Tytuł oryginału:

Rough Justice

Copyright © Harry Patterson 2007

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Tłumaczenie: Jakub Kowalczyk

Redakcja: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

ISBN: 978-83-7670-557-6

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Dla Iana Haydna Smitha

Śpimy bezpiecznie w naszych domach, bo w pogotowiu stoją ludzie

brutalni, by użyć siły wobec tych, którzy mogliby nas skrzywdzić.

George Orwell

1

NANTUCKET
PREZYDENT

Morze z hukiem rozbijało się o brzeg wyspy Nantucket, niebo płonęło światłem zachodzącego słońca, a wiatr niósł smak słonej wody. Było to jedyne miejsce na świecie, w którym prezydent USA, Jake Cazalet, chciałby właśnie w tej chwili być. Przyleciał tu śmigłowcem z Białego Domu zaledwie przed godziną, ale od razu wyszedł na spacer nad brzegiem morza ze swoim zaufanym człowiekiem od spraw ochrony, Clancym Smithem, i patrzył, jak jego ulubiony flat retriever Murchison skacze w morskich falach.

– Trzeba go będzie potem porządnie wykąpać – stwierdził Cazalet. – To jest wariat. Dobrze by było, gdyby się w końcu nauczył, że to nie służy jego skórze.

– Wszystkim się zajmę, panie prezydencie.

– Wiesz co, zapaliłbym sobie jednego.

Clancy podsunął mu paczkę marlboro i podał starą zapalniczkę zippo. Ogień zatańczył na wietrze. Cazalet uśmiechnął się.

– Wiem, co chcesz powiedzieć, Clancy – co pomyśleliby wyborcy? Ale sam rozumiesz, to przywara starych żołnierzy.

– Wszyscy nimi byliśmy, panie prezydencie.

– Mam nadzieję, że Harper jak zawsze czuwa nad komunikacją.

– Tak. Jedyną obcą osobą w domu jest pani Boulder. To kucharka.

– Święta prawda. – Cazalet uśmiechnął się. – Wiesz, uwielbiam to miejsce, Clancy. Irak, Afganistan, nasi, powiedzmy, moskiewscy przyjaciele znikają, kiedy tu przyjeżdżam. – Westchnął. – Przynajmniej do czasu, zanim ten cholerny śmigłowiec nie zabierze mnie z powrotem do Białego Domu.

Clancy’emu zadzwonił w kieszeni telefon, odebrał, słuchał przez chwilę w milczeniu, a potem szepnął do Cazaleta:

– Blake Johnson, panie prezydencie. Wrócił z Kosowa wcześniej, niż się spodziewał.

– To dobrze. Będzie tutaj?

– Przyleci śmigłowcem. Spotkał w Waszyngtonie generała Charlesa Fergusona, który tam się zatrzymał w drodze powrotnej do Londynu z jakiegoś spotkania w ONZ. Pomyślał, że chciałby się pan z nim spotkać, więc zabiera go ze sobą.

– Wspaniale – odpowiedział z uśmiechem Cazalet. – Zawsze dobrze jest spotkać Fergusona i dowiedzieć się, co kombinuje brytyjski premier. No i bardzo mnie ciekawi, co ma nam do powiedzenia Blake.

Wędrowali dalej.

– Myślałem, że Kosowo to już definitywnie zamknięta sprawa, panie prezydencie – powiedział Clancy.

– Nie do końca. Po tym, co zrobili tam Serbowie, miej scowi chcą spokoju i niepodległości. Większość z nich to muzułmanie, a chrześcijanie są tam w mniejszości. I to stwarza spory problem. Siły pokojowe KFOR wysłane przez ONZ w 2004 roku, nadal tam siedzą – to wojsko z wielu krajów, a brytyjscy generałowie niby to koordynują i kontrolują całość, ale jak zapuścisz się gdzieś dalej, to dzieją się różne dziwne rzeczy. Mówiono o różnych ugrupowaniach z zewnątrz, były też plotki o obecności rosyjskich żołnierzy.

– A ci zawsze wspierali Serbów – stwierdził Clancy.

