Strona redakcyjna

Korekta

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Heide Benser/Corbis

Tytuł oryginału

Daddy

Copyright © 1989 by Danielle Steel.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4410-5

Warszawa 2013. Wydanie VI

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Rozdział 1

ŚNIEG PADAŁ WIELKIMI, LEPKIMI PŁATKAMI. Tak jak W książce z obrazkami, którą kiedyś Sara czytała dzieciom. Siedziała przy maszynie. Wyglądała przez okno. Patrzyła, jak śnieg pokrywa trawnik, jak zwisa z drzew. Zupełnie zapomniała o opowiadaniu, które układała w głowie od samego rana. Ten widok za oknem był tak cholernie malowniczy. Taki śliczny. Wszystko wokół było takie piękne. Bajkowe życie w bajkowym świecie. Nawet ludzie wydawali jej się jak wyjęci z bajki. A ona nigdy nie chciała być taka jak oni. Teraz jest jedną z nich. Była jedną z nich od lat. I pewnie zawsze będzie.

Buntownicza Sara MacCromick, zastępczyni redaktora naczelnego w piśmie „Purpura”. Dziewczyna, która skończyła Radcliffe w 1969 na szczycie listy w swojej klasie i wiedziała, że jest inna. W końcu stała się jedną z nich. W ciągu jednej nocy. Może więcej niż jednej. Naprawdę zajęło jej to dwadzieścia lat.

Teraz jest Sarą Watson. Panią Oliverową Wendell Watson. Mieszka w Purchase, w stanie Nowy Jork, w pięknym domu, który po czternastu latach walki z kredytem hipotecznym może uznać prawie za swój. Ma troje dzieci i psa. Ostatni chomik zdechł rok temu. Ma też męża, którego kocha. Kochany, słodki Ollie. Dostał dyplom w Harvard Business School, gdy kończyła Radcliffe. Zakochali się w sobie, kiedy ona była na drugim roku. Stanowił jej całkowite przeciwieństwo. Był konserwatystą, a ona miała szalone pomysły. Wierzył w to, co próbowano wtedy zrobić w Wietnamie. Przez jakiś czas nienawidziła go za to. Nawet przestała się z nim spotykać zaraz po dyplomie. Upierała się, że zbyt się od siebie różnią.

Zamieszkała w SoHo w Nowym Jorku. Próbowała pisać i naprawdę nieźle jej szło. Dwa razy wydrukowano jej tekst w „Atlantic Monthly”, a raz, o mój Boże Przenajświętszy, w samym „New Yorkerze”. Była dobra i wiedziała o tym. Oliver mieszkał na przedmieściu z dwoma przyjaciółmi we wspólnym mieszkaniu przy Wschodniej Siedemdziesiątej Dziewiątej. Dzięki tytułowi magistra dostał całkiem niezłą pracę w agencji reklamowej na Madison Avenue. Chciała go za to znienawidzić, znienawidzić za ten jego konformizm, lecz nie potrafiła. Nawet wtedy wiedziała, że bardzo go kocha.

Marzył przy niej o mieszkaniu na wsi, o seterach irlandzkich, o czwórce dzieci, niepracującej żonie, a wtedy z niego żartowała. Wówczas uśmiechał się tym swoim niewiarygodnym chłopięcym uśmiechem, a jej serce biło coraz mocniej. Ale nawet wtedy, nawet wtedy udawała przed sobą, że tak naprawdę to pragnie mężczyzny o długich włosach, artysty... rzeźbiarza... pisarza... kogoś twórczego.

Oliver był na swój sposób twórczy i błyskotliwy. Ukończył chwalebnie Harvard, a to wszystko, co działo się w latach sześćdziesiątych, wcale go nie zmieniło. Kiedy brała udział w marszach protestacyjnych, wyciągał ją z aresztu, kiedy kłóciła się z nim — wręcz go wyzywała, on spokojnie i logicznie wyjaśniał jej, w co wierzy. I był tak cholernie porządny. Miał takie dobre serce. Pozostawał jej najlepszym przyjacielem nawet wtedy, gdy ją złościł.

Spotykali się czasami w Village lub na przedmieściu, żeby się czegoś napić lub coś zjeść. Opowiadał jej, czym się zajmuje, i pytał, co ostatnio napisała. Wiedział, że jest dobra, ale nie potrafił zrozumieć, dlaczego nie może być jednocześnie twórcza i zamężna.

— Małżeństwo jest dla kobiet, które szukają oparcia. A ja chcę sama o siebie zadbać, Oliverze Watson! — odpowiadała.

