Tytuł oryginału:

Hour Game

Copyright © 2004 by Columbus Rose, Ltd.

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Tłumaczenie: Krzysztof Dworak

Redakcja: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

ISBN: 978-83-7670-515-6

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Powieść jest dedykowana Harry’emu L. Carrico,

Jane Giles oraz pamięci Mary Rose Tatum – trojgu

najwspanialszych ludzi, jakich kiedykolwiek znałem.

1

Mężczyzna ubrany w płaszcz przeciwdeszczowy szedł zgarbiony. Pocił się i ciężko oddychał. Brzemię, które niósł, choć niewiele ważyło, było jednak nieporęczne, a podłoże, po którym szedł – nierówne. Dźwiganie martwego ciała przez pogrążony w głębokiej nocy las nigdy nie jest szczególnie łatwe. Przełożył trupa na swoje lewe ramię i ruszył dalej. Podeszwy jego butów nie nosiły żadnych znaków szczególnych, choć i tak nie miało to większego znaczenia; deszcz szybko zacierał ślady. Mężczyzna sprawdził wcześniej prognozę pogody i to właśnie zapowiadane opady sprowadziły go w to miejsce. Paskudna pogoda była jego najlepszym przyjacielem.

Oprócz martwego ciała, przerzuconego przez silne ramię, mężczyzna wyróżniał się jeszcze skrywającym głowę czarnym kapturem, na którym wyhaftowano ezoteryczny symbol krzyża wpisanego w okrąg. Znak ten, znany każdemu po pięćdziesiątce, dawniej wywoływał lęk, który jednak wraz z mijającym czasem stracił na sile. Nie miało znaczenia, że nikt żywy nie mógł zobaczyć go w tym kapturze; mężczyzna czerpał ponurą satysfakcję z tej symboliki śmierci.

Dziesięć minut później dotarł do miejsca, które uważnie wybrał podczas swojej wcześniejszej wizyty. Położył ciało na ziemi z szacunkiem, który zadawał kłam brutalnej śmierci. Mężczyzna wziął głęboki oddech i zaczął rozplątywać kabel telefoniczny, owijający makabryczny pakunek. Była młoda. Jej rysy dwa dni temu można byłoby uznać za atrakcyjne, teraz jednak widok nie był przyjemny dla oka. Delikatne blond włosy okalały twarz o zielonkawej skórze, zamkniętych oczach i nabrzmiałych policzkach. Gdyby oczy były otwarte, być może ukazywałyby zaskoczone spojrzenie zmarłej, która doświadczyła na sobie morderstwa, podobnie jak około trzydziestu tysięcy osób rokrocznie w Ameryce.

Mężczyzna zsunął plastik z ciała martwej kobiety i położył ją na wznak. Wypuścił powietrze i zwalczył odruch wymiotny wywołany odorem zwłok. Zaczerpnął do płuc kolejny głęboki wdech. Rozejrzał się wokół, przyświecając sobie latarką, i znalazł niewielką, rozwidloną gałąź, którą wcześniej schował w jeżynach. Pomagając sobie gałęzią, uniósł przedramię trupa, tak by wskazywało niebo. Sztywność pośmiertna ciała utrudniła to zadanie, ale mężczyzna był silny i w końcu ułożył kończynę pod właściwym kątem. Wyjął z kieszeni zegarek, poświecił latarką i sprawdził, czy wskazuje odpowiednią godzinę. W następnej chwili zegarek znalazł się na nadgarstku zmarłej.

Choć nie należał do ludzi religijnych, mężczyzna przyklęknął przy ciele i wymamrotał krótką modlitwę, zakrywając dłonią usta i nos:

– Nie byłaś bezpośrednio odpowiedzialna, ale tylko ciebie znalazłem. Nie umarłaś na darmo. Myślę, że teraz jest ci lepiej.

Czy naprawdę wierzył w to, co właśnie powiedział? Może nie. Może też nie miało to większego znaczenia. Przyjrzał się twarzy martwej kobiety, studiował jej rysy niczym naukowiec, będący świadkiem szczególnie fascynującego eksperymentu. Nigdy wcześniej nikogo nie zabił. Zrobił to szybko i miał nadzieję, że bezboleśnie. Tej pochmurnej, mglistej nocy ciało kobiety zdawała się otaczać żółtawa poświata, jakby rzeczywiście przeniosła się do świata duchów.

