Tytuł oryginału:

The Simple Truth

Copyright © 1998 by Columbus Rose, Ltd.

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Copyright © for the Polish translation by

Spadkobiercy Witolda Nowakowskiego

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: TYPO 2 Jolanta Ugorowska

ISBN: 978-83-7670-518-7

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Michelle:

Jest prostą prawdą,

że moje życie byłoby niczym bez Ciebie.

Dedykuję tę książkę także

pamięci pewnej szczególnej dziewczynki,

Brendy Gayle Jennings

Podziękowania

Jennifer Steinberg, raz jeszcze, za przygotowanie książki.

Lou Saccoccio za cenną pomoc w kwestiach dotyczących prawa wojskowego.

Lee Calligaro za fascynujące opowieści z czasów, gdy pełnił służbę jako obrońca w Wojskowym Biurze Śledczym w latach wojny wietnamskiej. Jest najwspanialszym prawnikiem, jakiego dotąd spotkałem.

Steve’owi Jenningsowi za rzeczowe uwagi wydawnicze.

Rodzinie Warner Book – Larry’emu, Maureen, Melowi, Emi, Tinie, Heather, Jackie J. i Jackie M. oraz wszystkim pozostałym ludziom, którzy wzbogacili moje doświadczenia.

Matce, która mnie zapoznała z pięknymi zakątkami południowo-zachodniej Wirginii.

Karen Spiegel, za to, że była przy mnie przez większą część pisania tej książki.

Mecenasowi Edowi Vaughanowi, za to, że mnie wprowadził w niektóre tajniki prawa obowiązującego w Wirginii.

Wszystkim innym osobom, które odkryły przede mną tak ciekawe miejsce, jakim jest Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych.

Mojemu serdecznemu druhowi oraz agentowi, Aaronowi Priestowi, który jak zwykle wspomógł mnie niejedną dobrą radą w trakcie pisania tej powieści.

Frances Jalet-Miller, za to, że poświęciła wiele czasu, wysiłków i uczuć, aby pokazać mi potencjał tkwiący w niniejszej książce.

Motto

Prawda jest rzadko szczera,

a już nigdy – prosta.

Oscar Wilde

1

W tym więzieniu drzwi są stalowe, grube na kilka centymetrów. Niegdyś gładkie, teraz pokryte rysami. Na ich szarej powierzchni zastygły odciski ludzkich twarzy, kolan, łokci i zębów. Widać zacieki krwi. Więzienne hieroglify – ból, strach i śmierć – zostały tu utrwalone na wieki, a przynajmniej do czasu remontu. W drzwiach, na wysokości oczu, jest niewielki prostokątny otwór. Patrzą przezeń strażnicy. Obserwują ludzkie bydło, którego muszą pilnować. Pałki bez ostrzeżenia walą o metal i huczą niczym wystrzał z kolta. Starzy więźniowie znoszą to ze spokojem, w milczeniu patrzą w ziemię i o czymś rozmyślają – najczęściej o własnym życiu – w niemym akcie odwagi. I tak nikogo nie obchodzą. Młodsi sztywnieją nagle na łomot lub błysk lampy. Krople moczu spływają im po bawełnianych portkach i skapują na czarne półbuty. A potem na odlew walą w futrynę, przełykając sztubackie łzy i kłąb nerwów w gardle.

Nocą w celi jest ciemno jak w zwierzęcej norze, lecz tu i ówdzie majaczą dziwne kształty. Tej nocy nad okolicą szaleje gwałtowna burza. Blask piorunów rzuca widmową poświatę na małe szyby z pleksiglasu. Zębaty cień siatki ciasno wlepionej w okna odbija się na przeciwległej ścianie.

Każdy błysk wydobywa z mroku sylwetkę siedzącego człowieka. Jego blada twarz pojawia się nagle, jakby wychynęła z wody. W odróżnieniu od innych więźniów, jest zupełnie sam. Nie widuje nikogo. Boją się go skazańcy, boją się go też strażnicy, chociaż mają broń. Człowiek ten jest olbrzymem. Kiedy idzie, najtwardsi bandyci spoglądają w inną stronę.

