Tytuł oryginału:

The First Family

Copyright © 2001 by Columbus Rose Ltd.

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Copyright © for the Polish translation by

Zbigniew Kościuk

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Dorota Ring

Skład: TYPO 2 Jolanta Ugorowska

ISBN: 978-83-7670-514-9

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Mamie,

bratu i siostrze

z wyrazami miłości

Prolog

Szła wolno w dół ulicy. Najpierw w lewo, później dwie przecznice prosto i lekko w prawo. Przystanęła na chwilę na pierwszym skrzyżowaniu i nieco dłużej na kolejnym. Z nawyku. Nie zauważyła żadnego zagrożenia, więc ruszyła dalej. Mimo późnej pory na ulicy nadal byli ludzie. Przechodzili obok, nie zwracając na nią uwagi. Poruszała się swobodnie niczym wiatr, jak on wyczuwana, ale niewidoczna.

Trzypiętrowy dom z pustaków stał tam, gdzie zawsze – wsunięty pomiędzy wzgórze z lewej i betonowy budynek z prawej strony. Oczywiście miał zabezpieczenia, tyle że standardowe. Wyłączenie typowego alarmu zajęłoby jej kilka minut, ale pokonanie naprawdę profesjonalnych zabezpieczeń trwałoby sporo dłużej.

Wybrała okno w tylnej części budynku, zamiast włamywać się frontowymi drzwiami. Tylne wejścia rzadko podłączano do systemu alarmowego. Przekręciła obrotową zasuwkę, uniosła okno i wgramoliła się do środka. Bez trudu poradziła sobie z czujnikiem ruchu. Nuciła pod nosem, kiedy go wyłączała, choć w jej głosie dało się wyczuć nerwowość. Była blisko. Blisko tego, po co przyszła.

Bała się jak diabli, choć nie miałaby problemu, żeby się do tego przyznać.

Szafka z dokumentami była zamknięta. Uśmiechnęła się do siebie.

Zmuszasz mnie, żebym zakasała rękawy, Horatio.

Pięć sekund później szuflada została otwarta. Przesunęła palcami po zakładkach. Teczki ułożono w kolejności alfabetycznej. Cmoknęła z zadowoleniem. Przestała przesuwać palcami po dokumentach, zaciskając je na jednej z teczek. Wyciągnęła dokumenty i spojrzała na kserokopiarkę stojącą na biurku. Teczka była gruba. Nie była tym zaskoczona. Jej przypadku nie można było opisać na marnych dziesięciu stronach.

W porządku, znalazłam to.

Horatio Barnes był jej psychoanalitykiem, istnym guru terapeutów. To on ją namówił, żeby rozpoczęła leczenie w szpitalu psychiatrycznym jakiś czas temu. Okazało się, że pobyt na oddziale szpitalnym nie usunął żadnego z jej problemów. Później poczciwy Horatio ją zahipnotyzował, przenosząc Michelle do czasów dzieciństwa, jak każdy psychoanalityk wart swojej ceny. Najwyraźniej tamta sesja ujawniła wiele rzeczy. Sęk w tym, że Horatio z jakiegoś powodu postanowił zataić to, co mu powiedziała. Przyszła do jego biura, żeby naprawić to drobne przeoczenie.

Wsunęła strony do podajnika kserokopiarki i wcisnęła przycisk. Kartki z historią jej życia zaczęły się przesuwać we wnętrzu xeroxa. Z każdą czystą kartką wciąganą do środka jej serce uderzało coraz szybciej.

Kiedy skończyła, odłożyła teczkę do segregatora, opięła skopiowane strony gumką i ujęła w obie dłonie. Choć papier dużo nie ważył, miała wrażenie, że wgniata ją w podłogę. Chyba dlatego jej buty tak głośno uderzały o asfalt. Wróciła spokojnie do swojego SUV-a, jak wcześniej niewidzialna niczym powiew wiatru. Choć wokół toczyło się nocne życie, nikt jej nie dostrzegł.

Usiadła za kierownicą i przekręciła kluczyk, gotowa do drogi. Przesunęła dłonie na kółku. Chciała pomknąć przed siebie, bo lubiła wycisnąć całą moc z ośmiu cylindrów samochodu, pędząc nieznaną drogą nie wiadomo dokąd. Teraz jednak, gdy spoglądała przez przednią szybę, nie pragnęła odmiany, lecz tego, by wszystko pozostało jak dawniej.

