spędzić ten weekend u Donny.

— Zobaczymy — odpowiedział i na tym dyskusja się urwała.

Nie mam pojęcia, jak matka mogła się w nim zakochać. Był taki zimny. Co gorsza, zaczęłam podejrzewać, że próbuje zamienić swoją córkę w równie doskonały sopel lodu. Czasami czułam, jakby wewnątrz mnie formowały się kryształki i rysowały mroźny wzór na moim sercu. Myślę, że łatwiej byłoby podążać jego ścieżką, niż z niej zbaczać. Gdybym tylko była ostrożna, obowiązkowa i posłuszna, może przestałabym snuć buntownicze marzenia. Sny o tym, że jest coś więcej niż niezręczna cisza przy stole zbyt dużym dla dwóch osób.

Ale nawet jeśli istniało coś więcej, ojciec tego nie chciał. Wycofał się do swojego gabinetu, a ja do swojej złotej klatki, żeby dokończyć lekcje.

Spojrzałam na skrzypce, porozważałam, czy nie pograć na nich z godzinę, a potem położyłam się do łóżka bez nadziei na zaśnięcie.

A jednak zasnęłam. Tak myślę. I wtedy zaczął się koszmar.

Koniec wersji demonstracyjnej