Tytuł oryginału:

Wish You Well

Copyright © 1999 by Columbus Rose Ltd.

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Copyright © for the Polish translation by

Jacek Manicki

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: TYPO 2 Jolanta Ugorowska

ISBN 978-83-7670-521-7

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14,

02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Mojej matce, inspiratorce tej powieści

Od autora

Fabuła „Studni życzeń” jest fikcyjna, ale jej tło, wyjąwszy nazwy miejsc, jest jak najbardziej prawdziwe. Byłem w tych górach i miałem też szczęście dorastać pod okiem dwóch kobiet, które nazywały owe góry swoim domem. Cora Rose, babka od strony matki, dziesięć ostatnich lat życia przemieszkała z nami w Richmond, ale przedtem sześć dekad spędziła w górach południowo-zachodniej Wirginii. Czepiając się jej spódnicy, poznawałem tę ziemię i właśnie na niej uczyłem się życia. Matka moja, najmłodsza z dziesięciorga rodzeństwa, mieszkała w tamtejszych górach do siedemnastego roku życia; kiedy byłem mały, opowiadała mi fascynujące historie ze swego dzieciństwa. Jestem przekonany, że w perypetiach i przygodach, których doświadczają bohaterowie mojej powieści, dostrzeże coś nieodparcie znajomego.

Przygotowując się do pisania „Studni życzeń”, nie poprzestałem na tym, co zasłyszałem w dzieciństwie. Przeprowadziłem dużo rozmów z matką i były one dla mnie pod wieloma względami ogromnym przeżyciem. Większość z nas, osiągając wiek dojrzały, zakłada, że wie już wszystko o swoich rodzicach i pozostałych członkach rodziny. Jeśli jednak zdobędziemy się na dociekliwość, może się okazać, że wiedza o ludziach, skądinąd sobie bliskich, jest mimo wszystko niewielka. Niniejszą opowieść po części tworzą przelane na papier wspomnienia mojej matki. Ustny przekaz to zamierająca sztuka, a szkoda, bo jej kultywowanie stanowi wyraz szacunku dla losów i doświadczeń tych, którzy byli tu przed nami. I, co ważniejsze, stanowi formę dokumentacji wspomnień ludzi, pozwala uchronić od zapomnienia wiedzę, którą zgromadzili za życia. Żyjemy niestety w czasach, kiedy każdy patrzy tylko przed siebie, tak jakby przeszłość się nie liczyła. Przyszłość jest zawsze świeża i niezbadana, wywołuje w nas dreszczyk podniecenia, którego nie da nam rozpamiętywanie tego, co już było. Mało kto ma świadomość, że to, co w nas najcenniejsze, odkryć możemy, oglądając się za siebie.

Zyskałem pewien rozgłos jako autor powieści sensacyjnych, ale zawsze pociągały mnie opowieści o przeszłości mojej rodzinnej Wirginii i o losach ludzi zamieszkujących miejsca, które z jednej strony drastycznie ograniczają ich perspektywy, z drugiej zaś wzbogacają o wiedzę i mądrość życiową, niedostępne innym. O ironio, przez ostatnie dwadzieścia kilka lat szukałem uporczywie tematu na dobrą książkę, a nie dostrzegałem go na własnym podwórku. Ale lepiej późno niż wcale. Pisałem tę powieść z satysfakcją, jakiej dotąd nie dane mi było doświadczać.

Podziękowania

Byłbym niewdzięcznikiem, nie pamiętając o tych, którzy pomagali mi w pracy nad tą powieścią. W pierwszym rzędzie dziękuję pracownikom Warner Books, a zwłaszcza mojej drogiej przyjaciółce Maureen Egen, której udało się nakłonić mnie do spróbowania czegoś innego i która wspaniale zredagowała tę powieść. Dziękuję również Aaronowi Priestowi i Lisie Vance za pomoc i zachętę. Oboje bardzo ułatwili mi życie. I Molly Friedrich za poświęcenie cennego czasu na przeczytanie pierwszego szkicu powieści oraz za wiele wnikliwych komentarzy. Oraz Frances Jalet-Miller, która wniosła do fabuły swój redaktorski kunszt i niekłamany entuzjazm. A także mojemu kuzynowi Steve’owi za przeczytanie całości, słowo po słowie.

