Redaktor prowadzący

Małgorzata Cebo-Foniok

Korekta

Agnieszka Niedek

Barbara Cywińska

Elżbieta Steglińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Ilustracja na okładce

© UNO, Munich

Tytuł oryginału

Garou: Ein Schaf-Thriller

Copyright © 2010 by Leonie Swann.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2010 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4334-4

Warszawa 2011. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Dla M.

Dramatis Oves

Panna Maple   najmądrzejsza owca w stadzie, a może i na całym świecie

Biały wieloryb   gruba owca, chodząca pamięć stada

Sir Ritchfield  stary baran, przewodnik stada, wciąż jeszcze ma najlepsze oczy ze wszystkich owiec

Otello   nowy przewodnik stada, czarny, czterorogi i zdecydowany

Zimowe jagnię   młody outsider poszukujący imienia

Ramzes   młody nerwowy baran, który ma dobre pomysły

Zora   owca o czarnym pyszczku i słabości do przepaści

Wrzosowata   rezolutna młoda owca

Chmurka   owca o najbujniejszym runie w stadzie

Cordelia   idealistycznie nastawiona owca

Matylda   najlepszy nos w stadzie

Bystra   najszybsza i najbardziej długonoga owca, gdziekolwiek by spojrzeć

Melmoth   brat bliźniak Ritchfielda. Baran, o którym się pamięta

Willow   druga najcichsza owca w stadzie

Najcichsza owca    w stadzie

Niestrzyżony   kudłaty obcy

Dramatis Caprae

Madouc   mała czarna koza pełna szalonych pomysłów

Megara   koza z czarnym uchem

Amaltea   młoda szara koza

Kirke   młoda ruda koza

Kaliope   młoda łaciata, biało-brązowa, koza

Kasandra   stara ślepa koza

Bernie   legendarny kozioł

Koza z tylko jednym rogiem   sceptyczka

Dramatis Personae

Rebeka   pasterka

Mama   jej matka

Sójka   pan na ludzkim zamku, trochę kuleje

Hortensja   pachnie fiołkami i pilnuje dwóch ludzkich młodych

Jules i Jean   dwa ludzkie młode

Madame Fronsac   gospodyni, Mama przezwała ją Mors

Monsieur Fronsac   patrzy

Mademoiselle Plin   prawniczka ze starannie ułożoną fryzurą

Paul   pasterz kóz, milczy

Yves    jest od wszystkiego

Ogrodnik   pilnuje jabłoniowego sadu

Eryk   robi kozi ser

Zach   bardzo tajny agent

Malonchot   policjant

Weterynarz   owce za nim nie przepadają

Mały spacerowicz   zimowy gość

Gruby spacerowicz   drugi zimowy gość

Dramatis Canidae

Tess   stary owczarek, suka

Vidocq   węgierski pies pasterski

oraz

Garou

– Co wy tam robicie? – zapytała koza z tylko jednym rogiem.

– Thriller! – obwieściła szara koza i z dramatyzmem zastrzygła uszami.

– Thriller o owcach? – dopytywała się koza z tylko jednym rogiem. Zmrużyła oko i krytycznie spojrzała przez ogrodzenie.

– Kino koziego niepokoju! – powiedziała szara koza i uderzyła raciczką.

– Komedię! – oznajmiła koza na szafie.

– To nigdy, przenigdy nie będzie żadna komedia – stwierdziła koza z tylko jednym rogiem i znowu zerknęła za płot.

– Wszystko jest komedią – zameczała koza na szafie. – Komedią z mnóstwem czerwieni!

Trzy kozy zerknęły na niczego nieświadome owce zajadające trawę.

– My to wszystko tylko sobie wyobrażamy! – oznajmiła koza z tylko jednym rogiem.

Było.

Minęło.

Potem zawsze było pięknie.

Wtedy po prostu lubił stać oparty o drzewo i nasłuchiwać, jak podniecenie polowaniem wsiąka w śnieg. Niczym krew. Nad nim niebo i gałęzie lasu, pod nim ziemia. A przed nim – obraz.

