Tytuł oryginału:

A Darker Place

Copyright © Harry Patterson 2007

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Tłumaczenie: Jakub Kowalczyk

Redakcja: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

ISBN: 978-83-7670-555-2

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Dla Denisei Brewer Street. Ponownie.

Nie patrz w otwarty grób,

bo możesz zobaczyć tam siebie.

(rosyjskie przysłowie)

1
NOWY JORK

Monika Starling wyszła spod prysznica i usiadłszy przy toaletce w swoim apartamencie w hotelu Pierre, zaczęła starannie się malować. Wysuszyła blond włosy i ułożyła je tak, jak lubiła najbardziej. Odsunęła się lekko i spojrzała na swoje odbicie. Wyglądała nieźle jak na czterdzieści lat, nawet młodziej, z czego zdawała sobie sprawę. Uśmiechnęła się, przypominając sobie słowa Seana Dillona, gdy spotkali się po raz pierwszy:

– Lady Starling, powiem tak, jak Jane Austen kazałaby powiedzieć Darcy’emu: „To zaiste niewymowna rozkosz spotkać tak niebiańsko piękną kobietę”.

Drań, pomyślała, zastanawiając się, co zamierzał ten do niedawna człowiek od brudnej roboty IRA, a obecnie pracownik czegoś, co nazywano „prywatną armią premiera”. Był bardzo niebezpiecznym facetem, na dodatek jej facetem. Spójrz tylko na siebie, Moniko, pomyślała, potrząsając głową – akademicka nauczycielka z Cambridge z trzema doktoratami zakochana w kimś takim. Ale nic nie mogła poradzić na to uczucie.

Włożyła śnieżnobiałą bluzkę z pięknej egipskiej bawełny i starannie ją zapięła. Potem włożyła eleganckie, czarne jak noc spodnie i żakiet od Valentina w takim samym kolorze. Do tego proste kolczyki z brylantami, buty od Manolo Blahnika i już była gotowa. Wspaniale, pomyślała, dziesięć na dziesięć.

Uśmiechnęła się, pomyślawszy o George’u Dunkleyu, emerytowanym profesorze literatury europejskiej z Corpus Christi College w Cambridge, bardzo miłym starszym panu, który miał jej towarzyszyć dziś wieczorem. O jego bawełnianych skarpetkach, siedemdziesięciu latach i o tym, że jest przerażony dzisiejszym spotkaniem. Ale i ona czuła dreszcz podniecenia, a nawet lekki strach. Gdy przyjmowała zaproszenie ONZ na to międzynarodowe spotkanie jajogłowych z całego świata, nie miała pojęcia, kto będzie jego honorowym gościem. A był to Aleksander Kurbski – największy pisarz swojego pokolenia, tyle przynajmniej wiedziała. Na śmierć człowieka i Moskiewskie noce – niezwykłe książki oparte na jego przeżyciach – spadochroniarza w Afganistanie i świadka piekła pierwszej i drugiej wojny w Czeczenii. A miał ile? Trzydzieści trzy, cztery lata? Dopóki nie wydano jego książek, poza Ros ją mało kto o nim słyszał. Rząd trzymał go na krótkiej smyczy, a teraz Kurbski był tutaj, w Nowym Jorku. Wieczór zapowiadał się niezwykle.

Gdy odeszła od lustra, zadzwonił telefon.

To był Dillon.

– Wiedziałem, że cię tutaj zastanę.

– Która jest u ciebie godzina?

– Chwilę po północy. Emocje przed spotkaniem z Kurbskim?

– Przyznam, że tak. Mało tego, nigdy nie widziałam George’a tak podnieconego.

– Bo ma powód. Kurbski to ciekawy gość, i to pod wieloma względami. Jego ojciec był w KGB. Gdy matka umarła przy porodzie jego siostry, przez parę lat wychowywała ich ciotka, która potem wyjechała do Londynu, a pewnego pięknego dnia Kurbski też wyemigrował do Londynu. Zamieszkał u niej, studiował dwa lata w London School of Economics, a potem zniknął. Odnalazł się w Rosji, wstąpił do spadochroniarzy, a reszta to tajemnica, która stała się pożywką dla legend.

– Wiem, wiem, Sean, wszystko jest w informacjach od wydawcy. Tak czy inaczej, wieczór zapowiada się wspaniale.

– Na pewno. Jak wyglądasz?

– Bosko.

