Redakcja stylistyczna

Joanna Złotnicka

Korekta

Joalnta Gomółka

Katarzyna Pietruszka

Ilustracja na okładce

© Larry Rostant

Zdjęcie autora

Zbiory Clive’a Cusslera

Tytuł oryginału

Fargo Adventure#2: Lost Empire

Copyright © 2010 by Sandecker, RLLLP

All rights reserved.

By arrangement with Peter Lampack Agency, Inc.,

551 Fifth Avenue, Suite 1613, New York, NY 10176-0187 USA

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4314-6

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Prolog

Londyn, Anglia, rok 1864

Człowiek znany jako Jotun kroczył z determinacją przez mgłę przedświtu z postawionym kołnierzem dwurzędowej kurtki o marynarskim kroju i szalikiem owiniętym luźno wokół szyi i ust. Jego oddech zamieniał się w parę w zimnym, wilgotnym powietrzu.

Nagle przystanął i zaczął nasłuchiwać. Kroki? Odwrócił głowę w lewo, potem w prawo. Gdzieś na wprost usłyszał przytłumiony stuk. Buty na bruku. Poruszając się lekko jak na tak wielkiego mężczyznę, Jotun cofnął się w cień między filarami łukowej bramy. W kieszeni kurtki zacisnął dłoń na trzonku obszytej skórą ołowianej pałki. Boczne ulice i zaułki Tilbury nie były przyjemnym miejscem, zwłaszcza między zachodem a wschodem słońca.

– Niech szlag trafi to miasto – mruknął Jotun. – Ciemne, wilgotne i zimne. Boże, dopomóż mi.

Tęsknił za żoną i za ojczyzną. Ale to tu był potrzebny; przynajmniej tak twierdzili ludzie sprawujący władzę. Oczywiście ufał ich ocenie sytuacji, ale czasami chętnie zamieniłby obecną służbę na pole bitwy. Tam przynajmniej znałby swojego wroga i wiedziałby, co trzeba zrobić: zabić albo samemu zostać zabitym. Bardzo proste. Ale mimo dzielącej ich odległości żona Jotuna wolała jego obecny przydział niż poprzedni.

– Lepiej być daleko żywym niż blisko martwym – powiedziała mu, kiedy otrzymał rozkazy.

Jotun odczekał jeszcze kilka minut, ale już nic nie usłyszał. Spojrzał na zegarek: trzecia trzydzieści. Ulice zaczną się zapełniać za godzinę. Jeśli jego ofiara zamierza uciec, musi to zrobić wcześniej.

Wrócił na ulicę i ruszył dalej na północ. Znalazłszy Malta Road, skręcił na południe do doków. W oddali usłyszał dźwięk boi i poczuł odór Tamizy. Przed sobą dostrzegł przez mgłę postać mężczyzny, który stał na południowo-wschodnim rogu Dock Road i palił papierosa. Jotun cicho jak kot przeciął ulicę i dotarł do miejsca, skąd miał lepszy widok na róg. Mężczyzna był sam. Jotun cofnął się do wylotu zaułka i gwizdnął cicho. Mężczyzna się odwrócił. Jotun zapalił zapałkę o paznokieć kciuka, pozwolił jej przez chwilę płonąć, po czym zgasił w palcach. Mężczyzna podszedł do niego.

– Dzień dobry szanownemu panu.

– To dyskusyjne, Fancy.

– W rzeczy samej, szanowny panie. – Fancy spojrzał w lewo, potem w prawo.

– Zdenerwowany? – zapytał Jotun.

– Kto, ja? A niby dlaczego miałbym być? Tacy jak ja chodzą tymi ulicami po nocy.

– Mów.

– On tam jest, szanowny panie. Stoi w tym samym miejscu, co przez ostatnie cztery dni. Ale część cum jest zdjęta. Gadałem ze znajomkiem, co pracuje dorywczo w dokach. Chodzą słuchy, że ruszają w górę rzeki.

– Dokąd?

– Do Millwall Docks.

– Millwall Docks nie są jeszcze skończone, Fancy. Dlaczego mnie okłamujesz?

– Nie kłamię, szanowny panie, naprawdę tak słyszałem. Millwall. Dziś rano.

– Mam człowieka w Millwall, Fancy. Mówi, że będą zamknięci jeszcze przynajmniej tydzień.

– Przepraszam szanownego pana.