Wszystko takie przyjazne. Bez strachu, bez pośpiechu. Czuł się wolny. Nowo narodzony. Nagle znów miał ręce – o, jakie czerwone! – i nogi, i postać.

W trakcie polowania wszystko było bez formy, istniały tylko przód i tył, gonitwy, zdobycze i szybkość. Życie i śmierć. Cztery nogi czy dwie? Nieważne. Czasem udawało się czemuś przed nim uciec. Rzadko. To też było dobre. Wszystko było dobre.

Na gałęzi przysiadł rudzik. Taki ładny, taki bliski, taki żywy. Kochał ten las. Nieważne, co zaszło, nieważne, co jeszcze zajdzie – las go obejmował, a on stawał się zwierzęciem takim jak inne zwierzęta. Gdyby była teraz noc, to z radości wyłby do księżyca.

Jednak nie było nocy, ale to też było dobre. Trwał jasny dzień, kolory błyszczały.

A czas mijał.

Westchnął. Czasu zawsze było za mało. Zaraz zacznie marznąć. Musi wracać. Jego ręce w śniegu już zbielały. Musi włożyć rękawiczki. Inne buty. Pójść bokiem. Zatrzeć ślady. Znowu zacząć myśleć. O zakupach, o urzędnikach skarbowych i oczywiście o nich. Zawsze o nich. O tym, o czym zawsze myślą ludzie.

Garnitur trzeba oddać do czyszczenia. Skończyła się woda po goleniu. Roślinka w sypialni wygląda żałośnie. Trzeba ją podlać? Może. Niezbyt znał się na roślinach. Czekała praca. I obiad. Grzyby smażone na maśle, sos śmietanowy oraz stek. Frytki? Czemu nie! Pasztet z gęsich wątróbek? Jaki to dzisiaj dzień? I świeży chleb! Chleb z chrupiącą skórką byłby niezły.

Rzucił ostatnie spojrzenie na obraz – znowu ten lis! Lis stanowił interesujący akcent. Potem odszedł na swoich dwóch nogach, z każdym krokiem nieco się zmieniając.

Kiedy wyszedł z lasu, nie mógł się nie roześmiać. Owce! Zamek wyglądał o wiele ciekawiej ze śniegiem i z owcami. Jakież one białe – wszystkie poza jedną. Ta czarna owca go denerwowała.

Ruszył dalej, wzdłuż ogrodzenia, do zamku i zerknął ukradkiem na jego okna. Nie umiał inaczej.

Nic.

Garou, głęboko w jego wnętrzu, zwinął się w syty, zadowolony kłębek – i zasnął.

Część I
Futra

1

I co było potem? – zapytało zimowe jagnię.

– Potem owcze mamy zabrały jagnięta z dala od tego człowieka z małym psem, w bezpieczne miejsce. I znalazły… znalazły… – Chmurka, owca o najbujniejszym runie w całym stadzie, dalej już nie pamiętała.

– Stóg siana – zaproponowała Cordelia. Była owcą nastawioną bardzo idealistycznie.

– Właśnie, stóg siana! – powiedziała Chmurka. – Owcze mamy jadły, a jagnięta turlały się po sianie i milczały!

Owce zameczały oczarowane. Opowieść o „Milczeniu owiec” za każdym razem ulegała niejakim zmianom, ale zawsze na nich trochę zyskiwała.

Tej jesieni, kiedy liście już pożółkły, ale słońce było jeszcze okrągłe, jasne i ciepłe, pasterka Rebeka czytała im książkę na głos. Owce nie potrafiły sobie wytłumaczyć, dlaczego wtedy, w pierwsze zimne i srebrzyste noce jesieni, owa książka napełniała je taką grozą. Jedynie Biały Wieloryb, gruba owca o świetnej pamięci, przypominał sobie, że w powieści, jaką wówczas czytywała im Rebeka na schodkach pasterskiej przyczepy, prawie w ogóle nie występowały jagnięta i było bardzo mało siana.

Wiatr przemiótł im między nogami płatki śniegu, zadrżały nagie krzaki pod ogrodzeniem pastwiska, a opowieść popłynęła dalej.