– Otóż to, dlatego właśnie wysłałem Blake’a, żeby się rozejrzał i zobaczył, co się tam dzieje. – W oddali usłyszeli dźwięk lecącego śmigłowca. – To na pewno oni. Wracajmy.

– Cazalet zawołał Murchisona i ruszył z Clancym w stronę położonej prawie nad samym brzegiem morza willi.

* * * *

Blake i Ferguson siedzieli obok siebie na jednej ze skórzanych sof stojących przy kominku z otwartym paleniskiem. Między nimi a sofą, na której siedział prezydent, stał niski stolik na kawę. Clancy podał im drinki, whisky z wodą. Cazalet wzniósł toast.

– Za was obu. Wspaniale, że jesteś tu z nami, Charles.

– Jest pan w świetnej formie, panie prezydencie – powiedział Ferguson. – Ty też, Clancy.

– Dajemy sobie jakoś radę – odparł Cazalet. – A jak tam pan premier?

– Widziałem go trzy dni temu i zdaje mi się, że też jakoś sobie radził. W Iraku nie jest najlepiej, no i Afganistan staje się coraz bardziej problematyczny. Tam jest wojna na całego – takiej zaciętości nie widzieliśmy od czasów walk z Chińczykami pod Hook w Korei. Większość naszej piechoty i spadochroniarzy ma mniej niż dwadzieścia lat. To naprawdę młodzi chłopcy. Wygrywają bitwy, ale prawdopodobnie przegrywają wojnę.

Cazalet pokiwał głową, pamiętając swoje doświadczenia z Wietnamu.

– Wojna zawsze była rozrywką dla młodych chłopaków. Powiedz mi, dlaczego premier wysłał swojego osobistego doradcę do spraw ochrony do ONZ? Możesz nam powiedzieć, czy to tajne przez poufne?

– Mogę o tym powiedzieć, panie prezydencie. Mam za zadanie pilnować Rosjan. Zasiadam w dwóch komisjach, w których jest też Rosja i Iran. Podobno są to delegacje handlowe.

– Dlaczego mnie to nie dziwi? – zapytał retorycznie Cazalet.

– Słuchałem tego i owego, krążyłem tu i tam. Nazwisko Putina było na ustach wszystkich.

– A według ciebie, o co mu chodzi? – Cazalet podniósł dłoń. – Nie, inaczej. Jakie ten człowiek ma zamiary?

– Tego chyba panu nie muszę mówić, panie prezydencie. Chce uczynić z Federacji Rosyjskiej światową potęgę. I wykorzystuje do tego wszystkie bogactwa, i gaz, i ropę naftową, które płyną rurociągami przez całą Europę aż do krańców Skandynawii i Szkocji.

– A kiedy Europa podpisze kontrakty, to będzie mógł rzucić wszystkich na kolana, grożąc zakręceniem kurków – stwierdził Blake.

Zapadła cisza. Pierwszy odezwał się Cazalet.

– On wie, że drogą militarną nie jest w stanie niczego wygrać. Cała rosyjska marynarka jest mniejsza niż nasz jeden lotniskowiec.

– A mamy ich parę – wtrącił Blake.

– Nie jest aż tak głupi, żeby myśleć, iż wsiądzie na to, co ma, i zawojuje pół świata – podsumował Ferguson.

– To co chce w takim razie zrobić? – dopytywał się Cazalet.

– Wrócić do zimnej wojny – odparł Ferguson. – Oczywiście z paroma różnicami. Jego osobiste doświadczenia z Czeczenii, Afganistanu i Iraku pozwoliły mu całkiem nieźle poznać muzułmańską duszę. Muzułmańscy ekstremiści nienawidzą Ameryki w sposób wręcz paranoiczny, a Putin dobrze o tym wie i stara się to wykorzystać.

– Co masz na myśli? – spytał Cazalet.

– Ulubioną bronią IRA były bomby, a wpływ IRA na ruchy wywrotowe na całym świecie był ogromny. Przecież całkiem nie tak dawno prawie sparaliżowali Londyn, wysadzając w powietrze Giełdę Bałtycką, a w Brighton prawie zmietli z powierzchni ziemi cały rząd.