I wtedy umiała zadbać o siebie. Pracowała jako modelka dla galerii w SoHo i jako niezależna dziennikarka. Robiła na tym pieniądze. Czasami. A teraz często zastanawiała się, czy potrafiłaby zarabiać, wypełniać własne formularze podatkowe, sprawdzać ważność polisy ubezpieczeniowej. Po osiemnastu latach małżeństwa stała się tak bardzo od niego zależna. To on zajmował się wszystkimi drobnymi sprawami w jej życiu i większością spraw dużych. To była wegetacja w hermetycznie zamkniętym świecie, na którego straży stał zawsze ochraniający ją Ollie.

Liczyła na niego we wszystkim i coraz częściej ją to przerażało. A gdyby mu się coś stało? Czy poradziłabym sobie sama? Czy utrzymałabym dom, zarobiła na siebie i dzieci? Próbowała czasami z nim o tym porozmawiać, ale on śmiał się tylko i mówił, że nigdy nie będzie musiała się martwić. Nie zbił fortuny, lecz szło mu nieźle. Jego poczucie odpowiedzialności zmusiło go do wpłacenia dużych sum na polisę na życie.

Na Madison Avenue było mu dobrze. W wieku czterdziestu czterech lat został trzecim po Bogu w firmie Hinkley, Burrows i Dawson, w jednej z największych agencji reklamowych w kraju. Zdobył dla niej cztery największe kontrakty. Był cenny dla firmy i szanowany przez kolegów. Należał przy tym do najmłodszych wiceprezesów w reklamie. Sara była dumna z niego — i przerażona jednocześnie. Co ona tu robi, w małym ślicznym Purchase? Patrzy na padający śnieg, czeka na powrót dzieci do domu i udaje, że pisze opowiadanie. Opowiadanie, które nigdy nie będzie napisane, nigdy ukończone, niczego nie zmieni... tak jak to było z innymi, które próbowała napisać przez ostatnie lata.

Postanowiła wrócić do pisania w przeddzień swoich trzydziestych dziewiątych urodzin. Dla niej była to ważna decyzja. Te urodziny wypadły okropnie. Nawet gorzej niż czterdzieste, kiedy to mówiła przygnębiona, że trzeba się pogodzić z nieuchronnym losem. Zresztą na czterdzieste urodziny Oliver zabrał ją na miesiąc do Europy. Starsze dzieciaki były na koloniach, a teściowa zaopiekowała się Samem. Miał wtedy dopiero siedem lat i Sara po raz pierwszy zostawiała go samego.

Przyjazd do Paryża... Dla niej jakby otworzyły się bramy raju. Nie było dzieci, psów, zebrań komitetu rodzicielskiego, obiadów i koncertów na cele charytatywne. Nikogo... Tylko ich dwoje... Cztery niezapomniane tygodnie w Europie. Paryż... Rzym... podróż samochodem przez Toskanię... krótki postój na włoskiej Riwierze... a potem kilka dni na wynajętej łódce... żeglowanie między Cannes i Sain-Tropez... jazda do Eze i Saint-Paul-de-Vence... kolacja w Colombe d’Or... na koniec kilka szalonych dni w Londynie. W czasie podróży bezustannie gorączkowo gryzmoliła. Zapełniła siedem notatników. A gdy wróciła do domu... nic... Nic z tego nie chciało się ułożyć, ani w opowiadanie, ani w artykuł czy choćby wiersz... Tylko siedziała, gapiąc się na notesy i czystą kartkę papieru w maszynie. Ma czterdzieści jeden lat, a czuje się tak, jakby całe życie było już za nią. Oliver się z niej śmieje, gdy mu o tym mówi.

— Na Boga, Sarrie, nie zmieniłaś się ani trochę od naszego pierwszego spotkania.

I on rzeczywiście w to wierzy. Jest w tym trochę prawdy, ale nie do końca. Ona, a i ci wszyscy, którzy chcieliby być krytyczni, mogliby zauważyć różnicę. Błyszczące ciemnorude włosy, kiedyś opadające na plecy pasmami miedzianego blasku, straciły swą barwę. Teraz było w nich kilka smug srebra, lecz bardziej przejmowały się tym dzieci niż ona. Ciemnoniebieskie oczy pozostały takie same. Tętniły życiem i humorem. Aksamitna cera była wciąż gładka i tylko gdzieniegdzie pojawiły się maleńkie ślady przemijania czasu. Oliver twierdził zresztą, że dodają jej twarzy uroku. Była ładną kobietą, tak jak kiedyś śliczną dziewczyną, wysoką i smukłą, o dobrej figurze i delikatnych dłoniach. Jej poczucie humoru pokochał od razu, podobnie jak jej śmiech, odwagę, wściekły upór, by trzymać się tego, w co wierzy. Kiedy była młoda, niektórzy uważali, że jest nie do zniesienia. Ale nie Ollie. On nigdy. Lubił jej sposób myślenia, mówienia o czymś, lubił też to, co mówiła. Ich związek opierał się na wzajemnym szacunku i trosce o siebie. W łóżku też im było ze sobą dobrze. Zawsze było, teraz też. Czasami Oliver myślał nawet, że po dwudziestu latach jest lepiej. I w pewien sposób było lepiej. Znali się nawzajem doskonale. Stali się gładkim drewnem, dotykanym i pieszczonym tysiące razy przez kochające dłonie. Sprawiła to czułość prawdziwego oddania.