Spojrzała na teczkę i przeczytała nazwisko na pierwszej stronie.

Michelle Maxwell.

W pierwszej chwili nie pomyślała, że chodzi o nią. Na tych kartkach opisano życie kogoś innego. Jego sekrety i udręki. Problemy. To słowo budziło trwogę, choć wydawało się tak niewinne. Problemy. Wszyscy ludzie mieli problemy, ale tych osiem liter definiowało ją jakby od zawsze. Sprowadzało do prostego wzoru, którego dotąd nikomu nie udało się zrozumieć.

Samochód cicho mruczał, wyrzucając dwutlenek węgla do atmosfery, która i tak była go pełna. Kilka kropli deszczu kapnęło na przednią szybę. Przechodnie przyspieszyli kroku, czując nadciągającą ulewę. Minutę później rozpadało się na dobre. Podmuch wiatru zakołysał ciężkim SUV-em. Po błyskawicy zadudnił grom. Siła burzy wskazywała na jej przelotny charakter. Tak gwałtowna ulewa nie mogła trwać długo. Zbyt szybko zużywała całą swoją energię.

Nie mogła się powstrzymać. Wyłączyła silnik, sięgnęła po plik kartek, zdjęła gumkę i zaczęła czytać. Najpierw informacje ogólne. Data urodzenia, płeć, wykształcenie i miejsce zatrudnienia. Sięgnęła po kolejne kartki. Nie znalazła niczego, o czym by nie wiedziała. Nie było w tym nic niezwykłego, w końcu to jej teczka.

Przy piątej stronie ręce zaczęły dygotać. Odczytała nagłówek „Dzieciństwo w Tennessee”. Przełknęła ślinę raz i drugi, nie mogąc się pozbyć wrażenia suchości w gardle. Odchrząknęła i zakaszlała, co tylko pogorszyło sprawę. Ślina w gardle zamieniła się w grudę, jak wtedy, gdy omal się nie zabiła, wiosłując po srebrny medal olimpijski, który z każdym dniem miał dla niej coraz mniejsze znaczenie.

Sięgnęła po butelkę gatorade i wlała sobie napój do gardła, plamiąc przy okazji odrobinę fotel i rozrzucone kartki. Zaklęła i wytarła papier, próbując go osuszyć. Kiedy przedarła kartkę, nie wiedzieć czemu poczuła łzy w oczach. Przysunęła rozdarty papier blisko do twarzy. Chociaż miała idealny wzrok, nie potrafiła odczytać pisma. Spojrzała przez okno i też niczego nie ujrzała, bo miała przed sobą ścianę ulewy. Ulice opustoszały, a ludzie rozbiegli się po pierwszym uderzeniu nawałnicy. Niesione wiatrem krople uderzały niemal poziomo.

Ponownie przesunęła wzrok na kartki, ale te również wydawały się puste. Słowa, które się na nich znajdowały, były przekleństwem, ale ona nie mogła ich zobaczyć.

– Możesz to zrobić, Maxwell. Dasz radę – powiedziała niskim, głuchym i pełnym napięcia głosem.

Skupiła wzrok.

– Dzieciństwo w Tennessee – zaczęła ponownie. Znowu miała sześć lat. Mieszkała w Tennessee z matką i ojcem. Jej tata robił karierę w policji, a mama… cóż, była jej mamą. Czterej starsi bracia dorośli i wyprowadzili się. W domu została tylko mała Michelle. Z rodzicami.

Zapanowała nad emocjami. Słowa stały się wyraźne, a wspomnienia nabrały kształtu, gdy zaczęła wkraczać w wyblakły fragment własnej historii. Kiedy odwróciła kartkę i spojrzała na umieszczoną u góry datę, poczuła się tak, jakby piorun, który rąbnął gdzieś w pobliżu, przeszył także ją. Poczuła miliardy woltów bólu, krzyk cierpienia tak silny, że można było niemal zobaczyć i poczuć, jak ją przebił.

Wyjrzała przez okno. Ulice nadal były puste, ale nie wiedziała dlaczego. Krople deszczu bębniły o ziemię jak biliony paciorków nanizanych na nitkę.