Dziękuję też Michelle za wszystko, co robi. Wiadomo wszem i wobec, że zginąłbym bez niej marnie. A Spencerowi i Collin za to, że stali się dla mnie Lou i Ozem.

Jestem wdzięczny mojej drogiej przyjaciółce Karen Spiegel za pomoc i zachętę. Dzięki tobie, Karen, powieść naprawdę nabrała rumieńców i być może ujrzymy ją kiedyś na wielkim ekranie.

Składam podziękowania wszystkim wspaniałym pracownikom biblioteki stanowej w Wirginii za udostępnienie mi archiwów, ustronnego miejsca do pracy i wskazanie wielu bezcennych tropów: wspomnień spisanych przez ludzi gór; ustnych przekazów zarejestrowanych w roku 1930 przez pracowite WPA; obrazkowych historii z życia rolniczych okręgów Wirginii oraz pierwszej stanowej publikacji na temat akuszerstwa.

Szczególnie wdzięczny jestem Deborah Hocutt, dyrektorce Ośrodka Centrum Książki w Wirginii przy bibliotece stanowej, za pomoc w pracy nad tą powieścią oraz wszystkim mieszkańcom Wirginii, którzy przyczynili się do jej powstania.

1

W powietrzu wisiała wilgoć; tłuste, szare chmury nasuwające się na błękitne niebo zwiastowały deszcz. Czterodrzwiowy lincoln zephyr rocznik 1936 toczył się bez pośpiechu krętą drogą. Wnętrze wozu wypełniały kuszące zapachy świeżego razowego chleba, pieczonego kurczaka, brzoskwiń i cynamonowego placka. Wydobywały się z piknikowego koszyka, który spoczywał między dwójką dzieci siedzących na tylnej kanapie.

Na Louisę Mae Cardinal, dwunastoletnią, wysoką, długonogą dziewczynkę o włosach koloru wyblakłej na słońcu słomy i błękitnych oczach, wołano po prostu Lou. Widać już było, że wyrośnie na piękną kobietę. Lou zdawała sobie sprawę ze swojej urody, ale nie przywiązywała do tego wagi. Narcyzm nie leżał w jej naturze.

Teraz trzymała na kolanach zeszyt i w natchnieniu zapełniała czyste kartki tym, co podsuwała jej wyobraźnia. Zamiłowanie do pisania miała we krwi, odziedziczyła je po ojcu.

Z drugiej strony piknikowego koszyka siedział brat Lou, Oz. Tak go wszyscy nazywali, choć naprawdę na imię miał Oscar. Byl drobny jak na swoje siedem lat, ale, sądząc po wielkości stóp, powinien w przyszłości wyrosnąć na wysokiego mężczyznę. Sylwetką w niczym nie przypominał smukłej, wysportowanej siostry. Brak mu było również tej pewności siebie, która płonęła w oczach Lou. W zapaśniczym uścisku tulił do piersi obszarpanego pluszowego misia. W całej jego postawie kryło się coś rozbrajającego. Każdy, kto poznał Oza Cardinala, nabierał przekonania, że ten chłopiec ma wielkie, dobre serce, którym Bóg obdarza jedynie skromnych, wrażliwych śmiertelników.

Jack Cardinal prowadził. Zdawał się nie zwracać uwagi ani na nadciągającą burzę, ani na swoich pasażerów. Opuszki szczupłych palców, którymi bębnił teraz o kierownicę, miał stwardniałe od wieloletniego stukania w klawisze maszyny do pisania, na środkowym palcu prawej dłoni, w miejscu, na które napiera wieczne pióro, widniał dorodny odcisk. Jack był dumny z tych zwyrodnień i nazywał je zaszczytnymi.