– Moja dziewczyna. Zakasuj ich tam wszystkich. Muszę już kończyć.

– Kocham cię – powiedziała, ale Dillon już się rozłączył. Oni są z innej planety, pomyślała cierpko, wzięła torebkę i wyszła stawić czoło wieczornym emocjom.

W pokoju piętro niżej Aleksander Kurbski przeglądał się w lustrze i starannie czesał ciemne włosy sięgające mu do ramion. Zmierzwiona broda nadawała mu wygląd średniowiecznego zdobywcy, zawadiaki rozdającego całusy kobietom, a ciosy mężczyznom. Po tylu latach w armii jego ambicją było niepoddanie się żadnej kontroli. Miał około stu siedemdziesięciu pięciu centymetrów wzrostu, twarz pokrytą w większości zarostem, oczy szare jak woda w górskim potoku.

Ubrał się cały na czarno: miał na sobie sweter z kołnierzykiem zapinanym na jeden guzik, czarną marynarkę i spodnie od Brioniego. Nawet chusteczkę do nosa miał czarną.

Nagle zabrzęczał telefon z kodowanym przekazem. To był Bunin.

– Po wyjściu skręć w lewo, przejdź pięćdziesiąt metrów, tam mnie znajdziesz. Czarne volvo.

Kurbski rozłączył się bez słowa, wyszedł z pokoju, przywołał najbliższą windę i zjechał na dół. Wyszedł przed hotel, ignorując wszystkich wokół, przeszedł pięćdziesiąt metrów i wsiadł do czekającego samochodu.

– Jak daleko? – zapytał.

Bunin rzucił na niego okiem i uśmiechnął się. Miał przerzedzające się włosy i wyglądał jak ulubiony wujek każdego małego chłopca, tyle że pracował dla GRU.

– Piętnaście minut. Sprawdziłem.

– No to dawaj, jedziemy.

Kurbski odchylił się do tyłu i zamknął oczy.

Igor Wronski miał trzydzieści pięć lat, ale przez narkotyki wyglądał o dziesięć lat starzej. Miał dość zaniedbane przydługie czarne włosy i wąską twarz o wydatnym podbródku. Wzorzysty szalik i ciemnogranatowa aksamitna marynarka nadawały mu, co było zamierzone, teatralny wygląd. Swoją obecną złą sławę, którą cieszył się w Moskwie, miał w nosie. Rząd nienawidził go za książkę o czasach, gdy Putin był w KGB, ale tu była Ameryka, miał nową pracę, pisywał do „New York Timesa” i nikt nie mógł go tknąć. Książka przyniosła mu sławę, pieniądze i kobiety – Moskwę miał gdzieś.

Uśmiechnął się do swojego odbicia w lustrze w łazience, potem schylił się i wciągnął pierwszą z dwóch kresek kokainy, które już na niego czekały.

Towar był doskonały, więc bez namysłu wciągnął drugą kreskę. Przez sekundę był oszołomiony, ale za chwilę jego umysł zaczął pracować na najwyższych obrotach. Wronski poczuł się gotowy na spotkanie z wielkim Aleksandrem Kurbskim.

Rosjanie mawiają, że na jednym podwórku jest miejsce tylko dla jednego koguta. Nie miał złudzeń, że Kurbski będzie gwiazdą tego wieczoru, ale prawdziwym wydarzeniem będzie strącenie go z piedestału. Przeszedł do zagraconego salonu w swoim małym apartamencie na piątym piętrze, odszukał płaszcz i wyszedł.

– Nigdy nie zamawia taksówki – powiedział Bunin. – Mieszka zaraz przy Columbus Avenue, a tam taksówek ma na pęczki.

Kurbski czekał w cieniu na jego pojawienie się. Potem postał chwilę w plamie światła pod drzwiami jego kamienicy, następnie skierował się w lewo, stawiając kołnierz na deszczu. Gdy Wronski w końcu przyszedł, Kurbski złapał go i przyciągnął z całej siły, lewą ręką ściskając go za gardło, a prawą wyjmując z kieszeni stary sprężynowy nóż z kościaną rękojeścią. Wronski poczuł, jak ostrze przecina mu ubranie, nie był w stanie krzyczeć, bo usta miał zatkane ręką, i tylko czuł, jak nóż kieruje się prosto w jego serce.