– Czy to był wielki stóg siana? – zapytała Wrzosowata, która była jeszcze młoda i nie chciała, żeby opowieść tak po prostu się skończyła.

– Bardzo duży – oznajmiła Chmurka z przekonaniem. – Tak duży jak… jak…

Rozejrzała się, szukając czegoś wielkiego. Jak Wrzosowata? Nie. Wrzosowata jak na owcę nie była szczególnie dużych rozmiarów. Już większy był Biały Wieloryb. No i grubszy. Z kolei od wszystkich owiec większa była przyczepa stojąca na środku ich pastwiska, jeszcze większa – szopa na siano, a największy – stary dąb na skraju lasu, jesienią wypuszczający niezliczone szeleszczące i gorzkie liście koloru brązowego. Do Wrzosowatej należało zjedzenie wszystkich tych liści.

Na skraju pastwiska, po lewej, mieścił się ogródek warzywny, a po prawej – kozie pastwisko. Na kozim pastwisku nie było niczego dużego. Tylko kozy. Za dwoma pastwiskami rósł już las – obcy, szepczący i o wiele za bliski – przed nimi zaś było gospodarstwo ze stajniami, budynkami mieszkalnymi, kominami, z których się dymiło, i z ludźmi, którzy hałasowali. Zaraz potem był zamek, bliski, szary i potężny jak dynia. Teren owczego pastwiska wznosił się ku lasowi, dlatego rozciągał się stamtąd oszałamiający widok.

– Taka wielka jak zamek! – oznajmiła Chmurka triumfalnie.

Owce się zadziwiły. Zamek był naprawdę duży, wręcz niewypowiedzianie. Miał spiczastą wieżę, mnóstwo okien i co wieczór o wiele za wcześnie zasłaniał im słońce. Chętnie zmieniłyby go w wielki stóg siana.

Coś trzasnęło. Owce się wystraszyły.

Potem, zaciekawione, wyciągnęły szyje.

Coś wyleciało z pasterskiej przyczepy. I jeszcze raz!

Stado ruszyło w tamtą stronę. Ostatnio z przyczepy często wylatywały różne Rzeczy i czasem wśród nich bywało coś ciekawego, na przykład garnek z nieco tylko przypaloną owsianką, roślinka doniczkowa, jakaś gazeta. Roślinka wywołała wzdęcie. Gazeta smakowała tylko Białemu Wielorybowi.

Dzisiaj było całkiem nieźle: przed owcami na śniegu wylądował wełniany sweter. Sweter Rebeki. Właśnie ten wełniany sweter. Owce lubiły ów sweter bardziej niż cokolwiek innego. Stanowił jedyną część ubrania, którą rozumiały. Ładny i w owczym kolorze, gruby oraz mięsisty – no i pachnący. Miał zapach nie tylko jakiejś tam bliżej nieokreślonej owcy, tak jak wiele innych swetrów, ale owiec konkretnych. Stada, które mieszkało nad morzem, pasło się na słonawych ziołach, kroczyło po piaszczystej ziemi, wdychało wędrujący z daleka wiatr. Gdyby dokładniej się wwąchać, dałoby się nawet rozpoznać poszczególne sztuki. Oto mleczna woń doświadczonej owcy matki, żywiczny zapach barana i zapach chudej, kudłatej owcy ze skraju stada. Można było wyczuć jaskier, słońce i krzyki mew na wietrze.

Owce wzdychały i wdychały wełniany aromat swetra. Zatęskniły za swoim dawnym pastwiskiem w Irlandii, za szeroką przestrzenią i szarymi morskimi kamykami, za klifami, plażą i mewami, a nawet za wiatrem. Sprawa była jasna – tak jak wiatr powinien wędrować, tak owce powinny siedzieć tam, skąd pochodziły.

Otworzyły się drzwi przyczepy i na jej stopniach stanęła pasterka Rebeka. Miała zaciśnięte usta, kroki stawiała wściekle i szybko. Podniosła sweter ze śniegu, gwałtownie kończąc zapachowe rozkosze.

