Tytuł oryginału:

True Blue

Copyright © 2009 by Columbus Rose, Ltd.

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Tłumaczenie: Marta Komorowska

Redakcja: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

ISBN: 978-83-7670-519-4

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Dla Scotta i Natashy

oraz Veroniki i Mike’a,

członków mojej rodziny,

którzy należą do najfajniejszych

ludzi, jakich znam

1

Jamie Meldon mocno potarł oczy, ale kiedy ponownie spojrzał na monitor komputera, wcale nie było lepiej. Spojrzał na zegarek. Dochodziła druga w nocy. Był padnięty. Z pięćdziesiątką na karku nie był już w stanie regularnie zarywać nocy. Założył kurtkę i odgarnął przerzedzone włosy, które opadły mu na czoło.

Pakując teczkę myślał o głosie z przeszłości. Nie powinien był tego robić, a jednak zadzwonił. Porozmawiali. Później się spotkali. Nie chciał znów babrać się w starych sprawach, ale wiedział, że będzie musiał coś z tym zrobić. Przez prawie piętnaście lat prowadził prywatną praktykę, teraz jednak reprezentował Wuja Sama. Trzeba się z tym przespać. To zawsze pomaga.

Dziesięć lat wcześniej był błyskotliwym i wysoko opłacanym obrońcą w sprawach karnych w Nowym Jorku, służącym pomocą prawną najbardziej plugawym przedstawicielom półświatka z Manhattanu. Był to najradośniejszy okres jego kariery, ale także czas, kiedy upadł najniżej. Stracił kontrolę nad swoim życiem, zdradził żonę i zaczął sam sobą gardzić.

Kiedy jego małżonka dowiedziała się, że zostało jej nie więcej niż pół roku życia, coś w mózgu Meldona wreszcie przeskoczyło na właściwe miejsce. Odbudował swoje małżeństwo, pomógł żonie uniknąć śmierci, przeniósł się z rodziną na południe i od dziesięciu lat nie bronił już przestępców, a posyłał ich do więzienia. Czuł się z tym dobrze, choć z pieniędzmi było gorzej niż dawniej.

Wyszedł z budynku i skierował się w stronę domu. Mimo późnej pory w amerykańskiej stolicy panował ruch, ale kiedy zjechał z autostrady i poruszał się bocznymi drogami w kierunku swojego osiedla, otoczenie stało się cichsze, a on sam poczuł się senny. Niebieskie koguty migające w lusterku wstecznym natychmiast go otrzeźwiły. Znajdowali się mniej niż pół mili w linii prostej od jego domu, w miejscu, gdzie po obu stronach drogi rosły drzewa. Zjechał na pobocze i zatrzymał samochód. Sięgnął do portfela, w którym trzymał legitymację. Zaniepokoił się, że przysnął lub jechał wężykiem z powodu zmęczenia.

Zobaczył dwóch ludzi zbliżających się do samochodu. Nie mieli na sobie mundurów, a ciemne garnitury, z którymi kontrastowały nakrochmalone białe koszule, odcinające się jaskrawo w świetle zbliżającego się do pełni księżyca. Obaj mieli mniej więcej metr osiemdziesiąt wzrostu, wysportowaną sylwetkę, gładko wygoloną twarz i krótkie włosy – tak mu się przynajmniej wydawało w świetle księżyca. Prawą ręką chwycił telefon komórkowy, wystukał 911 i trzymał kciuk nad zieloną słuchawką. Opuścił szybę i już miał pokazać legitymację, ale jeden z nieznajomych go ubiegł.

– FBI, panie Meldon. Jestem agent specjalny Hope, a to mój partner, agent specjalny Reiger.

Meldon wpatrzył się w legitymację, a po chwili mężczyzna poruszył dłonią i w kolejnej przegródce skórzanego etui pojawiła się znajoma odznaka FBI.

– Nie rozumiem, o co chodzi, agencie Hope?

– O e-maile i telefony, proszę pana.

– Do kogo?

– Musi pan pojechać z nami.

– Co? Dokąd?

– Do WFO.

– Do Biura Terenowego w Waszyngtonie? Dlaczego?

– Na przesłuchanie – odpowiedział Hope.

– Przesłuchanie? W jakiej sprawie?

– Kazano nam jedynie pana przywieźć, panie Meldon. Rozmawiać będzie z panem zastępca dyrektora.

– Czy to nie może poczekać do jutra? Jestem prokuratorem.