Jotun usłyszał jakiś szmer w zaułku za sobą i natychmiast zdał sobie sprawę, że Fancy go przeprosił za coś zupełnie innego. Przemknęło mu przez myśl, że ta mała gnida zdradziła go nie przez złośliwość, lecz raczej z chciwości.

– Uciekaj stąd, Fancy… Wynieś się z Londynu. Jeśli jeszcze raz cię zobaczę, to wypruję ci flaki i nakarmię cię nimi.

– Szanowny pan nie zobaczy mnie więcej.

– Postaraj się o to dla własnego dobra.

– Jeszcze raz przepraszam. Zawsze lubiłem…

– Jeśli powiesz jeszcze jedno słowo, będzie ono twoim ostatnim. Idź.

Fancy oddalił się biegiem i zniknął we mgle.

Jotun szybko rozważył swoje możliwości. Kłamstwo Fancy’ego o Millwall oznaczało, że statek popłynie w dół, nie w górę rzeki. Jotun nie mógł do tego dopuścić. Teraz musiał zdecydować, czy mądrzej będzie uciec przed ludźmi, którzy zbliżają się do niego z tyłu, czy z nimi walczyć? Jeśli ucieknie, będą go ścigać, a wolał uniknąć zamieszania tak blisko doku. Załoga statku pewnie i tak już jest zdenerwowana, a musiał ich zaskoczyć spokojnych i niczego nieświadomych.

Jotun odwrócił się w stronę zaułka.

Było ich trzech. Jeden trochę niższy od niego, dwaj dużo niżsi, ale wszyscy barczyści z głowami w kształcie wiader. Uliczne opryszki. Rzezimieszki. Chociaż Jotun nie widział ich twarzy w słabym świetle, był pewien, że mają niewiele zębów, mnóstwo blizn i małe, złe oczy.

– Dzień dobry panom. Czym mogę służyć?

– Nie utrudniaj tego bez potrzeby – odparł najwyższy.

– Noże, ręce czy jedno i drugie? – zapytał Jotun.

– Że jak?

– Nieważne. Wybierajcie. No, dalej, załatwmy to.

Jotun wyjął ręce z kieszeni i w tym samym momencie duży zaatakował go nożem, celując na wysokości bioder. Gdyby trafił, przeciąłby tętnicę udową lub rozpłatał podbrzusze. Jotun nie tylko był wyższy od bandziora, ale miał o co najmniej dziesięć centymetrów dłuższą rękę i wykorzystał to do zadania ciosu od dołu. W ostatniej chwili zamachnął się pałką i obszyta skórą ołowiana gruszka trafiła napastnika prosto w podbródek. Głowa podskoczyła mu do góry, zatoczył się do tyłu na swoich kompanów i osunął na ziemię. Nóż upadł z hałasem na bruk. Jotun dał susa naprzód, uniósł kolano do wysokości pasa i walnął obcasem buta w kostkę przeciwnika. Rozległ się trzask łamanej kości i oprych zaczął wrzeszczeć.

Jego kompani zawahali się, lecz tylko na moment. Gdy przywódca zostaje powalony, banda często się rozprasza, ale ci ludzie byli przyzwyczajeni do łatwych walk.

Ten z prawej ominął leżącego kompana, opuścił bark i zaatakował bykiem. Oczywiście użył podstępu. W rękawie miał ukryty nóż, który wyciągnąłby, gdyby Jotun go złapał. Jotun cofnął się o krok na lewej nodze, ugiął ją i skoczył naprzód, jednocześnie wyrzucając przed siebie prawą stopę. Atakujący dostał kopniaka w twarz. Jotun usłyszał odgłos miażdżonej kości. Opryszek opadł na kolana, zachwiał się i runął twarzą na ulicę.

Ostatni napastnik wyraźnie się wahał. Jotun wiedział, czego mu potrzeba: tego przełomowego momentu, kiedy człowiek sobie uświadamia, że zginie, jeżeli nie podejmie właściwej decyzji.

– Oni żyją – powiedział. – Jeśli się nie odwrócisz i nie odejdziesz, to cię zabiję.

Mężczyzna znieruchomiał z wyciągniętym nożem.

– Daj spokój, synu, czy naprawdę warto ryzykować?

Opryszek opuścił nóż. Przełknął z trudem ślinę, pokręcił głową, odwrócił się i uciekł.