Mężczyzna cofnął się i zbadał teren wokół siebie, szukając jakichkolwiek dowodów, które mogłyby świadczyć przeciwko niemu. Odkrył jedynie strzęp materiału z kaptura na krzaku nieopodal ciała. Nie możesz sobie pozwolić na nieuwagę. Schował go do kieszeni. Kolejnych kilka minut spędził, szukając podobnych, choćby najdrobniejszych śladów.

W świecie dochodzeń kryminalnych to właśnie te prawie niewidoczne drobiazgi mogły doprowadzić do skazania podejrzanego. Wystarczy kropla krwi, nasienia lub śliny, włos z cebulką zawierającą DNA, a policja może odczytywać ci twoje prawa, a prokuratorzy krążyć wokół niczym sępy. Niestety nawet pełna tego świadomość nie była gwarancją bezpieczeństwa. Każdy przestępca, nieważne jak ostrożny, zawsze zostawiał na miejscu zbrodni obciążające go dowody. Dlatego też mężczyzna powziął wszelkie środki ostrożności, by bezpośrednio nie mieć żadnego fizycznego kontaktu z martwą kobietą, zupełnie jakby mogła go zarazić śmiertelną chorobą.

Zwinął plastik i schował kabel do kieszeni, raz jeszcze sprawdził zegarek i zwolna wrócił do swojego samochodu.

Zostawił za sobą martwą kobietę z ręką wzniesioną w kierunku zachmurzonego nieba. Zegarek słabo świecił w ciemnościach, wskazując miejsce jej spoczynku. Nawet w miejscu tak oddalonym jak to, nie mogła pozostać długo niezauważona.

Odjeżdżając, zakapturzony mężczyzna przesunął palcem po symbolu na kapturze, robiąc przy tym znak krzyża. Znak ten widniał również na tarczy zegarka, który pozostawił na nadgarstku martwej kobiety. To ich na pewno wkurzy. Wziął głęboki oddech, zdradzający podniecenie przemieszane z lękiem. Przez całe lata sądził, że ten dzień nigdy nie nadejdzie. Przez lata nie starczało mu odwagi. Teraz uczynił pierwszy krok. Czuł w sobie siłę, czuł się wyzwolony.

Wrzucił trzeci bieg i przyspieszył. Światła niebieskiego volkswagena niknęły w ciemnościach. Mężczyzna chciał się dostać do swojego miejsca przeznaczenia tak szybko, jak tylko to było możliwe.

2

Michelle Maxwell przyspieszyła i biegła teraz dużo szybciej. Miała już za sobą bardziej płaską część swojej trasy przez wzgórza otaczające Wrightsburg w stanie Wirginia. Podążała na południowy zachód Charlottesville; teren miał się teraz stać dużo bardziej nierówny.

Maxwell była kiedyś wioślarką i brała udział w igrzyskach olimpijskich. Od tamtej pory minęło dziewięć lat, które przepracowała w służbach specjalnych. W efekcie kobieta mierząca niemal metr osiemdziesiąt była w doskonałej formie. Jednak z powodu atlantyckiego wyżu, który nasycił wiosenne powietrze niezwykłą dawką wilgoci, czuła w mięśniach i płucach napięcie, gdy zaczęła wspinać się po pochyłości. Kiedy pokonała jedną czwartą swojej trasy, stanęła i spięła włosy sięgające ramion w kucyk, ale pojedyncze niesforne kosmyki wciąż opadały jej na twarz.

Michelle opuściła służby specjalne, by wraz z innym byłym agentem założyć prywatną firmę detektywistyczną w tym małym miasteczku w Wirginii. Jej partner, Sean King, odszedł ze służby w nieprzyjemnych okolicznościach, lecz później został prawnikiem i rozpoczął nowe życie we Wrightsburgu. Nie znali się, kiedy oboje pracowali dla Wuja Sama; w zeszłym roku połączyli siły, by rozwiązać sprawę seryjnych morderstw, w którą King był uwikłany. W tym czasie jedynie Michelle wciąż była na służbie. Gdy rozwiązali zagadkę i zyskali pewien rozgłos w trakcie procesu, Michelle zaproponowała Kingowi założenie prywatnej firmy. King, choć niechętnie, zgodził się, a dzięki reputacji, którą zyskali podczas ostatniej sprawy oraz posiadanym umiejętnościom, biznes szybko okazał się strzałem w dziesiątkę. Mimo to ostatnio pojawił się pewien zastój w interesach, za co Michelle była wdzięczna losowi. Lubiła bowiem naturę i czerpała co najmniej równą satysfakcję z wyjazdu na kamping czy przebiegnięcia maratonu, jak ze złapania fałszerzy czy założenia kajdanek szpiegowi przemysłowemu.

