Tytuł oryginału:

By The Rivers of Babylon

Copyright © 1978 Nelson DeMille

www.nelsondemille.net

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Copyright © for the Polish translation by

Mirosław Gońda

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: TYPO

ISBN: 978-83-7670-504-0

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Książkę tę dedykuję Bernardowi Geisowi, który nie bał się zaryzykować, mojej żonie, która zaryzykowała trochę bardziej, oraz moim rodzicom, którzy nie mieli innego wyjścia.

Podziękowanie

Pragnę podziękować kapitanowi Thomasowi Blockowi za niezwykle cenną współpracę techniczną oraz Bernardowi Geisowi i jego współpracownikom z Bernard Geis Associates, a w szczególności Judith Shafran i Jessie Crawford, za ich doskonałe rady wydawnicze.

Nasza walka ledwie się zaczęła. Najgorsze jeszcze przed nami. Powinniśmy właśnie teraz ostrzec Europę i Amerykę, że nie będzie pokoju. Niestraszna nam jest wizja rozpętania III wojny światowej. Świat nas wykorzystał i zapomniał o nas. Najwyższy czas, żeby sobie uświadomił, że istniejemy. Bez względu na cenę, jaką przyjdzie nam zapłacić, nie zaprzestaniemy walki. Bez naszej zgody reszta Arabów nic nie może zrobić… A my nigdy się nie zgodzimy na pokojowe rozwiązanie.

To my jesteśmy asem w talii.

Dr George Habash

przywódca Ludowego Frontu

Wyzwolenia Palestyny (LFWP)

My, Żydzi, nie przestaniemy istnieć. Niezależnie od tego jak brutalne i bezwzględne moce skierowane są przeciwko nam – wciąż trwamy. Mimo unicestwienia milionów istnień grzebanych żywcem, żywcem palonych, nigdy nikomu nie udało się złamać ducha narodu żydowskiego.

Golda Meir

Bruksela, 19.02.1976

Druga Brukselska Konferencja

na temat Położenia Żydów Radzieckich

Saint-Nazaire, Francja

Nuri Salameh, praktykant elektryk, jeszcze raz nerwowo poklepał duże kieszenie swego białego kombinezonu. Stanął lekko przygarbiony pośrodku ogromnej hali Aérospatiale. Nie wiedział, co ma robić dalej. Wokół niego snuli się inni francuskojęzyczni imigranci z Algierii. Niecierpliwie odliczali minuty w oczekiwaniu na dzwonek, który miał oznajmić koniec ich zmiany. Przez wysokie okna wpadały ciepłe złote promienie popołudniowego słońca. W powietrzu unosiły się tumany fabrycznego pyłu. W słabo ogrzanej hali widać było wyraźnie parę wydobywającą się z ust Salameha.

Na zewnątrz zapalały się światła portu lotniczego, a nad lotniskiem przeleciała w szyku V eskadra błękitnych samolotów Mirage. Autobusy zaczęły się już ustawiać jeden za drugim, by zabrać pracowników Aérospatiale do ich domów w Saint-Nazaire.

W hali zapłonęły dodatkowe rzędy lamp jarzeniowych. Zaskoczony Algierczyk rozejrzał się pospiesznie. Jakiś rodak uporczywie unikał spojrzenia jego niespokojnych oczu. Salameh raźno ruszył dalej. Na metalowym rusztowaniu przed nim stał ogromny concorde. Jego kadłub obejmowały łoża montażowe ułatwiające pracę monterom. Duża część poszycia była odsłonięta, a robotnicy na kadłubie wyglądali jak mrówki pełzające po niedojedzonych zwłokach gigantycznej ważki.

Salameh wszedł po schodach na najwyższą platformę rusztowania i wczołgał się na łoże montażowe przebiegające pod dwunastometrowym ogonem. Na jednej z aluminiowych płyt widniał wymalowany numer produkcyjny: 4X-LPN. Algierczyk spojrzał na zegarek – jeszcze dziesięć minut do końca zmiany. Musiał to zrobić teraz, zanim nitowacze z nocnej zmiany zamkną część ogonową. Chwycił spis czynności kontrolnych i szybko go przejrzał. Odwrócił się przez ramię i zerknął w dół. Jakiś Algierczyk zamiatający opiłki spoglądał przez chwilę w górę, po czym odwrócił głowę. Pomimo chłodu panującego w stalowo-betonowej hali Salameh poczuł, jak po twarzy spływa mu lodowaty pot. Wytarł czoło rękawem. Opuściwszy się między dwiema podłużnicami, wszedł do tylnej części aluminiowego kadłuba, jeszcze nie całkiem zakrytej poszyciem. Część ogonowa stanowiła labirynt spawanych laserowo rozpórek i wygiętych zastrzałów. Oparł stopy na poprzecznicy tuż pod zbiornikiem wyważenia numer 11. Przykucnął i jak krab popełznął z jednej rozporki na drugą, w kierunku niewykończonej przegrody ciśnieniowej. Nad jego głową, pod sufitem kabiny pasażerskiej, podwieszone były robocze świetlówki. Światło było również doprowadzone do części ogonowej, ale Salameh nie włączył go. Przesiedział kilka minut w cieniu niezabudowanej przegrody. Po dłuższej chwili odchrząknął i zawołał w głąb kabiny pasażerskiej:

– Inspektorze Lavalle!

Wysoki Francuz odwrócił się od drzwi awaryjnych, które właśnie sprawdzał i ruszył w stronę przegrody ciśnieniowej. Poznawszy Algierczyka uśmiechnął się.

– Salameh, czemu chowasz się w cieniu jak szczur?

Na twarzy Algierczyka pojawił się wymuszony uśmiech. Zamachał przed oczami Francuza spisem kontrolnym, mówiąc:

– Można zamykać, no nie?

Henri Lavalle pochylił się nad sięgającą mu do piersi wręgą, skierował strumień silnego światła w głąb zwężającej się części ogonowej i pobieżnie ją skontrolował. Wziął od Araba spis i szybko przerzucił kartki. Nie ufał Algierczykom. Jeszcze raz sprawdził każdą stronę. Wszyscy kontrolerzy postawili już swoje znaki. Kontrola instalacji elektrycznej, hydraulicznej, kontrola zbiornika paliwa… Wszystko było w porządku. Ponownie sprawdził swoje znaki kontrolne i rzekł:

– Taak… wszystkie kontrole przeprowadzone…

– A moja, elektryczna? – spytał Salameh.

– Tak, tak… Nieźle się spisałeś, nic nie brakuje. – Oddał spis Algierczykowi i odszedł, życząc mu dobrej nocy.

– Dziękuję, inspektorze.

Salameh wetknął spis za pasek spodni, odwrócił się i skulony ruszył ostrożnie wzdłuż metalowych belek. Spojrzawszy ukradkiem przez ramię, upewnił się, czy Lavalle na pewno poszedł. Słyszał, jak instalatorzy pakują swoje narzędzia, wychodzą z kadłuba samolotu i schodzą po rusztowaniu na dół. Ktoś wyłączył większość świateł roboczych w kabinie pasażerskiej i w ogonie zrobiło się ciemno.

Algierczyk włączył latarkę i skierował snop światła w górę, w pustą wnękę ogona. Powoli wspiął się po rozpórkach aż do miejsca, gdzie mógł niemal dotknąć połączenia obu ścian. Z jednej z wypchanych kieszeni wyciągnął czarne pudełko wielkości paczki papierosów. Do pudełka przymocowana była metalowa płytka z fikcyjnym numerem ewidencyjnym SFNEA CD-3265-21. Z górnej kieszeni wyjął tubkę i wycisnął trochę kleju epoksydowego na aluminiową płytę. Mocno przycisnął pudełko i przytrzymał przez kilka sekund, po czym wysunął z niego rozkładaną antenę i ustawił ją tak, by nie dotykała ścian ogona. Ostrożnie zmienił pozycję ciała, stanął na poprzecznej belce, oparł się plecami o rozpórkę. Mimo że nie było gorąco, po twarzy spływały mu krople potu. Odciął obcążkami kawałek zielonego przewodu w czarne prążki, który prowadził do świateł nawigacyjnych ogona. Z kieszeni wyjął długi kawałek identycznego przewodu. Na jednym jego końcu przymocowany był miedziany drut bez izolacji. Podłączył drut do odciętego przewodu i starannie owinął złącze taśmą izolacyjną.

Salameh powoli ruszył w dół po rusztowaniu. Schodząc, przeciągał zielony kabel aż do miejsca, gdzie statecznik pionowy łączył się z kadłubem. Zrzucił przewód pomiędzy skrzyżowane belki. Położył się na nich twarzą w dół i wyciągnął ręce, aby móc sięgnąć zbiornika numer 11. Przez otwór w poszyciu widoczne były czubki głów przechodzących pod samolotem ludzi. Pot strumieniami lał się z twarzy Salameha. Wydawało mu się, że kapie im na głowy, jednak nikt nie spojrzał w górę.