W swoich powieściach i opowiadaniach snuł złożone fabuły, gęsto zaludnione wziętymi z życia postaciami, które, strona po stronie, stawały się coraz bardziej wyraziste. Tematy w prozie Jacka Cardinala były niebanalne, a piękno języka nigdy nie przesłaniało brutalnej wymowy opowieści. Czytelnikowi często łza kręciła się w oku, kiedy jego ulubiony bohater ginął uśmiercony przez autora. A zaraz potem jakieś umiejętnie skonstruowane i wplecione zdanie wywoływało uśmiech na jego twarzy, nawet pobudzało do głośnego śmiechu, uświadamiając, że szczypta humoru bywa często najskuteczniejszym sposobem przekazania jakiegoś ważnego przesłania.

Talent literacki przynosił Jackowi Cardinalowi wielki poklask krytyki i bardzo mało pieniędzy. Lincoln zephyr nie był jego własnością. Luksusy, takie jak auta – czy to zbytkowne, czy zwyczajne – pozostawały poza jego zasięgiem i nic nie zapowiadało, by ów stan rzeczy miał ulec zmianie. Pożyczył na tę wycieczkę samochód od przyjaciela i wielbiciela jego twórczości. Siedząca obok kobieta z pewnością nie wyszła za Jacka dla pieniędzy.

Amanda Cardinal odnosiła się zwykle z wyrozumiałością do wędrówek lotnego umysłu męża. W tej chwili jej mina też wyrażała pobłażanie. Ale później, kiedy rozłożą już koc, rozdzielą piknikowe smakołyki i dzieci będą chciały się bawić, ściągnie męża z obłoków na ziemię. Amanda była dzisiaj dziwnie nieswoja. Potrzebny był im ten wypad za miasto… i to nie tylko po to, by odetchnąć świeżym powietrzem. Kończyła się zima, dzień był zaskakująco ciepły. Amanda spojrzała w chmurzące się niebo.

Odejdź, burzo, proszę cię, odejdź.

Otrząsnęła się z zadumy, odwróciła i spojrzała z uśmiechem na Oza. Trudno było nie poczuć się lepiej, kiedy patrzyło się na tego malca. Chłopiec był bojaźliwy, często dręczyły go senne koszmary. Budził się wtedy z płaczem, lecz kiedy brała go na ręce, uspokajał się szybko i uśmiechał do niej. W takich chwilach przychodziło jej na myśl, że mogłaby go tak tulić przez całą wieczność i przez wieczność chronić.

Oz był podobny do matki, podczas gdy Lou po matce odziedziczyła wysokie czoło, po ojcu zaś nos i kształt szczęki. Rezultat był wspaniały. Lou jednak twierdziła, że jest podobna tylko do ojca. Nie oznaczało to braku szacunku do matki, ale sygnalizowało, że Lou zawsze będzie się uważała za córkę Jacka Cardinala.

Amanda przeniosła wzrok z powrotem na męża.

– Chodzi ci po głowie nowe opowiadanie? – spytała, dotykając jego przedramienia.

Jack, wyrwany z zamyślenia, zerknął na nią i uśmiechnął się. Pełne usta były jego najatrakcyjniejszą cechą fizyczną, zaraz po błyszczących szarych oczach.

– To silniejsze ode mnie – powiedział.

– Więzień własnej wyobraźni – mruknęła cicho Amanda i cofnęła rękę.

Jack znowu odpłynął myślami do swojego światka, a Amanda obejrzała się na Lou. Dziewczynka wciąż pisała.

– Jak tam twoje opowiadanie, Lou?

– Dobrze – mruknęła Lou, nie podnosząc wzroku.

Amanda wyczuła przesłanie zawarte w jej tonie: „O pisaniu nie dyskutuje się z tymi, którzy nie piszą”. Przeszła nad tym do porządku dziennego, tak jak nad innymi dziwactwami swojej nieobliczalnej córki. Żeby poprawić sobie humor, poczochrała jasną główkę Oza. Chłopcy byli o wiele mniej skomplikowani, a poza tym Lou potrafiła ją czasem zdołować, Oz natomiast zawsze działał na nią ożywczo.

– I co tam u ciebie, Oz? – spytała.

Malec zapiał i zatrzepotał energicznie rękami, wyrywając z zamyślenia nawet zobojętniałego na wszystko Jacka.

– Pani od angielskiego powiedziała, że jestem najlepszym kogucikiem, o jakim słyszała – oznajmił Oz, po czym znowu zapiał i zatrzepotał rękami. Amanda się roześmiała, a Jack obejrzał się na synka i uśmiechnął.