Upadł w rogu schodów przed wejściem i po chwili skonał na klęczkach. Kurbski wyjął chusteczkę, wytarł ostrze i schował je, potem odwrócił ciało i przeszukał ubranie. Wyjął komórkę oraz portfel i wrócił do czekającego w aucie Bunina. Wsiadł do volvo i razem odjechali.

– I po wszystkim – powiedział Bunin.

Kurbski otworzył schowek na rękawiczki i włożył tam portfel z telefonem.

– Pozbądź się tego.

– Te napady w Nowym Jorku…

– Był naćpany.

– Na pewno?

– Na pewno. – Wyjął paczkę marlboro.

– Obchodzi cię to? – zapytał Bunin.

– A ciebie Czeczenia nie obchodzi? – odpowiedział spokojnie. Zapalił papierosa. – Poza tym nie jestem w nastroju do rozmów. Dzisiaj mam przedstawienie. Dawaj, jedziemy pokazać wielkiego Aleksandra Kurbskiego w odpowiednim świetle.

Gdy jechali Columbus Avenue, Bunin powiedział:

– To wszystko dla ciebie, Aleks.

– Jurij, przyjacielu, nie będę się bawił w Freuda w zimowy wieczór w dobrym, starym Nowym Jorku. Zawieź mnie po prostu do Pierre, gdzie już czekają moi fani.

Oparł się na siedzeniu i zaciągając się papierosem, patrzył na padający śnieg.

* * *

Gdy Monika Starling i profesor Dunkley przybyli do hotelu Pierre, recepcja była już wypełniona po brzegi ludźmi, także osobami z pierwszych stron gazet, między innymi był tam amerykański ambasador przy ONZ i jego rosyjski odpowiednik. Rozdawano akurat szampana, więc Monika i Dunkley wzięli po kieliszku, odeszli na bok i obserwowali całe zgromadzenie.

– Jest nawet chyba kilka gwiazd filmowych – powiedział Dunkley.

– Zawsze są, George, one lubią się pokazywać. Jest też parę gwiazdek pop. Ludzie tej profesji są przekonani, że impreza taka jak ta dodaje im powagi i splendoru. Tak podejrzewam.

– Jest – szepnął Dunkley. – Rozmawia z francuskim ambasadorem Henrim Guyonem i z rosyjskim – jak on się nazywa?

– Iwan Makiejew – odpowiedziała Monika.

– Bardzo się czymś ekscytują, wszyscy mają głowy pochylone ku sobie, poza Kurbskim.

– Wygląda na znudzonego – zauważyła Monika.

– Będziemy mieli wyjątkowe szczęście, jeśli uda nam się znaleźć blisko niego – powiedział z żalem Dunkley. – Popatrz, jak ci ludzie wokół niego krążą. Jak sępy. Czekają, aż ambasadorzy skończą rozmawiać i zrobią im miejsce. Nic tu po nas.

– Dlaczego tak myślisz?

Monika patrzyła w stronę Kurbskiego, opierając lewą rękę, w której trzymała czarną zamszową torebkę, na biodrze, a gdy się odwrócił, podniosła w jego stronę kieliszek, opróżniając go jednym haustem. Znał ją już wcześniej, o czym nie wiedziała, i idąc w jej kierunku, odpowiedział jej lekkim, bezczelnym uśmiechem.

– Lady Starling, to dla mnie prawdziwy zaszczyt i przyjemność poznać panią.

Wyjął jej z rąk pusty kieliszek i skinął na przechodzącego obok kelnera.

– Co dobrego słychać w Cambridge? Czy się nie mylę, to chyba pan profesor George Dunkley? Czytałem pana książkę o innym Aleksandrze.

Dunkleya zatkało.

– Wielkie nieba. – Uścisnęli sobie dłonie wyraźnie głęboko poruszeni.

– Innym Aleksandrze? – zapytała Monika.

– Stare dzieje – odpowiedział Dunkley. <em>Analiza Aleksandra Dumasa i jego salonu pisarskiego</em>.

– Czyli samego Dumasa i tych wszystkich jego pomocników szlifujących korytarze w czarnych surdutach jak bakałarze w poszukiwaniu natchnienia – powiedział Kurbski.

Miał w sobie sporo uroku i niedbale nim emanował, jak gdyby nie miało to dla niego żadnego znaczenia, a do tego przyjemny, głęboki głos. Na dodatek mówił z lekkim rosyjskim akcentem.

– To prawda? – spytała Monika.