Nazywa się Rufus Harms i w wojskowym więzieniu Fort Jackson ma opinię okrutnego niszczyciela. Rozdeptałby każdego, kto by mu wszedł w drogę. Nigdy nie atakuje pierwszy, lecz nie zamierza ustępować. Dwadzieścia pięć lat spędzonych za kratami wywarło na nim niezatarte piętno. Blizny na skórze i źle zagojone kości, niczym słoje wiekowego drzewa, tworzą kronikę jego życia. Jednak gorsze rany zniszczyły miękkie tkanki mózgu, w miejscu, w którym skupiają się wszelkie ludzkie cechy: pamięć, myśli, strach, miłość i nienawiść. Wszystko to jest skażone, wszystko przeciwko niemu. Najgorzej jest chyba z pamięcią, wbitą prosto w kręgosłup jak żelazna igła.

Potężne ciało zachowało jeszcze ukryte pokłady życia. Wystarczy choćby spojrzeć na długie, sękate ręce lub na szerokie bary. Nawet masywny brzuch świadczy o drzemiącej w nim sile. Ale Harms jest już przekrzywionym dębem, starym drzewem o suchych i zmurszałych konarach. Węzły nagich korzeni przebiły się przez ziemię. Jest żywym paradoksem: łagodnym, pełnym pokory i wiary w Boga człowiekiem, na zawsze naznaczonym piętnem bezlitosnego zabójcy. Dzięki temu nie musiał się obawiać strażników ani więźniów i było mu z tym dobrze. Aż do dzisiaj. Bowiem dzisiaj otrzymał od brata pewien prezent. Worek złota i promień nadziei. Drogę na zewnątrz, z dala od tych murów.

Kolejny błysk ukazuje jego zaczerwienione oczy, nabiegłe krwią. Po ciemnym, pomarszczonym policzku spływa łza. Harms wygładza kartkę.

Światła pogaszono wiele godzin temu i nic na to nie można poradzić. Ten mrok od ćwierćwiecza trwa noc w noc. Aż do świtu. Na więźniu nie robi to zbytniego wrażenia. List przeczytał już dawno, zapamiętał każde słowo. W nagłówku pisma widnieje godło Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych. Rozpoznał je od razu. Przez wiele lat armia była mu opiekunką i matką.

Teraz domagała się pewnych danych od Rufusa Harmsa, przegranego i zapomnianego przez wszystkich szeregowca z czasów Wietnamu. Szczegółowych danych. Ale Harms ich nie znał. Mimo ciemności bez wahania położył palec na papierze – w miejscu, które obudziło maleńkie strzępki wspomnień towarzyszących mu przez lata. Te drobiny były przyczyną ustawicznie nawiedzających go koszmarów, jednak nigdy nie potrafił dotrzeć do ich jądra. Czytając list po raz pierwszy, pochylał głowę nisko nad kartką, jakby w labiryntach liter chciał znaleźć rozwiązanie największej zagadki swego doczesnego życia. Dzisiaj poszarpane skrawki nagle ułożyły się w spoistą całość, w prawdę. Wreszcie w prawdę.

Zanim przeczytał list, miał tylko dwa niewyraźne wspomnienia z pewnej nocy sprzed dwudziestu pięciu lat. Pamiętał dziewczynkę i deszcz. Lało wówczas jak z cebra, zupełnie jak teraz. Dziewczynka miała delikatne rysy, malutki nosek i gładką, jasną buzię, nie naznaczoną piętnem słońca, wieku czy zmartwień. W jej szeroko otwartych, błękitnych, niewinnych oczach czaiła się nadzieja na długie i ciekawe życie. Na białej jak cukier skórze nie było żadnych znamion, z wyjątkiem czerwonych plam szpecących szyję, delikatną niczym łodyga kwiatu. Plamy powstały pod palcami szeregowego Harmsa. Te same palce ściskały teraz kartkę, a umysł Rufusa niebezpiecznie dryfował w stronę tamtej wizji.