Hope wyglądał na poirytowanego.

– Wiemy, kim pan jest. Proszę pamiętać, że jesteśmy z FBI.

– Tak, ale…

– Jeśli pan chce, może pan zadzwonić do dyrektora, ale polecono nam przywieźć pana jak najszybciej.

Meldon westchnął.

– Niech będzie. Czy mogę pojechać za wami?

– Tak, ale mój partner musi jechać z panem.

– Dlaczego?

– Zawsze warto mieć przy sobie świetnie wyszkolonego i uzbrojonego agenta, panie Meldon.

– W porządku. – Meldon wsunął telefon z powrotem do kieszeni i otworzył drzwi od strony pasażera. Agent Reiger usiadł obok niego, a Hope wrócił do swojego samochodu. Meldon włączył się do ruchu za nim i ruszyli w drogę powrotną do Waszyngtonu.

– Szkoda, że nie zgarnęliście mnie z biura. Właśnie stamtąd przyjechałem.

Reiger nie spuszczał wzroku z jadącego przodem samochodu.

– Czy mogę spytać, czemu wracał pan tak późno?

– Jak już mówiłem, byłem w biurze. Pracowałem.

– W niedzielę o tej porze?

– To nie j est praca od ósmej do szesnastej. Pański partner wspomniał o telefonach i e-mailach. Czy chodziło mu o wysłane, czy o odebrane?

– Może ani o te, ani o te.

– Co takiego? – spytał Meldon ostrym tonem.

– Dział wywiadowczy Biura przechwytuje wszystkie plotki z półświatka. Może ktoś, kogo pan oskarżał, chce się odegrać. Zdaje się też, że prowadząc prywatną praktykę w Nowym Jorku nie był pan w najlepszych stosunkach z niektórymi ze swych, hmm, klientów. Może chodzi o jakąś sprawę stamtąd.

– Ale to było dziesięć lat temu!

– Mafia ma długą pamięć.

Meldon nagle zaczął wyglądać na przestraszonego.

– Jeśli poluje na mnie jakiś szaleniec, żądam ochrony dla swojej rodziny.

– Przed pańskim domem stoi już samochód Biura z dwoma agentami.

Przekroczyli Potomac, wjechali w granice miasta i po kilku minutach zbliżyli się do Biura Terenowego. Samochód jadący z przodu zatrzymał się w zaułku. Meldon stanął za nim.

– Czemu jedziemy tędy?

– Właśnie otworzyli nowy podziemny garaż ze wzmacnianym tunelem prowadzącym prosto do Biura. Tak jest szybciej i cały czas pod kontrolą FBI. W dzisiejszych czasach, kto wie, kto może nas obserwować? Może Al-Kaida, może następny Timothy McVeigh 1.

Meldon spojrzał na niego nerwowo.

– Aha, rozumiem.

To były jego ostatnie słowa.

Potężny wstrząs elektryczny sparaliżował go w tej samej chwili, w której duża stopa nacisnęła na hamulec. Gdyby Meldon był w stanie się obejrzeć, zobaczyłby, że Reiger ma na sobie rękawiczki, i że trzyma przez nie małe, czarne pudełko, z którego wystają dwa kolce. Reiger wysiadł z samochodu, a wstrząsany drgawkami Meldon z niego wypadł.

Z drugiego samochodu przybiegł Hope. Agenci wspólnie podnieśli Meldona i oparli go, twarzą w dół, o duży kosz na śmieci. Reiger wyciągnął pistolet z tłumikiem, przyłożył lufę do potylicy Meldona i opróżnił magazynek, pozbawiając mężczyznę życia.

Razem z Hope’em wrzucili ciało do kosza. Reiger wsiadł do samochodu zabitego prokuratora i podążając za partnerem wyjechał z zaułka, skręcił w lewo i pojechał na północ. Ciało Meldona tonęło coraz głębiej w śmieciach.

Reiger nacisnął przycisk szybkiego wybierania na klawiaturze telefonu. Jego rozmówca odebrał po pierwszym sygnale. Reiger stwierdził:

– Zrobione – po czym przerwał połączenie i wsunął telefon z powrotem do kieszeni.

Mężczyzna, z którym rozmawiał, zrobił to samo.

Jarvis Burns, którego ciężka walizka obijała się o chorą nogę, z wysiłkiem dogonił pozostałą część grupy idącej po asfalcie, a później w górę po metalowych schodkach, do czekającego samolotu.