Jotun też puścił się pędem, wypadł na Dock Road, przedarł się przez żywopłot i przeciął St. Andrews. Krótki zaułek doprowadził go do dwóch magazynów. Przebiegł między nimi, przesadził płot, wylądował twardo, wstał i wystartował dalej. Zwolnił, dopiero gdy usłyszał dudnienie drewna pod butami. Doki. Zatrzymał się i rozejrzał, ale zobaczył tylko mgłę.

W którą stronę?

Odczytał numer budynku nad swoją głową i pobiegł na południe. Po kilkudziesięciu metrach usłyszał na prawo od siebie plusk wody. Skręcił w tamtą stronę. Przed nim wyłonił się ciemny kształt. Próbując się zatrzymać, Jotun wpadł na stos skrzyń i zatoczył w bok. Gdy odzyskał równowagę, wskoczył na najmniejszą skrzynię i podciągnął się poziom wyżej. W dole dostrzegł powierzchnię wody. Spojrzał w górę rzeki. Nic nie zobaczył, więc popatrzył w przeciwnym kierunku.

W odległości jakichś dwudziestu metrów zobaczył słabe żółte światło za wielodzielnym oknem, a powyżej, za relingiem, sterówkę statku.

– Niech to szlag! – warknął. – Niech to diabli!

Statek zagłębił się w mgłę i zniknął.

Rozdział 1

Wyspa Chumbe, Zanzibar, Tanzania

Rekiny śmignęły na obrzeżach ich pola widzenia. Sam i Remi Fargo tylko przez mgnienie oka widzieli smukłe szare kształty. Po chwili płetwy jak ostrza noży i machające ogony zniknęły za zasłoną wirującego piasku. Remi jak zwykle nie chciała przepuścić okazji do zrobienia zdjęć i jak zwykle poprosiła męża, żeby służył jako skala porównawcza, gdy wycelowała szybki aparat podwodny w żerujące drapieżniki. Sam mniej obawiał się rekinów niż upadku z piaszczystej mielizny w ciemną głębię Cieśniny Zanzibarskiej za jego plecami.

Remi opuściła aparat, uśmiechnęła się za maską i pokazała mu znak „okej”. Sam odetchnął z ulgą. Podpłynął do niej, uklękli razem na piasku i obserwowali przedstawienie. Był lipiec, sezon monsunowy u wybrzeży Tanzanii. Ciepły Wschodnioafrykański Prąd Przybrzeżny (EACC) płynie wtedy z południowego wschodu aż do południowego krańca Zanzibaru, gdzie rozdziela się na prąd brzegowy i pełnomorski. W trzydziestokilometrowej przestrzeni między Zanzibarem a kontynentem ryby są niesione na północ i powstaje tam lej pokarmowy dla rekinów. Remi nazywała go„ruchomym bufetem, któremu nie można się oprzeć”.

Fargowie uważali, by pozostawać w „strefie bezpieczeństwa”, jak określali pięćdziesięciometrowy pas krystalicznie czystej wody przy wyspie Chumbe, za którym znajdowało się urwisko. Granicę trudno było przeoczyć: prąd płynący z prędkością około sześciu węzłów podrywał do góry wirującą zasłonę piasku wzdłuż mielizny. Sam i Remi nazwali tę linię „strefą pożegnania”, bo przekroczenie jej bez liny ratunkowej oznaczało podróż w jedną stronę w górę wybrzeża.

Mimo zagrożenia – a może właśnie z jego powodu – wyprawy na Zanzibar zaliczali do swoich ulubionych. Oprócz rekinów, pożeranych przez nie ryb, prądów i podwodnych burz piaskowych EACC przynosił ze sobą prawdziwe skarby. Przez stulecia tysiące statków przemierzało wody wzdłuż wschodniego wybrzeża Afryki, od Mombasy do Dar es-Salaam, a wiele z nich transportowało złoto, klejnoty i kość słoniową do miast kolonialnych imperiów. Mnóstwo zatonęło w Cieśninie Zanzibarskiej lub wokół niej. Zawartość ich ładowni rozsypała się po dnie i teraz wszystkie te skarby czekały, aż odpowiedni prąd je odkryje lub przemieści w zasięg nurków, takich jak Fargowie. Od lat eksplorowali morskie głębiny w rejonach dawnych szlaków handlowych. Znajdowali najrozmaitsze przedmioty: monety rzymskie i hiszpańskie, chińską ceramikę, cejloński jadeit, srebro stołowe… Jedne były cenne i fascynujące, inne nieciekawe. Podczas tej wyprawy znaleźli do tej pory tylko jedną rzecz godną uwagi: złotą monetę w kształcie rombu, tak porośniętą pąklami, że nie mogli rozróżnić szczegółów.