Płakał, ilekroć myślał o martwej dziewczynce. Musiał płakać, lecz robił to po cichu. Nie mógł zresztą inaczej, bo wartownicy i więźniowie byli jak stado sępów lub rekinów. Na setki mil czuli krew, słabość, zniechęcenie. Wyczuwali je w błysku oka, w rozszerzonych porach na skórze, nawet w zapachu potu. Tu wszystkie zmysły pracowały na najwyższych obrotach. Siła, szybkość, spryt i upór oznaczały życie. Harms klęczał przy dziewczynce, kiedy znaleźli ich żandarmi. Jej cieniutka sukienka przywarła do drobnego ciałka, leżącego na rozmiękłej ziemi. Ktoś mógłby pomyśleć, że dziewczynka spadła z ogromnej wysokości. Harms spojrzał na żandarmów, lecz nie widział nic poza rozmazaną grupą ciemnych sylwetek. Nigdy w życiu nie czuł się tak wściekły. Mdliło go, toczył wokół błędnym wzrokiem, dyszał ciężko i opływał potem. Chwycił się za głowę, jakby w obawie, że bulgoczący mózg rozsadzi mu kości czaszki, rozedrze skórę i eksploduje w mokrą przestrzeń.

Kiedy spojrzał ponownie na zabitą dziewczynkę, a potem na parę dłoni, które zdławiły jej życie, gniew opadł z niego jak za przekręceniem wyłącznika. Ciało przestało go słuchać. Mógł tylko klęczeć, mokry i dygoczący, z kolanami w błocie. Czarny szaman w zielonym mundurze, pochylony nad maleńką bladą ofiarą. Tak to opisał później jeden z osłupiałych świadków.

Dzień później dowiedział się imienia dziewczynki: Ruth Ann Mosley, lat dziesięć, z Columbii w Karolinie Południowej. Razem z rodziną odwiedzała stacjonującego w bazie brata. Tamtej nocy Ruth Ann Mosley była dla Harmsa tylko drobnym ciałkiem – bardzo maleńkim w porównaniu z jego własnym, prawie dwumetrowym, ważącym sto trzydzieści kilogramów ciałem. Ostatnim widokiem, jaki zapamiętał, był mglisty zarys kolby karabinu, którą jeden z żandarmów trzasnął go prosto w głowę. Zamroczony ciosem, padł obok dziewczynki. Martwa twarz dziecka była zwrócona w górę, krople deszczu zbierały się w każdym załamku skóry. Rufus Harms leżał z policzkami wciśniętymi w błoto. Nic już nie widział. Nie pamiętał nic więcej.

Aż do dzisiaj. Głęboko wciągnął w płuca przesycone wilgocią powietrze i wbił wzrok w półprzymknięte okno. Nagle stał się rzadkim okazem: odsiadywał karę bez winy.

Przez lata wmawiał sobie, że zło niczym nowotwór toczyło go od środka. Nawet myślał o samobójstwie, o zadośćuczynieniu za ograbienie kogoś z życia. Zwłaszcza że chodziło o dziecko. Ale był bardzo religijny. Nie nawrócił się dopiero w celi. Nie umiał popełnić grzechu i targnąć się na siebie. Wiedział też, że w życiu wiecznym po tysiąckroć ciężej odpokutuje za morderstwo. Nie śpieszył się do tego. Na razie wolał siedzieć w zwykłym ziemskim więzieniu.

Teraz zrozumiał, że podjął słuszną decyzję. Bóg czuwał, by zachować go aż do tej chwili. Przypomniał sobie ludzi, którzy przyszli do niego w koszarach. Jeszcze raz zobaczył ich twarze i szarże na mundurach – przynajmniej u niektórych. Okrążyli go, jak stado wilków okrąża ofiarę, silni jedynie w stadzie, z szyderstwem na ustach. To, co wówczas zrobili, stało się przyczyną śmierci Ruth Ann Mosley. Harms zresztą także wtedy umarł.