Jednak gdy wytężyła wzrok i spojrzała przez ulewę, okazało się, że ulice nie były puste. W oddali stał wysoki mężczyzna. Nie miał parasola ani płaszcza. Wydawał się przemoknięty do suchej nitki. Koszula i spodnie przylgnęły mu do skóry. Spoglądał na nią, a ona na niego. W jego spojrzeniu nie było lęku, nienawiści ani współczucia, gdy obserwował ją przez ścianę wody. W końcu doszła do wniosku, że w jego oczach krył się smutek dorównujący jej rozpaczy.

Przekręciła kluczyk, wrzuciła bieg i dodała gazu. Kiedy przemknęła obok, spojrzała na niego. W tej samej chwili błyskawica rozświetliła noc i stało się jasno jak w dzień. Choć mężczyzna stał nieruchomo, z włosami przyklejonymi do twarzy, jego oczy były jak zawsze ogromne i przenikliwe. Przeraziły ją. Spoglądały, jakby chciały wyrwać jej duszę.

Chwilę później zniknął, gdy skręciła na najbliższym skrzyżowaniu i zwolniła. Opuściła szybę, a plik kartek wyleciał na zewnątrz, lądując w kontenerze na śmieci.

Sekundę później jej SUV zniknął w kolejnym karzącym uderzeniu nawałnicy.

1

Urodzinowe baloniki i pistolety maszynowe. Eleganckie sztućce wbijane w kremowe pyszności i mocne palce oplatające metalową osłonę spustu. Radosny śmiech towarzyszący rozpakowywaniu prezentów szybował w powietrzu, mieszając się z groźnym dudnieniem płatów nadlatującego helikoptera.

Choć Departament Obrony oficjalnie określał ten kompleks mianem Naval Support Facility Thurmont 1, większość Amerykanów znała go jako Camp David. Bez względu na nazwę, trudno było uznać to miejsce za właściwe na urodzinowe przyjęcie dla dwunastolatki. Dawny ośrodek wypoczynkowy zbudowany przez WPA 2 w czasach wielkiego kryzysu został zamieniony w rezydencję prezydenta Stanów Zjednoczonych i nazwany USS „Shangri-La” przez Franklina Roosevelta, któremu zastąpił prezydencki jacht. Swoją obecną znacznie mniej egzotyczną nazwę zawdzięczał Dwightowi Eisenhowerowi, który ochrzcił go imieniem swojego wnuka.

Położona na stu trzydziestu akrach ziemi rezydencja miała wiejski charakter i wiele obiektów na wolnym powietrzu, m.in… korty tenisowe, szlaki turystyczne i jedno pole golfowe dla prezydentów uprawiających tę dyscyplinę. Urodzinowe przyjęcie zorganizowano w kręgielni. Zaproszono kilkanaścioro dzieci wraz z opiekunami. To zrozumiałe, że wszyscy byli podekscytowani faktem przebywania na uświęconej ziemi, po której stąpali ludzie formatu Kennedy’ego i Reagana.

Główną opiekunką i pomysłodawczynią imprezy była Jane Cox. Przyzwyczaiła się do tej roli, bo była żoną Dana Coxa, nazywanego „Wolfmanem”, Człowiekiem-Wilkiem, który uczynił ją pierwszą damą Ameryki. Wykonywała swoją rolę z wdziękiem, godnością oraz koniecznym poczuciem humoru i przebiegłością. Chociaż prezydent Stanów Zjednoczonych był najpotężniejszym przywódcą na świecie, pierwsza dama zgodnie z tradycją nieźle sobie radziła w jego gabinecie.

Nawiasem mówiąc, zdobyła dziewięćdziesiąt siedem punktów bez podniesienia band, mając na nogach patriotyczne czerwono-biało-niebieskie buty do kręgli. Związała w kucyk włosy sięgające ramion i osobiście podawała ciasto. Na koniec poprowadziła odśpiewanie Happy Birthday swojej bratanicy, Willi Dutton. Czarnowłosa Willa wydawała się mała jak na swój wiek. Była trochę nieśmiała, ale niezwykle inteligentna i cudownie ujmująca, kiedy się ją lepiej poznało. Chociaż Jane nigdy by tego publicznie nie powiedziała, Willa była jej ulubioną bratanicą.