Przyglądali się jeszcze kilka minut uczcie rekinów, potem skinęli do siebie głowami, odwrócili się i popłynęli wzdłuż dna na południe, zatrzymując się co jakiś czas, by pogrzebać w piasku rakietkami pingpongowymi w nadziei, że zauważona bryłka jest ukrytym kawałkiem historii.

Wyspa Chumbe o długości około dziesięciu i szerokości trzech kilometrów ma kształt długiego buta z cholewką skierowaną ku cieśninie, a obcasem i podeszwą zwróconymi w stronę Zanzibaru. Tuż powyżej kostki w piaszczystej mieliźnie jest przerwa, przesmyk prowadzący do laguny, którą tworzy obcas.

Sam i Remi dotarli do niego po kwadransie, skręcili na zachód i zbliżywszy się na odległość dziesięciu metrów do plaży, zawrócili na północ, by kontynuować poszukiwania. Byli bardzo ostrożni, bo wzdłuż tego odcinka mielizny główny kanał przebiegał niebezpiecznie blisko plaży i zwężał strefę bezpieczeństwa do zaledwie dwunastu metrów. Remi płynęła tuż przed mężem, a każde z nich co kilkanaście sekund sprawdzało, czy drugie nie zbliżyło się zanadto do przepaści.

Sam dostrzegł kątem oka jakiś błysk, przelotne lśnienie złota. Ukląkł na piasku i postukał nożem nurkowym w butlę swojego akwalungu, by zwrócić uwagę Remi. Zatrzymała się, odwróciła i podpłynęła do niego. Gdy wskazał miejsce, skinęła głową i skierowali się w stronę brzegu. Trzyipółmetrowa ściana piasku wskazywała miejsce, gdzie dno opadało na głębokość sześciu metrów. Przystanęli przy brzegu i się rozejrzeli.

Remi wzruszyła ramionami w niemym pytaniu: gdzie?

Sam odpowiedział tym samym gestem i uważnie zlustrował brzeg. Pięć metrów na prawo od siebie znów zobaczył błysk. Podpłynęli tam. Linia strefy pożegnania była tu jeszcze bliżej, niecałe dwa i pół metra za ich plecami. Nawet z tej odległości czuli siłę prądu, jakby wir próbował ich wciągnąć w głębinę.

Z przybrzeżnej skarpy na wysokości pasa wystawał kawałek czegoś, co przypominało obręcz beczki. Metalowa obręcz była poczerniała i pokryta pąklami, ale w kilku miejscach prąd wypiaskował ją do połysku.

Sam oczyścił teren wokół niej. Odsłonił jeszcze kawałek obręczy, która dalej zakrzywiała się i znikała w skarpie. Nie przestawał odgarniać piasku, w nadziei że trafi na resztki klepek, jeśli drewno całkiem nie zgniło.

Nagle znieruchomiał. Spojrzał na Remi i zobaczył jej szeroko otwarte oczy za maską. Nad obręczą nie było resztek drewna, lecz metalowa powierzchnia pokryta zieloną patyną. Sam ukląkł i przysunął się tak blisko do brzegu, że niemal dotykał go piersią. Wsunął rakietkę pod obręcz. Po niespełna minucie pracy trafił na otwór. Wolno i ostrożnie wsunął rękę do dziury i zbadał jej wnętrze rozczapierzonymi palcami.

Wyjął rękę i odwrócił się do Remi. Popatrzyła na niego wyczekująco. Skinął głową. Nie mieli wątpliwości. Znaleźli nie beczkę, lecz dzwon okrętowy.

– Tego się nie spodziewałam – powiedziała Remi kilka minut później, kiedy się wynurzyli.

– Ja też nie – odparł Sam. Największym artefaktem, jaki dotąd znaleźli, była srebrna miseczka stołowa ze storpedowanego w czasie II wojny światowej statku typu Liberty.

Remi zdjęła płetwy i wrzuciła je przez burtę na pokład rufowy ich wypożyczonej łodzi, siedmioipółmetrowej motorówki kabinowej Andreyale Joubert-Nivelt z lakierowanego tekowego drewna, z oknami w stylu starego wagonu metra. Wspięła się po drabince na pokład, Sam za nią. Zdjęli resztę ekwipunku i zanieśli go do kabiny. Remi wyjęła z chłodziarki dwie butelki wody i rzuciła jedną mężowi.