Lou posłała bratu gniewne spojrzenie, ale zaraz wyciągnęła rękę i pogłaskała go czule po dłoni.

– Bo jesteś najlepszym kogucikiem, Oz – zapewniła go. – O wiele lepszym niż ja w twoim wieku.

Amanda się uśmiechnęła i zwróciła do Jacka.

– Przyjdziesz do szkoły na przedstawienie, prawda, Jack? – zapytała.

– Mamo, przecież wiesz, że tato pracuje nad opowiadaniem – upomniała ją Lou. – Nie ma czasu na oglądanie Oza w roli kogucika.

– Postaram się, Amando. Tym razem naprawdę się postaram – obiecał Jack.

Amanda jednak wychwyciła w jego tonie nieszczerą nutkę. W powietrzu wisiał kolejny zawód dla Oza. I dla niej. Spojrzała znowu przez przednią szybą. Z jej twarzy można było czytać jak z książki: Stara śpiewka Jacka Cardinala: „Postaram się”.

Entuzjazm Oza nie gasł.

– A następnym razem będę Wielkanocnym Królikiem. Przyjdziecie, prawda, mamusiu?

Amanda spojrzała na niego z szerokim uśmiechem.

– Przecież wiesz, że mamusia za nic nie opuściłaby przedstawienia z twoim udziałem – powiedziała i znowu poczochrała malca po czuprynce.

A jednak opuściła. Wszyscy je opuścili.

2

Zapadał zmrok. Amanda patrzyła w zamyśleniu przez przednią szybę samochodu. Jej modlitwy zostały wysłuchane. Burza przeszła bokiem. Pokropiło tylko parę razy, a sporadyczne podmuchy wiatru nie były nawet w stanie rozkołysać konarów drzew. Wybiegali się za wszystkie czasy. Jack wyszedł wreszcie ze swojej skorupy i ścigał się z dziećmi po parkowych alejkach, a potem dał pokaz akrobacji na drabinkach. Tego właśnie było trzeba rodzinie Cardinalów.

Pod koniec dnia dzieci opadły z sił. Położyli się całą czwórką na kocu i, przytuleni do siebie, odpoczywali. Amanda mogłaby tak leżeć przez resztę życia, była szczęśliwa.

Teraz wracali do miasta, do swojego bardzo skromnego, ale przytulnego, dwusypialniowego mieszkanka w bloku bez windy na Brooklynie, gdzie już długo nie pomieszkają, i Amandę ogarniał coraz większy niepokój. Nie przepadała za poważnymi rozmowami, ale wychodziła z założenia, że w niektórych sprawach nie da się ich uniknąć. Obejrzała się przez ramię. Oz spał na tylnej kanapie. Lou siedziała z twarzą zwróconą ku oknu i chyba też drzemała. Amanda, która tak rzadko miała męża tylko dla siebie, uznała, że to odpowiedni moment.

– Musimy porozmawiać o tej Kalifornii – zwróciła się do Jacka przyciszonym głosem.

Jack skrzywił się z niesmakiem.

– Wytwórnia filmowa przygotowała już kontrakt na piśmie – wymruczał.

Zauważyła, że powiedział to bez cienia entuzjazmu. Ośmielona, podjęła:

– Jesteś uznanym powieściopisarzem. Twoje książki wchodzą już do kanonu lektur szkolnych. Cieszysz się opinią najbardziej utalentowanego prozaika swojego pokolenia.

– I co z tego? – Chyba pochlebiały mu te pochwały.

– A chcesz jechać do Kalifornii, żeby pisać tam pod dyktando?

Oczy mu pociemniały.

– Nie mam innego wyjścia.

Amanda chwyciła go za ramię.

– To też nie jest wyjście, Jack. Nie łudź się, że pisanie scenariuszy rozwiąże wszystkie nasze problemy, bo nie rozwiąże!

Podniesiony głos matki obudził Lou. Otworzyła powoli oczy i spojrzała na rodziców.

– Dzięki za słowa otuchy – powiedział z przekąsem Jack. – Bardzo mi ich było trzeba, Amando. Zwłaszcza teraz. Przecież wiesz, że to nie jest dla mnie łatwa decyzja.