– Dosyć tego! – wymamrotała, groźnie marszcząc brwi i otrzepując wełnę z białych płatków. – Dosyć tego. Ona stąd wylatuje! Ona wylatuje!

Jednak owce wiedziały lepiej. Z przyczepy wylecieć mogło wszystko, tylko nie ona. Rzadko kiedy się poruszała, za to zaskakująco szybko. Owce wątpiły, czy w ogóle zmieściłaby się w oknie przyczepy.

Rebeka również zdawała się w to wątpić. Spojrzała na sweter i westchnęła przejmująco.

W mlecznej szybie okna przyczepy pojawiła się twarz, nieco rozmazana i rozciągnięta. Srogo spojrzała na Rebekę i stado. Pasterka jej nie widziała. Tymczasem zafascynowane owce odwzajemniły to spojrzenie. Potem twarz znowu zniknęła, a drzwi przyczepy się otworzyły. Nikt jednak nie wyszedł.

– Nie chcę mieć u siebie w domu tego śmierdzącego czegoś! – dobiegło z przyczepy.

Rebeka odetchnęła głęboko.

– To nie jest żaden dom – odpowiedziała niebezpiecznie spokojnym głosem. – A już na pewno nie jest to twój dom. To jest pasterska przyczepa. Moja przyczepa. A ten sweter wcale nie śmierdzi. Pachnie owcą! To jest normalne, jak zwilgotnieje. Owce też pachną owcą, kiedy zmokną! Owce zawsze pachną owcą!

– Właśnie tak – zameczała Matylda.

– Właśnie tak – zameczała reszta owiec. Matylda miała najlepszy węch w całym stadzie. Dobrze znała się na zapachach.

Z przyczepy powiało lodowatym milczeniem.

– I one wcale nie śmierdzą! – fuknęła Rebeka. – Jedyne, co tu śmierdzi, to te twoje… – Urwała i znowu zaczerpnęła tchu.

– Butelki – zameczała Wrzosowata.

– Puder – zameczała Cordelia.

– I kozy! – dodała Matylda dla ścisłości.

Owce czuły, jak milczenie w przyczepie gęstnieje do jednej małej i ciemnej chmury. A ta chmura nad czymś się zastanawiała.

– No i co? – zaskrzeczała. – Mogą sobie pachnieć owcą, byle z dala ode mnie! Mogą sobie stać cały boży dzień i pachnieć owcą! Tam, na zewnątrz! Ale nie tutaj, w środku. Tutaj, w środku, owce nie mają czego szukać!

– Właśnie tak – zameczał Sir Ritchfield, stary przywódca stada. Sir Ritchfield dbał o porządek. Pozostałe owce milczały. Zdążyło je już zainteresować życie wewnętrzne przyczepy ze swoimi zapachami jedzenia i roślinek.

– Reba, no naprawdę, trochę higieny! – powiedział głos, tym razem po matczynemu łagodny.

Higiena, to brzmiało nieźle. Trochę jak świeża zieloniutka i lśniąca trawa.

– Higiena – zameczały owce z uznaniem. Wszystkie poza Otellem, młodym kruczoczarnym baranem. Otello swoje najmłodsze lata spędził w zoo, gdzie zdążył się już napatrzyć na te higieny – a przede wszystkim się ich nawąchał – i wiedział, że nie ma się czym podniecać. W ogóle niczym.

Rebeka puściła rękaw swetra, który właśnie starannie otrzepała do czysta. Z powrotem leżał na śniegu. Zdawała się zagubiona, trochę jak mały baranek, który jeszcze nie wie, czy ma uciekać, czy ruszać do ataku.

– Atak! – zameczał Ramzes.

Ramzes sam był młodym baranem i najczęściej uciekał.

Rebeka zmarszczyła czoło, przycisnęła sweter do piersi. Wyprostowała się. Wcale nie była taka duża. Ale jak się prostowała, to gdy tylko chciała, potrafiła robić się całkiem spora.

– To moja przyczepa. I moje owce. I mój sweter. I nikt tu nie potrzebuje twojego pozwolenia, żeby pachnieć owcą. I nie potrzebuje twoich rad. Odziedziczyłam to wszystko po tacie, bo mi ufał. I wiesz co? Całkiem nieźle sobie radzę!

