Korekta

Renata Kuk

Halina Lisińska

Zdjęcie na okładce

© MANDY GODBEHEAR/Shutterstock

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Tytuł oryginału

Falling Under

Copyright © 2014 by Jasinda Wilder

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5225-4

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Ta książka jest dla Ciebie, czytelniczko.

Dla Was wszystkich, 

które przeszłyście ze mną tę intensywną, bolesną, 

ale niezwykle wzruszającą drogę, 

jaką była ta seria. 

Przyjęłyście Nell i Colta oraz Beccę i Jasona 

do Waszych serc i pokochałyście ich tak samo jak ja.

Dzięki Wam stali się prawdziwi.

To książka dla Was, 

które identyfikowałyście się z tymi postaciami, 

z ich problemami i wyzwaniami, 

którym musieli stawić czoło.

Dziękuję. Kocham Was.

Oz

Błękit nad błękitami

Wrzesień

Nie znoszę być nowy. Masakra. Wiadomo, niby powinienem się już przyzwyczaić, ale się nie przyzwyczaiłem. Mama nigdzie nie może zagrzać miejsca, co roku nowe miasto i nowa szkoła. Chciałbym wiedzieć, czego szuka albo przed czym ucieka, przed czym się chowa. Obstawiam, że przed sobą. Tak jakby w każdym miejscu ścigał ją jakiś duch. Od siódmej klasy co roku ląduję w innej szkole. Siódma klasa w St. Louis, ósma w Denver, dziewiąta w Biloxi, dziesiąta w Atlantic City, jedenasta w Rochester, a teraz, w maturalnej, Atlanta.

Czyli tak, wiem już sporo o byciu nowym. Na szczęście w college’u, a szczególnie w szkole pomaturalnej wszyscy są nowi. Tylko kilka osób się zna, więc nie ma zżytych paczek, kumplujących się od przedszkola. Mogę się wtopić w tło, co jest superprzyjemne. Miła odmiana, polecam.

Do szkoły pomaturalnej poszedłem w Atlancie i zaliczyłem nawet dwa semestry, zanim mama nie postanowiła, że musimy się znów przeprowadzić. Krążyliśmy trochę, aż osiedliśmy w Nashville. Nie miałem wyboru, musiałem się przenieść. Co oznacza, że muszę powtarzać pewne zajęcia, a inne rzeczy nadrabiać. Już jestem z tyłu. Mam dwadzieścia jeden lat, powinienem już prawie kończyć licencjat, a ja nie jestem nawet w połowie prelicencjatu. Masakra. Powiedziałem mamie, że więcej się nie ruszam, dopóki chociaż tego nie zaliczę. Żeby dała mi przynajmniej tyle czasu.

Pewnie ktoś mógłby spytać, czemu nie zostałem w Atlancie i nie dokończyłem szkoły tam. Przecież mama mogła sobie jechać, gdzie jej się podoba. Myślałem o tym, pewnie że tak. Przemyślałem to na wszystkie strony, ale w końcu stwierdziłem, że pojadę z nią. Mamy tylko siebie. Ona walczy, żeby związać koniec z końcem, i to nawet mimo tego, że pomagam i dorabiam, jak mogę. Potrzebuje mnie. No więc… siema, Nashville.

Idę na pierwsze zajęcia i siadam na końcu sali. Algebra. Megapowtórka jak dla mnie, ale muszę zaliczyć, to warunek, żeby iść na bardziej zaawansowane zajęcia. Szkoda, że to nic ponad materiał z liceum. Sam się tego nauczyłem w dziewiątej klasie. Matematyka mnie uspokaja. Tak, wiem, jak to brzmi, ale rozwiązanie kilku równań pozwala mi uspokoić chaos w głowie i uporać się z permanentną huśtawką nastrojów.

Wszyscy na tych zajęciach są dokładnie tacy, jak można się spodziewać: schludnie zapięci pod szyję, wyprostowani, jakby kij połknęli, pilnie notujący w zeszycikach. Jeszcze im brakuje długopisów w kieszonkach koszul. No nie, może jestem niesprawiedliwy. Większość jest taka sama jak ja, musi to zaliczyć, żeby pójść wyżej. Ale jest jeszcze ona. Jezu! Siedzi w pierwszym rzędzie, po prawej, trochę odwrócona, tak że widzę jej profil. Ma lekko rudawe włosy i najbardziej elektryzująco niebieskie oczy, jakie w życiu widziałem. Chryste. Tętno mi dudni, chociaż nawet na mnie nie spojrzała. Wygląda na tak samo znudzoną jak ja. Rozparła się na krześle i kręci na palcu pasmo włosów długich do tyłka, żuje gumę, łokieć opiera na ławce i coś nieuważnie bazgrze w notatniku, nawet niespecjalnie zwracając uwagę. Tak jakby wiedziała wszystko, o czym mówi doktor Sztywniak. Nie mogę oderwać od niej wzroku. Jestem jak zaczarowany.