Inny mężczyzna, o siwych włosach i pooranej zmarszczkami twarzy, odwrócił się, by na niego spojrzeć. Był to Sam Donnelly, dyrektor Krajowej Agencji Wywiadu – czyli najważniejszy szpieg w Ameryce.

– Wszystko w porządku, Jarv?

– W jak najlepszym, panie dyrektorze – odpowiedział Burns. Dziesięć minut później Air Force One wzbił się w bezchmurne nocne niebo ruszając w drogę powrotną do bazy sił powietrznych Andrews w stanie Maryland.

2

Sześćdziesiąt osiem… sześćdziesiąt dziewięć… siedemdziesiąt.

Kiedy klatka piersiowa Mace Perry dotknęła podłogi, kobieta podniosła się po ostatniej rundzie pompek. Jej mięśnie drżały z wysiłku. Rozciągnęła się, chciwie wsysając powietrze, kiedy pot spływał jej po czole, później położyła się i zaczęła robić brzuszki. Sto. Dwieście. Straciła rachubę. Potem nożyce. Mięśnie brzucha zaczęły protestować po pięciu minutach, ona jednak wciąż ćwiczyła, ignorując ból.

Następne były podciągnięcia. Kiedy tu trafiła, była w stanie zrobić siedem. Teraz uniosła podbródek nad poprzeczkę dwadzieścia trzy razy, a mięśnie w jej barkach i ramionach zbiły się w ciasne węzły. Z ostatnim krzykiem napędzanej endorfinami furii Mace stanęła na nogi i zaczęła biegać po dużej sali, okrążając ją raz, dwa, dziesięć, dwadzieścia razy. Zwiększała prędkość przy każdym okrążeniu, aż jej podkoszulek i szorty całkiem przemokły od potu. Było to wspaniałe uczucie, ale psuł je fakt, że w oknach nadal były kraty. Nie mogła za nie wybiec, przynajmniej nie przez trzy najbliższe dni.

Podniosła starą piłkę do koszykówki, kilka razy zakozłowała, a potem podbiegła do kosza – pozbawionej siatki obręczy z prowizoryczną tablicą, przytwierdzonej do jednej ze ścian i rzuciła jedną ręką, później odbiegła pięć metrów w lewo, odwróciła się i rzuciła z wyskoku. Pobiegała po parkiecie, ustawiła się i wpakowała piłkę do kosza trzeci raz, potem czwarty. Przez dwadzieścia minut zaliczała jedno trafienie z wyskoku za drugim, skupiając się na technice i usiłując zapomnieć, gdzie się znajduje. Wyobraziła sobie nawet okrzyki kibiców, kiedy Mace Perry zdobywa decydujące punkty, tak jak podczas szkolnych mistrzostw stanu, kiedy była w ostatniej klasie liceum.

Później głęboki głos warknął:

– Próbujesz osiągnąć minimum olimpijskie, Perry?

– Próbuję osiągnąć cokolwiek – stwierdziła Mace odkładając piłkę, odwracając się i wpatrując w potężną, umundurowaną kobietę stojącą naprzeciwko niej z pałką w ręku. – Może normalność.

– Na razie spróbuj wrócić do celi. Koniec laby.

– W porządku – automatycznie odpowiedziała Mace. – Już idę.

– Średni poziom bezpieczeństwa to nie to samo co zerowy. Słyszałaś?

– Słyszałam – odpowiedziała Mace.

– Niedługo się stąd wynosisz, ale póki co, jesteś na moim terenie. Zrozumiano?

– Zrozumiano! – Mace pobiegła korytarzem otoczonym cementowymi ścianami pomalowanymi na stalowoszary kolor, żeby jeszcze bardziej dobić pensjonariuszki. Kończył się on potężnymi, metalowymi drzwiami z kwadratowym wizjerem w górnej części. Siedzący po drugiej stronie strażnik wcisnął przycisk na panelu kontrolnym i stalowe wrota otworzyły się z trzaskiem. Cementowe cele, stalowe pręty, potężne drzwi z maleńkimi okienkami, przez które wyglądały wściekłe twarze. Trzaśnięcie przy wejściu. Trzaśnięcie przy wyjściu. Oto więzienie – miejsce zamieszkania jej i trzech milionów innych Amerykanów, którym rząd zapewniał darmowy dach nad głową i trzy metry kwadratowe przestrzeni życiowej. Trzeba było tylko złamać prawo.

