ZĘBY TYGRYSA

TOM CLANCY

przełożył

Paweł Martin

Warszawa 2013

Tytuł oryginału The Teeth of The Tiger

Przekład Paweł Martin

Redakcja Jacek Ring

Korekta Jacek Ring

Projekt okładki Krzysztof Kiełbasiński

Skład TYPO 

© 2003 by Rubicon, Inc.

This translation published by arrangement with Doubleday, an imprint of The Knopf Doubleday Publishing Group, division of Random House, Inc.

All rights reserved

Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

© Copyright by GWF sp. z o.o., Warszawa 2013

ISBN 978-83-7881-838-0

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Chrisowi i Charliemu

– witajcie na pokładzie

…i oczywiście lady Alex,

której światło jak zawsze płonie jasno

Nocą ludzie śpią spokojnie w swoich łóżkach tylko dlatego, że na straży stoją mężczyźni o surowych obliczach, Gotowi stosować przemoc w ich imieniu.

George Orwell

To wojna nieznanych wojowników; niechże jednak wszyscy zmagają się, nie tracąc ducha ni poczucia obowiązku…

Winston Churchill

Czy państwo może rządzić

Tak w niebie, jak i na ziemi?

Czy zabić ludzkość będzie mądrzej

Między nienarodzonymi?…

Trwają spory najzajadlsze

Między scholastykami,

Lecz święte państwa zawsze

Świętymi się kończą wojnami.

Czy ludem rządzi władcy piecza,

Czy głośne gardłowanie?

Czy szybciej będzie zginąć od miecza,

Czy taniej przez głosowanie…?

Te sprawy są już ułudą

(I szczęścia nam już nie odbiorą),

Bo święta swoboda ludu

Skończyła się niewolą.

Ktokolwiek dla jakiejkolwiek sprawy

Nadawać pragnąłby lub brać

Władzę ponad lub poza prawem,

Nie zasługuje, by trwać!

Czy masz na straży świętego

Państwa, króla czy ludu stać?

Nie musisz znosić tego.

Do ręki weź broń i zgładź!

Teraz wszyscy razem:

Był kiedyś lud – zrodził się z przerażenia.

Był kiedyś lud – piekło, jakiego nie zna ziemia.

Skończył w piachu. O, przeciwni naturze!

Był kiedyś lud – niech się to nigdy nie powtórzy!

Rudyard Kipling Pieśń Macdonougha

Prolog
Na drugim brzegu

David Greengold urodził się w tej najbardziej amerykańskiej ze społeczności – na Brooklynie. Podczas jego bar micwy wydarzyło się jednak coś, co zmieniło jego życie. Oznajmiwszy: „Od dziś jestem mężczyzną”, poszedł na przyjęcie i poznał na nim rodzinę z Izraela. Przybyły stamtąd wuj Moses był świetnie prosperującym handlarzem diamentów. Sam ojciec Davida miał siedem sklepów jubilerskich – najbardziej reprezentacyjny znajdował się na Czterdziestej ulicy na Manhattanie.

Kiedy ojciec z wujem gadali o interesach nad kieliszkami kalifornijskiego wina, David przysiadł się do starszego o dziesięć lat Daniela, który dopiero co zaczął pracować dla Mosadu, głównej izraelskiej agencji wywiadowczej. Jak każdy żółtodziób Daniel zaczął raczyć swego kuzyna opowieściami. Odbył obowiązkową służbę wojskową w izraelskiej jednostce spadochroniarzy; wykonał jedenaście skoków i posmakował walki podczas wojny sześciodniowej w 1967 roku. Dla niego była to przyjemna wojna. W jego kompanii obyło się bez poważnych strat, a po stronie wroga było akurat tylu zabitych, że wyglądało to niemal jak sport – polowanie na zwierzynę niezbyt niebezpieczną, które zakończyło się mniej więcej tak, jak to sobie wyobrażał przed wojną.