Z drugiej kieszeni wyjął około pół kilograma białej masy podobnej do kitu. Starannie uformował ją na czubku zbiornika. Odszukał zwisający zielony przewód i przesunąwszy po nim palcami. Trafił na mały metalowy walec. Wcisnął go w miękką masę i, ugniatając ją mocno, dokładnie uszczelnił. W tym momencie przestraszył go dzwonek na koniec zmiany.

Salameh szybko podniósł się i wytarł pot z twarzy i karku. Drżąc na całym ciele, przeciskał się między ciasnymi zastrzałami w stronę otwartej części ogona. Podciągnął się na łoże montażowe, wydostał z ciemnego ogona i wskoczył na platformę rusztowania. Cała operacja, która zdawała się trwać wiecznie, zajęła mu zaledwie cztery minuty.

W chwili gdy dwaj nitowacze z drugiej zmiany weszli na platformę, Salameh wciąż drżał. Przyglądali mu się ze zdziwieniem. Jeden z nich był Francuzem, drugi Algierczykiem. Algierczyk odezwał się po francusku:

– Zrobione? – Wyciągnął rękę.

Przez moment Salameh stał zaskoczony. Dopiero po chwili spostrzegł, że obaj mężczyźni patrzą na spis czynności kontrolnych, który wciąż miał za paskiem. Wyjął go pospiesznie i podał im, mówiąc:

– Tak, tak. Zrobione. Elektryczność, konstrukcja, układ hydrauliczny. Wszystko sprawdzone. Można zamykać.

Obaj mężczyźni pokiwali głowami i zabrali się do przygotowywania aluminiowych płyt, nitów i pistoletów pneumatycznych. Przez chwilę Salameh przyglądał się ich pracy. Po chwili opanował drżenie kolan, po drabinie jednak schodził chwiejnym krokiem. Na dole skasował w zegarze swoją kartę.

Nuri Salameh wszedł do jednego z autobusów i w milczeniu usiadł między robotnikami. Podczas jazdy do Saint-Nazaire przyglądał się, jak popijali wino z butelek.

Wysiadł w centrum miasta i krętymi ulicami wyłożonymi kostką dotarł do swego mieszkania nad sklepem mięsnym, w którym aż się roiło od karaluchów. Przywitał po arabsku żonę i czworo dzieci. Oznajmił, że z obiadem mają czekać do jego powrotu z ważnego spotkania. Wyprowadził rower z ciemnej wąskiej komórki na półpiętrze i wyjechał na ulicę. Dojechał do pobrzeża, gdzie Loara wpadała do Zatoki Biskajskiej. Sapał z wysiłku, a kłęby pary unosiły się z jego ust. Przeklinał słabo napompowane opony, przez które rower podskakiwał na nierównych kocich łbach.

W ciemnych uliczkach za zatłoczonym pobrzeżem ruch był znacznie mniejszy. Salameh skierował się ku opuszczonym terenom, gdzie jeszcze podczas drugiej wojny światowej Niemcy wybudowali wielkie betonowe schrony dla U-bootów. Z czarnej wody wyrastały szare, brzydkie i pokiereszowane pociskami budowle. Promienie zachodzącego słońca oświetlały górujące nad dokami wysokie bomy załadunkowe.

Salameh podprowadził rower do zardzewiałych schodów i wepchnął go w kępę dzikich krzewów laurowych. Ostrożnie zszedł po trzeszczących schodach na sam brzeg i podążył wzdłuż pokrytego mchem i skorupiakami muru do jednego ze schronów. Zapach ropy i wody morskiej wypełnił mu nozdrza. Na betonie widniał łuszczący się wyblakły napis „ACHTUNG!”, kilka słów po niemiecku i numer 8. Salameh powoli otworzył zardzewiałe drzwi i wszedł do schronu dla łodzi podwodnych.

W środku słychać było delikatne pluskanie wody o ściany. Przez otwarty wjazd z przeciwległego brzegu rzeki wpadało trochę słabego światła, poza tym było ciemno. Salameh szedł po omacku pomostem roboczym w stronę otwartego końca tunelu. Wilgotne, nieruchome powietrze przyprawiało go o dreszcze. Kilkakrotnie tłumił kaszel. Nagle światło latarki błysnęło mu w oczy – zasłonił twarz.

– Rish? – wyszeptał. – Rish?

Ahmed Rish zgasił latarkę i rzekł cicho po arabsku:

– Zrobione, Salameh. – Było to raczej stwierdzenie niż pytanie.