Pierwsza dama nie jadła ciasta. Musiała dbać o figurę, podobnie jak cała reszta tego kraju i świata. Przytyła kilka funtów, od kiedy wprowadziła się do Białego Domu. I kilka następnych po „samolotowym piekle”, jak nazywali kampanię o reelekcję, w której uczestniczył obecnie jej mąż. Miała pięć stóp osiem cali w butach na płaskim obcasie – wystarczająco dużo, by ciuchy dobrze na niej leżały. Coxowi brakowało cala do sześciu stóp, więc nigdy nie nosiła szpilek, bo prezydent wydawałby się niższy od niej. Sposób postrzegania miał znaczenie, a wyborcy woleli, żeby ich przywódcy byli wyżsi i silniejsi od innych ludzi.

Mam ładną twarz, pomyślała, spoglądając ukradkiem w lustro. Chociaż odcisnęło na niej piętno kilka porodów i wiele politycznych wyścigów. Po czymś takim u każdego pozostałby ślad. Rywale byli gotowi znaleźć najdrobniejszy słaby punkt i wepchnąć w niego łom, a następnie wydłubać każdy kawałeczek, który się do czegoś przyda. Dziennikarze nadal nazywali ją atrakcyjną. Niektórzy prześcigali kolegów, twierdząc, że przypomina gwiazdę filmową. Może kiedyś tak było, ale teraz to już historia. Z pewnością była „aktorką charakterystyczną” obsadzoną w roli matrony robiącej karierę. A jednak pokonała długą drogę od czasu, gdy kształtne kości policzkowe i jeszcze kształtniejsza pupa plasowały się wysoko na liście jej priorytetów.

Podczas przyjęcia Jane spoglądała ukradkiem na poważnych marines, patrolujących okolicę z bronią gotową do strzału. Oczywiście towarzyszyli jej agenci Secret Service, ale za bezpieczeństwo Camp David odpowiadała marynarka. Zgodnie z tą zasadą cały personel, od cieśli po ogrodników, stanowili marynarze, a większość obowiązków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa spadła na barki żołnierzy piechoty morskiej, którzy tu stacjonowali. Prawdę mówiąc, Camp David był lepiej strzeżony niż Biały Dom przy Pennsylvania Avenue 1600, choć niewielu przyznałoby to na piśmie.

Bezpieczeństwo nie było główną rzeczą, o której myślała z zadowoleniem, obserwując radość, z jaką Willa zdmuchuje świeczki na dwupiętrowym torcie, a następnie częstuje nim gości. Podeszła i przytuliła Pam Dutton, matkę Willi – wysoką, szczupłą kobietę o kręconych rudych włosach.

– Wygląda na szczęśliwą, prawda? – spytała Pam.

– Zawsze jest szczęśliwa, gdy przebywa ze swoją ciotką, Jane – odparła Pam, czule poklepując bratową. Kiedy odeszły na stronę, Pam powiedziała: – Nie wiem, jak ci dziękować, że zgodziłaś się urządzić tu przyjęcie. Wiem, że… nie jest to normą, kiedy w Camp David nie ma Dana… prezydenta.

Ponieważ nie byli ze sobą spokrewnieni, Pam unikała zwracania się do prezydenta po imieniu, choć jego krewni i Jane mówili mu Danny.

– Zgodnie z prawem wszystkie składniki majątku federalnego stanowią wspólną własność prezydenta i pierwszej damy – odparła z uśmiechem Jane. – Jak wiesz, nadal pilnuję rodzinnych finansów. Danny nie ma głowy do liczb.

– Mimo to okazałaś nam wiele życzliwości – zauważyła Pam, spoglądając na córkę. – Za rok będzie nastolatką. Moja najstarsza córka nastolatką! Trudno w to uwierzyć!

Pam miała trójkę dzieci. Willę, dziesięcioletniego Johna i siedmioletnią Colleen. Jane też miała trójkę, ale wszyscy byli starsi. Najmłodszy, dziewiętnastoletni syn, wyjechał do college’u, a córka pracowała jako pielęgniarka w szpitalu w Atlancie. Środkowy nadal poszukiwał swojej drogi w życiu.

Coxowie wcześnie zdecydowali się na dzieci. Jane miała teraz zaledwie czterdzieści osiem lat, a jej mąż niedawno świętował pięćdziesiąte urodziny.

– Z doświadczenia wiem, że chłopcy potrafią zamieszać w sercu, a dziewczynki w głowie.

– Nie jestem pewna, czy moja głowa jest na to gotowa.