Opowieści Daniela były miłą odmianą po ponurych relacjach telewizyjnych z Wietnamu, od których rozpoczynały się każde wieczorne wiadomości. Z entuzjazmem podbudowanym świeżo potwierdzoną tożsamością religijną David postanowił emigrować do żydowskiej ojczyzny, gdy tylko skończy gimnazjum. Jego ojciec podczas drugiej wojny światowej służył w 2. Dywizji Pancernej i nie był zachwycony tą przygodą. Jeszcze mniej podobała mu się perspektywa wysłania syna do azjatyckiej dżungli na wojnę, do której nie palił się ani on, ani żaden z jego znajomych. I tak po ukończeniu szkoły średniej młody David, nie bacząc na nic, poleciał samolotem El Al do Izraela. Podszlifował hebrajski, odsłużył wojsko, a potem, jak jego kuzyn, został zwerbowany przez Mosad.

Radził sobie nieźle – na tyle dobrze, że został szefem placówki w Rzymie. Był to ważny przydział. Jego kuzyn Daniel tymczasem odszedł z Mosadu i zajął się prowadzeniem rodzinnego interesu, co opłacało się znacznie bardziej niż praca na państwowej pensji. Kierowanie placówką Mosadu w Rzymie było czasochłonne. Davidowi podlegało trzech pełnoetatowych oficerów wywiadu, do których należało zbieranie informacji. Część z nich uzyskiwali od agenta Hasana. Był Palestyńczykiem i miał niezłe powiązania z LFWP – Ludowym Frontem Wyzwolenia Palestyny – a wyniesioną stamtąd wiedzą dzielił się ze swoimi wrogami za pieniądze – wystarczające, by stać go było na komfortowe mieszkanie kilometr od budynku włoskiego parlamentu. David miał dziś odebrać od niego przesyłkę.

Miejsce było już wcześniej używane – męska toaleta w Ristorante Giovanni, niedaleko Schodów Hiszpańskich. David, nie śpiesząc się, z przyjemnością zjadł lunch – podawali tu pyszną cielęcinę po francusku. Kiedy dopił białe wino, wstał i poszedł po przesyłkę. Skrzynka kontaktowa znajdowała się pod ostatnim pisuarem po lewej – niezłe miejsce, bo tego urynału nigdy nie sprawdzano ani nie czyszczono. Przymocowano tam stalową płytkę. Nawet gdyby ktoś ją zauważył, wyglądała całkiem niewinnie – wytłoczono na niej nazwę producenta oraz numer bez znaczenia. David podszedł do schowka i postanowił skorzystać ze sposobności, robiąc to, co większość mężczyzn robi, stając przed pisuarem. I wtedy usłyszał, jak otwierają się drzwi. Ktokolwiek to był, nie interesował się nim, ale lepiej było się upewnić. David upuścił paczkę papierosów, a kiedy się schylił, by podnieść ją prawą ręką, lewą zgarnął ze skrytki pakiet z magnesem. Był fachowcem – jak zawodowy magik, który odwraca uwagę ruchem jednej ręki, a drugą wykonuje sztuczkę.

Tyle że tym razem sztuczka się nie udała. Ledwo zabrał pakiet, kiedy z tyłu ktoś na niego wpadł.

– Przepraszam, staruszku… to jest, chciałem powiedzieć, signore – poprawił się ktoś mówiący po angielsku, chyba z oksfordzkim akcentem. Ot, zachowanie cywilizowanego człowieka, który chce rozładować sytuację.

Greengold nawet nie odpowiedział, tylko podszedł do umywalki, żeby umyć ręce, odkręcił wodę… i spojrzał w lustro.

Zazwyczaj mózg reaguje szybciej niż ręce. David zobaczył niebieskie oczy mężczyzny, który na niego wpadł. Były całkiem zwykłe, ale ich spojrzenie – nie. Zanim mózg nakazał ciału zareagować, lewa ręka mężczyzny znalazła się na czole Davida. Jednocześnie coś zimnego i ostrego wbiło się w jego kark, tuż pod czaszką. Napastnik szarpnął jego głowę do tyłu – nóż wszedł gładko w rdzeń kręgowy i go przeciął.