Las był cichy, jeśli nie liczyć szelestu gałęzi poruszanych wilgotną bryzą, która wzbijała z ziemi miniaturowe tornada zeschłych zeszłorocznych liści. Uwagę Michelle przykuł jednak nagły trzask łamanych patyków. Słyszała, że w okolicy można spotkać czarne niedźwiedzie, choć dużo bardziej prawdopodobne było, że napotka jelenia, wiewiórkę czy lisa. Szybko zapomniała o tym incydencie, po części dzięki ciężarowi kabury przypiętej do paska torebki turystycznej. Jako agent służb specjalnych nigdy nie rozstawała się z bronią, nawet w toalecie. Nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać dziewięciomilimetrowy SIG i jego mieszczący czternaście nabojów magazynek.

Kilka chwil później inny dźwięk na dobre zwrócił jej uwagę: odgłos biegnących stóp. W ciągu lat spędzonych na służbie Michelle słyszała wiele rodzajów tego dźwięku. Większość brzmiała niewinnie, inne nosiły znamiona mroczniejszego celu: skradania się, ataku lub ucieczki w panice. Michelle nie była jeszcze pewna, jak sklasyfikować te kroki. Zwolniła nieco bieg, osłaniając jednocześnie oczy przed promieniami przeświecającego przez liście drzew słońca. Przez kilka chwil panowała głucha cisza, następnie znów dały się słyszeć kroki, tym razem dużo bliżej. Na pewno nie był to spokojny, miarowy krok biegacza. Wyczuwała w nich pewien poziom lęku. Były teraz po lewej stronie, jak się jej zdawało. Nie mogła być pewna, dźwięk odbijał się od drzew.

– Hej! – krzyknęła, sięgając jednocześnie po pistolet. Nie spodziewała się odpowiedzi i nie uzyskała jej. Załadowała broń, ale jej nie odbezpieczyła. To tak jak z nożyczkami – nie należy biegać z odbezpieczoną bronią. Dźwięk się zbliżał; bez wątpienia były to kroki człowieka. Spojrzała za siebie. To mogła być zasadzka. Czasami robi się to parami, jedna osoba przyciąga uwagę ofiary, podczas gdy druga rzuca się na nią z zaskoczenia. Jeśli tak było, napastnicy mieli gorzko pożałować, że wybrali właśnie ją.

Zatrzymała się, kiedy udało się jej wreszcie namierzyć źródło dźwięku. Odgłos dobiegał znad pagórka wyrastającego na wprost niej. Dał się słyszeć przyspieszony oddech; łamanie gałęzi wywoływało wrażenie gorączkowego biegu. W ciągu kilku sekund nadbiegający, kimkolwiek był, będzie musiał minąć błotnistą i kamienistą krawędź kopca.

Michelle odbezpieczyła broń i zajęła pozycję za szerokim pniem dębu. Miała nadzieję, że to po prostu inny biegacz, który minie ją i nie zauważy, że stoi uzbrojona. Grudki ziemi i kamyki wystrzeliły znad brzegu pagórka, zwiastując przybycie przyczyny tego zamieszania. Michelle przygotowała się na najgorsze, ściskając oburącz broń, gotowa była posłać nadbiegającemu kulkę między oczy.

Chłopiec przeskoczył krawędź pagórka, przez moment zdawał się wisieć w powietrzu, by po chwili stoczyć się w dół zbocza. Zanim znalazł się na samym dole, na górze pojawił się drugi chłopak, trochę starszy. Ten jednak zatrzymał się w porę i zjechał na dół na tyłku, dołączając do swojego towarzysza.

Michelle pomyślałaby, że dwaj chłopcy po prostu szaleją w zabawie po lesie, gdyby nie wyraz krańcowego przerażenia na ich twarzach. Młodszy pochlipywał, miał twarz umazaną błotem zmieszanym ze łzami. Starszy podniósł go na nogi za kołnierz i ruszyli dalej z buziami czerwonymi od przyspieszonego tętna.

Michelle schowała pistolet, wyszła zza drzewa i wyciągnęła dłoń.

– Stójcie, chłopcy!

Dzieciaki krzyknęły ze strachu i wystrzeliły pędem po obu jej stronach. Michelle obróciła się w miejscu, próbując złapać jednego, ale chybiła. Krzyknęła za nimi:

– Co się stało? Chcę wam pomóc!