– Rozmawiaj z nią. Staraj się poznać jej przyjaciół. Delikatnie ingeruj we wszystko, co się dzieje wokół niej, ale rozważnie wybieraj bitwy. Czasami sama się wycofa. Takie zachowanie jest naturalne, a kiedy wprowadzisz podstawowe zasady, wszystko będzie okej. Willa jest bardzo inteligentna. Szybko się połapie. Będzie szczęśliwa, że się nią zajmujesz.

– Dzięki za mądrą radę, Jane. Zawsze mogę na ciebie liczyć.

– Szkoda, że Tuck nie mógł przyjechać.

– Ma wrócić jutro. Znasz swojego brata.

Spojrzała niespokojnie na Pam.

– Wszystko będzie dobrze. Zaufaj mi.

– W porządku, jasne – odpowiedziała cicho, spoglądając na rozbawioną Willę.

Kiedy Pam odeszła, Jane skupiła wzrok na dwunastolatce. Mała reprezentowała dziwną mieszaninę dorosłych i dziecinnych cech. Potrafiła pisać lepiej od niejednego dorosłego i rozprawiać o sprawach, które wprawiłyby w zakłopotanie wiele starszych dzieci. Przejawiała zainteresowanie sprawami, które nie ograniczały się do kręgu typowego dla jej grupy wiekowej. Chichotała i ciągle powtarzała słowa w rodzaju „lubię” i „wow”. Zaczęła zwracać uwagę na chłopców, odnosząc się do nich jednocześnie z odrazą i zaciekawieniem typowym dla dziewczynki stojącej u progu okresu dojrzewania. Jane wiedziała, że taka reakcja na osoby przeciwnej płci ulegnie zmianie, kiedy Willa stanie się dorosłą kobietą.

Gdy przyjęcie dobiegło końca i goście wyszli, Jane Cox wsiadła na pokład helikoptera. Nie był to Marine One, bo maszyną nie leciał prezydent. Jane wiedziała, że tego dnia będzie jej towarzyszył Zespół B. Nie miała nic przeciwko temu. Prywatnie uważali się z mężem za równych, ale publicznie szła obowiązkowe dwa kroki za nim.

Zapięła pasy, a umundurowany marine zamknął i zablokował drzwi. Podczas lotu ochraniało ją czterech agentów Secret Service o stoickim wyrazie twarzy. Maszyna wystartowała i po kilku chwilach Jane ujrzała z lotu ptaka rezydencję Camp David – „Klatkę dla ptaków”, jak nazywali rezydencję funkcjonariusze Secret Service – przycupniętą w parku góry Cotoctin. Helikopter wykonał zwrot na południe i po trzydziestu minutach wylądował bezpiecznie na trawniku przed Białym Domem.

Jane trzymała w ręku liścik, który Willa dała jej na pożegnanie. Kartkę z podziękowaniami. Uśmiechnęła się. Nie była zaskoczona, że Willa ją napisała. Podziękowania sformułowano w poważnym tonie, ze wszystkimi wymaganymi elementami. Szczerze powiedziawszy, niektórzy z pracowników Jane mogliby się niejednego nauczyć z podręcznika etykiety jej małej bratanicy.

Złożyła kartkę. Pozostała część dnia i nocy nie zapowiadały się nawet w połowie tak przyjemnie. Wzywały ją oficjalne obowiązki. Bardzo szybko odkryła, że życie pierwszej damy przypomina szaleńczą gonitwę przerywaną napadami znużenia.

Płozy helikoptera dotknęły trawnika. Ponieważ na pokładzie maszyny nie było prezydenta, weszła do Białego Domu bez większych fanfar. Jej mąż pracował w gabinecie przylegającym do Gabinetu Owalnego. Postawiła mu kilka warunków, zanim zgodziła się stanąć u jego boku podczas ubiegania się o najwyższy urząd w kraju. Jednym z nich było prawo wejścia do tego pomieszczenia bez zapowiedzi, bez wpisywania się na listę oficjalnych gości.

– Nie jestem gościem – powiedziała mu wówczas. – Jestem twoją żoną.

Podeszła do osobistego ochroniarza oficjalnie nazywanego specjalnym asystentem prezydenta. Mężczyzna zaglądał przez wizjer do Gabinetu Owalnego przed wejściem do środka i przerwaniem spotkania, które toczyło się za drzwiami. Był odpowiedzialny za to, żeby jej mąż trzymał się rozkładu i efektywnie funkcjonował. Robił to, wstając przed świtem i poświęcając każdą chwilę swego przytomnego życia na robienie tego, czego chciał szef, często uprzedzając jego życzenia. Jane pomyślała, że w każdym miejscu oprócz Białego Domu asystenta specjalnego można by nazwać po prostu żoną.