Owce wyczuły, że w przyczepie coś się zmieniło. Burzowa chmurka rozrzedziła się, pojaśniała. A potem zaczęło padać.

– Twój ojcieeec! – wyszeptała Wrzosowata prosto do ucha Bystrej.

– Twój ojcieeec! – rozległ się szloch z głębi przyczepy.

– Dobrze. Rebeka, punkt dla ciebie – mruknęła Rebeka.

Przyczepa westchnęła głęboko, a potem w drzwiach pojawiła się kobieta. Wcale nie wyglądała tak, jakby zamierzała tam po prostu stać. Zdawało się, że przyssała się do framugi niczym ładny ślimak bez skorupki, schludny, brązowy i błyszczący. Z oczu ciekła jej woda, spływała po twarzy.

Owce patrzyły na nią zaniepokojone.

Po raz pierwszy ujrzały jej twarz w ulewnym deszczu, tak samo niezwykłą i mokrą.

Owce były przekonane, że przywiozła deszcz ze sobą. Może w damskiej torebce koloru morskiego błękitu, a może w błyszczącej metalowej walizeczce. Niewykluczone również, że w kieszeniach swojego nieskazitelnego płaszcza. Kiedy zapukała do drzwi przyczepy, towarzyszył jej deszcz – oraz likier śmietankowy własnej roboty.

Rebeka otworzyła drzwi, a wtedy zaczęły sypać się słowa, wypowiadane przez Niosącą Deszcz: „tęsknota”, „córcia”, „co za dziura, od teraz jeżdżę już tylko pierwszą klasą”, „córcia”, „zmartwienie”, „tylko w wolne dni”, „ale schudłaś” i „przyniosłam dobry likierek śmietankowy”.

Rebece opadły ręce.

– Mamo!

To wcale nie zabrzmiało jak zaproszenie, ale kobieta i deszcz już zostały. Wcześniej w ogóle nie padało przez calutką jesień – najwyżej trochę pomżyło ku radości żab z zamkowej fosy. Poza tym nic.

Jednak od tamtej pory padało już ciągle. W szopie na siano kapało. Ziemia zrobiła się błotnista i śliska, głównie przy korytku. Pasza smakowała wilgocią. Niewielki potok na ich pastwisku zrobił się brązowy i rwący, a Biały Wieloryb wpadł do niego, polując na przybrzeżne zioła.

– Panta rhei – stwierdziły kozy zza ogrodzenia.

Najpierw spadł deszcz. Potem śnieg. Potem za okno poleciał likier śmietankowy. Potem jeszcze inne Rzeczy. Niektóre z tych wyrzuconych Rzeczy Rebeka zaniosła z powrotem do przyczepy, niektóre zaniosła tam Mama, niektórych nie zaniósł nikt. Biały Wieloryb zjadł gazetę i potem śnił mu się człowiek z lisią głową.

To wszystko jakoś się ze sobą wiązało – ale owce nie wiedziały jak.

– To z tatą nie ma nic wspólnego – powiedziała Rebeka, tym razem łagodnie. Wciągnęła sweter. – Tylko z tobą i ze mną. Ty jesteś tutaj gościem, a ja chcę, żebyś się zachowywała jak gość. Tylko tyle. W porządku?

– W porządku – wychlipała Mama od drzwi i otarła oczy białą chustką.

– W porządku – zameczały owce. Wiedziały, co teraz będzie: papierosy. Mama na stopniach przyczepy, Rebeka nieco dalej i wyżej, na zboczu, pochylona nad szafą, która z niewyjaśnionych przyczyn stała pod starym dębem.

Papierosy i milczenie.

Owce także milczały, grzebały w śniegu, jadły wilgotną, zmarzniętą trawę albo przynajmniej udawały, że jedzą. Wszystkie na coś czekały, coś, co zaraz miało się wydarzyć. Coś, czego prawie nie można zobaczyć, ale bardzo dobrze można wywęszyć.