Śmierć nie nastąpiła od razu. Ciało zwiotczało, kiedy do mięśni przestały płynąć impulsy elektrochemiczne, i David stracił czucie. Tylko kark jeszcze go piekł, ale nie był to ostry ból, jak to w szoku. David usiłował oddychać. Nie rozumiał, że nigdy już tego nie zrobi. Napastnik przeciągnął go do kabiny. David mógł już tylko patrzeć i myśleć. Ujrzał obcą twarz i ta twarz odwzajemniła spojrzenie. Mężczyzna patrzył na niego jak na rzecz, przedmiot niegodzien nawet nienawiści. David bezsilnie przyglądał się, jak napastnik sadza go na toalecie i sięga do kieszeni płaszcza, najwyraźniej, by ukraść portfel. Więc to po prostu napad? Na wysokiego rangą oficera Mosadu? Niemożliwe. Mężczyzna chwycił Davida za włosy, żeby unieść opadającą głowę.

– As-salam alajkum – powiedział. Pokój z tobą.

Więc to Arab? Ale nie ma w nim nic arabskiego!

Morderca zauważył zaskoczenie na twarzy Davida.

– Naprawdę ufałeś Hasanowi, Żydzie? – spytał. W jego głosie nie było satysfakcji. Beznamiętny ton wyrażał pogardę.

W ostatnich chwilach życia, zanim jego mózg umarł z braku tlenu, David Greengold zdał sobie sprawę, że padł ofiarą starej jak świat szpiegowskiej pułapki – „fałszywej flagi”. Hasan przekazywał mu informacje tylko po to, by go zidentyfikować – by go wystawić. Taka głupia śmierć. Zdążył jeszcze tylko pomyśleć: Adonai echad.

Zabójca upewnił się, że ma czyste ręce i ubranie. Cios noża taki jak ten nie powoduje dużego krwotoku. Schował do kieszeni portfel i pakiet ze skrzynki kontaktowej, poprawił marynarkę i wyszedł z toalety. Przystanął przy swoim stoliku i zostawił dwadzieścia trzy euro za swój posiłek, dając tylko kilka centów napiwku. Przecież szybko tu nie wróci. Wyszedł od Giovanniego i nie śpiesząc się, przeciął plac. Zauważył sklep Brioni i uznał, że przydałby mu się nowy garnitur.

W Pentagonie nie ma kwatery głównej korpusu amerykańskich marines. W tym największym na świecie biurowcu znalazło się miejsce dla wojsk lądowych, marynarki i sił powietrznych, ale nie wiedzieć czemu pominięto piechotę morską, która musiała zadowolić się własnym kompleksem budynków, Navy Annex – odległym o niecałe pół kilometra, jadąc Lee Highway – w Arlington w stanie Wirginia. Niewielkie to poświęcenie. Marines zawsze byli przybranym dzieckiem amerykańskiej armii. Formalnie podlegali marynarce – pierwotnie mieli stanowić jej prywatną armię. Chodziło o to, by nie okrętować żołnierzy piechoty, bo wojska lądowe i marynarka nigdy nie darzyły się sympatią.

Z czasem marines zaczęli sami o sobie stanowić. Przez ponad wiek byli jedynymi amerykańskimi siłami lądowymi wysyłanymi za granicę. Ponieważ nie musieli martwić się o zaopatrzenie w ciężki sprzęt czy nawet o zaplecze medyczne – od tego mieli kalmary¹ – wszyscy byli strzelcami. Każdy, kto nie żywił ciepłych uczuć dla Stanów Zjednoczonych, musiał więc patrzyć na nich z lękiem i respektem. Dlatego też, choć szanowani, nie byli ulubieńcami amerykańskich żołnierzy. Bardziej stateczne formacje miały im za złe, że za bardzo się popisują, puszą i dbają o swój wizerunek.