Zsuwam się niżej na krześle, zawstydzony swoją reakcją na jakąś dziewczynę, której nawet nie znam. Wszyscy wiedzą, że laski lubią niegrzecznych chłopaków, a ja byłem niegrzeczny i nigdy nie narzekałem na niedobór dziewczyn. Ale nigdy wcześniej puls nie dudnił mi w uszach, a ręce się nie pociły. Nigdy jeszcze nie miałem ochoty wstać, przejść przez salę i błagać, żeby powiedziała, jak ma na imię i spędziła ze mną chociaż pięć minut na osobności.

Wyjmuję z kieszeni słuchawki, jedną wsadzam do ucha i odwracam się, żeby nie było jej widać. Włączam odtwarzacz i pogłaśniam. Ucho wypełnia mi Monolith Stone Sour, a dźwięki zagłuszają gadanie nauczyciela. Otwieram zniszczony podręcznik teorii strun z biblioteki w Nashville.

Zajęcia wloką się i co jakiś czas zerkam na tablicę, żeby sprawdzić, na jakim jesteśmy etapie. Jak dotąd nic, czego bym nie mógł zrobić z palcem w tyłku. Wreszcie zajęcia się kończą, ludzie wysypują się z sali, gadając, śmiejąc się i zerkając na mnie. Dziewczyna z rudawymi włosami staje przy mojej ławce.

– Nieuprzejmie się tak gapić. – Przerzuca przez ramię błyszczącą grzywę. – Jak masz na imię?

Wzruszam ramionami.

– Bo ja nie jestem uprzejmy. Nazywam się Oz.

Marszczy brwi.

– Oz? Tak masz wpisane w akcie urodzenia?

– A co za różnica?

– Żadna, ale…

Przerywa jej nauczyciel.

– Zbierajcie się, wchodzi następna grupa.

Chociaż zajęcia zaczynają się dopiero za dziesięć minut, oni faktycznie już wchodzą i zajmują miejsca. Wychodzimy, a ja znikam, zanim zacznie mnie dalej męczyć w sprawie imienia. To tylko jakaś laska, w ogóle nie ma o czym mówić. Idę na następne zajęcia, historię świata. Bez tragedii, ale nudno. Już mam wchodzić, kiedy znów widzę tę dziewczynę, gadającą z koleżankami. Skręcam gwałtownie i podchodzę do niej. Tylko po to, żeby sobie udowodnić, że moja wcześniejsza reakcja była wypadkiem przy pracy.

– Nie powiedziałaś mi, jak ty masz na imię. – Nie zwracam nawet uwagi na jej koleżanki, chociaż obydwie są ładne.

No dobra, zauważam je, ale po prostu tyle. Niezłe, ale nie z tej samej ligi, co ta dziewczyna. Widzę, że na mnie patrzą, ale dla mnie istnieje tylko ruda z tymi hipnotycznymi niebieskimi oczami.

– Ty też mi nie powiedziałeś.

Wywracam oczami.

– Mówiłem ci, Oz. Tak mnie nazywają od trzeciej klasy. Nawet mama do mnie nie mówi imieniem z aktu urodzenia.

– Które brzmi…?

Kręcę głową z irytacją i niedowierzaniem.

– Czemu tak dopytujesz?

Wzrusza ramionami.

– Jestem po prostu ciekawa.

– No więc jak ty masz na imię?

Kręci głową.

– Powiem ci, jak ty mi powiesz. – Jej oczy się rozświetlają, a coś w jej uśmiechu sprawia, że serce w mojej piersi tłucze się za mocno.

Wchodzę do klasy, rzucając jej uśmiech przez ramię.

– Niech będzie po twojemu.

Potem mam jeszcze jedne zajęcia, początki literatury amerykańskiej. Rzygać mi się chce. Dajcie mi Hemingwaya albo Faulknera, jednego z tych gości i nie ma sprawy, ale to nadęte, purytańskie gówno? Nie, dzięki.

Wychodzę ze szkoły i znów ją widzę. Obejmuje potężnego, umięśnionego kolesia w czapce Vanderbilt Commodores. Ma ciemną, opaloną skórę i włosy zgolone tuż przy głowie, a cała jego sylwetka krzyczy: gram w futbol! Cholera. Przytula go tak, jakby go znała od zawsze, a ja czuję kretyńską falę zazdrości. Przecież dopiero co ją poznałem, nawet nie wiem, jak ma na imię, jak mogę być zazdrosny?! Przyjechał po nią, sądząc po tym, że ona otwiera drzwiczki lśniącego, czarnego, wysokiego silverado i wrzuca plecak do tyłu, jakby to był jej samochód.