– Nie o to mi chodziło. Gdybyś się tylko dobrze zastanowił. – Urwała, bo w tym momencie Lou wychyliła się w przód i chwyciła ojca za ramię. Na jej twarzy malował się szeroki, ale bezsprzecznie wymuszony uśmiech.

– A ja myślę, że w Kalifornii będzie wspaniale, tato.

Jack uśmiechnął się i poklepał Lou po dłoni. Amanda wyczuła, że ta drobna pieszczota dodała Lou skrzydeł. Jack nie zdawał sobie nawet sprawy, jaką władzę ma nad córką; Lou starała się go zadowolić we wszystkim, co robiła. I to niepokoiło Amandę.

– Jack, Kalifornia nie jest wyjściem, mówię ci. Zrozum to wreszcie. Nie będziesz tam szczęśliwy.

Spochmurniał.

– Co mi po entuzjastycznych recenzjach i nagrodach, skoro nie potrafię utrzymać rodziny. Całej rodziny.

Zerknął na Lou i na jego twarzy pojawił się grymas, który Amanda zinterpretowała jako wstyd. Zapragnęła go objąć, powiedzieć mu, że jest najwspanialszym mężczyzną, jakiego zna. Lecz mówiła mu to już tyle razy, a decyzja o wyjeździe do Kalifornii wciąż pozostawała w mocy.

– Jestem nauczycielką. Mogę wrócić do szkoły. Dałoby ci to swobodę pisania. My już dawno odejdziemy, a ludzie nadal będą czytali Jacka Cardinala.

– Chciałbym coś osiągnąć i zostać doceniony jeszcze za życia.

– Ty jesteś doceniany. Chyba że nasza opinia dla ciebie się nie liczy.

Jack spojrzał na nią zaskoczony. Pisarz, który dał się złapać za słowo.

– Nie to miałem na myśli, Amando. Przepraszam.

Lou sięgnęła po swój zeszyt.

– Tato, skończyłam już opowiadanie, o którym ci mówiłam.

Jack nie spuszczał wzroku z Amandy.

– Rozmawiam z mamą, Lou.

18 uaidacci Amanda rozmyślała o tym od paru tygodni, od kiedy powiedział jej, że zamierza za godziwe wynagrodzenie pisać scenariusze filmowe pod błękitnym niebem i palmami Kalifornii. Intuicja podpowiadała jej, że, ubierając w słowa wizje innych, pisząc nie z potrzeby serca, lecz dla pieniędzy, Jack roztrwoni swój talent.

– A może przeprowadzilibyśmy się do Wirginii? – rzuciła i wstrzymała oddech.

Jack mocniej ścisnął kierownicę. Na szosie nie było żadnych innych samochodów, oświetlały ją tylko reflektory zephyra. Przez unoszącą się w powietrzu mgiełkę nie prześwitywała ani jedna gwiazda, niebo zlewało się z ziemią. Łatwo było ulec złudzeniu, że płyną przez granatową próżnię, która nie ma ani początku, ani końca.

– A co jest w Wirginii? – spytał ostrożnie Jack.

Frustracja Amandy rosła. Ścisnęła męża za ramię.

– Twoja babka! Farma w górach. Tło wszystkich twoich pięknych powieści. Przez całe życie piszesz o tamtych stronach, a ani razu do nich nie wróciłeś. Dzieci znają Louisę tylko z opowiadań. Boże, ja sama nigdy jej nie widziałam. Nie sądzisz, że już najwyższy czas?

Podniesiony głos matki wybudził ze snu Oza. Lou uspokajającym gestem położyła mu dłoń na piersi. Zrobiła to odruchowo. Oz miał protektorkę już nie tylko w Amandzie.

Jack patrzył przed siebie, wyraźnie wytrącony z równowagi tą rozmową.

– Jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli – powiedział – sprowadzimy ją do siebie. Zaopiekujemy się nią. Louisa jest już w tym wieku, że sama sobie nie poradzi – dodał ponuro. – Niełatwo tam żyć.

Amanda pokręciła głową.