Korpus piechoty morskiej był miniaturą armii. Miał nawet własne siły powietrzne – niewielkie, ale o ostrych kłach. Teraz do tej armii należał też szef wywiadu, choć niektórzy pracownicy uważali termin „wywiad marines” za wewnętrznie sprzeczny. Powstała kwatera główna wywiadu marines, co świadczyło o tym, że zielone berety usiłują nadążać za pozostałymi formacjami. Jej szefem, tak zwanym M-2 – dwójka identyfikowała pracownika wywiadu – był generał dywizji Terry Broughton, niewysoki, dobrze zbudowany żołnierz piechoty, któremu zwalono na barki tę robotę, by wniósł nieco realizmu do szpiegowskiego rzemiosła i by wszyscy pamiętali, że za stosem papierkowej roboty kryje się człowiek z karabinem, który potrzebuje rzetelnych informacji, żeby przeżyć. Pod względem wrodzonej inteligencji żołnierze korpusu nikomu nie ustępowali. Nawet komputerowym magikom z lotnictwa, którzy uważali, że każdy, kto potrafi pilotować samolot, po prostu musi być bystrzejszy od innych. Za jedenaście miesięcy Broughton miał przejąć dowództwo nad 2. Dywizją Piechoty Morskiej z bazą Camp Lejeune w Karolinie Północnej. Ta wyczekiwana wiadomość nadeszła ledwie tydzień temu i generał wciąż jeszcze miał wyśmienity nastrój.

Dobrze to wróżyło kapitanowi Brianowi Carusowi; nie przestraszył się wizyty u generała, ale uznał, że musi zachować ostrożność. Miał na sobie oliwkowy mundur klasy A, pas oficerski oraz wszystkie baretki, jakich się dosłużył. Nie było ich znowu tak wiele, choć niektóre mogły się podobać. Tak samo jak jego złote skrzydła spadochroniarza i kolekcja odznaczeń strzelca wyborowego, która mogła zrobić wrażenie nawet na takim zawodowcu jak generał Broughton.

M-2 zatrudnił podpułkownika jako gońca oraz czarnoskórą starszą sierżant jako sekretarkę. Młodemu kapitanowi wydało się to dziwaczne, ale ostatecznie korpusu nikt nigdy nie oskarżył o nadmiar logiki. Dwieście trzydzieści lat tradycji nieskrępowanej postępem, jak zwykli mawiać.

– Generał prosi – oznajmiła siedząca za biurkiem sierżant, odkładając słuchawkę telefonu.

– Dziękuję, sierżancie. – Caruso wstał i podszedł do drzwi, które otworzyła mu podoficer.

Broughton był dokładnie taki, jak sobie Caruso wyobrażał. Miał metr siedemdziesiąt parę wzrostu i klatkę piersiową, od której mogły odbijać się kule, włosy tylko nieco dłuższe niż szczecina. Dla większości marines włosy długości dwunastu milimetrów oznaczały konieczność wizyty u fryzjera. Generał podniósł wzrok znad papierów i zmierzył gościa zimnym spojrzeniem piwnych oczu.

Caruso nie zasalutował. Tak jak oficerowie marynarki marines nie salutują, chyba że są pod bronią lub noszą czapkę od munduru. Badanie wzrokiem trwało około trzech sekund, ale kapitanowi wydawało się, że z tydzień.

– Dzień dobry, sir.

– Proszę spocząć, kapitanie. – Generał wskazał skórzany fotel.

Caruso usiadł. Pozostał jednak czujny i gotów natychmiast wstać.

– Domyśla się pan, dlaczego tu pana wezwano? – zagadnął Broughton.

– Nie, sir, nie powiedziano mi tego.

– Jak się panu podoba w zwiadzie?

– W porządku, sir. Mam chyba najlepszych podoficerów w całym korpusie, a praca jest interesująca.

– Piszą tu, że wykonał pan dobrą robotę w Afganistanie. – Broughton uniósł teczkę oklejoną na krawędziach czerwono-białą taśmą, co znaczyło, że materiały są ściśle tajne. Ale w końcu operacje specjalne często podpadały pod tę kategorię. A Caruso był cholernie pewien, że zadania w Afganistanie nie pokazywano w NBC Nightly News.

– Faktycznie, było dość ciekawie, sir.

– Dobrą robotą, piszą, było wydostanie z tego wszystkich pana ludzi żywych.

– Generale, jestem pewien, że to głównie zasługa tego żołnierza SEAL, który był z nami. Kapral Ward został postrzelony. Było z nim źle, ale podoficer Randall uratował mu życie. Przedstawiłem go do odznaczenia. Mam nadzieję, że je dostanie.