Cazalet pokiwał potakująco głową.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Putin zamierza szerzyć chaos, niepokój i anarchię; chce załamać porządek społeczny, szczególnie w krajach, które solidaryzują się z Ameryką. Instruuje swoich ludzi z wywiadu, aby kształcili muzułmanów tak, żeby to oni robili czarną robotę za niego. Ich ulubioną bronią była i jest cały czas bomba, co oznacza więcej ofiar wśród ludności cywilnej, a to automatycznie skutkuje nienawiścią do muzułmanów. My ich nienawidzimy, oni nienawidzą nas, jednym słowem – chaos.

Zapadła cisza. Cazalet westchnął i odwrócił się do Clancy’ego.

– Wypiłbym jeszcze jednego drinka. Zresztą wszyscy byśmy się pewnie napili.

– Już podaję, panie prezydencie.

– Po tym wszystkim należy się nam chyba jakaś dobra wiadomość. Ale powoli tracę nadzieję, że w ogóle jakąkolwiek dzisiaj usłyszymy, prawda Blake? – zapytał Cazalet.

– No cóż, w Kosowie zawsze mogłoby być gorzej, panie prezydencie, ale mogłoby być i lepiej. Pomimo że oddziały KFOR są na miejscu, Serbowie zamierzają trzymać się tam tak długo, jak tylko będzie możliwe. Serbski rząd w Belgradzie wezwał Serbów żyjących w Kosowie do zbojkotowania listopadowych wyborów.

– A co o Kosowie mówią sami muzułmanie?

– Pamiętają, co Serbowie wyprawiali podczas wojny, te wszystkie masakry, które dotknęły muzułmanów, nigdy nie zostaną zapomniane. Chcą tylko i wyłącznie całkowitej niepodległości i ani grama mniej. Poza tym są zewnętrzne naciski, które nie pomagają tej całej sytuacji.

– Na przykład? – dopytywał się Cazalet.

– Jeśli pojedzie się gdzieś dalej za miasto, to spotyka się muzułmańskie wioski i ludzi bez mała sprzed stuleci. Tam czas się zatrzymał. I w tamtych rejonach spotkałem w pobliżu granicy intruzów, konkretnie – Rosjan.

Wszyscy milczeli.

– Jakich Rosjan? – zapytał Cazalet.

– Regularnych żołnierzy w mundurach, żadnych szemranych najemników.

– Możesz ich opisać? Która jednostka i tak dalej?

– Mogę. Ci, których spotkałem, to Sybiracy. Ich dowódca wylegitymował się jako kapitan Igor Zorin z 15. Syberyjskiego Oddziału Szturmowego. Sprawdziłem w komputerze, co to za jedni, i rzeczywiście, taka jednostka istnieje. To oddziały głębokiego rozpoznania. Można powiedzieć – wojsko do zadań specjalnych. Mieli bazę nad bułgarską granicą, a ich celem był wypad do wioski Banu, która miała być ośrodkiem muzułmańskich ekstremistów, ci z kolei mieli przekroczyć bułgarską granicę i dokonać jakiejś masakry w Bułgarii.

– A ten Zorin? – zapytał Ferguson. – Znalazłeś go w oficjalnych wykazach?

– Oczywiście, że znalazłem. Ale najciekawsze jest to, że w momencie, gdy o nim czytałem, nagle wszystkie informacje o tym gościu zniknęły.

– Jak to zniknęły?

– Normalnie. Po prostu wyczyściło mi ekran. Wyglądało to tak, jakby ten człowiek nigdy nie istniał.

Zebrani milczeli.

– Może coś wcisnąłeś nie tak? Wiesz, jak to jest z komputerami, kichniesz i już czegoś nie ma.

– Nie, panie prezydencie, daję głowę. To, co wydarzyło się w Banu, i co sam widziałem, nie było najprzyjemniejsze. Dla mnie jest jasne, że oni nie chcą zostawić żadnych śladów swojej obecności.

Ferguson pokiwał głową.

– Ale oprócz twojej relacji, nie istnieje na to żaden dowód. Jak się oskarży rosyjski rząd, jak zwykle wyprą się wszystkiego i zaprzeczą, że cokolwiek takiego się stało. To jasne jak słońce.