Powinienem w ogóle zapomnieć o jej istnieniu, spadać stąd i zająć się swoimi sprawami. Tylko że ciężarówka tego byczka stoi tuż obok mojego motoru. Udaję, że ich nie widzę. Zapinam skórzaną kurtkę i plecak, zdejmuję z głowy czapeczkę Broncos i wpycham ją do sakwy, a na jej miejsce wkładam kask i zapinam sprzączkę pod brodą. Wiem, że mnie widzi, czuję jej spojrzenie. Opiera się o ciężarówkę i rozmawia ze swoim chłopakiem albo przyjacielem, czy kim on tam jest.

Przerzucam nogę nad motorem, składam stójkę i przekręcam kluczyk, a silnik ożywa. To Indian Spirit Roadmaster Cruiser z 2003 roku. Moje cacko. Kupiłem go w ostatniej klasie liceum. Od dwunastego roku życia kosiłem trawniki, zgarniałem śnieg, roznosiłem gazety, myłem naczynia i wykonywałem każdą pracę, jaka mi wpadła w ręce, byle go kupić. Zbierałem prawie sześć lat. To jedyna rzecz, o jakiej w życiu marzyłem: własny motor. Mama była załamana, ale kiedy zobaczyła, że podchodzę do tego poważnie i odkładam każdy grosz, nie mogła odmówić. Po drodze nawet sama dorzuciła mi kilka stówek. A potem zobaczyłem przy drodze motor z tabliczką „Na sprzedaż”. Mijałem go codziennie po drodze do pracy w meksykańskiej knajpie. Kusił mnie. Właściciel chciał za niego osiem i pół kawałka, a ja miałem tylko osiem sto. Mama, moja zajebista mama, powiedziała, że się dołoży, jeśli jej obiecam, że zawsze będę jeździł w kasku bez względu na to, czy prawo stanowe w miejscu, gdzie akurat będziemy mieszkać, będzie tego wymagać. To nie była wygórowana cena.

Ryk silnika jest seksowny jak jasna cholera. Pierwszy właściciel, prawdziwy koleś z gangu motocyklowego, podkręcił go, tak że był głośny i szybki. Zamontował sakwy i sprzedał mi swój kask, wzorowany na niemieckim hełmach z I wojny światowej, z kolcem na czubku. Ostra rzecz, jakby mnie ktoś pytał. Do tego w lombardzie w Louisville dorwałem skórzaną kurtkę z mnóstwem naszywek, która jeszcze dodała sznytu. Dołożyłem trochę własnych naszywek i nazw grup metalowych.

Silnik ryczy i zaczynam wycofywać motor. Prowadzę go tak, że jestem tyłem do wyjazdu z parkingu, a potem dodaję gazu, co wywołuje ogłuszający ryk. Czuję, że ona na mnie patrzy i wiem, że się zastanawia, czy coś powiem. Znowu myślę, żeby olać sprawę i zakończyć ten mikroflirt, jaki z nią rozpocząłem.

Ale potem myślę, że pieprzę to i łobuzersko się uśmiecham do Błękitnookiej.

– Jedziesz? – Sięgam za siebie i wyjmuję drugi kask, który trzymam za siedzeniem.

Patrzy na mnie i widzę, że ma ochotę. Jest ciekawa. Uśmiecham się swobodnie i nonszalancko, ale serce mi wali jak młotem.

– Nie! – mówi chłopak. Ona nie zwraca uwagi i rusza w moją stronę. – Kylie, powiedziałem: nie!

Stawiam motor na stopce.

– Nie do ciebie mówię. Pytam ją, odczep się.

Robi krok w moją stronę, nadyma się i mówi:

– Bo co?

Nie chcę z nim zadzierać. Jest duży i wygląda na szybkiego. Będzie bolało, a poza tym już całkiem stracę szansę na cokolwiek z tą dziewczyną. Ale w sumie, czemu nie! Tylko że ja wcale nie chcę się bić. Chcę się z nią przejechać.

Nie zwracam uwagi na zaczepki Byczka i patrzę na nią.

– Kylie… Pasuje. – Mrugam do niej. – To jak, jedziesz, Cukiereczku?

Zerka na tego gościa, a potem na mnie. Kiwa głową.

– Pod warunkiem że nie będziesz tak do mnie mówił.

– Niech będzie.

– Oszalałaś, nawet go nie znasz. Zostań tu! – Byczek wyciąga rękę, ale ona się uchyla i przerzuca nogę nad siedzeniem.