– Louisa nigdy nie opuści gór. Znam ją tylko z listów i z twoich opowieści, ale jestem tego więcej niż pewna.

– Cóż, nie można żyć wiecznie przeszłością. A do Kalifornii tak czy inaczej pojedziemy. Będzie nam tam dobrze.

– Jack, chyba sam w to nie wierzysz! Przecież nie jesteś aż tak naiwny.

Lou znowu się przechyliła nad oparciem przedniego siedzenia.

– Tato, przeczytać ci moje opowiadanie?

Amanda położyła dłoń na ramieniu córki i jednocześnie uśmiechnęła się uspokajająco do Oza, chociaż była wewnętrznie rozdygotana. To nie był jednak czas ani miejsce na tego rodzaju dyskusje.

– Za momencik, Lou, kochanie. Porozmawiamy później, Jack. Nie przy dzieciach. – Odeszła ją nagle ochota do drążenia tego tematu.

– Co miałaś na myśli, mówiąc, że sam w to nie wierzę? – spytał.

– Nie teraz, Jack.

– Ty zaczęłaś tę rozmowę, nie wiń mnie, że chcę ją doprowadzić do końca.

– Proszę cię, Jack…

– Teraz, Amando!

Nigdy nie słyszała u niego takiego tonu. Nie przestraszył jej jednak, lecz jeszcze bardziej zdenerwował.

– Już teraz jesteś gościem w domu. Podróże, wykłady, spotkania. Wszyscy rozchwytują Jacka Cardinala, tylko mu za to nie płacą. Naprawdę sądzisz, że w Kalifornii będzie lepiej? Lou i Oz w ogóle nie będą cię tam widywali.

Twarz Jacka stężała. Kiedy się odezwał, w jego głosie pobrzmiewała wybuchowa mieszanka własnej frustracji i chęci przerzucenia na żonę części odpowiedzialności.

– Twierdzisz, że zaniedbuję dzieci?

Amanda przejrzała jego taktykę, ale przeszła nad tym do porządku dziennego.

– Może nierozmyślnie – odezwała się cicho – lecz jesteś tak pochłonięty pisaniem…

Lou omal nie przeleciała przez oparcie przedniego siedzenia.

– On nas wcale nie zaniedbuje. Nie wiesz sama, co mówisz. To nieprawda! Nieprawda!

Jack posłał jej gniewne spojrzenie.

– Nie waż się odzywać tym tonem do matki! Nigdy!

Amanda zerknęła na Lou. Chciała powiedzieć coś, co rozładowałoby atmosferę, ale Lou była szybsza.

– Tato, to naprawdę najlepsze opowiadanie, jakie napisałam. Przysięgam. Chcesz posłuchać, jak się zaczyna?

Jack Cardinal chyba po raz pierwszy w życiu nie był zainteresowany żadnym opowiadaniem. Odwrócił się i popatrzył groźnie na córkę. Pod jego przeszywającym spojrzeniem nadzieja na jej twarzy w mgnieniu oka ustąpiła miejsca rozczarowaniu.

– Powiedziałem: nie teraz, Lou!

Jack odwrócił się powoli, by znowu spojrzeć na drogę. Zobaczyli to z Amandą jednocześnie i obojgu krew odpłynęła z twarzy. Nad otwartym bagażnikiem stojącego na szosie samochodu pochylał się jakiś mężczyzna. Byli tak blisko, że Amanda widziała wyraźnie prostokątne wybrzuszenie portfela wsuniętego w tylną kieszeń spodni. Nieszczęśnik nie zdąży się nawet odwrócić i spojrzeć w oczy śmierci nadjeżdżającej z szybkością pięćdziesięciu mil na godzinę.

– Boże! – krzyknął Jack.

Skręcił ostro w lewo. Zephyr zareagował nadspodziewanie posłusznie i ominęli o włos zawalidrogę, darując lekkomyślnemu mężczyźnie jeszcze jeden dzień życia. Ale wyniosło ich na przeciwległe pobocze. Pędzili wprost na wznoszącą się stromo, zalesioną skarpę. Jack odbił kierownicą w prawo.