Kiedy zobaczyła, który ze strażników pełni służbę, wymamrotała jedno słowo: „Cholera!”.

Był to mężczyzna po pięćdziesiątce, o niezdrowo bladej cerze, z piwnym brzuszkiem, łysiną, artretyzmem w kolanach i płucami przeżartymi przez dym papierosowy. Najwyraźniej zamienił się miejscami z innym strażnikiem, który pełnił służbę, kiedy Mace szła poćwiczyć i kobieta wiedziała, dlaczego to zrobił. Wpadła mu w oko i musiała poświęcać mnóstwo czasu na unikanie go. Kilka razy udało mu się ją dopaść i żadne z tych spotkań nie było przyjemne.

– Masz cztery minuty, żeby się wykąpać przed żarciem, Perry! – warknął i zagrodził swym potężnym cielskiem wąskie przejście, przez które musiała się przedostać.

– Potrafię szybciej – stwierdziła i spróbowała przebiec obok niego. Nie udało jej się.

Obrócił ją i chwycił lewą ręką, kiedy oparła się rękami o ścianę. Wsunął swoje potężne buty rozmiaru dwanaście pod cieniutkie podeszwy jej szóstek i Mace musiała stać na palcach, z wygiętymi plecami. Poczuła muśnięcie, a później mocny chwyt jego mięsistej dłoni, kiedy przyciągnął ją do siebie i przywarł do niej od tyłu. Udało mu się stanąć tak, że znaleźli się w jedynym martwym punkcie kamery bezpieczeństwa, którą mieli nad głowami.

– Czas na małe macanko – stwierdził. – Wy, kobitki, potraficie coś ukryć wszędzie, co nie?

– Czyżby?

– Znam wasze sztuczki.

– Sam pan powiedział, że mam tylko cztery minuty.

– Nienawidzę was – wysapał jej do ucha.

Camele i guma Juicy Fruit to zabójcze połączenie. Chwycił ją za piersi i ścisnął tak mocno, że załzawiły jej oczy.

– Nienawidzę was – powtórzył.

– Tak, to się rzuca w oczy – odpowiedziała.

– Zamknij się!

Jeden z palców strażnika przejechał po jej szortach pomiędzy pośladkami.

– Przysięgam, że nie ukryłam tam broni.

– Powiedziałem: zamknij się!

– Chcę tylko iść wziąć prysznic. Bardziej niż kiedykolwiek.

– Nie wątpię – wychrypiał. – Wcale nie wątpię. – Trzymając jedną rękę na jej prawym biodrze, drugą na jej pośladku, wsunął swoje buciory jeszcze głębiej pod jej pięty. Czuła się, jakby chwiejnie stała na dwunastocentymetrowych szpilkach. Wiele by teraz dała za szpilkę, i bynajmniej nie chodziło tu o but.

Zamknęła oczy i próbowała pomyśleć o czymkolwiek innym niż to, co robił jej strażnik. Jego przyjemności miały prosty charakter: macał kobiety albo ocierał się o nie swoim wzwodem, kiedy miał okazję. W świecie zewnętrznym za takie zachowanie czekałoby go co najmniej dwadzieścia lat po drugiej stronie krat. Jednak tutaj było tylko słowo przeciw słowu i nikt by jej nie uwierzył, gdyby nie miała dowodów w postaci DNA. Dlatego Piwny Brzuszek jedynie markował stosunek przez ubrania. A gdyby go uderzyła, musiałaby tu zostać rok dłużej.

Kiedy skończył, powiedział:

– Myślisz, że jesteś kimś, co? Jesteś Więźniarką 245, ot co. Z Bloku B. Tylko tym i niczym innym.

– Tylko tym – powiedziała Mace, poprawiając ubrania i modląc się, by u Piwnego Brzuszka jak najszybciej zdiagnozowano raka płuc. Tak naprawdę jednak pragnęła wyciągnąć pistolet i rozmazać jego mózg – gdyby jakimś cudem się okazało, że go ma – po szarych ścianach.