Łypie na niego wrogo.

– Ben, wyluzuj. – Wkłada kask, w ogóle się nie przejmując, że sobie popsuje fryzurę. To mi się podoba.

– Przyjechałem po ciebie taki kawał, a ty mnie tak po prostu olejesz? – Jest wkurzony i prawdę mówiąc, nie mogę mu odmówić racji. Chociaż mam to gdzieś.

Nie czekam. Jak tylko czuję, że się usadowiła za moimi plecami, jadę z rykiem silnika. Ruszam naprzód zrywem, a pełny zachwytu pisk zza moich pleców sprawia, że się uśmiecham. Przesuwa mi ręce na brzuch i obejmuje mocniej. Cholera. Czuję ją na sobie. Każdym centymetrem. Jej cycki rozpłaszczają się na moich plecach, mocno obejmuje mnie w pasie, a udami napiera na moje biodra. Wypadamy z parkingu i jak tylko znajdujemy się na asfaltowej drodze głównej, wciskam gaz i prujemy naprzód. Ona jest już cicho, ale emanuje ekscytacją. Udziela mi się. Jazda na motorze nigdy mi się nie znudzi, nigdy! Wiatr na twarzy, wolność, szosa tak blisko pode mną, prędkość. To uzależniające! A teraz jeszcze ta dziewczyna, przytulona do mnie, i wszystko nabiera nowego znaczenia. To znaczy, pewnie, jeździłem już z dziewczynami, ale nigdy wcześniej się tak nie czułem. Rozmawiałem z nią dosłownie trzy razy, każda rozmowa poniżej minuty, ale coś w niej jest.

Jadę do miejsca, które odkryłem wczoraj, do małej kawiarni niedaleko kampusu Vanderbilt. Mają tam dobrą kawę i zabójcze frytki z serem i chilli. Wjeżdżam na parking, wyłączam motor i wyciągam rękę. Kylie ją chwyta i czuję dreszcz. Uśmiecha się zaskoczona, kiedy pomagam jej zsiąść z motoru. Tak jakby taki koleś jak ja nie mógł mieć pojęcia o dobrych manierach. Ale mnie wychowała samotna matka i oczekiwała, że będę się tak zachowywał, wobec niej i wobec innych. Nigdy nie miałem ojca, więc starała się nauczyć mnie wszystkiego, co jej zdaniem powinien wiedzieć mężczyzna. Na przykład jak się zachowuje dżentelmen. Kylie wiesza swój kask na kierownicy, a ja robię to samo ze swoim i z kurtką. Nawet nie próbuję udawać, że nie patrzę, kiedy wygina się w tył, żeby przeczesać włosy i spiąć je w kucyk gumką ściągniętą z nadgarstka. Boże, jest zjawiskowa. Smukła, ale z kobiecą figurą. Jezu, i te włosy! Rudawe, do tego biała skóra i kilka piegów na nosie. Patrzy mi w oczy, przyłapuje mnie na gapieniu się, a ja nie odwracam wzroku i wiem, że nie pojawia się w nim choćby cień skruchy. Obserwuję ją całą, nie tylko newralgiczne punkty. Nie będę przepraszał za to, że patrzę na piękną kobietę, szczególnie jeśli nie gapiłem się na jej cycki. Chociaż oczywiście na nie też spojrzałem, bo są doskonałe. Jest ubrana trochę w stylu country, ma kowbojki, obcisłe, wyblakłe dżinsy, jasnoróżową koszulę w kratkę z podwiniętymi rękawami i nabijany ćwiekami pasek z szeroką klamrą. Koszula jest zapięta tak, żeby widać było ledwie zapowiedź dekoltu, ale i tak wiem, że ma zajebisty biust. Duży, krągły, jędrny i sprężysty. Nie ogromny, ale na pewno miękki i doskonale pasujący do dłoni. Przenoszę wzrok z powrotem na jej twarz i patrzę w zapierające dech błękitne oczy.

Ona też mnie obserwuje. Jestem wysoki, mam ponad metr dziewięćdziesiąt, prawie metr dziewięćdziesiąt pięć. Nie uprawiam sportu ani nie pakuję na siłowni, ale jestem szczupły i trzymam formę. Kasztanowe włosy do ramiom spinam nisko na karku. Skórę mam śniadą, opaloną, długi, orli nos i brązowoszare oczy. Mam też kilka tatuaży. Na lewym przedramieniu drogę, dwa pasy, przerywaną linią pośrodku i linie pobocza. W odcieniach szarości, biegnie od nadgarstka do ramienia. Na lewym bicepsie jakieś tribale, a na prawym przedramieniu fragment z piosenki Wherever I May Roam Metalliki. Słowa wytatuowane są poziomo i wyglądają, jakby ktoś dosłownie przed chwilą wypisał je ręcznie. Tusz jest czarny i lśniący, jakby był jeszcze mokry. Do tego stare sprane i podarte dżinsy, znoszone glany – w każdym calu motocyklista.