Nuri wyczuwał obecność innych mężczyzn na pomoście.

– Tak.

– Tak – powtórzył Ahmed Rish. – Tak. – W jego głosie brzmiało jakieś złośliwe zadowolenie.

Salameh przypomniał sobie wzrok Algierczyka, który czuł na sobie przez cały dzień. Algierczyk nitowacz i inni spoglądali na niego z dyskretnym przyzwoleniem.

– Kontrole zakończone? Ogon będzie zamknięty dziś wieczorem? – Rish sprawiał wrażenie człowieka, który znał już odpowiedź.

– Tak.

– Umieściłeś radio w najwyższym punkcie wewnątrz ogona, blisko poszycia?

– Bezpośrednio na poszyciu, Ahmed.

– Dobra. A antena?

– Wyciągnięta.

– Złącze? Radio będzie cały czas zasilane z akumulatorów samolotu, tak?

Salameh wiele razy powtarzał to sobie w myśli.

– Złącze dochodzi do świateł nawigacyjnych ogona. Przewód łączący nie do odróżnienia, nawet przy dokładnej kontroli. Dopasowałem nawet kolor izolacji. Zielony. Nikt nigdy nie zobaczy radia. A nawet gdyby ktoś je zauważył, umieściłem na nim płytkę z numerem części stosowanych przez Aérospatiale. Tylko inżynier elektryk nie dałby się na to nabrać. Każdy inny z obsługi albo tego nie zobaczy, albo pomyśli, że to ma tam być.

Wydawało się, że Rish skinął głową w ciemności.

– Doskonale. Doskonale.

Przez chwilę nic nie mówił. Salameh słyszał w ciemnościach jego oddech. Rish znowu rzekł:

– Detonator elektryczny podłączyłeś prawidłowo do drugiego końca?

– Oczywiście.

– A plastik?

Salameh wyrecytował wyuczoną formułkę:

– Ukształtowałem go na czubku zbiornika paliwa. W tym miejscu zbiornik jest lekko zaokrąglony. Detonator wcisnąłem dokładnie w środek tylnej części ładunku. W rezultacie jest to naturalny profilowany ładunek, który wybuchnie do wewnątrz zbiornika.

Salameh oblizał wargi. Ani do tych ludzi, ani do ich sprawy nie czuł najmniejszej sympatii i zdawał sobie sprawę, że popełnił ciężki grzech. Początkowo nie chciał być w to zamieszany. Jednak według Risha każdy Arab był partyzantem. Od Casablanki w Maroku, poprzez pięć tysięcy kilometrów rozpalonej pustyni, do Bagdadu – wszyscy byli partyzantami, wszyscy byli braćmi. Razem było ich ponad sto milionów. Salameh nie wierzył w ani jedno słowo, ale jego rodzice i siostry wciąż jeszcze byli w Algierze i to go przekonało.

– Jestem dumny, że mogłem się przysłużyć sprawie – rzekł, by przerwać ciszę, ale wiedział, że jego los był już przypieczętowany w momencie, gdy ci ludzie zbliżyli się do niego.

Rish zdawał się tego nie słyszeć. Jego myśli krążyły wokół innych spraw.

– Plastik… Jesteś pewien, że przylega dokładnie do powierzchni zbiornika? Może należało spryskać go aluminiową farbą… – powiedział w zamyśleniu.

Starając się rozproszyć demony zwątpienia, Salameh skwapliwie przekazywał dobre, uspokajające wiadomości.

– Nikt nie wchodzi do tego przedziału. Od kabiny ciśnieniowej odizolowany jest wzmocnioną wręgą. Wszystkie urządzenia hydrauliczne i elektryczne obsługiwane są z zewnątrz przez tablice rozdzielcze, do których dostęp jest bardzo ograniczony. Przynitowane płyty mogą być zdjęte tylko w razie awarii jakiegoś elementu. Ludzkie oczy nie powinny już nigdy więcej oglądać tej strony zbiornika.

Słyszał niecierpliwe oddechy przynajmniej trzech innych mężczyzn ukrytych w cieniu za Rishem. W tunelu zrobiło się już całkiem ciemno. Od czasu do czasu po rzece albo po zatoce przepływał statek i w schronie rozlegało się przytłumione buczenie syren.

Rish wymamrotał coś pod nosem.

Salameh spodziewał się najgorszego. Dlaczego spotkali się w tym mrocznym miejscu, a nie w wygodnym bistro czy w mieszkaniu? W głębi serca znał odpowiedź, ale desperacko starał się bronić przed z góry już przesądzonym losem.