Przez ułamek sekundy wahała się, czy nie pobiec za nimi, ale nie była pewna, czy nawet z olimpijskim przygotowaniem byłaby w stanie dogonić małych uciekinierów napędzanych przerażeniem. Odwróciła się i spojrzała na grzbiet pagórka. Co mogło ich tak przestraszyć? Szybko zmieniła bieg swoich myśli. Kto mógł ich tak przestraszyć?

Jeszcze raz spojrzała za uciekającymi chłopcami, po czym zwróciła się w kierunku, z którego przybiegli. No dobrze, to się robi dosyć ryzykowne. Pomyślała o swoim telefonie komórkowym, za pomocą którego mogła wezwać pomoc, ale zdecydowała, że najpierw sama się rozejrzy. Nie chciała wzywać glin, skoro mogło się okazać, że chłopców wystraszył niedźwiedź.

Na szczycie pagórka łatwo odnalazła ścieżkę, którą biegli mali uciekinierzy. Ruszyła ścieżką wydrążoną wśród zieleni szaleńczym biegiem. Miała ona jakieś trzydzieści metrów długości, po czym otwierała się na niewielką polanę. Tutaj Michelle zawahała się, odkryła jednak kawałek materiału zwisający z niskiej gałęzi derenia i podążyła w tę stronę. Niecałe dwadzieścia metrów dalej dotarła do kolejnej polany, nieco większej, z ugaszonym ogniskiem pośrodku.

Zastanawiała się, czy chłopcy tutaj obozowali i zostali wystraszeni przez jakieś zwierzę. Nie mieli jednak przy sobie żadnych sprzętów turystycznych, nie było ich też na tej polanie. Nie, tu chodzi o coś innego.

W następnej chwili wiatr zmienił kierunek, a kolejny głęboki wdech przyniósł do jej nozdrzy zapach. Przyłożyła dłoń do twarzy, a w jej oczach również pojawił się lęk. Poznała ten odór niemożliwy do pomylenia z innym.

Rozkładające się ciało. Ludzkie ciało!

Michelle podwinęła do góry swoją koszulkę bez rękawów, zakrywając usta i nos. Wolała oddychać zapachem swojego potu niż cuchnącą wonią gnijącego ciała. Podążyła po obwodzie polany. Przy stu dwudziestu stopniach jej mentalnego kompasu znalazła je. Albo ją. Na skraju polany wśród krzaków dostrzegła wystającą ponad nie rękę, jakby martwa kobieta machała na powitanie, czy może raczej na pożegnanie. Nawet z tej odległości Michelle zauważyła, że zielonkawa skóra odpadała od kości. Podbiegła trochę w kierunku nawietrznej ciała i zaczerpnęła głęboki oddech.

Przyjrzała się zwłokom, cały czas trzymając broń w pogotowiu. Pomimo wstrętnej woni, odbarwienia i odpadającego ciała wskazujących, że kobieta nie żyła już od dłuższego czasu, ciało mogło zostać podrzucone w to miejsce całkiem niedawno, a morderca wciąż mógł być w pobliżu. Michelle nie miała najmniejszej ochoty podzielić losu tej pani.

Słońce lśniło na czymś, co znajdowało się na nadgarstku trupa. Michelle podeszła bliżej i zobaczyła, że był to zegarek. Spojrzała na tarczę własnego zegarka – było wpół do trzeciej. Przykucnęła, chowając nos pod pachą. Zadzwoniła pod dziewięćset jedenaście i spokojnie wytłumaczyła dyspozytorowi, co znalazła i gdzie jest. Następnie połączyła się z Seanem Kingiem.

– Rozpoznajesz ją? – zapytał.

– Jej własna matka by jej nie poznała, Sean.

– Już jadę. Bądź w pogotowiu. Ktokolwiek to zrobił, może wrócić, żeby podziwiać swoje dzieło. A przy okazji, Michelle?

– Tak?

– Nie mogłabyś zacząć korzystać z bieżni?

Rozłączyła się i zajęła pozycję jak najdalej od zwłok, tak by mieć je wciąż w zasięgu wzroku. Cały czas rozglądała się wokoło. Ładny dzień i pobudzająca wydzielanie endorfin przebieżka wśród pięknych wzgórz nagle przybrały ponury wyraz.

Zadziwiające, jak jedno morderstwo może tego dokonać.