– Jak długo on tam leży twoim zdaniem? – zapytała, gdy usiedli na leżakach.

– Trudno powiedzieć. Patyna szybko się tworzy. Musielibyśmy sprawdzić grubość jej warstwy na reszcie dzwonu. Wnętrze wydawało się czyste.

– A serce?

– Nie wyczułem go.

– Musimy podjąć jakąś decyzję.

– Na to wygląda.

W Tanzanii obowiązywały niekonwencjonalne przepisy dotyczące ratownictwa morskiego, a znaczna część obszaru wyspy Chumbe była parkiem koralowym, który dzielił się na dwa rezerwaty: raf i lasu deszczowego. Sam i Remi musieli więc najpierw ustalić, czy dzwon spoczywa na którymś z chronionych terenów. Dopiero pokonawszy tę przeszkodę, mogli zrobić następny krok: dokładniej zbadać dzwon, zanim zawiadomią lokalne władze o jego znalezieniu. Przypominało to spacer po linie. Jeśli dotrą na drugą stronę, będą mieć w rękach przedmiot o znaczeniu historycznym, ale jeżeli potkną się o obowiązujące przepisy, w najlepszym razie utracą zdobycz, a w najgorszym – zostaną postawieni w stan oskarżenia. Zgodnie z prawem mogli wejść w posiadanie każdego przedmiotu wykonanego przez człowieka, jaki znajdą, o ile nie wymagało to użycia „nadzwyczajnych metod wydobywczych”. Takie błyskotki, jak moneta w kształcie rombu, nie stwarzały problemów; dzwon okrętowy to była zupełnie inna sprawa.

Fargowie znali te pułapki prawne. Razem i osobno, prywatnie i zawodowo, poszukiwali skarbów, artefaktów i ukrytych śladów historii przez większość swojego dorosłego życia.

Remi, która poszła w ślady ojca, ukończyła Boston College z dyplomami antropologa i historyka. Koncentrowała się na badaniu starożytnych szlaków handlowych.

Zmarły kilka lat wcześniej ojciec Sama należał do czołowych inżynierów NASA realizujących programy kosmiczne, a matka, wciąż pełna życia, czarterowała łódź nurkom.

Sam uzyskał dyplom inżyniera w Caltech, zdobył też garść trofeów, grając w lacrosse i piłkę nożną. Kiedy zostało mu tylko kilka miesięcy do ukończenia studiów, skontaktował się z nim pewien mężczyzna, jak się później okazało z DARPA – Agencji Zaawansowanych Badawczych Projektów Obronnych, rządowej placówki badawczo-rozwojowej. Perspektywa zajmowania się kreatywną inżynierią i służenia ojczyźnie ułatwiła Samowi dokonanie wyboru.

Po siedmiu latach w DARPA wrócił do Kalifornii, gdzie w klubie jazzowym Lighthouse w Hermosa Beach poznał Remi. Wpadł do klubu na zimne piwo, a Remi świętowała tam pomyślne zakończenie wyprawy naukowej śladem pogłosek o hiszpańskim statku, który zatonął w pobliżu zatoki Abalone.

Choć żadne z nich nigdy nie nazwało ich pierwszego spotkania miłością od pierwszego wejrzenia, oboje się zgadzali, że zaiskrzyło między nimi już w ciągu godziny. Pół roku później wyprawili skromne wesele tam, gdzie się poznali, w Lighthouse.

Za namową Remi Sam założył własną firmę i po roku trafili na żyłę złota w postaci argonowego skanera laserowego, który mógł na odległość wykrywać i identyfikować mieszanki oraz stopy metali: od złota i srebra do platyny i palladu. Poszukiwacze skarbów, uniwersytety i przedsiębiorstwa górnicze zabiegały o uzyskanie licencji na wynalazek Sama i po dwóch latach Fargo Group miała trzy miliony dolarów rocznego zysku netto. Po dwóch kolejnych odezwały się bogate korporacje. Sam i Remi wybrali najkorzystniejszą ofertę. Sprzedali firmę za taką sumę, że mogli poświęcić się swojej prawdziwej pasji – poszukiwaniu skarbów.

Nie pragnęli zysków, lecz przygód i satysfakcji, że Fundacja Fargo kwitnie. Fundacja, zajmująca się niesieniem pomocy upośledzonym i molestowanym dzieciom, opieką nad zwierzętami oraz ochroną przyrody, rozwijała się dynamicznie od dziesięciu lat i w poprzednim roku ofiarowała różnym organizacjom prawie dwadzieścia milionów dolarów. Znaczną część tej kwoty przekazali osobiście Sam i Remi, resztę stanowiły prywatne datki. Wyczyny Fargów szeroko relacjonowały media, co z kolei przyciągało bogatych ofiarodawców.