Dla nich był jedynie zdrowym i silnym żołnierzem, który nigdy nie walczył w obronie swojego kraju. Wierzyli, że dostał to, na co naprawdę zasłużył. Dziś zmienił się w podstarzałego, zmęczonego więźnia, dogorywającego za kratami. Nie zaznał sprawiedliwości. Z głową wirującą od myśli wpatrywał się w znajomą ciemność. Ale teraz wiedział, że wreszcie, po dwudziestu pięciu latach potwornego poczucia winy, dręczącego go niemal codziennie, będzie mógł się odpłacić. Teraz inni zaznają podobnych cierpień. Ścisnął w rękach zniszczoną Biblię – stary prezent od matki – i obiecał to Bogu, który w swej łasce nigdy go nie opuścił.

2

Schody wiodące do gmachu Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych były szerokie i na pozór wydawały się nie mieć końca. Droga po nich przypominała wspinaczkę na Olimp, z nadzieją na audiencję u Zeusa. Nad głównym wejściem, na fasadzie, widniały wyryte słowa: RÓWNA SPRAWIEDLIWOŚĆ W OBLICZU PRAWA. Nie był to cytat z jakiegoś dokumentu ani z kodeksu. Zdanie to wymyślił architekt, twórca budynku, Cass Gilbert, ale napis doskonale pasował do tego miejsca.

Majestatyczny gmach miał cztery piętra. Jak na ironię losu, Kongres zatwierdził fundusz na budowę w tym samym 1929 roku, w którym nastąpił krach na giełdzie i rozpoczął się Wielki Kryzys. Prawie jedna trzecia z dziewięciu milionów poszła na zakup marmuru. Kamień z Vermontu, przetransportowany armią ciężarówek, ozdobił zewnętrzne mury; marmurem z Georgii wyłożono cztery sale rozpraw, a mleczny marmur z Alabamy ozdobił ściany i podłogi we wszystkich innych wnętrzach, z wyjątkiem Wielkiej Sali. Tam pod stopami sędziów leżał ciemniejszy, włoski marmur, uzupełniony afrykańską skałą. Kolumny także wytoczono z włoskiego marmuru, pochodzącego z kamieniołomów Montarrenti i przewiezionego morzem do Knoxville w Tennessee. Pracowali przy tym zwykli ludzie, przekuwając bloki w dziewięciometrowe słupy, które miały podtrzymywać dach budynku, będącego od 1935 roku miejscem urzędowania dziewięciu niezwykłych osób, w tym – od 1981 – co najmniej jednej kobiety. Kolumnada nadawała budowli wygląd greckiej świątyni w stylu korynckim. Malkontenci utyskiwali, że taki wystrój pasuje bardziej do siedziby rozpustnych monarchów niż do miejsca, mającego być siedzibą sprawiedliwości.

A jednak od czasów Johna Marshalla Sąd Najwyższy stał się obrońcą i tłumaczem zapisów konstytucji. Mógł nawet uchylić uchwałę Kongresu. Dziewięciu sędziów miało prawo zażądać od prezydenta ujawnienia dokumentów i nagrań, zmuszających go do złożenia urzędu. Wymiar sprawiedliwości, pod egidą Sądu Najwyższego – wspomagany legislacyjną siłą Kongresu i wykonawczą władzą prezydenta, ustanowioną przez sygnatariuszy Deklaracji Niepodległości – był jedną z głównych gałęzi amerykańskiej administracji, swoimi decyzjami kształtując opinię i wolę obywateli Stanów Zjednoczonych.

Starszy pan, przechodzący właśnie przez Wielką Salę, był spadkobiercą tej tradycji. Wysoki i kościsty, o piwnych oczach, obywał się bez okularów, bo nawet po wielu latach czytania drobnego druku nie miał kłopotów ze wzrokiem. Brakowało mu za to włosów. Garbił chude ramiona i trochę kulał, ale mimo to emanował niespożytą energią. Był to prezes Sądu Najwyższego, Harold Ramsey, którego inteligencja i przenikliwość górowały nad wszystkimi ułomnościami ciała. Nawet echo jego kroków zdawało się nieść w sobie jakieś szczególne przesłanie.