Kiedy kończymy tę orgię wzajemnego oglądania się, otwieram przed nią drzwi, a ona znów uśmiecha się niepewnie i z zaskoczeniem dziękuje.

Siadamy w rogu. Zamawia colę, a ja kawę i frytki.

– Chcesz coś do jedzenia? – pytam. Wyjąłem z sakwy czapeczkę z daszkiem i wkładam ją tyłem do przodu, żeby zakryć zmierzwione pod kaskiem włosy.

– To, co zamówiłeś, brzmi bardzo dobrze – mówi.

– Więc się podzielimy. – Kiwa głową, a ja postanawiam zbadać grunt. – Ten Ben to twój chłopak?

– Nie! – protestuje trochę za szybko jak na mój gust. Ona chyba też to zauważa i natychmiast się wycisza. – Nie. Wychowaliśmy się razem. Nasi rodzice są najlepszymi przyjaciółmi. Od przedszkola mieszkamy przy tej samej ulicy.

– Wyglądał na strasznie zaborczego. Trochę za bardzo jak na zwykłą przyjaźń.

Zatyka rurkę językiem. To cholernie seksowne i nie mogę się skupić. Patrzę raczej na jej język niż na twarz i zastanawiam się, co jeszcze umie nim zrobić. Prawie tracę wątek w rozmowie.

– …zawsze o mnie dbał. Troszczy się o mnie, to tyle.

Sączę kawę, głównie po to, żeby oderwać się od patrzenia na jej usta i język.

– No nie wiem, czy tylko tyle. Chciał mnie zabić, jak wsiadłaś na motor. Czuł, że cię ukradłem.

Oczy jej ciemnieją i marszczy brwi.

– Tak, później się nasłucham.

– Mam nadzieję, że nie będziesz miała przeze mnie wielkich kłopotów.

Wzrusza ramionami.

– Co ty. Powścieka się tylko. A czemu w zasadzie gadamy o Benie? Nie masz jakiejś zajebistej gadki, żeby mnie oszołomić?

Uśmiecham się.

– Już ją wykorzystałem, Cukiereczku.

Mruży oczy.

– Nie mów tak do mnie.

– Dlaczego?

– Bo mi się nie podoba.

– Podoba ci się.

Otwiera usta, żeby znów zaprotestować, ale kelnerka przynosi moje frytki, które po chwili stają się naszymi frytkami, bo Kylie wyciąga rękę i bierze jedną. Potem odchyla głowę i wkłada ją do ust, a ser z chilli spływa jej po brodzie. Ona nawet je seksownie. To aż nierzeczywiste. Chilli pewnie ją piecze, ale nie może śliskimi palcami otworzyć paczki chusteczek. Nawet się nie zastanawiam, tylko wyciągam rękę i kciukiem ścieram jej ten sos. Jak debil! Ale… cholera, jej skóra jest taka gładka. A potem odruchowo oblizuję palec. To też jest głupie, bezsensowne i szkodliwe dla wszystkich zaangażowanych.

Wpatruje się we mnie, jakby nie mogła uwierzyć w to, co się stało. W sumie ja też nie mogę. Nie wiem, co mnie napadło. Przecież nie jestem jakimś pieprzonym romantykiem. Jak dziewczyna się ze mną zadaje, to wie, czym to się skończy. Ja i mama jesteśmy nomadami. Nigdzie nie zostajemy długo, więc wszystkie związki, w jakich byłem, siłą rzeczy okazywały się dość krótkotrwałe. Nie tracę czasu na żadne smętne bajery, jak wmawianie dziewczynie, że ją kocham.

Więc po co jej dotknąłem? Jest seksowna, pewnie, ale przecież nie zostanę w Nashville na długo. Kilka semestrów, żeby zakończyć jakiś poziom i tyle. Więc, o co ci chodzi, Oz?

Nie miałem nic na swoje usprawiedliwienie.

– Skąd jesteś, Oz? – pyta, żeby przełamać niezręczną ciszę.

Nienawidzę tego pytania.

– Zewsząd.

– Twój tata jest wojskowym albo co? – Pyta tak niewinnie, nie ma pojęcia, jaki gorzki jest dla mnie temat ojców.

Wzruszam ramionami i staram się odpowiedzieć bez furii, jaką wywołują takie pytania, bo to przecież nie jej wina.