Teraz Sam i Remi zastanawiali się, czy dzwon okrętowy okaże się na tyle cenny, by zasilić ich fundusze na działalność charytatywną, czy też jest tylko fascynującą zagadką historyczną. Nie żeby ewentualna wartość finansowa znaleziska miała jakieś znaczenie. Szukanie ukrytych śladów historii sprawiało im wystarczającą przyjemność. W każdym razie wiedzieli, od czego muszą zacząć.

– Czas zadzwonić do Selmy – stwierdziła Remi.

– Masz rację – zgodził się Sam.

Godzinę później wrócili do wynajętego w Kendwa Beach na północnym krańcu Zanzibaru. Kiedy Remi przygotowywała sałatkę z owoców i mrożoną herbatę, Sam zatelefonował do Selmy. Wentylator sufitowy mielił powietrze nad ich głowami, a chłodna bryza wpadająca przez drzwi balkonowe wydymała firanki z gazy.

Mimo że w San Diego była czwarta rano, Selma Wondrash odebrała po pierwszym dzwonku. Fargów to nie zdziwiło, bo od dawna wiedzieli, że Selma sypia tylko cztery godziny na dobę, a w weekendy pięć.

– Dzwonicie do mnie z wakacji tylko wtedy, kiedy jesteście w tarapatach albo właśnie macie w nie wpaść – powiedziała bez wstępów przez telefon głośnomówiący.

– Nieprawda – odparł Sam. – W zeszłym roku dzwoniliśmy z Seszeli…

– Bo pawiany wdarły się do waszego domku plażowego, zniszczyły meble i uciekły ze wszystkimi rzeczami, a policja uznała państwa za włamywaczy.

„Ona ma rację” – wymówiła bezgłośnie Remi przez kuchenny blat. Nadziała na czubek noża kawałek ananasa i rzuciła Samowi do ust. Złapał go zgrabnie, co nagrodziła cichymi brawami.

– To prawda – powiedział do Selmy.

Selma Wondrash pochodziła z Węgier i nigdy całkiem nie straciła swojego akcentu. Była surową, ale w gruncie rzeczy pobłażliwą szefową trzyosobowego zespołu badawczego Sama i Remi wspierającego Fundację Fargo. Owdowiała przed dziesięcioma laty, gdy jej mąż, oblatywacz samolotów wojskowych, zginął w katastrofie lotniczej. Po ukończeniu Uniwersytetu Georgetown kierowała Działem Zbiorów Specjalnych Biblioteki Kongresu, dopóki Sam i Remi nie zwerbowali jej do siebie. Okazała się doskonałą organizatorką i mistrzynią logistyki. Przerzucała ich z miejsca na miejsce z iście wojskową sprawnością. Żyła tajemnicami, które uparcie nie dawały się wyjaśnić, i legendami, w których tliła się iskierka prawdy.

– O co chodzi tym razem? – zapytała.

– O dzwon okrętowy – odparła Remi.

Usłyszeli szelest papieru, gdy Selma sięgała po bloczek do notatek.

– Proszę mówić – powiedziała.

– Zachodnie wybrzeże wyspy Chumbe – odrzekł Sam i wyrecytował współrzędne, które wprowadził do GPS-u, zanim wrócił do łodzi. – Będziesz musiała sprawdzić…

– Granice rezerwatów przyrody, wiem – odparła Selma; jej ołówek zgrzytał po kartce. – Każę Wendy zapoznać się z tanzańskim prawem morskim. Coś jeszcze?

– Moneta. Kształt rombu, wielkość mniej więcej amerykańskiej półdolarówki. Znaleźliśmy ją jakieś sto dziesięć metrów na północ od dzwonu. – Sam spojrzał na Remi, szukając potwierdzenia tego i otrzymał je w formie skinienia głową. – Spróbujemy ją trochę oczyścić, bo na razie nic na niej nie widać.

– Przyjęłam. Następny punkt?

– Nie ma następnego punktu. Ale pospiesz się, Selmo. Im prędzej przyczepimy hak do tego dzwonu, tym lepiej. Piaszczysty brzeg nie wygląda zbyt stabilnie.

– Odezwę się do państwa – powiedziała Selma i się rozłączyła.