– Zabierz ich stamtąd, Jay! Wchodzę! – oznajmiła. Ruszył energicznie, by wykonać polecenie. Nigdy z nią nie zadarł. Nie zrobi tego, jeśli chce zachować tę robotę.

Spędziła kilka minut z prezydentem, opowiadając mu o urodzinowym przyjęciu, a później udała się do prywatnych pokoi, żeby się odświeżyć i przebrać przed przyjęciem, które wydawała. Gdy kilka godzin później zapadł zmrok, wróciła do swojego „oficjalnego” domu, zdjęła buty i wypiła filiżankę herbaty, której tak bardzo potrzebowała.

Dwadzieścia mil dalej, świeża dwunastolatka, Willa Dutton krzyknęła ze strachu.

2

Sean popatrzył na Michelle, gdy ruszyli. Rzucił jej krótkie, taksujące spojrzenie. Nie skomentowała tego faktu, nawet jeśli poczuła na sobie jego wzrok. Patrzyła przed siebie.

– Kiedy ich poznałeś? – zapytała.

– Gdy pracowałem w ochronie. Później utrzymywałem z nimi kontakt. To naprawdę miła rodzina.

– W porządku – powiedziała nieobecnym głosem, wyglądając przez szybę.

– Widziałaś się ostatnio z Horatio?

Michelle zacisnęła palce na kubku z kawą ze Starbucksa.

– Czemu mnie śledziłeś, kiedy poszłam do jego biura?

– Bo wiedziałem, co zamierzasz.

– Niby co?

– Włamać się, żeby ustalić, co mu powiedziałaś, kiedy cię zahipnotyzował.

Michelle nie odpowiedziała.

– Dowiedziałaś się?

– To nieco późna pora na wizytę.

– Michelle, musimy o tym porozmawiać…

– Nie powinieneś się w to mieszać.

Sean spojrzał w zapadającą za oknem noc, która zdawała się zaciskać wokół niego.

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie – zauważyła.

– Ty również – odpowiedział zirytowanym tonem.

– Czemu jedziemy do ich domu o tak później porze?

– Nie prosiłem o to spotkanie.

– Sądziłam, że chcesz przekazać prezent urodzinowy.

– Kupiłem go, kiedy do mnie zadzwoniła. Nagle przypomniałem sobie, że ma dziś urodziny.

– Czemu nas wezwała?

– Może ma dla nas robotę.

– Czyżby ta naprawdę miła rodzina potrzebowała usług prywatnego detektywa?

– Nie chciała z tym czekać.

Skręcili w krętą wiejską drogę, wjeżdżając na długi podjazd między drzewami.

– Głucha wieś – mruknęła Michelle.

– Spokojna okolica – poprawił ją Sean.

– Rezydencję zbudowano na rządowe zamówienie. Federalni zaczęli obsypywać ludzi forsą.

– Wow, a to mi niespodzianka. Nie widzę świateł. Jesteś pewny, że dobrze zapisałeś datę?

Sean zwolnił i zatrzymał samochód przed wejściem.

Michelle odstawiła kubek z kawą i wyciągnęła pistolet z kabury.

– Słyszałam krzyk kobiety.

– Zaczekaj. Nie rób niczego pochopnie – powiedział, kładąc jej dłoń na ramieniu. Łomot dochodzący z wnętrza domu skłonił go do sięgnięcia do schowka po własną broń. – Sprawdźmy, co się tam dzieje, zanim wezwiemy gliny.

– Wchodzisz od tyłu. Ja pójdę od frontu.

Wysiadł i pobiegł w kierunku tylnej części kolonialnego domu z cegły, mijając wewnętrzny garaż i przystając na chwilę, żeby sprawdzić okolicę. Minutę później, po przeprowadzeniu rekonesansu, Michelle stanęła przed drzwiami frontowymi.

Żadnych krzyków ani odgłosów uderzeń. Żadnych pojazdów w zasięgu wzroku. Mogłaby zawołać, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku, ale wówczas ostrzegłaby złych facetów. Nacisnęła klamkę. Drzwi były zamknięte. Coś kazało jej cofnąć rękę. Choć nie była pewna co, szybko poczuła zadowolenie, że to zrobiła.