– Nie. Jestem sam z mamą. Często się przeprowadzamy. Z różnych powodów. – Prawda jest taka, że nie znam żadnego powodu, ale niby dlaczego miałbym jej to mówić?

– Nie znałeś swojego taty? – Patrzy na mnie i ociera policzek serwetką. Jej oczy są stanowcze, dociekliwe, przeszywające.

Kręcę głową. Więcej ze mnie nie wydobędzie.

– A ty masz oboje rodziców?

Kiwa głową.

– Co robią? – Nie pytam tylko po to, żeby skończyć temat ojców, jestem szczerze ciekawy. Kolejny zły znak.

Oczy jej się rozświetlają i zazdroszczę jej tej radości.

– Są muzykami. To Nell i Colt. Przez jakiś czas nagrywali dla Columbii, ale teraz są niezależni. Mają własną wytwórnię i właśnie podpisali kontrakt z pierwszym artystą.

Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem. Znam Nell i Colta. Jestem metalowcem i umrę jako metalowiec, ale mam słabość do wykonawców piszących dla siebie muzykę. Głównie dzięki mamie. Szukaliśmy czegoś, czego moglibyśmy słuchać wspólnie. Ona lubi hip-hop, pop i country, jakaś masakra, ja nie mogę tego znieść. Musiałem znaleźć jakiś kompromis na czas, gdy jedziemy samochodem na drugi koniec kraju, po raz kolejny się przeprowadzając. Nell i Colt to nie byle kto. Nazywam taką muzykę kawiarnianą, bo coś w tym stylu można usłyszeć w małych, hipsterskich kawiarenkach, w których robią cuda z pianką od latte.

– Słyszałem o nich – mówię. – Nawet lubię.

Kylie mruga zaskoczona.

– Naprawdę? – Patrzy na mój podkoszulek z czaszką, z której wyrasta róża i na której siedzi kruk.

Mrugam do niej.

– Jestem pełen niespodzianek, Cukiereczku.

Wzdycha.

– Przestań do mnie mrugać. I nie mów do mnie „Cukiereczku”.

– Wiesz chyba, że będę tak mówił znacznie częściej? – Znów mrugam, znacznie bardziej ostentacyjnie i dodaję: – Cukiereczku.

Kręci głową i się śmieje.

– Co to w ogóle za akcja z tym mruganiem? Kto jeszcze mruga? Oprócz obleśnych wujaszków?

Teraz ja się śmieję.

– Nie jestem obleśnym wujaszkiem. Ale może masz rację.

– Pewnie, że mam rację. Dlatego to mówię. – Wrzuca do ust kolejną serową frytkę i sos chilli znów osiada w kąciku jej ust.

Nic na to nie poradzę. Moja ręka sama do niej wędruje. Dotykam kciukiem jej policzka, ale ona chwyta mnie za nadgarstek. Nasze oczy się spotykają, moje szarobrązowe i jej elektrycznie, płomiennie niebieskie.

– Nie – szepcze.

– Czemu? – odpowiadam też szeptem, choć sam nie wiem dlaczego.

– Nie podoba mi się to.

– Kłamiesz, Cukiereczku. I czemu szepczesz? – Mówię to wszystko sotto voce i choć wiem, że takie teksty są idiotyczne, po prostu same spływają mi z ust.

Nie powinienem tego robić, zachowywać się, jakby ta laska mogła cokolwiek dla mnie znaczyć. Albo ja dla niej. Ma bogatych, sławnych rodziców. No, może nie są do końca sławni, ale jeśli się słucha konkretnej muzyki, na pewno się o nich słyszało. W jakiejś stacji country mieli nawet prezentację płyty. A ja jestem znikąd i moja mama też jest znikąd. A Kylie? Jej korzenie są tutaj, w Nashville. Ma tu przyjaciół, rodzinę, szkołę.

Odsuwa się i ociera twarz serwetką. Schodzi z wysokiego krzesła.

– Idę siku.

Płacę rachunek i kończę frytki. Zjadła całkiem sporo. Jestem zaskoczony, bo laski, które znam, w życiu nie zjadłyby czegoś takiego jak serowe frytki, więc z przyjemnością i zainteresowaniem patrzyłem, jak się nimi opychała. Jadła seksownie. Tak, wiem: wszystko, co robi, jest seksowne. Nawet to, jak się zsunęła z wysokiego krzesła. Zrobiła to wdzięcznym, płynnym, eleganckim ruchem. Nie zeskakiwała, nie zjeżdżała, po prostu zeszła, a potem kołysząc tyłkiem, ruszyła przez kawiarnię.

Kiedy wróciła, wstałem.

– Idziemy?

Zerka na stolik i na stosik drobnych, które zostawiłem w ramach napiwku.