Dokładnie dwa lata zajęło Oliverowi przekonywanie jej, żeby się pobrali. Po burzliwych dniach w SoHo, w wieku dwudziestu trzech lat została panią Oliverową Watson. Opierała się i wahała przez cały czas. Odmówiła udziału w tradycyjnym ślubie. Zostali związani węzłem małżeńskim w ogrodzie przy domu jego rodziców w Pound Ridge, a jej rodzice i młodsza siostra przyjechali z Chicago. Sara, ubrana w jasnoczerwoną suknię i ogromny kapelusz — prawdziwe cacko, wyglądała raczej na dziewczynę z okładki niż na pannę młodą. Bardzo szczęśliwi pojechali w podróż poślubną na Bermudy. Pogoda była ohydna, ale nie zauważyli tego. Śmiali się i leżeli w łóżku do późnego popołudnia, przychodzili tylko do jadalni na posiłki. Potem z pośpiechem wracali do pokoju, chichocząc jak dzieci.

Trzy tygodnie później Sara była w znacznie gorszym humorze. Mieszkali w małym mieszkaniu przy Second Avenue, w budynku pełnym stewardes i młodych kierowników, którzy zamieniali życie całego domu w nieprzerwane przyjęcie. Kiedy Oliver wracał z pracy, wyglądała, jakby umarł jej najbliższy przyjaciel. Ale nie chodziło o przyjaciela, tylko o coś innego. Była zaskoczona brakiem okresu zaraz po podróży. Tak bardzo ufała swojemu gumowemu kapturkowi, że była absolutnie pewna, iż nie jest w ciąży. Przecież nosiła go nieprzerwanie dzień i noc, od stopni ołtarza do postawienia walizek po powrocie. Coś jednak poszło nie tak i była w ciąży. Chciała ją usunąć. Oliver przeraził się, że mogła o tym w ogóle pomyśleć. Ale Sara była bardziej od niego przerażona, że może mieć dziecko tak prędko.

— Przecież jeszcze nie chcemy mieć dużej rodziny. Chcę iść do pracy... robić coś...

Myślała o staraniu się o pracę w czasopiśmie literackim, gdyż jej opowiadania nie sprzedawały się już tak dobrze. Złożyła również podanie o przyjęcie do Columbia Graduate School, żeby popracować nad magisterium. Tuż przed ślubem porzuciła pracę w galerii, gdyż codzienne dojeżdżanie do SoHo byłoby bardzo niewygodne.

— Możesz potem iść do pracy — mówił Oliver.

Przekonywał, uspokajał, pocieszał, pochlebiał, robił wszystko, co mógł, by poczuła się lepiej. Nie dawała się pocieszyć. Każdego wieczoru, gdy wracał do domu, nagle ogarniał go strach: „A jeśli to zrobiła?... Jeśli poszła do kogoś, kiedy on był w biurze... usunęła ciążę...” Ale nic nie zrobiła. Może była na to zbyt chora, zbyt wyczerpana, zbyt przygnębiona, aby choć spróbować... A gdy się ocknęła, obijała się po mieszkaniu, chodząc jak kaczka i zastanawiając się, jak mogła do tego dopuścić.

Oliver za to był zachwycony. Ciągle mówił o tym, że chce mieć czworo dzieci. Nawet jeśli mieliby głodować, to on nie zgodziłby się na usunięcie płodu. To było ich dziecko. Ich własne. Na długo przed narodzeniem już je kochał.

Benjamin Watson pojawił się z jasnorudą czupryną i wyrazem zdziwienia w jasnych oczach dokładnie dziewięć miesięcy i trzy dni od ślubu swoich rodziców. Ciągle płakał i był bardzo podobny do matki ku ogromnemu zadowoleniu Olivera, zachwyconego, że ma syna i na dodatek wierne odbicie Sary.

Benjamin przypominał Sarę nie tylko z wyglądu. Miał jej zdecydowanie, upór i porywczość. Były takie dni, kiedy myślała, że go zaraz udusi, zanim zjawi się w domu Oliver, żeby ich oboje uspokoić. W kilka minut po jego powrocie dziecko gruchało uszczęśliwione, śmiało się, bawiło, wołało „a kuku!”, Oliver krążył po mieszkaniu z synkiem w ramionach, a Sara opadała na krzesło z westchnieniem i szklanką wina w dłoni, zastanawiając się, jak ona to przeżyje.