– Zmyślne cwaniaczki – mruknął Cazalet. – Gdzieś przy granicy w bułgarskich górach stacjonuje oddział, który nie istnieje, i dowodzi nim niejaki Igor Zorin, który także nie istnieje.

– Właściwie sprawy mają się trochę inaczej, panie prezydencie – wtrącił Blake i spojrzał na Fergusona. – Generale, czy zna pan może brytyjskiego parlamentarzystę o nazwisku Miller, major Harry Miller?

Ferguson zmarszczył brwi.

– A co on ma z tym wszystkim wspólnego?

– Ma, i to sporo. Bo to on zabił Igora Zorina. Strzelił mu między oczy. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.

– I jest w brytyjskim parlamencie? A co on tam w ogóle robił? – dopytywał się Cazalet.

– Robił to samo co ja, panie prezydencie. Sprawdzał co słychać w okolicznych wsiach. Spotkaliśmy się przez przypadek w wioskowej knajpie, jakieś trzydzieści kilometrów od Banu. Nocowaliśmy tam, pogadaliśmy i każdy z nas ujawnił, kim jest. Zdecydowaliśmy się ruszyć następnego dnia razem.

Cazalet spojrzał na Fergusona.

– Charles, znasz tego majora Millera?

– Znam, ale celowo nie utrzymuję z nim kontaktów. Wie pan o moich obowiązkach wobec premiera – razem z moim zespołem zapewniam zdecydowanie bezpośrednie podejście do kwestii bezpieczeństwa czy terroryzmu. W większości są to działania nielegalne.

– Czyli pozbywacie się złych gości, nie bawiąc się w przestrzeganie prawa. Cóż, dla mnie to żaden problem, takie czasy, poza tym cel uświęca środki. Blake robi to samo dla mnie, sam wiesz. To jak to jest z tym Millerem?

– Nie spoufalam się z majorem, ponieważ staram się trzymać z dala od polityki, natomiast on jest doradcą politycznym premiera. Ale zanim został członkiem parlamentu, był zawodowym żołnierzem i służył w wywiadzie wojskowym. Odszedł na emeryturę kilka lat temu.

– Spora zmiana – stwierdził Cazalet.

– Można to tak określić. Jest podsekretarzem stanu w Urzędzie do spraw Irlandii Północnej, człowiekiem, który ma się przyczynić, co prawda zza biurka, do postępów w procesie pokojowym.

– Rozjemca? – zdziwił się Cazalet.

– Owszem, tak, ale ponieważ sytuacja w Irlandii Północnej trochę się zmieniła, premier znalazł mu zajęcie gdzie indziej.

– Też jako mediatora?

– Jako oczy i uszy premiera. Był w Libanie, Iraku, Zatoce Perskiej – w tych okolicach.

– To musi być niezły gość.

– Bo jest, panie prezydencie. Ludzie mają się przed nim na baczności z powodu jego uprzywilejowanej pozycji. Nawet członkowie rządu uważają na to, co przy nim mówią. Jest umiarkowanie bogaty, ma pieniądze odziedziczone po rodzinie i poślubił piękną, inteligentną kobietę, aktorkę Olivię Hunt, urodzoną w Bostonie. Jej ojciec jest senatorem.

– Mój Boże! – wykrzyknął Cazalet. – George Hunt. Znam go dobrze. – Po chwili milczenia zapytał: – Blake, przyjacielu, powiedz nam, proszę, dokładnie, co się stało wtedy Banu.

Blake sięgnął po szklankę, wypił całą whisky i odchylił się do tyłu.

– Pogoda była wtedy paskudna, panie prezydencie, miałem jej naprawdę dosyć. Jechałem przez las i bezdroża samochodem terenowym i pod wieczór dotarłem do wioskowej knajpy w okolicach Kuman. Pojawił się właściciel i zacząłem z nim uzgadniać koszt noclegu, gdy nagle z lasu wyjechał drugi samochód. Nie wierzyłem własnym oczom.

– Dlaczego?

Blake zastanawiał się przez chwilę.