– Oczywiście, proszę spojrzeć, co wyszło spod jego pióra. <em>Trzej muszkieterowie, Człowiek w żelaznej masce, Hrabia Monte Christo</em> – wyrzucił z siebie Dunkley, dusząc się z emocji. – Ale współczesne mu literackie elity Paryża traktowały go wręcz paskudnie.

– Zgoda. Mimo wszystko jednak paryżanie musieli się zaczerwienić, gdy okazało się, że jego syn napisał najwspanialszą francuską powieść, jaką jest <em>Dama kameliowa.</em>

– A potem Verdi wykorzystał tę historię i mamy <em>Traviatę!</em> – dodał Dunkley.

Kurbski uśmiechnął się.

– Trzeba mieć nadzieję, że Dumas dostał za wszystko tantiemy.

Wszyscy się roześmieli.

– A niech to, kapitanie Kurbski, na moich wykładach sale pękałyby w szwach, gdyby studenci dowiedzieli się, że weźmie pan w nich udział – powiedział Dunkley.

– To naprawdę kusząca perspektywa, ale Cambridge niestety nie wchodzi w grę, a kapitan Kurbski to już przeszłość. Teraz jest ze mnie zwykły Aleksander. – Uśmiechnął się do Moniki. – Lub Aleks, jeśli ktoś woli.

Odwzajemniła uśmiech, nie mogąc złapać tchu; w tej samej chwili przyszedł pracownik ambasady i formalnym tonem oznajmił:

– Pan ambasador jest gotów i zaprasza. Jeśli państwo mają zamiar wziąć udział w kolacji, to właśnie jest podawana.

– Oczywiście – powiedział Kurbski. I dodał: – Ci państwo będą siedzieć obok mnie.

– Ale proszę pana, nie wiem, czy to możliwe. Wszystko jest już przyszykowane i ustawione.

– To zmieńcie to i owo – powiedział, wzruszając ramionami. – Oczywiście, jeśli to jakiś problem, mogę usiąść przy innym stole.

– Nie, absolutnie nie, proszę pana – zapewnił pośpiesznie speszony pracownik ambasady. – Nie ma takiej potrzeby. Zaraz wszystko będzie załatwione.

– Zdaje się, że sprawiamy tu trochę kłopotu – powiedział Dunkley.

– W żadnym wypadku. Jestem rosyjskim odpowiednikiem monstrum Frankensteina. Wielki Aleksander Kurbski tańczący jak niedźwiedź na łańcuchu, żeby zadziwić świat i pomóc mateczce Rosji odzyskać wspaniały wizerunek.

Powiedział to wszystko, nawet nie mrugnąwszy okiem i bez widocznej goryczy. Monice jego słowa nieprzyjemnie przypomniały o Dillonie, a Kurbski mówił dalej, podnosząc dłoń Moniki do ust.

– Jeśli spojrzy pani za mnie, zobaczy rosyjskiego ambasadora, który idzie do nas, by dowiedzieć się, o co to całe zamieszanie.

– A tak – odpowiedziała. – Będzie wściekły?

– Ależ skąd. Z chwilą gdy ujrzy najpiękniejszą kobietę, zrobi wszystko, żeby to pani wyświadczyła tę łaskę i usiadła przy jego stoliku. – Odwrócił się do Dunkleya. – Mam rację, profesorze?

– Nie pytaj mnie o to, chłopcze, ja się dostosuję. Od lat nie spędziłem przyjemniejszego wieczoru.

W tym momencie nadszedł ambasador.

Dyplomata rozwiązał problem, sadzając po swojej prawej stronie małżonkę, po lewej Monikę, a Kurbskiego na wprost siebie. Dunkley usiadł trochę dalej przy stole, naprzeciwko francuskiego ambasadora, udowadniając przy okazji, że wspaniale włada francuskim. Byłoby całkiem przyjemnie, ale patrząc ponad stolikiem, Monika zdała sobie sprawę, że Kurbski zamknął się w sobie. Znowu zaczął jej w pewnym stopniu przypominać Dillona. Miał w tym swój udział niewątpliwie wypity szampan, ale było to też pewne szczególne odosobnienie. Co prawda, mężczyzna obserwował, co się dzieje dookoła, ale bez czynnego zaangażowania, chociaż od czasu do czasu budził się w nim pisarz, stale oceniający ludzi i sytuację, w jakiej się znajduje.

Zauważył jej wzrok, uśmiechnął się i podniósł brwi, jakby chciał powiedzieć, że cała reszta to banda głupców, gdy sala ucichła w oczekiwaniu na przemówienia. Pierwszy miał wystąpić rosyjski ambasador.