Macierzyństwo z całą pewnością nie było dla niej. Za małe mieszkanie doprowadzało ją do szaleństwa. Kiedy była brzydka pogoda, co w tamtym roku zdarzało się często, i nie mogli wyjść, zdawało jej się, że krzyki dziecka odbijają się od ścian i że za chwilę zwariuje. Oliver chciał, aby wyprowadzili się z miasta do własnego domu, ale wtedy to marzenie było nierealne. Nie stać ich było na to. Sara zaproponowała, że pójdzie do pracy. Kiedy jednak zaczęli liczyć, okazało się, że wszystko, co by zarobiła, i tak poszłoby na opłacenie opiekunki. Mieliby tyle samo pieniędzy, co przedtem. Jedyną pozytywną stroną pójścia do pracy byłoby atrakcyjne dla Sary wyrwanie się z domu, ale Oliver uważał, że dla niej najważniejsze powinno być przybywanie z dzieckiem.

— Głupie gadanie, Ol. Czego ty ode mnie chcesz? Żebym tu siedziała cały dzień i mówiła do siebie? Słuchała jego wrzasków?

Czasami myślała, że już dłużej tego nie zniesie. A perspektywa czwórki dzieci, której on nadal chciał, wywoływała w niej samobójcze myśli.

Jej rodzice mieszkali w Chicago i nie byli zbyt pomocni. A jego rodzice, mimo najlepszych chęci, też nie na wiele się przydawali. Matka Olivera miała tylko jedno dziecko, wiedza o tym, jak sobie radzić z niemowlęciem, jakoś uleciała jej z pamięci. Na dodatek przebywanie z Benjaminem w jednym miejscu bardzo ją denerwowało. Choć nie tak, jak denerwowało Sarę. Wreszcie dziecko przestało płakać. Gdy zaczęło chodzić, już znacznie mniej przerażało Sarę. Koniec kłopotów...

Wynajęli na lato dom na Long Island. Za rok będę mogła posłać go do przedszkola... Jeszcze jeden rok i już będę prawie wolna... będę mogła wrócić do pisania... Przestała już myśleć o pracy. Chciała napisać powieść.

Wszystko zaczęło się już jakoś układać, gdy złapała grypę, najgorszą ze wszystkich gryp. Po miesiącu chorowania była pewna, że umiera. Nigdy przedtem nie czuła się taka chora. Było jej ciągle zimno. Tak kasłała, jakby miała gruźlicę. Od kaszlu, od rana do nocy, było jej niedobrze. W końcu, po czterech tygodniach walki, zdecydowała się na wydatek i poszła do lekarza. Miała grypę i jeszcze coś. Spodziewała się drugiego dziecka. Tym razem nie było gniewu, wściekłości, oburzenia czy ataków furii. Tym razem była tylko rozpacz. I godziny, długie godziny płaczu. Nie może znowu tego robić. Nie może... Nie może zajmować się drugim dzieckiem. Benjamin jeszcze nie wyrósł z pieluch... a teraz będzie ich dwoje...

To wtedy widziała Olivera po raz pierwszy przygnębionego... Nie wiedział, jak ją przekonać. Jak za pierwszym razem, był zachwycony samą myślą o drugim dziecku, ale gdy mówił jej o tym, płakała jeszcze bardziej.

— Nie mogę, po prostu nie mogę, Ollie, proszę, nie zmuszaj mnie...

Znowu kłócili się o aborcję... Raz udało jej się prawie go przekonać. Zagroziła mu, że jeśli się nie zgodzi, to ona zwariuje. Ale w końcu namówił ją. Dostał podwyżkę, gdy była w połowie ciąży. Wydawał wtedy każdy dodatkowy pieniądz na wynajęcie kobiety na przychodne na trzy popołudnia w tygodniu. Była Irlandką, a w jej rodzinie wychowywało się trzynaścioro dzieci. Właśnie ktoś taki był potrzebny Sarze. Znowu mogła wychodzić z domu, siedzieć w bibliotece, spotykać się z przyjaciółmi, zwiedzać galerie i muzea. Zaczęła się cieszyć z istnienia Benjamina. Raz czy dwa zabrała go do muzeum. Jej samopoczucie ogromnie się poprawiło. A Oliver wiedział, że chociaż nigdy by się do tego nie przyznała, zaczęła niecierpliwie czekać na drugie dziecko.