Ramsey był najwyżej postawionym sędzią w całym kraju. Ten budynek należał do niego. Dziennikarze od dawna mówili „Sąd Ramseya”, jak przedtem „Sąd Warrena” czy innych jego poprzedników. Odziedziczył go i sprawował władzę twardą, lecz sprawiedliwą ręką. Od dziesięciu lat mógł liczyć na poparcie większości członków trybunału. Poza tym uwielbiał zakulisowe podchody i rozgrywki. Tu starannie dobrane słowo lub paragraf, tam niewielki punkt, oddany z nadzieją na przyszłe zwycięstwo. Lubił czekać na odpowiedni moment, żeby dokonać nagłej wolty. Czasem zaskakiwał nawet swoich kolegów. Obsesyjnie zabiegał o to, aby przeforsować swoje zdanie z poparciem przynajmniej pięciu głosów.

Do Sądu Najwyższego trafił jako aplikant. Na obecne stanowisko został wybrany przed dziesięcioma laty. Był „pierwszym wśród równych”, ale w rzeczywistości był kimś więcej. Głęboko wierzył w pewne rzeczy i miał własną, prywatną filozofię. Na swoje szczęście otrzymał nominację w latach, gdy wybory nie miały nic wspólnego z pokrętną polityką. Nie było trudnych pytań o zdanie kandydata na temat niektórych zagadnień prawnych, takich jak aborcja, kara śmierci czy affirmative action 1. Dzisiaj podobne kwestie są niemal na porządku dziennym w upolitycznionym procesie elekcji do Sądu Najwyższego. Dawniej, jeżeli ktoś miał poparcie prezydenta, nieco prawniczej ogłady i nie miał niczego na sumieniu, mógł bez obawy patrzeć w przyszłość.

Senat jednogłośnie zatwierdził kandydaturę Ramseya. Nie było lepszego kandydata. Ramsey otrzymał pierwszorzędne wykształcenie i doskonale znał swój zawód. Ukończył kilka fakultetów, każdy z nich na uczelni zaliczanej do prestiżowej Ivy League. Na studiach zawsze był prymusem. Później, jako profesor prawa, stał się kolekcjonerem nagród, głównie za oryginalne i błyskotliwe poglądy na temat rozwoju ludzkości. Kiedy wybrano go na sędziego federalnego sądu apelacyjnego, bardzo szybko wspiął się po szczeblach kariery. Żaden z jego wyroków nie został uchylony decyzją Sądu Najwyższego. Przez całe lata budował sieć kontaktów i robił wszystko co trzeba, aby objąć piastowane obecnie stanowisko.

Zapracował na to. Nic nie dostał w prezencie. Uparcie wierzył, że w Ameryce ciężka praca zapewnia upragniony sukces. Nikt nie zasługiwał na jałmużnę: ani biedak, ani milioner, ani urzędnik ze średniej klasy. Stany Zjednoczone były krajem ogromnej szansy, lecz wymagały w zamian wysiłku, potu i poświęceń. Ramsey z irytacją patrzył na leniuchów i nie przyjmował do wiadomości żadnych usprawiedliwień. Sam wychowywał się w skrajnej nędzy, w domu ojca-pijaka. Matka nie umiała zapewnić mu opieki – mąż skutecznie wybił jej z głowy wszelkie macierzyńskie uczucia. Nie był to dobry start w dorosłe życie, ale nie zaważył na jego dalszych losach. Skoro on przetrwał, inni także mogli, a jeśli nie mogli, to wyłącznie z własnej winy.