3

Niewielka polana była świadkiem niemałego, wywołanego przez ludzi, poruszenia. Spory obszar został otoczony owiniętą wokół drzew żółtą taśmą policyjną. Dwuosobowa ekipa dochodzeniowa poszukiwała śladów bezpośrednio wokół miejsca zbrodni, analizując rzeczy, które wydawały się zbyt małe, by mieć jakiekolwiek znaczenie. Grupka funkcjonariuszy pochylała się nad ciałem martwej kobiety, podczas gdy inni rozeszli się po lesie w poszukiwaniu przedmiotów i drogi przyjścia i odejścia zabójcy. Umundurowany policjant sfotografował i nagrał na wideo całą okolicę. Wszyscy gliniarze mieli na twarzach maski, mające chronić ich przed smrodem, a mimo to jeden po drugim szli w krzaki i opróżniali żołądki.

Wszystko to wyglądało bardzo skutecznie i efektownie, ale zaznajomiony z tematem obserwator miałby jasność, że w tym wypadku pozytywni bohaterowie przegrywają ze złoczyńcą zero do jednego. Nie znaleźli absolutnie nic.

Michelle stała w pewnym oddaleniu, obserwując akcję. Obok niej stał Sean King, jej partner w prywatnej firmie detektywistycznej King & Maxwell. King miał czterdzieści parę lat, był niemal dziesięć centymetrów wyższy od mierzącej prawie metr osiemdziesiąt Michelle. Jego krótko przystrzyżone włosy na skroniach przyprószyła siwizna. Szczupły, o szerokich ramionach, ale kulał, a jeden jego bark wiele lat temu przeorała kula podczas aresztowania, które poszło, nie tak jak trzeba. Pracował wtedy nad sprawą fałszerstwa jako agent służb specjalnych. Był też ochotniczym, rezerwowym funkcjonariuszem policji we Wrightsburgu. Zrezygnował jednak z tej funkcji, przysięgając, że nie chce mieć więcej do czynienia z bronią ani z organami ścigania.

Sean King przeżył niejedną tragedię w swoim życiu: hańbiące odejście ze służby po tym, jak polityk, którego miał chronić, został na jego oczach zamordowany; nieudane małżeństwo i bolesny rozwód; ostatnio zaś spisek mający na celu wrobienie go w serię miejscowych morderstw, wygrzebujący z przeszłości bolesne szczegóły z jego ostatnich dni jako federalnego agenta. Wydarzenia te sprawiły, że King stał się bardzo ostrożny i niezdolny do zaufania komukolwiek, przynajmniej do czasu, gdy Michelle Maxwell wparowała do jego życia. Choć ich znajomość miała trudne początki, teraz była ona jedyną osobą, o której wiedział, że może na niej stuprocentowo polegać.

Michelle Maxwell rozpoczęła samodzielne życie sprintem, kończąc studia w trzy lata, zdobywając na olimpiadzie srebrny medal w wioślarstwie i podejmując posadę funkcjonariusza policji w jej rodzinnym stanie Tennessee, zanim stała się agentką służb specjalnych. Jej odejście ze służby, podobnie jak Kinga, również nie należało do przyjemnych: ochraniana przez nią osoba została w niezwykle pomysłowy sposób porwana. Po raz pierwszy w życiu coś się jej nie udało i ta klęska niemal ją zniszczyła. Podczas śledztwa w sprawie porwania spotkała Kinga. Na początku mężczyzna wydał się jej antypatyczny. Teraz, jako jego partnerka, widziała Seana Kinga takim, jakim był naprawdę: jako właściciela najdoskonalszego badawczego umysłu, z jakim kiedykolwiek współpracowała. Był też przy tym jej najbliższym przyjacielem.

Mimo to ci dwoje nie mogliby się bardziej od siebie różnić. Podczas gdy Michelle łaknęła przypływów adrenaliny, doprowadzając swoje ciało do krańcowego wysiłku fizycznego, King wolał spędzać swój wolny czas, polując na odpowiednie do jego kolekcji wina i prace lokalnych artystów, czytając dobre książki oraz wędkując na jeziorze, do którego przylegał jego dom. Był introwertykiem, lubił wszystko gruntownie przemyśleć przed podjęciem działania. Michelle wolała rzucać się z nadświetlną prędkością w wir akcji, wierząc, że wszystko jakoś się ułoży. To partnerstwo supernowej i powolnego lodowca w jakiś sposób przynosiło efekty.

– Znaleźli chłopców? – zapytała Kinga Michelle.

Przytaknął.

– Mają za sobą dość traumatyczne przeżycie.

– Traumatyczne? Pewnie do końca studiów będą potrzebowali terapii.