Pod prysznicem mocno się wyszorowała i szybko spłukała – odkąd tu była, weszło jej to w krew. Przeżyła swoją inicjację po zaledwie dwóch dniach. Rozkwasiła tamtej kobiecie twarz. Fakt, że nie trafiła do izolatki ani nie zaostrzono jej wyroku nie zaskarbił Mace sympatii innych więźniarek. Uznały ją za uprzywilejowaną sukę, co było najgorszą rzeczą, jaka mogła ją spotkać w miejscu, gdzie na reputacji opierały się wszystkie prawa. Minęły niemal dwa lata, a ona wciąż się trzymała, choć sama nie wiedziała jakim cudem.

Spieszyła się, bo każda minuta była droga, i odliczała czas do wyjścia na wolność, z niecierpliwością i strachem, bo po tej stronie krat nie czekało jej nic dobrego.

3

Kilka minut później Mace, wciąż z mokrymi włosami, ustawiła się w kolejce po swoją porcję. Posiłek, który dostała, był tak ohydny i tłusty, że w każdym innym miejscu – być może poza szkolną stołówką i tanimi liniami lotniczymi – uchodziłby za niejadalny. Przełknęła wystarczającą ilość paskudztwa, by uchronić się od śmierci głodowej i wstała, by wyrzucić resztę. Kiedy przechodziła obok jednego ze stolików, ktoś rzucił jej pod nogi kość cielęcą. Przewróciła się o nią i upuściła tacę. Spadająca z niej papka utworzyła malowniczą zielonobrązową plamę na podłodze. Strażnicy na całej sali wzmogli czujność. Więźniarka, która rzuciła kością, kobieta o imieniu Juanita, patrzyła, jak Mace powoli wstaje na nogi.

– Niezdarna suka z ciebie – stwierdziła Juanita. Spojrzała na swoją świtę, skupioną wokół niej niczym pszczoły wokół królowej. – Czyż ona nie jest niezdarną suką?

Wszystkie kobiety z ekipy Juanity potwierdziły, że Mace to najbardziej niezdarna suka, jaka kiedykolwiek chodziła po ziemi.

Juanita miała metr osiemdziesiąt dwa wzrostu i ważyła ponad sto piętnaście kilogramów, a każde z jej bioder miało wielkość błotnika ciężarówki. Mace miała niecały metr siedemdziesiąt i ważyła około pięćdziesięciu kilo. Juanita wydawała się miękka i gąbczasta, Mace była twarda jak stalowe drzwi uniemożliwiające wszystkim niegrzecznym dziewczynkom ucieczkę z tego więzienia – a mimo to Juanita była w stanie ją zgnieść. Trafiła do więzienia w wyniku korzystnej ugody po popełnieniu morderstwa drugiego stopnia za pomocą łyżki do opon, zapalniczki i dużej ilości łatwopalnej substancji.

Chodziły słuchy, że w więzieniu czuje się lepiej niż kiedykolwiek przedtem na wolności. Tu Juanita była królową pszczół. Tam – jeszcze jedną dziewczyną bez matury, którą można lać ile wlezie, wykorzystywać do przewożenia broni i narkotyków czy porzucić wraz z dzieckiem, które się jej zrobiło. Nim Mace trafiła do więzienia, widziała setki kobiet takich jak Juanita – bez szans od chwili narodzin.

To mogło tłumaczyć, dlaczego Juanita narobiła tu dość szaleństw – wliczając w to dwa napady z bronią w ręku oraz przemyt broni i narkotyków – by dodano jej dwanaście lat do pierwotnego wymiaru kary. Wszystko wskazywało na to, że pozostanie tu do chwili, gdy wyniosą jej zwłoki i pochowają w jakimś wspólnym grobie.

Póki co jednak żyła i nie miała nic do stracenia, dlatego właśnie była tak niebezpieczna. Nie istniały dla niej żadne ograniczenia narzucone przez społeczeństwo. Ten fakt zamieniał gąbkę w tytan. Mace mogła w nieskończoność robić pompki i biegać, robiąc kolejne okrążenia, nie była jednak w stanie dorównać Juanicie. Wciąż odczuwała litość i wyrzuty sumienia. Juanita, jeśli kiedykolwiek je miała, wyzbyła się ich już dawno.

Mace chwyciła widelec. Jej spojrzenie przez chwilę zatrzymało się na wielkiej dłoni Juanity rozłożonej płasko na stole. Pomarańczowy lakier do paznokci wydawał się blady w zestawieniu z jej skórą, przyciemnioną jedynie tatuażem przedstawiającym coś, co wyglądało na pająka. Ręka stanowiła oczywisty cel.