Westchnął w zamyśleniu. Właśnie zaczął się kolejny proces. Wszystko szło gładko jak po maśle, lecz gdzieś czaiła się utajona groźba. Łańcuch jest tylko tak mocny, jak jego najsłabsze ogniwo. A tu była pewna słabość. Potencjalne Waterloo. Niby drobiazg, skąd jednak wiadomo, co się może stać po pięciu latach? Takie problemy trzeba rozwiązywać od razu, zanim zdążą wymknąć się spod kontroli.

Zdawał sobie sprawę, że czeka go trudne starcie z Elizabeth Knight. Dorównywała mu inteligencją i była równie twarda. Wiedział to już w dniu, w którym zatwierdzono jej nominację. Młoda, energiczna kobieta w chórze starców. Pracował nad nią od początku. Często zasięgał jej opinii – po to, aby z czasem, powodowana poczuciem wdzięczności, przeszła na jego stronę. Próbował wziąć ją pod swoje skrzydła i służył jej za przewodnika po labiryncie procedury. Ona jednak z uporem zachowywała niezależność. Ramsey widywał już sędziów, zbyt ufnych we własne siły, którzy zapominali o czujności i w rezultacie musieli oddać władzę innym. Nie chciał dołączyć do tej grupy.

– Murphy martwi się o sprawę Chance – powiedział Michael Fiske do Sary Evans.

Byli w jej biurze, na drugim piętrze budynku Sądu. Michael miał sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu, przystojną twarz i sylwetkę eks-sportowca. Wielu prawników odbywało roczny staż w Sądzie Najwyższym przed rozpoczęciem lukratywnej prywatnej praktyki, służby publicznej lub kariery akademickiej. Michael tkwił tu już od trzech lat, co samo w sobie było wydarzeniem bez precedensu. Pracował jako doradca znanego liberała, sędziego Thomasa Murphy’ego.

Miał niezwykle wnikliwy umysł. Jego mózg pracował jak maszynka do sortowania banknotów: wchłaniał informacje i natychmiast je szufladkował. Michael pamiętał dziesiątki rozmaitych procesów, analizował je i wyszukiwał zależności. W Sądzie Najwyższym najchętniej pracował nad sprawami najważniejszymi, o państwowym znaczeniu. Lubił przebywać w towarzystwie podobnych do siebie asów. Z czasem odkrył, że nawet podczas intelektualnej zawodowej dysputy jest czas i miejsce na coś głębszego niż tylko suche słowa ustaw i paragrafów. Nie chciał odchodzić z Sądu. Świat zewnętrzny wcale go nie pociągał.

Sara wyglądała na zmartwioną, choć Murphy zgodził się wysłuchać stron w sprawie Chance. Przygotowano wystąpienia i stenogram poprzednich przesłuchań. Sara miała dwadzieścia pięć lat i sto sześćdziesiąt pięć centymetrów wzrostu. Była szczupła, lecz zgrabna i zaokrąglona gdzie trzeba. Miała ładną twarz o dużych niebieskich oczach i grzywę jasnych włosów – które latem nabierały jeszcze jaśniejszego odcienia – i roztaczała wokół siebie przyjemny, świeży zapach. Jej szefową była Elizabeth Knight.

– Nie rozumiem. Myślałam, że nas popiera. Przecież to sprawa w jego stylu. Mały człowiek przeciwko wielkiej biurokracji.

– Ale niestety wierzy w precedensy.

– Nawet gdy chodzi o pomyłkę?

– Nie zaczynaj znowu, Saro. Już to przerabialiśmy. Wiesz dobrze, że bez niego pani Knight nie będzie miała pięciu głosów. Nawet z nim może jeszcze przegrać.

– Więc czego żąda?

Zawsze tak było. Dyskusje, przetargi i walka o głosy. W imieniu swoich szefów kupczyli niczym bezwstydni politycy. Żaden z sędziów nie zniżał się do tego, żeby w otwarty sposób zabiegać o poparcie albo o jakiś zapis w sprawozdaniu. Inni pracownicy Sądu nie mieli podobnych skrupułów. Byli niewyczerpanym źródłem plotek, które w ostatecznej wersji stanowiły o losach kraju. Niezły pasztet w rękach dwudziestolatków, podejmujących pierwszą pracę w życiu.