Michelle zdążyła już zdać szczegółową relację miejscowej policji w osobie jej szefa, Todda Williamsa. Włosy komendanta wyraźnie zbielały od czasu pierwszej przygody z Kingiem we Wrightsburgu. Obecnie jego rysy wyrażały rezygnację, jakby w tej malutkiej miejscowości morderstwa i okaleczenia były na porządku dziennym.

Michelle przyglądała się smukłej i atrakcyjnej rudowłosej kobiecie pod czterdziestkę, która dotarła właśnie na miejsce ze swoją czarną torbą na ramię i zestawem do zbierania dowodów przemocy seksualnej, przykucnęła przy ciele i zaczęła je badać.

– To przydzielony do tego rejonu lekarz sądowy – wyjaśnił King. – Sylvia Diaz.

– Diaz? Bardziej przypomina mi Maureen O’Harę.

– Jej mąż nazywał się George Diaz. Był bardzo znanym w tej okolicy chirurgiem. Zginął potrącony przez samochód kilka lat temu. Sylvia wykładała medycynę sądową na UVA¹, a teraz prowadzi własną praktykę.

– A do tego jest lekarzem sądowym. Nie ma za wiele wolnego czasu. Jakieś dzieci?

– Brak. Praca jest pewnie całym jej życiem – odparł King.

Michelle przyłożyła dłoń do twarzy, gdy wiatr znowu zmienił kierunek, przynosząc ku nim odór zwłok.

– Niezłe życie – powiedziała. – Boże, ona nawet nie nosi maski! Mnie mdli z tej odległości.

Dwadzieścia minut później Diaz wstała, porozmawiała z policjantami, ściągnęła gumowe rękawiczki i zaczęła pstrykać zdjęcia ciała i okolicy. Kiedy skończyła, schowała aparat i zaczęła odchodzić, wtedy zauważyła Kinga. Uśmiechnęła się ciepło i skierowała się w ich stronę.

– A ty zapomniałeś mi powiedzieć, że randkowaliście – wyszeptała Michelle.

King spojrzał na nią zaskoczony.

– Parę razy umawialiśmy się ze sobą. Skąd o tym wiesz?

– Po bliskim spotkaniu z martwym ciałem nie rozdaje się takich uśmiechów, chyba że było między wami coś więcej.

– Dzięki za tę przenikliwą obserwację. Ale bądź miła. Sylvia jest naprawdę wspaniała.

– Jestem pewna, że była, ale naprawdę nie muszę znać szczegółów, Sean.

– Bądź spokojna, nie poznasz ich, dopóki żyję.

– Rozumiem. Jesteś prawdziwym dżentelmenem z Wirginii.

– Nie, po prostu nie chcę poddawać się twojej krytycznej ocenie.

4

Sylvia Diaz objęła Kinga na powitanie. Michelle odniosła wrażenie, że uścisk trwał trochę zbyt długo jak na status przyjaciół. Następnie King przedstawił sobie obie kobiety.

Ekspert medycyny sądowej rzuciła w stronę Michelle spojrzenie, które ta druga zakwalifikowała jako nieprzyjazne.

– Długo się nie widzieliśmy, Sean – powiedziała Sylvia, zwracając się na powrót do Kinga.

– Zawaliła nas robota dochodzeniowa, teraz jednak wszystko straciło impet.

– Znasz już przyczynę śmierci? – wtrąciła się Michelle.

Sylvia spojrzała na nią z zaskoczonym wyrazem twarzy.

– To nie jest sprawa, którą powinnam się z tobą dzielić – odparła.

– Tak sobie tylko pomyślałam – mówiła dalej niewinnie Michelle – skoro byłam na miejscu pierwsza. Ale chyba nie będziesz wiedziała na pewno, dopóki nie zrobisz sekcji.

– Przeprowadzisz autopsję na miejscu, prawda? – zapytał King.

Sylvia skinęła głową.

– Tak, chociaż podejrzane zwłoki tradycyjnie były wysyłane do Roanoke.

– A dlaczego już nie są?

– W stanie były cztery oficjalne miejsca, w których dokonywano autopsji: Fairfax, Richmond, Tidewater i Roanoke. Jednak dzięki hojności Johna Poindextera, niezmiernie zamożnego człowieka, który dawniej był również przewodniczącym Izby Stanowego Generalnego Zgromadzenia mamy tutaj certyfikowane stanowisko do przeprowadzania sekcji zwłok.

– Kostnica to dziwny podarunek.