Melissa urodziła się, gdy Benjamin miał dwa lata. Oliver zaczął poważnie myśleć o przeprowadzeniu się na wieś. Prawie w każdy weekend oglądali różne domy w Connecticut i w końcu stwierdzili, że ich na to nie stać. Próbowali i w Westchester, i na Long Island. Zanosiło się na to, że bez końca będą oglądać domy w weekendy. Byli w Pound Ridge, Bronxville, Katonah i wreszcie, po roku, w Purchase znaleźli to, czego szukali. Stary dom, w którym nikt nie mieszkał od dwudziestu lat. Wymagał mnóstwa pracy. Była to część dużej posiadłości. Dostali ją prawie półdarmo. I choć musieli oszczędzać, ograniczyć wydatki i wykonać większość prac własnoręcznie, to już po roku przemienili ruderę w prześliczny dom, z którego oboje byli bardzo dumni.

— To nie oznacza, że będę miała więcej dzieci, Oliverze Watson!

Dla niej mieszkanie na przedmieściu było wystarczająco dużym poświęceniem. A przysięgła sobie, gdy jeszcze chodziła z Oliverem, że nigdy się nie wyprowadzi z Nowego Jorku. Lecz nawet ona musiała przyznać, że tak było znacznie lepiej. Wynajmowanie mieszkania przy Second Avenue nie miało sensu, a wszystkie większe, które oglądali w mieście, były za małe i idiotycznie drogie. W Purchase dzieci miały własne pokoje. Były także: ogromny, lecz przytulny salon z kominkiem, biblioteka, którą z zamiłowaniem wypełniali książkami, oraz kuchnia z dwiema ścianami z cegieł, ciężkimi drewnianymi belkami na suficie i staromodnym piecem, który Sara uparła się odnowić. Były tam ogromne wykuszowe okna, wychodzące prosto na wyczarowany przez nią ogród. Kiedy gotowała, mogła przez nie patrzeć na bawiące się dzieci. Przed przeprowadzką na wieś Irlandka odeszła, i to nawet dobrze się złożyło, bo nie było ich wtedy stać na pomoc domową.

Gdy Benjamin skończył trzy lata i poszedł do przedszkola, a potem poszła również Melissa, Sara powiedziała sobie, że wróci do pisania. Ale jakoś wciąż nie było na to czasu. Zawsze miała coś do zrobienia. Pracowała społecznie w miejscowym szpitalu, jeden dzień w tygodniu spędzała w przedszkolu, robiła zakupy, odwoziła i odbierała dzieci, sprzątała dom, prasowała koszule Ollego i zajmowała się ogrodem. Była to zadziwiająca odmiana jak na byłą redaktorkę „Purpury”. Śmieszne, ale dla niej to nie miało żadnego znaczenia. Kiedy wyprowadzili się z Nowego Jorku, to było tak, jakby zostawiła tam część siebie. Tę część, która ciągle walczyła i nie mogła się pogodzić ani z małżeństwem, ani z macierzyństwem. I tak zaczęła należeć do tego małego spokojnego świata, jaki ją otaczał.

Spotykała się z innymi kobietami, które miały dzieci w tym samym wieku. W weekendy grali w brydża i w tenisa ze znajomymi małżeństwami. Praca społeczna wymagała coraz więcej czasu.

Jej miotanie się i walka o siebie zostały dawno zapomniane. Jej pisanie też. Nawet już za nim nie tęskniła. Miała wszystko, czego chciała. Pracowite, szczęśliwe życie z mężem i dziećmi.

Wspomnienie o wrzeszczącym niemowlęctwie Benjamina powoli blakło, gdyż stał się on słodkim, pogodnym dzieckiem, podobnym do Sary nie tylko z wyglądu. Benjamin podzielał także wszystkie jej zainteresowania i pasje. Na swój sposób był lustrzanym odbiciem Sary. Oliver to dostrzegał i bawiło go to. I Sarze, chociaż rzadko się do tego przyznawała, pochlebiało to podobieństwo i cieszyło ją.

Melissa też była słodkim dzieckiem. Sprawiała mniej kłopotów niż Benjamin w jej wieku i pod wieloma względami przypominała swojego ojca. Miała beztroski uśmiech i radosne podejście do życia. Nie żądała zbyt wiele dla siebie od żadnego z nich. Uszczęśliwiało ją samo chodzenie za matką, z książeczką, lalką czy układanką w rączce. Czasami Sara zupełnie zapominała o jej obecności. Córeczka miała jasne włosy Olivera i zielone oczy, choć tak naprawdę nie była do niego podobna. Bardziej przypominała swoją babkę, co złościło Sarę, gdy wspominali o tym jej teściowie.