– Nie wiem. Ale jeżeli Knight zgarnie pięć głosów na naradzie, powinna się dobrze zastanowić nad następnym ruchem. Murphy nie odda całej farmy. Był w czynnej służbie w czasie drugiej wojny światowej. Z dumą wspomina tamte czasy. Uważa, że taka sprawa wymaga przemyślenia. Weźcie to pod uwagę przy pisaniu opinii.

Sara skinęła głową. Przeszłość sędziów odgrywała niepoślednią rolę przy ferowaniu wyroków. Większą, niż przypuszczali zwykli śmiertelnicy.

– Dzięki. Najpierw jednak musimy wiedzieć, o czym pisać.

– Jasne. Ramsey nie zagłosuje za oddaleniem Feresa i Stanleya. Z kolei Murphy prawdopodobnie poprze Chance na naradzie. Skoro jest w gronie seniorów, zażąda opinii. Jeśli Knight zdobędzie pięć głosów, będzie miała pole do popisu.

Sprawa „Stany Zjednoczone kontra Chance” była jedną z najważniejszych w trakcie obecnej sesji. Barbara Chance służyła w wojsku w stopniu szeregowca. Podobno maltretowano ją, bito i zastraszano, zmuszając do stosunków płciowych. Wewnętrzne śledztwo, prowadzone kanałami armii, doprowadziło do osądzenia i skazania jednego z winowajców. Jednak Barbarze Chance to nie wystarczyło. Po odejściu do cywila oskarżyła władze wojskowe o spowodowanie trwałych strat moralnych. Twierdziła, że jej przypadek nie jest odosobniony i że podobne przeżycia są również udziałem innych kobiet-rekrutek.

Oskarżenie powoli przebijało się przez kolejne wokandy. Chance przegrywała na każdym etapie. Przy okazji wyszło na jaw wiele szarych plam w przepisach prawnych, więc cała sprawa, niczym wielki tuńczyk, spoczęła na progu Sądu Najwyższego.

Jak na ironię, w myśl obowiązującego prawa Chance nie mogła wygrać. Wojsko było praktycznie nietykalne z powództwa cywilnego, bez względu na rodzaj lub ciężar przewinienia. Ale Sąd Najwyższy mógł zmienić dawne ustalenia… właśnie nad tym pracowały Knight i Sara Evans. Dla ostatecznej realizacji planu potrzebowały jednak wsparcia ze strony Thomasa Murphy’ego, który mógł nie zgodzić się na całkowite obnażenie grzechów armii, chociaż sprawa Chance i tak nadwątliłaby gruby mur otaczający wojskowych.

Za wcześnie było mówić o wyroku, nie wysłuchano jeszcze wszystkich argumentów. Ale w wielu sprawach przemówienia końcowe nie odgrywały większej roli. Decyzje zapadały w trakcie procesu, a popisy oratorskie były jedynie okazją do przedstawienia własnych poglądów i często służyły zastraszaniu innych sędziów.

Michael wstał i popatrzył na Sarę. To na jego usilną prośbę pozostała w Sądzie na następną sesję. Wychowana na niewielkiej farmie w Karolinie Północnej, skończyła studia w Stanford i - jak wszyscy tutaj – miała widoki na wspaniałą karierę. Staż w Sądzie Najwyższym był złotym kluczem do każdego biura, w którym młody prawnik składał swoją teczkę. Miewało to czasem negatywne skutki, bo ten i ów nadymał się jak balon, chociaż musiał się jeszcze wiele nauczyć. Michael i Sara, na szczęście, wciąż byli normalnymi ludźmi. Inteligencja, urok i zrównoważenie Sary sprawiły, że przed tygodniem Michael zadał jej pewne bardzo ważne pytanie. Miał nadzieję, że wkrótce otrzyma odpowiedź. Może nawet już teraz. Nie należał do najcierpliwszych.