Nie dzisiaj. Tańcowałam już dzisiaj z Piwnym Brzuszkiem. Z tobą nie zamierzam.

Mace poszła przed siebie i wrzuciła tacę i sztućce do kubła na brudne naczynia.

Dopiero wychodząc z sali obejrzała się w kierunku Juanity. Tamta wciąż na nią patrzyła i nie spuszczając z niej wzroku wyszeptała coś do jednej z kobiet ze swej szajki, bladej tyczkowatej Rose. Rose trafiła do więzienia za odcięcie głowy seksownej kochance swego męża w łazience pewnego baru. Użyła do tego noża, którym jej małżonek oprawiał ryby. Mace słyszała, że mąż nie przyszedł na proces Rose – z żalu, że zniszczyła jego najlepszą broń. Historia nadawała się raczej do starych programów Jerry’ego Springera niż do pogaduszek na kanapie u Oprah Winfrey.

Mace zobaczyła, jak Rose kiwa głową i szczerzy w szerokim uśmiechu dziewiętnaście zębów, które jeszcze pozostały jej w ustach. Trudno było uwierzyć, że kiedyś jako mała dziewczynka bawiła się w przebieranki, siadała tatusiowi na kolanach, uczyła się pisać, kibicowała licealnej drużynie futbolowej i śniła o czymkolwiek innym niż sto osiemdziesiąt miesięcy spędzonych w klatce j ako prawa ręka opasłej królowej pszczół o konstrukcji psychicznej godnej Jeffreya Dahmera 2

Rose złożyła Mace wizytę drugiego dnia jej pobytu w więzieniu i wyjaśniła, że Juanita jest mesjaszem i należy jej dawać wszystko, czego pragnie, więc jeśli drzwi celi się otworzą i stanie w nich mesjasz, należy okazać radość. Takie są zasady. Tak wygląda życie w Krainie Juanity. Mace kilka razy odmówiła przyjęcia tego do wiadomości. A zanim zaczęło się robić naprawdę nieprzyjemnie, Juanita nagle się wycofała. Mace podejrzewała, że wie, dlaczego, ale nie była pewna. Tak czy inaczej, przez dwa lata codziennie musiała walczyć o życie wykorzystując swoją mądrość, spryt i nowo zdobyte mięśnie.

Mace powlokła się do Bloku B, a dokładnie o siódmej wieczorem za więźniarkami zatrzasnęły się drzwi. Zaczęła się kolejna rozrywkowa sobotnia noc. Mace usiadła na metalowym łóżku z materacem tak cienkim, że prawie prześwitywał. Przez ostatnie dwa lata, które na nim przespała, jej ciało nauczyło się na pamięć każdego zagięcia i wybrzuszenia w starym metalu. Zostały jej jeszcze trzy dni. W zasadzie już tylko dwa, jeśli uda jej się przetrwać noc.

Juanita wiedziała, kiedy Mace ma wyjść. Dlatego ją przewróciła – próbowała ją sprowokować. Nie chciała, by opuściła więzienie. Mace siedziała więc w swojej celi, zesztywniała i wciśnięta w kąt pomieszczenia. Miała zaciśnięte pięści, a w każdej z nich kryła coś błyszczącego i ostrego, co ukrywała w miejscu, w którym nie mogli tego znaleźć nawet strażnicy. Zapadła ciemność, a później nadszedł ten moment nocy, kiedy wiesz, że nic dobrego cię nie spotka, bo zło, które nadchodzi, przepłoszyło całe dobro. Czekała dalej, bo wiedziała, że w pewnym momencie drzwi jej celi się otworzą, a strażnicy będą patrzeć w inną stronę w zamian za narkotyki, seks lub obie te rzeczy naraz.

I pojawi się mesjasz, mający tylko jeden cel: sprawić, by Mace nigdy więcej nie cieszyła się światłem dnia na wolności. Przez dwa lata przygotowywała się do tej chwili. Jej muskularne ciało czekało z niecierpliwością, a z każdym oddechem płynęło jej w żyłach więcej adrenaliny.

Trzy minuty później drzwi celi cicho się otworzyły i do środka weszła jakaś kobieta.

Nie Juanita.

Ta kobieta też była wysoka, w lakierowanych butach na trzycentymetrowym obcasie miała ponad metr osiemdziesiąt wzrostu. Jej mundur nie przypominał uniformów strażniczek. Dobrze na niej leżał, a ich ubrania zwykle były workowate i brudne. Miała blond włosy o ładnym zapachu, nieosiągalnym dla żadnej z więźniarek.