– Dostanie – zapewnił go Broughton. – I pan też.

– Sir, ja tylko wykonywałem swoją pracę – zaprotestował Caruso. – Moi ludzie odwalili całą…

– To właśnie charakteryzuje dobrego młodego oficera – uciął M-2. – Czytałem wasze sprawozdanie z walk. Czytałem też relację strzelca Sullivana. Pisze, że świetnie sobie pan poradził jak na młodego oficera w pierwszej akcji bojowej. – Sierżant Joe Sullivan zdążył już powąchać prochu w Libanie i Kuwejcie oraz w kilku innych miejscach, które nigdy nie znalazły się w wiadomościach telewizyjnych. – Sullivan pracował kiedyś dla mnie – poinformował. – Dostanie awans.

Caruso skinął głową.

– Tak jest, sir. Na pewno chciałby pójść w górę.

– Widziałem pana raport na jego temat. – M-2 wyjął kolejną teczkę, tym razem nie ściśle tajną. – Nie skąpi pan pochwał swoim ludziom, kapitanie. Dlaczego?

Caruso zamrugał zdziwiony.

– Sir… dobrze się spisali. Nie mógłbym oczekiwać więcej. Z moimi marines mógłbym stawić czoło każdemu. Nawet młodziaki mogą się kiedyś dosłużyć sierżanta, a dwóch z nich to urodzeni strzelcy wyborowi. Ciężko pracują i są na tyle bystrzy, żeby robić, co trzeba, zanim się odezwę. Przynajmniej jeden z nich to materiał na oficera. Sir, to moi ludzie i mam cholerne szczęście, że tak jest.

– Dobrze ich pan wytrenował – dodał Broughton.

– To moja praca, sir.

– Już nie, kapitanie.

– Przepraszam, sir? Przede mną kolejne czternaście miesięcy z batalionem, a nowego zadania jeszcze mi nie wyznaczono. – Caruso z ochotą zostałby w drugim oddziale zwiadu na zawsze. Kombinował, że wkrótce awansuje na majora, może przejdzie do batalionu S-3 i wskoczy na stanowisko oficera operacyjnego batalionu zwiadowczego dywizji.

– A ten facet z Agencji, który poszedł z wami w góry… jak się z nim pracowało?

– James Hardesty. Podobno był w wojskowych siłach specjalnych. Pod czterdziestkę, ale w niezłej formie jak na starszego gościa. Mówił dwoma miejscowymi językami. Nie robił w portki, kiedy było gorąco. Cóż… nieźle mnie osłaniał.

M-2 znów machnął ściśle tajną teczką.

– Mówi, że uratował pan jego cztery litery w tej zasadzce.

– Niestety, sir, wpadliśmy w zasadzkę, a to dla nikogo nie jest powodem do dumy. Pan Hardesty z kapralem Wardem przeprowadzał rozpoznanie, kiedy ja uruchamiałem radiostację satelitarną. Tamci kolesie sprytnie się zasadzili, ale sami się zdemaskowali. Zbyt szybko otworzyli ogień do Hardesty’ego, chybili pierwszą salwą, a my obeszliśmy ich i zaraz byliśmy na wzgórzu. Nie wystawili straży jak trzeba. Strzelec Sullivan poprowadził swój oddział na prawo i kiedy dotarli na pozycje, ja poprowadziłem swoją grupę środkiem. Zabrało nam to w sumie dziesięć do piętnastu minut. Potem strzelec Sullivan zdjął nasz cel strzałem w głowę z dziesięciu metrów. Chcieliśmy wziąć go żywcem, ale sprawy potoczyły się tak, że się nie dało. – Caruso wzruszył ramionami. Przełożeni mają może wpływ na nominacje oficerskie, ale nie na okoliczności w danej chwili. Tamten człowiek ani myślał dostać się do amerykańskiej niewoli, a na kimś takim ciężko położyć łapę. Ostateczny wynik: jeden marine poważnie postrzelony i szesnastu martwych Arabów. Plus dwaj żywi jeńcy, z którymi mogły sobie uciąć pogawędkę typki z wywiadu. Wypad okazał się bardziej produktywny, niż ktokolwiek mógł oczekiwać. Afgańczycy byli dzielni, lecz nie szaleni, a ściśle biorąc, wybierali męczeństwo na własnych warunkach.