Słuchając go, można było ulec złudzeniu, że to jakiś szczególny tydzień międzynarodowej przyjaźni i szczęśliwości; że na świecie nie dzieje się nic tragicznego, wojna w Iraku i Afganistanie gdzieś się ulotniła, a najważniejszym wydarzeniem na całej kuli ziemskiej jest tylko ta kolacja w jednym z najlepszych nowojorskich hoteli – wspaniałe jedzenie, szampan i piękne kobiety. Wszyscy bili długie brawa, ale gdy Monika ponownie spojrzała na Kurbskiego, odwzajemnił spojrzenie, jednak tym samym zmęczonym nieobecnym wzrokiem. Gdy oklaski ucichły, wstał francuski ambasador.

Mówił krótko i zwięźle. Był zaszczycony, mogąc ogłosić, że gdyby Aleksander Kurbski pojawił się za dwa tygodnie w Paryżu, prezydent Francji z przyjemnością odznaczyłby go Orderem Legii Honorowej.

Rozległy się huczne oklaski, Kurbski wstał i płynną francuszczyzną podziękował ambasadorowi krótko, lecz z wdziękiem. I to wydarzenie było odpowiednim zakończeniem wspaniałego wieczoru.

Później, gdy goście się już po części rozeszli, Monika i Dunkley kręcili się w kółko. Nigdzie nie było widać Kurbskiego.

– Co za wieczór. – Dunkley westchnął. – Od lat nie spędziłem tak przyjemnie czasu.

Nazajutrz rano mieli wracać do Londynu liniami Virgin, startując dokładnie o wpół do jedenastej lokalnego czasu.

– Musimy być od rana na nogach, pójdę już spać.

– Zatem do zobaczenia rano – odparła Monika.

Gdy szedł do windy, Monika przystanęła, szukając wzrokiem Kurbskiego, ale nigdzie go nie widziała. Tymczasem on siedział w czarnym volvo i rozmawiał z Buninem.

– Ta Legia Honorowa to jakaś bzdura. Wiedziałeś o tym?

– Nie, wcale, ale co w tym złego, Aleks? To najważniejsze francuskie odznaczenie.

– Czy nigdy nie miałeś poczucia, że coś masz gdzieś, Jurij? Byłem tam i zrobiłem to.

– Odmawiasz? Nie możesz, Aleks. Putin tego chce, kraj tego chce. Za dwa tygodnie będziesz w Paryżu. Ja zresztą też. Bóg z nami, rano twój samolot odtransportuje cię do Moskwy, będzie to falcon, prawie tak dobry jak gulfstream.

– Naprawdę?

– No jasne, stary. Przyjadę po ciebie punktualnie o dziesiątej.

Kurbski wzruszył ramionami.

– Pewnie, że przyjedziesz.

Wysiadł i patrzył za oddalającym się samochodem, a gdy ten zniknął za rogiem, odwrócił się i wszedł do hotelu. Od razu zauważył Monikę czekającą na windę. Podszedł do niej, zdążając tuż przed przyjazdem windy.

– Może napijemy się czegoś przed snem, lady?

Uśmiechnęła się zadowolona, że się pojawił.

– Dlaczego nie?

Podał jej ramię i skierowali się do baru.

W barze było niewiele osób. Usiedli w rogu, on pił zimną rosyjską wódkę, ona zadowoliła się zieloną herbatą.

– To bardzo zdrowo, prawda? – zapytał.

– Chciałabym powiedzieć to samo, ale tak do końca nie jestem pewna.

– Do tego trzeba się urodzić.

– A nie niszczy to umysłu?

– Wcale. Wódka pita w ten sposób, ze szklanki z kruszonym lodem, ochładza umysł i oczyszcza go, gdy trzeba rozwiązać jakiś problem.

– Jeśli w to wierzysz, to uwierzysz we wszystko.

– Nie, nie, to prawda. Powiedz mi. Wiem o twoich naukowych osiągnięciach – Ministerstwo Sztuki w Moskwie jest bardzo skrupulatne, gdy się bywa na takich imprezach – ale o tobie nie wiem nic. Zastanawiam się, dlaczego taka kobieta nie jest zamężna.

– Jestem wdową, Aleks, i to od paru lat. Mój mąż był profesorem w Cambridge, starszym ode mnie i do tego panem na włościach.