Kobieta zrobiła krok do przodu, a mimo panujących ciemności dochodziło skądś dość światła, by Mace zdołała dostrzec cztery gwiazdki na każdym jej ramieniu. W Wydziale Stołecznym Policji Dystryktu Kolumbii było jedenaście stopni, a cztery gwiazdki oznaczały najwyższy z nich.

Mace, wciąż zaciskając pięści, spojrzała w górę, a kobieta skierowała wzrok w dół.

– Hej, siostrzyczko – powiedziała komendant policji Dystryktu Kolumbii. – Co ty na to, żeby stąd spadać?

4

Roy Kingman zamarkował rzut i podał piłkę kozłem między nogami obrońcy w strefę podkoszową, gdzie już czekał na nią Joachim, gigant o atomowym wyskoku, który wpakował piłkę do kosza z góry w taki sposób, że jego głowa znajdowała się prawie nad obręczą.

– Dwadzieścia jeden punktów i po robocie – powiedział Roy, któremu pot spływał po twarzy.

Dziesięciu młodych ludzi zebrało swoje rzeczy i powlokło się pod prysznice. Była szósta trzydzieści rano, a Roy rozegrał już trzy mecze pięciu na pięciu na całym boisku w swoim klubie w północno-zachodniej części Waszyngtonu. Minęło już osiem lat od momentu, gdy Roy dołączył do drużyny Kawalerzystów na Uniwersytecie Wirginijskim i stał się ich pierwszym rozgrywającym. Przy wzroście „zaledwie” metra osiemdziesięciu siedmiu i bez dynamitu w nogach Roy zdołał na ostatnim roku studiów poprowadzić drużynę do mistrzostwa konferencji ACC dzięki ciężkiej pracy, boiskowemu sprytowi, solidnym podstawom technicznym i odrobinie szczęścia. Szczęście skończyło się jednak w ćwierćfinałach, w których zostali rozbici przez mocną jak zawsze drużynę Kansas.

Rozgrywający Jastrzębi był szybki jak gepard i oszałamiająco zwinny, a przy wzroście zaledwie metra osiemdziesięciu dwóch bez trudu wkładał piłkę do kosza. Trafił dwanaście rzutów za trzy, w większości ponad blokiem Roya, zaliczył dziesięć asyst i spowodował, że normalnie solidny gracz Kawalerzystów miał więcej strat niż zdobytych koszy. Nie w taki sposób Roy chciał zapamiętać cztery lata kariery na uniwersytecie. Ale, rzecz jasna, teraz nie był w stanie wspominać jej inaczej.

Wziął prysznic, założył białą koszulkę polo, szare spodnie i niebieską sportową marynarkę – swój standardowy strój do pracy – wrzucił torbę do bagażnika swojego srebrnego audi i ruszył do pracy. Było krótko po siódmej, ale jego praca wymagała wiele czasu i wysiłku.

O siódmej trzydzieści wjechał na podziemny parking nabrzeżnego biurowca w Georgetown, w którym pracował, chwycił teczkę leżącą na przednim siedzeniu, zamknął audi i pojechał windą do holu. Przywitał się z Nedem, potężnym trzydziestokilkuletnim ochroniarzem, który wpychał sobie do ust bułkę z kiełbasą, leniwie przewracając strony najnowszego Muscle Mag. Roy wiedział, że gdyby Ned miał wstać z krzesła i pobiec za jakimś bandytą, nie tylko by go nie złapał, ale też wymagałby sztucznego oddychania metodą usta-usta.

Bylebym to nie ja musiał je robić.

Wsiadł do windy w biurze, przesunął kartę przez czytnik i pojechał na szóste piętro. Po niecałej minucie dotarł do biura. Firma Shilling & Murdoch była otwarta dopiero od ósmej trzydzieści, musiał więc ponownie skorzystać z karty, by otworzyć szklane drzwi wejściowe.