Sara i matka Olivera nigdy się nie zaprzyjaźniły. Pani Watson wcześnie i szczerze powiedziała jedynemu synowi, co sądzi o Sarze, zanim młodzi się pobrali. Uważała ją za upartą, wymagającą dziewczynę, która za wszelką cenę będzie dążyła do własnych celów. Pani Watson zawsze się bała, że pewnego dnia Sara okrutnie skrzywdzi Olivera, choć na razie była dla niego dobrą żoną, co pani Watson niechętnie przyznawała mężowi, gdy ten stawał w obronie synowej. Sara czuła, że starsza pani ją obserwuje, jakby czekając na jakieś potknięcie, jakiś fałszywy krok, okropne niepowodzenie, które w końcu udowodni, że miała rację. Jedyną radością, jaka je łączyła, była dwójka dzieci. Pani Watson wprost je uwielbiała, a Sara kochała tak, jakby ich pragnęła od samego początku.

Pani Watson pamiętała synowej, że kiedyś chciała je usunąć. Oliver nigdy matce o tym nie powiedział, ale ona wyczuwała, co się dzieje, nawet jeśli jej nikt nic nie mówił. Ta inteligentna, spostrzegawcza kobieta doskonale wiedziała, że Sara, będąc w ciąży, wcale nie czuła się szczęśliwa ani nie cieszyła się z Benjamina, gdy był niemowlęciem. Z drugiej strony nawet pani Watson musiała przyznać, że Benjamin nie należał do łatwych dzieci. Ją też wyprowadzał z równowagi nieustannym krzykiem.

Teraz o wszystkim zapomniano. Dzieci rosły, a Sara i Oliver kwitli, oboje bardzo zajęci i szczęśliwi. Wyglądało na to, że Sara porzuciła w końcu ambicje literackie, które pani Watson zawsze uważała za trochę przesadzone.

— To dobra dziewczyna, Phyllis. Nie bądź dla niej taka surowa. Była bardzo młoda, kiedy się pobrali. I to dzięki niej Oliver jest taki szczęśliwy... — Mąż zawsze do wszystkiego podchodził znacznie spokojniej niż ona.

— Wiem... ale mam takie uczucie, że ona chce czegoś więcej, czegoś, co jest na razie poza jej zasięgiem, za co jednak pewnego dnia Oliver dużo zapłaci... — Było to bardzo przenikliwe spostrzeżenie.

George Watson pokręcił głową z pobłażliwym uśmiechem.

— Oliver sobie z nią poradzi.

— Nie jestem pewna, czy będzie chciał. Wydaje mi się, że pozwoli jej wziąć wszystko, czego ona zechce, bez względu na cenę, jaką miałby zapłacić. Taki już jest. — Uśmiechnęła się łagodnie do męża. Kochała go już prawie czterdzieści lat — lat, które były zbyt cenne, by je liczyć. Dawno temu stali się sobie tacy bliscy. Jedno ciało, jedna dusza. Nie mogła sobie przypomnieć czasów, kiedy go nie było. — Jest zupełnie taki jak ojciec. Za dobry. W rękach nieodpowiedniej kobiety może to być bardzo niebezpieczne. — Zawsze troszczyła się o syna i mimo upływu tylu lat wciąż nie ufała Sarze.

Komplement został zauważony. George uśmiechnął się do swojej pani, a jego spojrzenie wciąż wywoływało w niej dreszcz.

— Uwierz jej choć trochę, Phyllis. Nie zraniła w niczym naszego chłopca. Dała mu, i nam też, dwoje wspaniałych dzieci.

Naprawdę były wspaniałe i choć żadne z nich nie przypominało za bardzo z wyglądu swojego ojca, to oboje mieli coś z jego urody. Oliver był wysoki, zgrabny i wysportowany. Miał gęste, proste blond włosy, których mu zazdrościły wszystkie matki, kiedy był jeszcze dzieckiem, i wszystkie dziewczyny, kiedy poszedł do college’u. Sara rzadko mówiła mu o tym, bo nie chciała go wbijać w dumę, ale wielokrotnie słyszała, że Oliver Watson to najprzystojniejszy mężczyzna w Purchase. Przez sześć miesięcy w roku był opalony na ciemny brąz, a jego zielone oczy wydawały się błyszczeć figlarnie i uśmiechać się. A co więcej, był zupełnie nieświadomy swojej urody, przez co stawał się bardziej atrakcyjny.

— Jak myślisz, czy będą mieli więcej dzieci, George? — Phyllis często się nad tym zastanawiała, ale nigdy nie ośmieliłaby się spytać syna, a już na pewno nie spytałaby Sary.

— Nie wiem, kochanie. Wydaje mi się, że życie, jakie prowadzą, jest już bardzo wypełnione. A teraz nigdy nie wiadomo, co się zdarzy. Oliver pracuje w takim niepewnym zawodzie. Reklama to nic stałego, jak na przykład bankowość, kiedy byłem młody. Na nic nie można liczyć. Pewnie to rozsądniejsze, z ich punktu widzenia, aby nie mieć więcej dzieci...