– Bo to jest dziwny kraj. Tam nawet zagajnik wygląda jak dzika puszcza ze starego filmu o transylwańskich wampirach. Wokół nienaturalna cisza, pada deszcz, wszystko otulone mgłą, zapada zmierzch i nagle z lasu wyjeżdża samochód. Dreszcz mnie przeszedł. – Wziął kolejną szklankę whisky od Clancy’ego.

– To był major Harry Miller?! – bardziej stwierdził niż zapytał Cazalet.

– Tak, panie prezydencie. Nie spodziewałem się nikogo, nie w takim miejscu, a on przyjechał tam ot tak, po prostu.

Cazalet pokiwał głową.

– Mów dalej, Blake. Wszystko, co pamiętasz, każdy szczegół. Mamy sporo czasu.

– Postaram się, panie prezydencie. – Blake rozsiadł się wygodnie, przypominając sobie jakieś szczegóły i nagle poczuł, jakby znalazł się tam ponownie.

2

WIOSKA BANU
KOSOWO

Harry Miller mierzył prawie sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu, miał szare, posępne oczy i lekką szramę na lewym policzku, którą Blake, stary żołnierz, od razu rozpoznał jako bliznę od odłamka. Jego twarz nie zdradzała żadnych uczuć, co wskazywało, że jej właściciel jest spokojnym i pewnym siebie człowiekiem. Miał na sobie staromodny długi płaszcz wojskowy, włożony na blezer w barwach ochronnych, jakie noszą szeregowi żołnierze, i wojskowe buty. Przed deszczem chronił go tylko pognieciony wojskowy kapelusz, dlatego szybko wbiegł po schodach do gospody z płócienną torbą w ręku.

Stanął w przedsionku i otrzepał kapelusz o nogę.

– Cholerny deszcz, paskudny kraj. – Wyciągnął rękę w kierunku Blake’a i uśmiechnął się, stając się na moment czarującym człowiekiem. – Harry Miller. Z kim mam przyjemność?

Blake nigdy nie widział, żeby ktoś tak szybko się zmienił.

– Blake Johnson.

Jakaś iskra ekspresji błysnęła na twarzy Millera.

– Ja przecież pana znam. To pan kieruje tym słynnym Podziemiem Cazaleta.

– A skąd pan, do diabła, o tym wie? – Blake przyjął to oświadczenie ze zdziwieniem.

– Taką pracę zleca mi mój premier. Każe mi jeździć w różne dziwne miejsca, ja wtykam tam nos w każdą dziurę, węszę, a potem piszę raporty. Teraz jest tak samo. A pan?

– Robię dokładnie to samo dla mojego prezydenta. Musiałem spotkać się z kimś w Zagrzebiu i pomyślałem, że zobaczę przed powrotem, czy w Kosowie wszystko gra.

– To wspaniale. To może najpierw odświeżymy się, potem zjemy, a po kolacji wymienimy nasze spostrzeżenia.

* * * *

Kiedy Blake po prysznicu zszedł na dół, zastał za barem właściciela o imieniu Toma. Jadalnia o pięknym łukowym sklepieniu i wesoło trzaskającym w kominku ogniu sprawiała nawet przyjemne wrażenie.

– Dla mnie piwo. Pusto tu jakoś i bardzo cicho.

– Jesteście z majorem jedynymi gośćmi.

– Majorem? – zapytał Blake.

– Tak jest napisane w jego paszporcie, proszę pana. – Nalewał do kufla piwo. – Mało kto tu teraz przyjeżdża.

– A dlaczego?

– Złe rzeczy się dzieją, jest prawie jak na wojnie. Ludzie się boją…

W tym momencie na dół zszedł Miller i dołączył do Blake’a.

– Piwko? – zapytał Blake.

– Poproszę. O czym rozmawiacie?

– Pytałem, dlaczego tu nikogo nie ma. Powiedział, że ludzie się boją.

– A czego tu się bać? – zdziwił się Miller.

Toma postawił na ladzie dwa kufle piwa.

– Te tereny, między nami a bułgarską granicą, to straszne miejsce. Sam bym uciekł, ale ta knajpa jest wszystkim, co mam.

– To kto tu sprawia największe kłopoty? – zapytał Miller.