– Złożyłem podanie o przeniesienie do Tuluzy. Tak jak sobie życzyłeś. Załatwią pozytywnie. Byłbym zaszczycony, gdybym tam mógł zrobić to samo – powiedział z nadzieją w głosie.

Rish jakby się zaśmiał i dreszcz przebiegł Salamehowi po plecach. Zabawa już nie potrwa długo.

– Nie, mój przyjacielu – odezwał się głos w ciemności. – Tym już się zajęliśmy. Twój ostatni atut jest już na stole.

Salameh z trudem przełknął ślinę.

– Ale… na pewno… – Usłyszał jakiś hałas. Rish klasnął w dłonie.

Czyjeś ręce szybko i sprawnie przyparły Salameha do oślizłego muru.

Zimna stal przejechała po jego gardle, ale nie mógł nawet krzyknąć, bo czyjaś dłoń zakrywała mu usta. Czuł bolesne ukłucia w klatce piersiowej. Napastnicy próbowali trafić go w serce, ale działali zbyt nerwowo i tylko podziurawili mu płuca. Ciepła krew spływała mu po skórze. Kolejny cios dosięgnął karku. Walczył odruchowo, bez przekonania. Wiedział, że zabójcy chcieli szybko załatwić sprawę, ale w podnieceniu pieprzyli robotę. Pomyślał o żonie i dzieciach czekających z obiadem. Wreszcie ostrze dotarło do serca i Nuri osunął się na ziemię.

Rish szeptał coś, podczas gdy cienie pochylały się nad Salamehem. Wzięli jego portfel i zegarek, wywrócili kieszenie i zdjęli mu z nóg solidne buty. Zsunęli ciało przez krawędź pomostu i, przytrzymując za kostki, zwiesili nad czarną wodą, która rytmicznie pluskała o ściany schronu. Szczury wodne, od których tu się roiło, zamarły w oczekiwaniu. Ociekająca strużkami krwi twarz Salameha dotknęła wody i mordercy puścili jego nogi. Zniknął z ledwie słyszalnym pluskiem. Długi chodnik wypełnił się szmerem szczurów skaczących z pomostów do cuchnącej, zanieczyszczonej wody.

Robotnicy w maskach ostatni raz przejechali pneumatycznymi pistoletami lakierniczymi. Rozpylacze wyłączyły się z sykiem. W ogromnej lakierni błyszczał biały concorde. W hali, jeszcze przed chwilą pełnej hałasu i ruchu, zapanowała cisza. Podczerwone lampy grzewcze zaczęły żarzyć się tajemniczym światłem. Opary lakieru zawisły nad samolotem w nieziemskiej atmosferze. Czerwone światła lamp odbijały się w lśniącym kadłubie. Wentylatory obracały się przez jakiś czas, po czym znieruchomiały. Lampy ciemniały powoli, aż wreszcie zgasły. Ciemna hala wypełniła się nagle białoniebieskim światłem setek jarzeniówek.

Do lakierni wkroczyli jeden za drugim mężczyźni w białych kombinezonach. Weszli w milczeniu jak do jakiejś świątyni. Przez kilka sekund przyglądali się temu długiemu, pełnemu wdzięku ptakowi. Wydawało się, że samolot stoi dumnie na wyprostowanych nogach i pogardliwie spogląda na nich z góry, pełen ptasiej wyniosłości i obojętności jak święty ibis znad Nilu.

Mężczyźni przynieśli ze sobą szablony i rozpylacze. Ustawili rusztowanie, wtoczyli dwustulitrowe beczki z niebieską farbą, rozwinęli długie szablony. Pracowali w milczeniu. Jeden przyłożył swój szablon do miejsca, gdzie pod białym lakierem wciąż jeszcze widoczny był blady zarys numeru produkcyjnego. Stanie się on teraz na stałe międzynarodowym numerem rejestracyjnym. Namalował znak „4X” – symbol kraju, który będzie właścicielem samolotu, potem jeszcze litery „LPN”, indywidualny symbol rejestracyjny samolotu.

Nad nim, na wyższej platformie rusztowania, dwóch robotników odlepiło od ogona czarny winylowy szablon. Na białym tle ukazała się błękitna sześcioramienna gwiazda Dawida, a pod nią słowa „El Al”.

Spis treści

Dedykacja

Podziękowanie

Motto

Saint-Nazaire, Francja

KSIĘGA PIERWSZA

1

2

3

4

5

6

7

8

9

KSIĘGA DRUGA

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

KSIĘGA TRZECIA

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

Epilog

Przypisy