George Watson mówił w ten sposób od roku. Żył już dość długo, by widzieć, jak wiele z jego inwestycji, które wydawały się takie solidne, nagle zaczynało marnieć. Koszty utrzymania rosły w zadziwiającym tempie. On i Phyllis musieli być bardzo ostrożni. Mieli mały domek w Westchester, kupiony z piętnaście lat temu, kiedy Oliver kształcił się w college’u. Wiedzieli, że już nie będzie przyjeżdżał na dłużej, tak że straciło sens utrzymywanie ogromnego domu w New London.

George martwił się bez przerwy o ich finanse. Nie znaczyło to w żadnym razie, że byli biedni, ale jeśli oboje pożyją jeszcze przez dwadzieścia pięć lat, co przy ich pięćdziesięciu dziewięciu i sześćdziesięciu dwóch latach może się zdarzyć, a on miał nadzieję, że im się zdarzy, to ich oszczędności bardzo się zmniejszą. Właśnie odszedł z banku i dostawał przyzwoitą emeryturę. Poczynił wiele mądrych inwestycji w ciągu ostatnich lat, ale i tak ostrożności nigdy za wiele. To właśnie powtarzał Oliverowi przy każdym spotkaniu. Sporo już widział w swoim życiu, przeżył jedną wielką wojnę i kilka mniejszych. Walczył w Guadalcanal i miał dość szczęścia, żeby to przetrwać. Miał dwanaście lat w roku dwudziestym dziewiątym — w czasie Wielkiego Kryzysu, i widział, jak brutalna okazała się recesja. Widział wzloty i upadki przez te wszystkie lata. Chciał, żeby jego syn był ostrożny.

— Nie wiem, dlaczego mieliby chcieć więcej dzieci — dodawał.

Sara zupełnie się z nim zgadzała. Była to jedna z niewielu spraw, na które ona i George Watson mieli absolutnie to samo spojrzenie. Kiedykolwiek ten temat się pojawiał, często w łóżku, późno w nocy albo w czasie spaceru w odległym zakątku lasu w Purchase, zawsze mówiła Oliverowi, że to bez sensu nawet się nad tym zastanawiać.

— Dlaczego mielibyśmy chcieć więcej dzieci, Ollie? Melissa i Benjamin dorastają. Nie sprawiają kłopotów, mają już własne sprawy. Za parę lat będziemy mogli robić to wszystko, na co mamy ochotę. Po co wracać do tych samych zmartwień? — Drżała na samą myśl o tym.

— Tym razem nie byłoby tak samo. Moglibyśmy pozwolić sobie na kogoś do pomocy. Nie wiem. Wydaje mi się, że pewnego dnia moglibyśmy żałować, że nie mieliśmy więcej dzieci...

Patrzył na nią czule, ale Sara udawała, że niczego nie widzi.

— Dzieciom by się to nie podobało. Benjamin ma siedem, a Melissa pięć lat. Małe dziecko byłoby intruzem. Musisz pomyśleć i o nich. Im też jesteśmy coś winni.

Była tak pewna siebie, tak zdecydowana, że nie chce, iż tylko się uśmiechnął. Wziął ją za rękę, gdy wracali do samochodu. Właśnie wtedy kupił pierwszego mercedesa. Nie wiedziała jeszcze o tym, ale miał zamiar podarować jej na Gwiazdkę futro. Już je wybrał u Bergdorfa Goodmana i zlecił wyhaftowanie jej monogramu.

— Ty, oczywiście, nie chcesz. Jesteś tego pewna? — Jak zwykle był rozczarowany.

— Jestem pewna.

I była. Nie widział sposobu, żeby namówić ją na kolejne dziecko. Miała trzydzieści jeden lat i podobało się jej takie właśnie życie, jakie prowadziła. Całe dnie spędzała na pracach komitetu rodzicielskiego, odwoziła dzieciaki do szkoły, przywoziła ze szkoły, odprowadzała je na zbiórki skautów i na lekcje tańca. Wystarczy. Co za dużo, to niezdrowo. Mieli dwoje dzieci, dom na wsi z ogrodzeniem z metalowych prętów, kupili nawet setera irlandzkiego rok temu. Nie mogła dać z siebie więcej, nawet jemu.

— Co myślisz o zabraniu dzieci na narty po Bożym Narodzeniu? — spytał, gdy wsiedli do samochodu.

Święta lubił spędzać w domu. Uważał, że wtedy w domu jest najprzyjemniej, a poza tym chciał sprawić radość swoim rodzicom. Rodzice Sary gościli jej siostrę z dziećmi na każde Boże Narodzenie. A rodzice Ollego mieli tylko ich. Zresztą Sara nie płonęła chęcią jeżdżenia do Chicago na wakacje. Raz pojechali i narzekała potem przez trzy lata. Siostra ją złościła, a z matką nigdy za bardzo się nie zgadzały.