– Już zapłaciłeś?

– Jasne.

Zaskoczony uśmiech po raz trzeci.

– Nie spodziewałabym się tego po tobie.

– A czego byś się spodziewała?

Wzrusza ramionami i rumieni się.

– Nie wiem. Masz tatuaże, długie włosy i motor. Myślałam, że będziesz… No nie wiem. Jesteś miły. Niesłusznie cię oceniłam. Przepraszam…

Wychodzimy na zewnątrz i stajemy przy moim motorze. Muskam jej brodę knykciem palca wskazującego.

– Umiem się zachować, Cukiereczku, ale nie jestem miły.

– Nie?

Kręcę głową.

– Nie. Sama zobaczysz.

Wsiadam na motor i przesuwam się do przodu, żeby zrobić jej miejsce.

Rany. Mało mi nie rozsadzi rozporka, kiedy siada za mną i obejmuje mnie rękami, przyciskając piersi do moich pleców… trochę za mocno. Niedobrze. Fatalnie. Sygnały ostrzegawcze! To dobra dziewczyna z przyszłością. Ja jestem złym kolesiem bez perspektyw. Szkoda, że przy okazji jestem też idiotą, który nie zwraca uwagi na ostrzeżenia.

Kylie kieruje mnie, wskazując drogę rękami, i wkrótce wjeżdżamy na zamknięte osiedle na obrzeżach Nashville. Wielkie, ogromne domy. Cegła, dużo szkła. Szerokie podjazdy i garaże mieszczące po trzy samochody. Lincolny, beemery, mercedesy, kilka pickupów, rovery i hummery. Przystrzyżone trawniki, wszystko na swoim miejscu. Onieśmiela mnie to. Ja znam tylko dwupokojowe mieszkanka. Jak się mieszka w takim miejscu? Jak by to było? Czy można się w ogóle przyzwyczaić do takiego dostatku? Jak się mieszka całe życie w jednym miejscu? Nie umiem sobie wyobrazić.

Wskazuje na dom po lewej stronie drogi. Nie jest największy w okolicy, ale ładny. Piękny. Z przodu ma dużą werandę, a z tyłu wielki taras. W otwartym garażu stoi wielki pickup z przerośniętymi oponami, małe, zgrabne czarne bmw i motor, klasyczny Triumph. Ktoś poświęca mu sporo pracy, o czym świadczą rozłożone wkoło narzędzia i umazana smarem szmata przewieszona przez fotel.

A pracuje nad nim cholernie wielki facet, który stoi teraz na podjeździe. Ma grube, wytatuowane ramiona, splecione na potężnej, umięśnionej piersi. Słyszałem, jak śpiewa, widziałem nawet na YouTube filmiki z jego występów z Nell, ale we własnej osobie jest ostro przerażający. Niełatwo mnie wystraszyć, ale on akurat mógłby. Przełykam ślinę i staram się uspokoić. Wjeżdżam na podjazd, zatrzymuję motor obok ojca Kylie i wyłączam silnik. Stawiam stopkę i zsiadam. On patrzy na mnie złowrogo. Na moją skórzaną kurtkę, kask z kolcem, długie włosy… Obserwuje mnie. Skłamałbym, mówiąc, że się nie denerwuję. Nie jestem przerażony, ale się stresuję.

Kylie zeskakuje z motoru, zostawia kask z tyłu i biegnie do ojca przytulić się. Obejmuje ją jedną ręką, drugiej nie wyjmuje z kieszeni.

Ona wspina się na palce i całuje go w policzek.

– Wróciłeś!

Kiwa głową.

– Po południu. – Mówiąc to, nie odrywa ode mnie wzroku. – Kto to?

Robię krok w jego stronę.

– Oz Hyde.

– Colt. – Miażdży mi rękę w uścisku, ale nie robi tego specjalnie, po prostu ma tak silne ręce. – Oz? Co to za imię?

– Moje. – Patrzę mu w oczy. Już wiem, skąd Kylie ma to szafirowe spojrzenie.

Jego mina coś wyraża. Podejrzenie? Przeczucie? Nie jestem pewien. Patrzy na swoją córkę.

– Ben mówił, że odjechałaś z jakimś chłopakiem.

– Ben mówił? – pyta ze złością. – Boże, naprawdę? Ben jest moim przyjacielem, tato, nie chłopakiem ani rodzicem. Nie muszę przy nim siedzieć dlatego, że on tak mówi.

Colt nic na to nie odpowiada. Spogląda na mnie.

– Jesteś tu nowy?

Kiwam głową.