Kula przeszyła drzwi, posyłając w powietrze kawałki malowanego drewna. Pociski utkwiły w wozie Seana.

Zeskoczyła z werandy i poturlała się po trawie, później skoczyła na równe nogi i puściła się biegiem. Wsunęła dłoń do kieszeni, wystukując palcami dziewięćset jedenaście. Usłyszała głos dyspozytora. Kiedy zamierzała się odezwać, drzwi garażu pękły z trzaskiem. Furgonetka wykonała ostry skręty i ruszyła prosto na nią. Odwróciła się, strzelając w opony, a później w przednią szybę. Telefon wypadł jej z ręki, gdy uskoczyła w bok i potoczyła się w dół nasypu. Wylądowała wśród liści i błota na dnie rowu odpływowego. Usiadła i podniosła głowę.

Strzeliła.

Wycelowała pewnie i nieomylnie jak zawsze. Kula trafiła tamtego w klatkę piersiową. Wszystko byłoby w porządku, gdyby jej pełnopłaszczowy pocisk kalibru 9 milimetrów powalił faceta. Mężczyzna zachwiał się, ale wyciągnął broń, wycelował i strzelił.

Michelle Maxwell ocalała, ponieważ odgadła, że napastnik ma na sobie kamizelkę kuloodporną. Szybko przeturlała się za olbrzymi dąb, zanim posłał w jej stronę serię z MP5. Kilkanaście pocisków utkwiło w pniu drzewa, odrywając korę i kawałki gałęzi. Drzewo takiej grubości zawsze zwycięża w starciu z kulą, nawet jeśli pociski z broni maszynowej uderzają falami.

Nie zatrzymała się, bo wiedziała, że wyćwiczona dłoń potrzebuje zaledwie paru sekund, by zmienić magazynek w MP. Skoczyła na równe nogi, zaciskając obie dłonie na rękojeści pistoletu. Tym razem będzie celowała w głowę i załatwi faceta.

Sęk w tym, że nie miała do kogo strzelać.

Facet z pistoletem maszynowym przygwoździł ją do ziemi i uciekł.

Ostrożnie wyszła z rowu, trzymając broń przed sobą. Słysząc, że samochód odjeżdża z piskiem opon, przyspieszyła, chwytając korzenie, gałęzie i pnącze. Gdy znalazła się na podjeździe, furgonetka już zniknęła. Zaczęła biec w kierunku wozu Seana, sądząc, że podejmie pościg, ale zamarła na widok pary wydobywającej się spod maski. Przesunęła wzrok na otwory po pociskach w karoserii. Wiedziała, że już nigdzie nie pojadą.

Oni?

– Sean! – krzyknęła. – Sean!

– Tutaj!

Wbiegła po stopniach, otwierając kopnięciem to, co zostało z roztrzaskanych frontowych drzwi. Wpadła do salonu, omiatając pomieszczenie lufą pistoletu.

Sean klęczał na podłodze, pochylając się nad ciałem kobiety. Leżała na plecach w takiej pozycji, jakby wykonywała pajacyki – z rozrzuconymi na boki nogami i rękami. Otwarte oczy były pozbawione wyrazu, bo już nie żyła. Rude włosy sięgały ramion. Nie było wątpliwości, co ją zabiło. Ktoś poderżnął jej gardło.

– Kto to?

– Pam Dutton, kobieta, z którą mieliśmy się spotkać.

Michelle zauważyła, że na obnażonych ramionach denatki wypisano jakieś znaki.

– Co to?

– Nie jestem pewny. Wygląda na jakieś litery. – Pochylił się bliżej. – Chyba użyli czarnego markera.

– Czy w domu jest ktoś oprócz niej?

– Sprawdźmy.

– Nie możemy zacierać śladów na miejscu zbrodni.

– Nie możemy również pozwolić, by zginął ktoś, kogo można było ocalić – przypomniał.

Sprawdzenie domu zajęło im zaledwie kilka minut. Na piętrze były cztery sypialnie, po dwie na każdym końcu korytarza. W pierwszej leżała dziewczynka. Była nieprzytomna, ale nie miała żadnych widocznych obrażeń. Oddech był równy, a tętno słabe, lecz stabilne.

Spis treści

Dedykacja

Prolog

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

84

85

86

87

88

89

Podziękowania

O autorze

Przypisy