Na ich pastwisku była też obca owca. Baran. Był tu jeszcze przed nimi, nie na pastwisku, ale w jabłoniowym sadzie i na wąskim pasmie łąki między pastwiskiem a skrajem lasu. Teraz jednak znalazła się wśród nich, dzień w dzień stała przyciśnięta do ogrodzenia.

Zawsze kiedy Rebeka paliła i opierała się o szafę, obcy zastygał w miejscu. W ogóle wtedy się nie ruszał, nie drgało mu nawet ucho, nie mrugał nawet okiem, w ogóle niczym nie poruszał, nawet koniuszkiem ogonka. Za to pachniał. Pachniał jak najczystsza, najbardziej ślepa panika. Jak jagnię, które ucieka po wrzosowisku przed dzikimi psami. Nie żeby owce kiedyś musiały uciekać po wrzosowisku przed dzikimi psami, na szczęście nie, ale całkiem dobrze umiały to sobie wyobrazić.

Owce się wtedy denerwowały.

Obcy, tak poza tym, wcale nie był taki znowu płochliwy. Nie bał się Tess – starego owczarka, który głównie spał na schodkach przyczepy. Nie bał się też czterech czarnych rogów Otella. Bał się jednak Rebeki, kiedy oparta o szafę, paliła papierosy i patrzyła na łąkę. Bał się jak szalony.

Rebeka w końcu zgasiła papierosa, starannie wsadziła paczkę z powrotem do torebki i ruszyła do przyczepy. Obcy odprężył się, zaczął mruczeć. Pozostałe owce zastrzygły uszami, zamachały ogonami i spróbowały otrząsnąć się z milczenia.

Ten obcy działał im na nerwy. Tak naprawdę wcale nie pachniał jak prawdziwa owca, nie zachowywał się jak owca, a przede wszystkim nie wyglądał jak owca, raczej jak jakiś wielki, nieforemny i omszały głaz.

Panna Maple, najmądrzejsza owca w stadzie, a może i na całym świecie, uważała, że obcy baran mimo wszystko jednak jest owcą. Niezwykłą owcą, której już od lat nikt nie strzygł, z wielką masą sfilcowanego, zesztywniałego szarego runa na grzbiecie i z historią, której nikt nie zna.

– Przyzwyczają się do siebie! – powiedziała Rebeka, kiedy razem z pasterzem kóz zagnała obcą owcę z sadu na pastwisko.

Pasterz kóz zamknął oczy i kichnął. A może był to zduszony śmiech.

Nie przyzwyczaiły się, ani troszeczkę. Wręcz przeciwnie – z każdym dniem niestrzyżony baran stawał się im coraz bardziej obcy. I trochę dalszy.

Był między nimi, ale nie wśród nich, chodził ze stadem, ale nie w stadzie. Czasem miały wrażenie, że w ogóle ich nie widzi. Widział jakieś obce owce, takie, których nikt inny nie potrafił dostrzec.

Owcze widma.

Duchy.

Teraz Niestrzyżony opuścił swój posterunek u góry, na skraju lasu i ruszył na skos przez pastwisko. Minął szopę na siano i przyczepę, zrobił hopsa nad strumykiem na skraj sadu, mrucząc i upominając ciągnącą za nim gromadę niewidzialnych owiec.

Owce nikogo nie widziały. Wszystkie oprócz Sir Ritchfielda.

– Ja myślę… że to owca! – wymeczał Ritchfield, podekscytowany. Stary przewodnik stada właśnie bardzo się zaciekawił zagadnieniem, kto jest, a kto nie jest owcą.

Reszta owiec westchnęła.

I znów się zastanawiały, czy podróż do Europy rzeczywiście była takim dobrym pomysłem.

Dostały tę podróż w spadku od George’a, swojego poprzedniego pasterza. Pewnego dnia znaleziono go leżącego na ich pastwisku ze szpadlem w brzuchu. Owce nie miały z tym nic wspólnego – no w każdym razie niewiele – ale dostały w spadku podróż do Europy, przyczepę, a w niej Rebekę, córkę George’a, która musiała je karmić i im czytać. Tak właśnie zapisano w testamencie.