Kancelaria Shilling & Murdoch zatrudniała czterdziestu ośmiu prawników w Waszyngtonie, dwudziestu w Londynie i dwóch w Dubaju. Roy był we wszystkich trzech z tych miejsc. Poleciał na Bliski Wschód prywatnym samolotem jakiegoś szejka, który robił interesy z jednym z klientów firmy. Był to airbus A380, największy komercyjny samolot pasażerski na świecie, zdolny pomieścić około sześciuset zwykłych osób – lub dwudziestu szczęśliwców pławiących się w luksusie. Podniebny apartament Roya był wyposażony w łóżko, kanapę, biurko, komputer, telewizor odbierający dwieście kanałów z nieograniczoną pulą filmów dostępnych na żądanie i minibarek. Miał także do dyspozycji osobistą stewardesę – młodą Jordankę tak idealnie piękną, że Roy przez sporą część lotu wzywał ją tylko po to, żeby na nią popatrzeć.

Poszedł korytarzem do swojego biura. Kancelaria była przyjemna, ale daleka od ostentacji, a w porównaniu z lotem A380 wypadała bardzo blado. Roy potrzebował jednak tylko biurka, krzesła, komputera i telefonu. Jedynym ulepszeniem, jakiego dokonał w swoim biurze, było zamontowanie kosza po wewnętrznej stronie drzwi, do którego rzucał małą, gumową piłką, kiedy rozmawiał przez telefon albo myślał.

Pracował dziesięć-jedenaście godzin dziennie, od czasu do czasu również w weekendy, zarabiał dwieście dwadzieścia tysięcy dolarów rocznej podstawy i dodatkowo mógł się spodziewać kolejnych sześćdziesięciu tysięcy dywidendy, miał też złoty pakiet opieki zdrowotnej i miesiąc płatnego urlopu, podczas którego mógł wyszaleć się do woli. Podwyżki wynosiły średnio dziesięć procent rocznie, więc w następnym roku jego zarobki miały przekroczyć trzysta tysięcy. Nieźle jak na byłego sportowca zaledwie pięć lat po zakończeniu studiów prawniczych i z dwuletnim stażem w firmie.

Zajmował się umowami, a jego noga nigdy nie postała na sali sądowej. Najlepsze było to, że nie musiał spisywać przepracowanych godzin – wszyscy klienci firmy płacili ryczałtowo za standardową współpracę, a odkąd Roy zaczął tam pracować, nie stało się nic, co by poza nią wykraczało. Przedtem przez trzy lata prowadził prywatną praktykę. Chciał pracować w biurze obrońcy publicznego w Waszyngtonie, należało ono jednak do najznamienitszych w kraju i konkurencja o posady była olbrzymia. Roy został więc obrońcą z urzędu na mocy ustawy o sprawach karnych. Brzmiało to poważnie, ale oznaczało tylko tyle, że figurował na zatwierdzonej przez sąd liście prawników, którzy zadowalali się resztkami po biurze obrońcy publicznego.

Kancelaria Roya składała się z jednego pokoju i mieściła o kilka przecznic od Sądu Najwyższego w Waszyngtonie, w przestrzeni biurowej, którą dzielił z sześcioma innymi prawnikami. Mieli także wspólną sekretarkę, pracującego na pół etatu asystenta prawnego, kserokopiarkę z faksem i całe morze kiepskiej kawy. Większość klientów Roya była winna, spędził więc mnóstwo czasu negocjując ugody z prokuratorami. Zazwyczaj woleli oni uniknąć rozprawy, chyba że musieli wyrobić godziny w sądzie albo zależało im na tym, żeby skopać oskarżonemu tyłek – dowody były zwykle tak oczywiste, że uznanie go za winnego było w zasadzie nie do uniknięcia.

Roy marzył o grze w NBA, aż w końcu przyjął do wiadomości, że cała masa ludzi gra lepiej, niż on kiedykolwiek zagra, a i większości z nich nie uda się przebić. To był główny powód, dla którego poszedł na studia prawnicze: był zbyt słaby na zawodowca i nienajlepiej rzucał za trzy. Niekiedy zastanawiał się, ilu innych wysokich prawników przeszło tę samą drogę.

Przygotował zadania do wykonania dla sekretarki, która dopiero miała się pojawić, i poczuł, że potrzebuje kawy. Dokładnie o ósmej poszedł korytarzem do kuchni i otworzył lodówkę. Obsługa trzymała w niej kawę, by dłużej pozostała świeża.

Roy nie zdążył jednak sięgnąć po kawę.

Złapał za to ciało kobiety, które wypadło z lodówki.

Spis treści

Dedykacja

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

84

85

86

87

88

89

90

91

92

93

94

95

96

97

98

99

100

101

102

103

104

105

106

107

108

109

110

111

112

113

114

Podziękowania

Przypisy