Sara popatrzyła na niego.

– Czy przemyślałaś już moje pytanie?

Wiedziała, że o to zapyta. I tak już zbyt długo zwlekała.

– Myślę nad nim przez cały czas.

– Powiadają, że to zły znak, jeżeli coś trwa tak długo – powiedział lekkim tonem, ale widać było, że zmusza się do wesołości.

– Bardzo cię lubię, Michael…

– Lubisz? O cholera, jeszcze jeden zły znak.

Sara potrząsnęła głową.

– Przykro mi.

Michael wzruszył ramionami.

– Mnie pewnie ze dwa razy bardziej. Nigdy przedtem nie prosiłem dziewczyny o rękę.

– Aja nigdy przedtem nie usłyszałam takiej propozycji. Pochlebiasz mi. Jesteś chodzącym ideałem.

– Prawie. – Michael spuścił wzrok i spojrzał na swoje dłonie. Drżały lekko. – Cóż… muszę się chyba pogodzić z twoją decyzją. Nie należę do ludzi łudzących się nadzieją, że po jakimś czasie zdobędą czyjąś miłość. Albo to jest w nas, albo nie.

– Znajdziesz kogoś, Michael. Dziewczyna, którą wybierzesz, będzie prawdziwą szczęściarą. – Sara czuła się niezbyt pewnie. – Mam nadzieję, że nie stracę najlepszego przyjaciela w Sądzie.

– Być może – mruknął Michael i uniósł dłoń, żeby uciszyć jej protesty. – Oczywiście żartowałem.

Westchnął.

– Nie myśl sobie, że jestem egoistą. Pierwszy raz w życiu spotkałem się z odmową.

– Moje życie nie było takie łatwe – uśmiechnęła się Sara.

– Ale to sprawia, że o wiele trudniej pogodzić się z porażką. – Michael podszedł do drzwi. – Oczywiście pozostaniemy przyjaciółmi. Za dobrze nam się razem pracuje, żebym miał to odrzucić. Kiedy sobie kogoś znajdziesz, ten chłopak będzie prawdziwym szczęściarzem.

Nie patrząc na nią, dodał po chwili:

– A może już znalazłaś?

– Dlaczego pytasz? – zdziwiła się Sara.

– Lżej na duszy, jeżeli zna się przeciwnika.

– Z nikim się nie spotykam – odpowiedziała prędko.

Michael nie wyglądał na zupełnie przekonanego.

– Porozmawiamy o tym później.

Odprowadziła go niespokojnym wzrokiem, kiedy odchodził.

Pamiętam swoje pierwsze lata w Sądzie – powiedział Ramsey, spoglądając w okno z uśmiechem na twarzy. Siedział na wprost najmłodszej sędziny w składzie trybunału. Ehzabeth Knight była kobietą po czterdziestce, średniego wzrostu, o szczupłej i zgrabnej sylwetce. Długie czarne włosy wiązała w luźny węzeł. Miała ostre rysy i gładką skórę, jakby przez całe życie nie wychodziła na dwór. Bardzo szybko zdobyła sobie reputację błyskotliwej dyskutantki i najbardziej zapracowanej prawniczki w Waszyngtonie.

– Jestem najzupełniej pewna, że to wciąż żywe wspomnienia – odparła.

Odchyliła się w krześle i przebiegła w myślach rozkład zajęć na resztę dnia.

– Wiele się wówczas nauczyłem.

Spojrzała na Ramseya. Swoje wielkie dłonie splótł na karku i patrzył na nią.

Spis treści

- Dedykacja

- Podziękowania

- Motto

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- 26

- 27

- 28

- 29

- 30

- 31

- 32

- 33

- 34

- 35

- 36

- 37

- 38

- 39

- 40

- 41

- 42

- 43

- 44

- 45

- 46

- 47

- 48

- 49

- 50

- 51

- 52

- 53

- 54

- 55

- 56

- 57

- 58

- 59

- 60

- 61

- 62

- Przypisy