– Wiele lat temu została tu zabita córka Poindextera. Wrightsburg znajduje się na granicy jurysdykcji lekarza sądowego w Richmond i zachodniego okręgu w Roanoke. Z tego powodu wywiązał się spór o to, która placówka przeprowadzi autopsję. W końcu zwyciężyło Roanoke, ale podczas transportu ciała pojazd miał wypadek, a ważne dowody zostały zagubione albo zniszczone. Z tego powodu zabójcy nie schwytano. Możecie więc sobie wyobrazić, że jej ojciec nie był z tego zadowolony. Kiedy Poindexter umarł, w jego testamencie znalazł się zapis na rzecz budowy najnowocześniejszej placówki tego rodzaju – Sylvia spojrzała przez ramię na ciało. – Nawet jednak z najnowocześniejszym sprzętem odnalezienie przyczyny śmierci w tym wypadku może przedstawiać pewne trudności.

– Wiesz może, jak długo ona nie żyje? – zapytał King.

– Jeśli o to chodzi, wiele zależy od osobnika, warunków zewnętrznych i stopnia rozkładu. Z ciałem martwym od tak dawna jak to, sekcja zwłok może nam wskazać plus minus przedział czasu, ale to by było na tyle.

– Widzę, że niektóre palce zostały odgryzione – powiedział King.

– Bez wątpienia zwierzęta – dodała Sylvia z namysłem. – Ale i tak powinno być więcej śladów naruszenia ciała. Teraz starają się znaleźć jej dokumenty.

– Co sądzisz o ręce upozowanej w ten sposób?

– Obawiam się, że to pytanie do policyjnych detektywów, a nie do mnie. Ja im tylko mówię, jak ofiara zginęła i zbieram wszystkie możliwe dowody podczas sekcji. Bawiłam się w Sherlocka Holmesa, kiedy zaczynałam tę robotę. Szybko wskazano mi moje miejsce.

– Nie ma nic złego w korzystaniu ze swojej specjalistycznej wiedzy, żeby pomóc rozwiązać zagadkę przestępstwa – podjęła temat Michelle.

– Naprawdę tak uważasz? – Sylvia zamilkła na chwilę. – Mogę ci powiedzieć, że ręka została tak ułożona za pomocą kijka oraz że zrobiono to rozmyślnie. Poza tym nie mam żadnych pomysłów – zwróciła się do Kinga: – Miło było cię znowu zobaczyć, nawet w tych okolicznościach.

Następnie pani doktor wyciągnęła rękę do Michelle, która nią potrząsnęła.

– Myślałam, że kiedyś się spotykaliście – rzuciła swoją uwagę Michelle, kiedy Sylvia odchodziła.

– Bo tak było. Już rok minął od tego czasu.

– Ona chyba nie zrozumiała aluzji.

– Naprawdę doceniam twoją przenikliwość. Może następnym razem poczytasz mi z dłoni. Gotowa stąd iść? Czy chcesz dokończyć przebieżkę?

– Dzięki, już dość mam wrażeń jak na jeden dzień.

Kiedy przechodzili obok ciała, King zatrzymał się na chwilę i skierował wzrok w kierunku ręki wskazującej niebo. Jego twarzy wyrażała zdenerwowanie.

– Co jest? – zapytała Michelle, przyglądając mu się uważnie.

– Zegarek – odparł.

Michelle spojrzała na zegarek i zauważyła, że wskazywał pierwszą i nie chodził.

– Co z nim? – dopytywała się.

– Michelle, to zegarek firmy Zodiac.

– Zodiac?

– Coś mi mówi, że zobaczymy jeszcze „rękodzieło” tego człowieka.

5

Odosobniony teren nad urwiskiem, przylegający do jednego z głównych odnóg długiego na pięćdziesiąt kilometrów Jeziora Cardinal od dawna stanowił ulubione miejsce nastolatków z Wrightsburga, które zbierały się tam, by wykonywać rozmaite czynności, jakich nie pochwaliliby ich rodzice. Noc była pochmurna, mżyło, a w gałęziach drzew świszczał, grzechocząc nimi, wiatr, więc tylko jeden samochód stał zaparkowany nad klifem. Mimo to jego pasażerowie prezentowali pełne energii przedstawienie.

Dziewczyna była już naga. Jej sukienka i bielizna, starannie złożone, zajmowały miejsce na tylnym siedzeniu, w sąsiedztwie butów. Młody mężczyzna szaleńczo usiłował ściągnąć koszulę przez głowę, podczas gdy dziewczyna rozbierała go ze spodni; ciężka sprawa w takiej klicie. Koszula w końcu się poddała, mniej więcej w tej samej chwili, gdy spodnie zostały z niego zdarte wraz z bielizną przez młodą damę o ciężkim, przyspieszonym oddechu, dla której cierpliwość, przynajmniej w tych okolicznościach, nie stanowiła oczywistej cnoty.