– Tak, proszę pana. – Nic nie poradzę, muszę okazywać szacunek Coltowi. Jest niebezpieczny. Czuję to. Mój wewnętrzny zabijaka, ten rozbitek we mnie rozpoznaje jego twardość. Widział wiele i może teraz wiedzie wygodne życie, ale nie zawsze tak było. Pięści pamiętają wszystko.

– Skąd się przeprowadziłeś?

– Z Atlanty.

Patrzy na mój motor i z podziwem kiwa głową.

– Fajny.

Uśmiecham się szeroko i patrzę na jego triumpha.

– Dzięki. Mnie się podoba ten. Który rocznik?

– Czterdziesty ósmy.

– Nieźle. Cacko.

– O tak. – Przygląda się mi, zastanawia, analizuje. – Posłuchaj. Moja córka jest na tyle duża, żeby wybierać sobie… przyjaciół, ale zapamiętaj jedno. Jak jedziesz z nią, jedziesz ostrożnie. Dotarło? Jak coś jej się stanie, będziesz miał ze mną do czynienia.

Kylie się rumieni, zawstydzona i staje między mną a Coltem.

– Jezu, tato! Co teraz, wyciągniesz spluwę?

Nawet nie mruga.

– A komu potrzebna spluwa?

Na pewno nie jemu, to już wiem.

Patrzę na niego spokojnie.

– Zrozumiałem. Nic jej nie będzie.

Widzę, że patrzy mi przez ramię, więc się odwracam. Idzie Ben, przyjaciel Kylie, z mężczyzną, który wygląda na jego ojca. Jego też skądś znam, ale nie mogę skojarzyć. Jest niski, umięśniony i w genialnej formie, biorąc pod uwagę, że ma dorosłego syna. Nie rozstaliśmy się z Benem w najlepszych stosunkach, a nie mam ochoty na walkę terytorialną na oczach jego ojca, Colta i Kylie. Delikatnie mówiąc, szanse nie byłyby wyrównane. Cholera. Czas się zmywać.

Zanim jednak zdołam się zebrać, są już za mną. Ben patrzy z nieskrywaną wrogością, a jego ojciec to widzi i spogląda to na mnie, to na Kylie. Potem wyciąga rękę do Colta i obejmuje go po męsku.

– Jak dobrze, że jesteś. Dawno wróciłeś?

– Cześć, Jase. Parę godzin temu.

Nagle dociera do mnie kto to: Jason Dorsey, skrzydłowy drużyny Tennessee Titans. Przez kilka lat grał u Saintsów, tam zaczął karierę i wygrał z nimi trzy Super Bowl z rzędu. Prawda jest taka, że gdyby nie on, nie szłoby im tak dobrze. Rozgrywający nie był nadzwyczajny, ale potrafił dorzucić do Dorseya z dowolnego miejsca na boisku, a jak już dorzucił, nie było siły, żeby Dorsey nie zdobył przyłożenia. Dwanaście lat temu przeszedł do Tytanów i od tamtej pory rozgrywa mecze, które zapewnią mu miejsce w panteonie sławy.

A Ben to jego syn.

Przełykam ślinę.

– Miło pana poznać. – Ściskam jego dłoń. Zmuszam się do bycia neutralnie uprzejmym dla jego syna. – Cześć, Ben.

– Mów mi po imieniu. – Dorsey znów patrzy na swojego syna, ale nic nie mówi. Przynajmniej nie przy mnie.

Ben ściska moją dłoń, ale nienawiść w jego oczach wywierca mi dziury w czaszce.

– Cześć. – Wywarkuje słowa spomiędzy zaciśniętych szczęk.

Muszę stąd spadać. Colt niby tylko stoi, ale to wystarczająco przerażające. Jason Dorsey stara się dociec przyczyny wrogości między mną a Benem, a Kylie wyraźnie chciałaby już wejść do środka. Uśmiecham się do niej.

– Do zobaczenia, Calloway. – Potem niepewnie macham i kiwam głową. – Colt, Jason, miło było was poznać. – Żegnaniem się z Benem nie zawracam sobie głowy.

I tak w którymś momencie dojdzie do starcia i nie będzie to miłe.

Kylie do mnie macha, kiedy wsiadam na motor i zjeżdżam z podjazdu. Odmachuję, zapalam silnik i otwieram przepustnicę, więc mój indian wyrywa do przodu. Jak tylko opuszczam przedmieścia i wjeżdżam na autostradę prowadzącą do domu, dodaję gazu i silnik mruczy. Całą drogę do domu myślę o wysokiej dziewczynie z rudawymi włosami, dużymi, okrągłymi cyckami i uśmiechem, za który mógłbym zginąć.

Kurwa. Kto wie, czy tym razem to nie ja będę nalegał na przeprowadzkę.

Koniec wersji demonstracyjnej.