Jednak gdzieś potem na pewno popełniono błąd. Europa z opowieści George’a była pełna kwiatów jabłoni, łąk porośniętych ziołami i dziwnego, długiego chleba. Ani słowa o trzęsących się autach, zakurzonych polnych drogach i gryzących meszkach, ani słowa o śniegu, widmowych owcach, a tym bardziej o kozach.

Owce za wszystko winiły mapę. Rebeka jechała według takiej kolorowej mapy, w którą podczas wędrówek wpatrywała się często i uważnie, ta mapa zaś najwyraźniej nie miała pojęcia o Europie.

Trzy owce wywiodły więc Rebekę w pole pełne słoneczników, a Biały Wieloryb ściągnął mapę ze stopni przyczepy i zjadł całą, nawet ten twardy, błyszczący kawałek kartonu. I faktycznie kilka dni później przed przyczepą pojawiła się sypiąca pochlebstwami kobieta ze staranną fryzurą i zaprosiła owce. Zaraz potem nastał kres wędrownego życia. Znowu miały pastwisko, szopę na siano, składzik na paszę, a nawet szafę. Tyle że to ich pastwisko wcale nie było ich.

– Powiedz mi jeszcze raz, dlaczego tu jesteśmy – chlipnęła Mama, wciąż przyklejona do drzwi jak ślimak, zapalając drugiego papierosa. Tess udało się przecisnąć obok niej i gdy zbiegła ze stopni przyczepy, pomachała Rebece ogonem. Pasterka przykucnęła, podrapała Tess za uszami. Pies spróbował wetknąć swój poszarzały ogon do popielniczki.

– Jestem tutaj, bo owce potrzebują zimowej kwatery – powiedziała Rebeka. Wyjaśniała to już ze sto razy, najpierw owcom, potem Mamie, czasem nawet sobie samej. – Pastwisko jest dobre, koszt wynajmu niski. Krajobraz idylliczny. Zaproszono mnie. A dlaczego ty tu jesteś, to nie wiem.

Owce wiedziały, dlaczego Mama tutaj jest: żeby pasożytować. Rebeka kiedyś powiedziała im to w zaufaniu, podczas karmienia sianem. „Będzie się starać, ale nie da rady. Bo i jak przy takiej pracy? A potem zatonie w likierze śmietankowym i utknie tu na całe tygodnie. Zostanie tylko na kilka wolnych dni? Akurat! Jeszcze zobaczycie. Nie mam pojęcia, jak ja się jej pozbędę”.

Wiadomo było tylko, że nie pozbędzie się jej przez okno przyczepy. Mama dmuchnęła dymem na Rebekę i Tess, potem krytycznie spojrzała w dół, na zamek.

– Powinniśmy stąd wyjechać. Dziecko, rozejrzyj się! To jakaś zapadła dziura! I jeszcze ci wszyscy cudacy!

– Hortensja jest w porządku – stwierdziła Rebeka.

– Brakuje jej stylu – oznajmiła Mama pogardliwie. – Myślałam, że Francuzki mają styl. A co z tym pasterzem kóz? Cały dzień gania po lesie, a jak tu wpada, to nie mówi ani słowa. Czy to jest normalne? Czy nie widzisz, jak inni trzymają się od niego z daleka? Przecież musi być jakiś powód.

– Od nas też trzymają się z daleka – zauważyła Rebeka.

Tess przewróciła się na plecy, a Rebeka zaczęła drapać ją po brzuchu.

– Mają ku temu powód – powiedziała Mama. – Reba, ty w ogóle nie rozumiesz ludzi. Dokładnie jak twój ojciec. Nigdy nie interesowałaś się ludźmi. A ja tak. Ja mam szósty zmysł. Ja widzę. Idylla? Karty mówią co innego!

Owce spojrzały po sobie ze zrozumieniem. Karty często mówiły co innego. Kartki też. Jak ta, na której była mapa zjedzona przez Białego Wieloryba. A ich wszystkie problemy zaczęły się właśnie od tej mapy.

– Wiesz, jaka karta ciągle pojawia się na moich seansach, i to już od dwóch tygodni?

Rebeka westchnęła, wyprostowała się i przeciągnęła jak kot.