– No ci, co przechodzą przez granicę i napadają na wioski.

– A kto to jest?

– Oni nienawidzą muzułmanów. Ale usiądźcie panowie przy ogniu i napijcie się. Mam dobry chleb, kiełbaski i duszoną baraninę. Zaraz podam wam piwo.

Zrobili, jak powiedział, rozsiadając się w dość wygodnych fotelach po obu stronach ogromnego paleniska. Obok każdego fotela stał mały stolik i Toma ostrożnie postawił na nich kufle.

– Zaraz przyniosę jedzenie.

– A żołnierze z KFOR-u? Co z nimi? – zapytał Miller.

Toma zatrzymał się i odwrócił.

– Oni są w porządku – odparł – ale ich wpływ jest niewielki. – Pokręcił głową. – Rzadkie patrole, samochody terenowe, czasem transporter albo dwa. Pojawiają się i znikają, zostawiając nas na łaskę i niełaskę tych zbirów.

– Ale kto to jest? – dopytywał się Blake.

– Czasem Rosjanie.

– Ale kto konkretnie? – chciał wiedzieć Miller – Rosyjscy żołnierze? W mundurach?

– Oczywiście. Zwykle trzymają się blisko granicy – westchnął Toma. – Raz dotarli nawet tutaj. Kilkunastu ludzi, wszyscy w mundurach.

– I jak się zachowywali? – zapytał Miller.

– Mam dobre jedzenie i dobre piwo. Zjedli, napili się i pojechali. Ich kapitan nawet mi zapłacił, i to dolarami.

– Czyli nie zrobili tu nic złego – stwierdził Blake.

Gospodarz podrapał się w głowę.

– A po co mieliby robić? Ich kapitan powiedział, że jeszcze tu zajrzą. Gdyby spalili tę budę, to sami by się ukarali. Ale tak czy inaczej wokół dzieje się wiele złych rzeczy. W wiosce Pazar zginęło niedawno kilka osób. Był tam mały meczet. Spalili go i zastrzelili siedmiu mężczyzn.

– Chwileczkę – przerwał mu Miller. – Przedwczoraj byłem w kwaterze głównej KFOR i poprosiłem o raporty na temat podobnych zdarzeń z ostatniego pół roku. Rzeczywiście, było tam opisane to zdarzenie we wsi Pazar. Raport mówił o spaleniu meczetu, ale również o tym, że kiedy KFOR wysłał tam patrol, sołtys i starszyzna wioski powiedzieli, że był to zwykły pożar. Nikt nie wspomniał o siedmiu zabitych, no i nie było absolutnie żadnej wzmianki o Rosjanach.

– Bo rada wioski, w swoim własnym interesie, zdecydowała się nie zawiadamiać nikogo. Rosyjskie władze zawsze to zdementują, a którejś nocy mieszkańcy wioski mogliby przejść przez to piekło jeszcze raz. – Gospodarz lekko się skłonił. – Przepraszam. Muszę zająć się waszą kolacją. – Zniknął za zieloną kotarą zasłaniającą wejście do kuchni.

– I co pan na to? – zapytał Blake.

– Podejrzewam, że to, co mówił o wieśniakach w Pazarze, to prawda.

– Służył pan w wojsku?

– Tak, w wywiadzie wojskowym.

– Aha, to dlatego premier postanowił wykorzystać pańską wiedzę i umiejętności?

– Wysyła mnie po prostu tam, gdzie zdaje mu się, że jest jakiś problem. Mam stanowisko podsekretarza stanu, ale nie jestem przyporządkowany do żadnego ministerstwa. To się przydaje wtedy, gdy trzeba działać. – Wypił łyk piwa. – A pan?

– W pewnym sensie jestem taką samą osobą. Po prostu człowiekiem prezydenta.

Miller uśmiechnął się lekko.

– Słyszałem o tym, co pan robi. Oczywiście same plotki.

– I bardzo dobrze. – Blake wstał. – Kolacja już chyba gotowa. Idziemy zjeść?

– Oczywiście – odpowiedział Miller i poszedł za nim.

Spis treści

- Dedykacja

- Motto

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15