— To byłoby wspaniale. Dokąd? Do Vermontu?

— A jakby trochę więcej szaleństwa tym razem? Co sądzisz o Aspen?

— Mówisz poważnie? Musiałeś dostać straszną górę pieniędzy w zeszłym tygodniu.

Udało mu się ściągnąć do agencji najpoważniejszego klienta w historii firmy. Jeszcze jej nie powiedział, jaką premię dostał. A byli tak bardzo zajęci w tym tygodniu, że nie zdążyła zapytać.

— Wystarczy na odrobinę luksusu, jeżeli tylko masz na to ochotę. Moglibyśmy też zostać na ferie w domu, a jeśli chcesz, wybrać się tylko we dwójkę, kiedy dzieciaki wrócą do szkoły. Moja mama mogłaby przyjechać i zająć się nimi. — Już zostawała z wnukami parę razy. Teraz, gdy były starsze, szło jej to znacznie lepiej. — Co o tym sądzisz?

— To po prostu cudowny pomysł! — I uściskała go.

Skończyło się na całowaniu w nowym samochodzie, pachnącym męską wodą kolońską i nową skórą.

Zrobili i to, i to. Pojechali z dziećmi do Aspen na tydzień między Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem, a miesiąc później tylko we dwoje na siedem romantycznych dni na Jamajce. W Round Hill mieli willę wyłącznie dla siebie z widokiem na Montego Bay. Ze śmiechem wspominali swój miesiąc miodowy na Bermudach, kiedy to prawie nie wychodzili z pokoju i z trudem udawało im się na tyle wytrzymać w jadalni, żeby coś zjeść. Te wakacje tak bardzo się od tamtych nie różniły. Grali w tenisa, pływali, wylegiwali się na plaży każdego ranka, za to późnym popołudniem kochali się namiętnie, korzystając z samotności. I na cztery noce z sześciu zażądali przyniesienia kolacji przez służbę hotelową do willi. Była to najbardziej romantyczna podróż ze wszystkich, jakie razem odbyli.

Po powrocie z Jamajki czuli się jak nowo narodzeni. Wciąż zadziwiało Sarę, że tak namiętnie go kocha. Znała go od dwunastu lat, była jego żoną od ośmiu, a odnosiła wrażenie, że ich miłość nie słabnie, i było oczywiste, że Oliver czuje to samo. Kochał się z nią z zapałem osiemnastolatka, a co ważniejsze, uwielbiał godzinami z nią rozmawiać. Seks zawsze im się udawał. Ich poglądy już tak bardzo się nie różniły, nie były tak skrajne, jak kiedyś. Powoli zrastali się ze sobą. Żartował z niej, że zrobiła się bardziej konserwatywna, podczas gdy on — bardziej liberalny. Czuł, że stali się jedną myślą, jednym sercem i jednym celem.

Wrócili z Jamajki lekko oszołomieni, wytrąceni ze zwykłego codziennego rytmu. Rankiem po powrocie Oliver przy śniadaniu przyznał, że nie chce mu się jechać do biura i zostawiać jej samej w domu. Wymienili spojrzenia nad głowami dzieci. Przypaliła grzanki, zostawiła wielkie grudy w kaszce, a bekon był prawie surowy.

— Pyszne śniadanko, mamo — pokpiwał Benjamin. — Musieliście świetnie się bawić na wakacjach i zapomniałaś, jak się gotuje!

Zaśmiewał się z własnego dowcipu, a Melissa chichotała. Była bardzo nieśmiała. Przy swoich pięciu latach uwielbiała brata, pierwszego i jedynego bohatera, oczywiście poza ojcem.

Dzieci poszły do szkoły, Oliver do pociągu, a Sarze nic nie wychodziło. Cały dzień czuła się rozbita. Nic nie mogła zrobić. Do kolacji nie ruszyła się z domu. Cały czas plątała się, nie mogąc niczego skończyć. Tłumaczyła sobie, że to jest właśnie cena za zbyt dobre wakacje.

Złe samopoczucie nie opuszczało jej przez kilka tygodni. Z trudem udawało jej się jakoś przeżyć dzień. Wyglądało na to, że odwożenie dzieci do szkoły i odprowadzanie ich w różne miejsca wyczerpują całą jej energię. O dziesiątej była już w łóżku, pochrapując z cicha.

— To musi być już starość — jęczała do Olivera pewnego sobotniego poranka, gdy nie była w stanie nawet ułożyć porządnie rachunków, tak czuła się wyczerpana i rozbita.

Koniec wersji demonstracyjnej