– Diabeł – chórem zameczały owce. Zawsze było tak samo.

– Diabeł! – zagrzmiała Mama triumfalnie ze schodków przyczepy.

Rebeka się roześmiała.

– Mamo, to dlatego, że masz trzy Diabły w talii. A wyrzuciłaś z niej Sprawiedliwość i Umiar.

Tess przeciągnęła się na psi sposób i po pantoflach Mamy wskoczyła z powrotem do wnętrza przyczepy.

– No i co? Trzeba trochę dopasować karty do dzisiejszych warunków, to wszystko. Od kiedy wyrzuciłam Umiar, sprawdzalność wróżb wzrosła mi do siedemdziesięciu pięciu procent! Czy wiesz, co inne…

Rebeka zamachała dłonią, jakby chciała odpędzić muchy, niewidzialne i bardzo odporne na zimno, Mama zaś westchnęła.

– Dziecko, a teraz powiedz szczerze, czy ty dobrze się tutaj czujesz? Zapytaj się jutro wete…

Rebeka szybko jak łasica skoczyła na stopnie przyczepy i przycisnęła Mamie dłoń do ust.

– Zwariowałaś? – wysyczała. – Czy ty wiesz, co by się tutaj działo, jakbyś wypowiedziała to słowo?

– Diabeł! – zameczały owce.

Kiedy coś się tutaj działo, to najczęściej było diabelską sprawką.

Tego wieczoru owce stały przed szopą na siano dłużej, niż było trzeba, i wpatrywały się w noc. Zabudowania gospodarstwa przytulały się do zamku, jakby chciały, aby wziął je pod opiekę. Jabłoniowy sad milczał. Pachniało dymem i świeżym śniegiem. Cień sowy bezgłośnie przeleciał nad pastwiskiem, kierując się w stronę lasu.

Czy czuły się tutaj dobrze? Chmurka może i tak. Chmurka miała najbujniejsze runo w stadzie i czuła się wielce dobrze. Wielce i wełniście, to się ze sobą łączyło. Sir Ritchfieldowi też się chyba tutaj podobało, bo miał do rozmowy wielu partnerów, którzy mu nie uciekali: stary dąb, szafę, strumyk, czasem tego niestrzyżonego obcego, a gdy mu się poszczęściło, to od czasu do czasu jakąś kozę. Kozy nawet lubiły te głośne i jednostronne rozmowy Ritchfielda. Często całą grupą stały przy ogrodzeniu, chichocząc i podskakując.

Inne owce już nie miały takiej pewności. Coś się tutaj nie zgadzało. W jabłoniowym sadzie wisiało tylko jedno jedyne zapomniane jabłko, czerwone niczym kropla krwi. Można je było zobaczyć, ale nie dało się powąchać. Niewykluczone, że znowu nadeszła pora, żeby zjeść jakąś kartkę. Ale jaką?

– Co ona chciała powiedzieć? – odezwała się nagle Panna Maple.

– Kto? – zapytała Matylda.

– Mama – odparła Panna Maple. – Zanim Rebeka zamknęła jej usta.

Owce nie wiedziały i milczały. Księżycowy sierp wisiał nad pastwiskiem jak na wpół zjedzony herbatnik.

– Rebeka naprawdę się przestraszyła – powiedziała Panna Maple. – Jakby zaraz coś się miało stać. Coś strasznego.

– Co ma się zaraz stać? – chciała wiedzieć Chmurka i się nastroszyła.

– Co ma się zaraz stać? – wymeczały inne owce. Codziennie miały paszę w korycie i trochę czytania na stopniach przyczepy. Kiedy zamarzła woda w poidle, Rebeka rozbiła lód motyką. Gdy długo padało, zostawały w szopie na siano. Jak się nudziły, to jadły albo opowiadały sobie różne historie. A na końcu każdej opowieści czekał wonny stóg siana.

Owce zerknęły na siny śnieg i ruszyły śmiało.

W tej właśnie chwili w ciszę wdarł się dźwięk. Długi, wysoki, odległy i rozdzierający serce.

Skarga.

Wycie.