Ześlizgnął się na środek przedniego siedzenia po tym, jak założył prezerwatywę, ona wspięła się na niego okrakiem, twarzą w twarz. Okna samochodu zaczęły zachodzić mgłą. Popatrzył nad jej ramieniem przez przednią szybę, a po chwili zamknął oczy. Jego oddech również przyspieszył. To był jego pierwszy raz, jego partnerka wydawała się dużo bardziej doświadczona. Marzył o tej chwili od co najmniej dwóch lat, a buzujące w nim hormony niemal go rozsadzały. Uśmiechnął się, gdy dziewczyna jęknęła i zaczęła kołysać biodrami.

Otworzył oczy i przestał się uśmiechać.

Przez przednią szybę patrzyła na niego postać w czarnym kapturze. Przez gęstniejącą na szkle parę zobaczył, jak lufa dubeltówki idzie w górę. Próbował zrzucić z siebie dziewczynę, instynktownie myśląc, że uda mu się odpalić samochód i uciec. Nie zdążył. Szyba eksplodowała do wewnątrz, a uderzenie grubego śrutu w plecy dziewczyny rzuciło ją na niego, jednak jej ciało osłoniło go. Zderzenie z jej głową złamało mu nos, chłopak niemal stracił przytomność. Skąpany w jej krwi, lecz jak dotąd nie bardzo ciężko ranny, trzymał ciało dziewczyny przy sobie jak tarczę, jakby była ciepłą kołderką, która mogła ochronić go przed złymi duchami. Chciał krzyczeć, ale nie mógł wydobyć z siebie głosu. W końcu puścił dziewczynę i przesunął się na miejsce kierowcy. Jego ruchy były niezręczne, umysł zamroczony. Czy został postrzelony? Nie miał pojęcia, był pod wpływem szoku, huśtawka wzrastającego i opadającego ciśnienia krwi poddawała jego ciało napięciu, do którego nie zostało stworzone.

Przekręcał kluczyk w stacyjce, kiedy drzwi się otworzyły i pojawił się w nich znowu czarny kaptur. Chłopak patrzył bezradnie na lufę strzelby, przypominającą mu w tej chwili najjadowitszego węża świata. Zaczął błagać i łkać, z jego zgruchotanego nosa ciekła krew. Odsuwał się w przerażeniu od właściciela broni, aż odbił się od ciała dziewczyny. Proszę! – zawodził. – Nie, Boże, nie!

Dziewięć ziaren śrutu z dubeltówki uderzyło go w głowę z siłą gigantycznego młota, padł obok martwej dziewczyny. Z przodu jej ciało wydawało się nienaruszone, jej plecy jednak przestały na dobrą sprawę istnieć. Patrząc na leżącą na wznak dziewczynę, trudno byłoby orzec, co ją zabiło. Przyczyna śmierci jej chłopaka była bardziej oczywista, jako że brakowało mu twarzy.

Człowiek w czarnym kapturze oparł broń o samochód po stronie pasażera, otworzył drzwi i sięgnął do środka. Zapiął zegarek na nadgarstku chłopaka, po czym przeciągnął jego rękę po desce rozdzielczej, by wreszcie ułożyć ją między deską rozdzielczą a drzwiami.

Następnie pogmerał przy zegarku, który dziewczyna miała już na ręce, po czym ściągnął z jej palca niedrogi pierścionek z ametystem i schował go do kieszeni. Zdjął młodemu mężczyźnie z szyi medalion ze świętym Krzysztofem, który również powędrował do jego kieszeni.

– Przepraszam – powiedział ponad ciałem chłopaka. – Nie jesteś winny osobiście, jesteś jednak częścią pierwotnego grzechu. Nie umarłeś na darmo. Wynagrodziłeś dawno wyrządzoną krzywdę. Czerp z tego pocieszenie.

Nad ciałem dziewczyny nie chciało mu się już modlić. Wyjął z kieszeni przedmiot i położył go na podłodze samochodu, zatrzasnął drzwi i odszedł ociężałym krokiem. W deszczu padającym przez roztrzaskaną przednią szybę dwoje martwych młodych ludzi zdawało się obejmować.

Na podłodze samochodu znajdował się przedmiot, który podrzucił tam morderca.

Była to obroża dla psa.