– Czegoś się pan nauczył, kapitanie? – zagadnął Broughton.

– Nie można być za bardzo wytrenowanym, sir, ani w zbyt dobrej kondycji. Prawdziwa walka to znacznie gorszy bajzel niż ćwiczenia. Tak jak mówiłem, Afgańczycy są dzielni, ale niewyszkoleni. Nigdy nie wiadomo, którzy pójdą na noże, a którzy się poddadzą. W Quantico nauczyli nas, żeby ufać instynktowi, ale instynkt to nie rozum i nie zawsze wiadomo, czy słucha się właściwego głosu. – Caruso znów wzruszył ramionami, w końcu jednak powiedział: – Według mnie w moim i moich marines przypadku zdało to egzamin, ale tak naprawdę to nie wiem dlaczego.

– Niech pan za dużo nie myśli, kapitanie. Kiedy wszystko się pieprzy, nie ma czasu na myślenie. Myśleć trzeba wcześniej. Chodzi o to, jak szkoli pan swoich ludzi i jak przydziela im zadania. Trzeba przygotować umysł do działania, choć człowiek nigdy do końca nie wie co i jak. Tak czy inaczej, nieźle to wszystko wyszło. Zrobił pan wrażenie na tym całym Hardestym, a to całkiem poważny klient. Oto jak do tego doszło – zakończył Broughton.

– Przepraszam, sir?

– Agencja chce z panem pomówić – oznajmił M-2. – Łowca talentów podsunął im pana nazwisko.

– Co miałbym robić, sir?

– Tego mi nie powiedzieli. Szukają ludzi do pracy w terenie. Nie sądzę, żeby chodziło o szpiegostwo. Raczej o zaplecze paramilitarne. Według mnie o nowy biznes antyterrorystyczny. Nie powiem, żebym był zachwycony perspektywą utraty obiecującego młodego marine. Jednak w tej sprawie nie mam nic do gadania. Może pan odrzucić ich ofertę, ale najpierw musi pan z nimi pogadać.

– Rozumiem. – Tak naprawdę guzik rozumiał.

– Może ktoś im przypomniał o innym eksmarine, któremu nieźle poszło tam na górze… – zastanawiał się Broughton.

– Ma pan ma myśli wujka Jacka? Jezu… przepraszam, sir, ale starałem się tego unikać, od kiedy przeszedłem szkolenie zasadnicze. Jestem tylko zwykłym marine stopnia O-3, sir. Nie proszę o nic więcej.

– No i dobrze – skwitował Broughton. Miał przed sobą niezwykle obiecującego młodego oficera, który przeczytał Podręcznik oficera korpusu piechoty morskiej od deski do deski i zapamiętał wszystko, co istotne. Jeśli można mu było coś zarzucić, to tylko zbytnią szczerość. Ale w końcu sam kiedyś taki był. – No cóż, ma pan się zjawić na górze za dwie godziny. U niejakiego Pete’a Alexandra. To kolejny eksżołnierz sił specjalnych. Pomagał Agencji w przeprowadzeniu operacji w Afganistanie w latach osiemdziesiątych. Ponoć w porządku z niego gość, tylko nie chce od podstaw szkolić młodych talentów. Niech pan uważa na portfel, kapitanie – rzucił na koniec.

– Tak jest, sir – obiecał Caruso i stanął na baczność.

M-2 pożegnał gościa uśmiechem.

– Semper fi, synu.

– Tak jest, sir. – Caruso wyszedł z biura, skinął głową pani sierżant, nie odezwał się do podpułkownika, który nawet nie raczył podnieść wzroku, i zszedł po schodach, zastanawiając się, w co, u diabła, się pakuje.

Setki kilometrów dalej inny Caruso myślał dokładnie to samo.