Wóz przechylił się niebezpiecznie. Amanda krzyknęła, odwróciła się i wyciągnęła ręce do siedzących z tyłu dzieci. Wyczuła instynktownie, że nawet ciężki, niewywrotny zephyr nie może wyjść z tego wirażu bez szwanku.

Jack wstrzymał oddech, z jego wytrzeszczonych oczu wyzierała panika. Kiedy wóz, przeciąwszy w poprzek śliską szosę, wpadał na piaszczyste pobocze po przeciwnej stronie, Amanda przeskoczyła szczupakiem na tylną kanapę. Zagarnęła ramionami dzieci i przyciągnęła je do siebie, osłaniając własnym ciałem przed wszystkim tym, co we wnętrzu samochodu twarde i niebezpieczne. Jack odbił kierownicą w drugą stronę, ale zephyr stracił już przyczepność, hamulce nie spełniały swej funkcji. Wóz przemknął szczęśliwie obok kępy drzew, a potem stało się to, czego Amanda od początku najbardziej się obawiała – przekoziołkował.

Wstrząs, z jakim dach uderzył o ziemię, był tak silny, że otworzyły się drzwiczki od strony kierowcy i Jack Cardinal wyleciał przez nie niczym pływak wessany przez zdradliwy wir. Zephyr przekoziołkował jeszcze raz, ściął młode drzewko i to trochę wyhamowało jego pęd. Na Amandę i dzieci posypały się kaskady okruchów szkła z rozbitych szyb. Zgrzyt metalu, zmieszany z krzykiem pasażerów, był straszny; w nozdrza bił smród wyciekającej benzyny, gęsty dym gryzł w oczy, Amanda z nadludzką siłą przyciskała Oza i Lou do oparcia tylnej kanapy turlającego się auta. Chroniąc dzieci, absorbowała własnym ciałem siłę każdego wstrząsu, każdego uderzenia.

Stalowa karoseria zephyra, tocząca nierówny bój z ubitą ziemią, w końcu dała za wygraną. Dach i prawe drzwiczki wgięły się do środka. Ostry kant blachy uderzył Amandę w głowę. Polała się krew. Amanda straciła na chwilę przytomność, a wóz wywinął jeszcze jednego kozła i znieruchomiał, leżąc na dachu, zwrócony przodem w kierunku, z którego jechali.

Oz tulił się do omdlałej matki. Tylko szok sprawiał, że nie wpadł jeszcze w panikę.

Lou z młodzieńczą zwinnością wydostała się z pogruchotanego wraka. Reflektory zephyra o dziwo paliły się. Stojąc pośród rozpraszanych przez nie ciemności, oszołomiona Lou wypatrywała gorączkowo ojca. Kiedy usłyszała zbliżające się kroki, zaczęła odmawiać modlitwę, dziękując Bogu za jego ocalenie. I nagle urwała. W snopach światła reflektorów zobaczyła rozciągnięte na ziemi ciało. Człowiek z tak skręconym karkiem nie mógł przeżyć. Ktoś zabębnił pięścią w karoserię wywróconego samochodu. Był to mężczyzna, na którego omal nie najechali. Coś krzyczał. Lou nawet nie starała się zrozumieć, co mówi człowiek, którego nierozwaga okazała się tak tragiczna w skutkach dla jej rodziny. Odwróciła się i spojrzała na matkę.

Amanda Cardinal doszła już trochę do siebie. Ona też dostrzegła trupa męża leżącego w beznamiętnym blasku reflektorów.

Przez niewiarygodnie długą chwilę matka i córka patrzyły sobie w oczy. To, co czytała Amanda w oczach córki – wyrzut, gniew, nienawiść – przytłaczało ją, odcinało od świata niczym kamienna płyta nasuwana na kryptę; było gorsze od wszystkich koszmarów, jakie do tej pory przeżyła, razem wziętych. Lou oderwała w końcu wzrok od zdruzgotanej matki. Zamykając powieki, Amanda usłyszała jeszcze, jak Lou woła ojca, żeby przyszedł. Żeby ich nie opuszczał. A potem dla Amandy Cardinal wszystko przestało istnieć.

Spis treści

Dedykacja

Od autora

Podziękowania

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

Dzisiaj

Przypisy