– Czyli nie masz dzieci?

– Nie, tylko brata, jeśli cię to interesuje.

Jej uśmiech przygasł na chwilę, gdy przypomniała sobie swojego brata Harry’ego, dochodzącego do siebie po niedawnych obrażeniach zadanych nożem i, co gorsza, po strasznych ranach duszy. Widzieć własną żonę zamordowaną przez pomyłkę zamiast niego – po czymś takim długo dochodzi się do siebie…

Uśmiechnęła się ponownie.

– Jest posłem w parlamencie – powiedziała, nie zdradzając, co tak naprawdę robi dla premiera.

Oczywiście Kurbski wiedział o wszystkim, ale chciał usłyszeć to od niej.

– Przecież w życiu takiej kobiety musi być jakiś mężczyzna.

Nie poczuła się obrażona tą bezpośredniością.

– Tak, jest taki mężczyzna.

– Szczęściarz.

Nalał sobie znowu wódki.

– A ty? – spytała.

– O Boże, nie. Przelotne związki, ale nigdy na długo. Mam trudny charakter, poza tym miałem dość burzliwe życie. Wiesz coś o mnie?

– Niewiele. Wychowywała cię ciotka, prawda?

– Swietłana była dla mnie wszystkim. Bardzo ją kochałem, ale życie w komunistycznej Moskwie było trudne. Gdy miałem siedemnaście lat, pojawiła się przed nią okazja wyjazdu z grupą teatralną do Londynu – była aktorką – i tam spotkała profesora Patricka Kelly’ego, dobrego i porządnego człowieka. Wtedy nareszcie znalazła coś dla siebie, odmówiła powrotu do Moskwy, została w Londynie i wyszła za niego.

– A jak tobie udało się do niej przyjechać?

– Dzięki ojcu. Był pułkownikiem KGB i miał znajomości. Umożliwił mi wyjazd po to, żebym mógł się z nią spotkać i namówić ją do powrotu.

– A siostra?

– Tania była wtedy w liceum, miała piętnaście lat. Nigdy nie darzyła uczuciem Swietłany, wolała zostać z ojcem. Była też tak zwana służba. Para mieszkająca w domu ojca i troszcząca się o nią.

– A kiedy pojawiła się London School of Economics?

Skrzywił się. Wyraz jego twarzy zmienił się jak u małego chłopca.

– Zawsze uwielbiałem książki i literaturę, więc nie musiałem tak naprawdę tego studiować. W LSE odkryłem nowy świat. Swietłana i Kelly mieli wspaniały wiktoriański dom w Belsize Park i uznali, że powinienem czymś wypełnić wolny czas przez parę miesięcy, dlatego zacząłem studiować. Socjologia, psychologia, filozofia. I tak mijały miesiące…

– Dwa lata. A dlaczego wróciłeś do Moskwy?

– Wieści z ojczyzny, złe wieści. Ponad pięćdziesiąt tysięcy zabitych w Afganistanie. Zbyt wiele przysyłanych zwłok. Protestujące na ulicach zrozpaczone matki. Grupy studentów walczące tu i tam z milicją. Tania miała tylko siedemnaście lat, ale tkwiła w tym po uszy. Barykady, oddziały specjalne, wielu zabitych. – Zamilkł, jego twarz pobladła. – I Tania w tym wszystkim.

Jej odpowiedź była instynktowna i prawie banalna. Położyła mu dłoń na ramieniu.

– Tak mi przykro.

– Wróciłem od razu. Oczywiście bez sensu, bo już było po wszystkim. Tylko nagrobki na wojskowym cmentarzu w parku Mińskim. Ojciec użył znajomości, aby wszystko wyglądało jak trzeba. Gdy skontaktował się ze mną w Londynie, ona już nie żyła i tak naprawdę to zastawił na mnie pułapkę. Zemściłem się, wstępując do wojska. To go przybiło. Gdyby próbował mnie stamtąd wyciągnąć, popsułby sobie wizerunek i stosunki w partii.

Spis treści

- Dedykacja

- Motto

- 1 NOWY JORK

- 2 MOSKWA LONDYN

- 3 ROPER BELFAST 1991

- 4 LONDYN

- 5 MOSKWA LONDYN

- 6 LONDYN PARYŻ

- 7 NOCNY DO BRESTU

- 8 LONDYN

- 9 CZECZENIA

- 10 HOLLAND PARK MAYFAIR BELSIZE PARK

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15