FBI zapracowało sobie na opinię jednej z najlepszych amerykańskich agencji egzekwowania prawa, prowadząc dochodzenia w sprawach międzystanowych porwań, od momentu wejścia w życie prawa Lindbergha w latach trzydziestych. Sukcesy w zamykaniu tego rodzaju spraw niemal całkowicie położyły kres porwaniom dla pieniędzy. Przynajmniej zaprzestali tego niegłupi przestępcy. Biuro zamknęło każdą z tych spraw i zawodowi przestępcy w końcu połapali się, że to gra dla frajerów. Tak było przez całe lata, do czasu gdy zaczęły się porwania nie dla pieniędzy.

Tych porywaczy było o wiele trudniej schwytać.

Penelope Davidson zaginęła dziś rano w drodze do szkoły. Rodzice zadzwonili na policję niecałą godzinę od zniknięcia. Wkrótce miejscowe biuro szeryfa skontaktowało się z FBI. Procedury zezwalały na włączenie do sprawy FBI, jeśli podejrzewano, że ofiara mogła zostać przewieziona za granicę stanu. Georgetown w Alabamie znajdowało się o pół godziny jazdy od granicy z Missisipi, więc biuro FBI w Birmingham dopadło sprawy jak kot myszy. W nomenklaturze FBI porwanie to „siódemka”. Na to hasło niemal wszyscy agenci w biurze wsiedli w samochody i pognali na południowy zachód do małego miasteczka farmersko-targowego. Ale w głębi duszy każdy obawiał się, że to robota głupiego. Sprawy porwań miały swój zegar. Większość ofiar wykorzystywano seksualnie i zabijano w ciągu czterech do sześciu godzin. Tylko cud mógł pomóc odzyskać dziecko w tak krótkim czasie. A cuda nie zdarzają się często.

Jednak większość agentów sama miała żony i dzieci, więc zachowywali się tak, jakby szanse wciąż istniały. ASAC – dyżurny zastępca agenta specjalnego – z biura pierwszy rozmawiał z miejscowym szeryfem Paulem Turnerem. Biuro w swej wyższości uważało go za śledczego amatora. On myślał o sobie podobnie. Żołądek mu się wywracał na myśl o zgwałconej i zamordowanej dziewczynce na jego terenie. Pomoc federalnych przyjął z entuzjazmem. Każdemu mundurowemu wręczono zdjęcie. Zweryfikowano mapy. Miejscowi gliniarze i agenci specjalni FBI przeszukali obszar między domem Davidsonów i znajdującą się pięć przecznic dalej szkołą publiczną, do której dziewczynka chodziła każdego ranka od dwóch miesięcy. Przepytali każdego, kto tam mieszkał. Tymczasem w Birmingham komputer wyszukiwał ewentualnych przestępców seksualnych mieszkających w promieniu stu sześćdziesięciu kilometrów.

Wysłano agentów i policjantów stanowych z Alabamy, by wszystkich przepytać. Przeszukano każdy dom. Zazwyczaj za pozwoleniem właściciela, ale dość często bez, bo miejscowi sędziowie surowo traktowali sprawy porwań.

Dla agenta specjalnego Dominica Carusa nie była to pierwsza poważna sprawa. Była to jednak jego pierwsza „siódemka”. Chociaż był bezdzietnym kawalerem, na myśl o zaginionym dziecku krew w jego żyłach najpierw stężała, a potem zawrzała. Na „oficjalnym” zdjęciu ze szkoły dziewczynka miała błękitne oczy, ciemniejące blond włosy i ślicznie się uśmiechała. W tej „siódemce” nie chodziło o pieniądze. Zwykła robotnicza rodzina. Ojciec był monterem w miejscowym przedsiębiorstwie elektrycznym, matka pracowała na pół etatu jako pomoc pielęgniarska w szpitalu. Oboje byli praktykującymi metodystami. Żadne na pierwszy rzut oka nie wyglądało na osobę znęcającą się nad dzieckiem – choć to też trzeba sprawdzić. Starszy agent z biura terenowego w Birmingham doskonale opracowywał profile przestępców. Jego wstępna diagnoza przerażała: nieznany podejrzany mógł być seryjnym porywaczem i mordercą. Kimś, dla kogo dzieci były atrakcyjne seksualnie i kto wiedział, że po popełnieniu tej zbrodni najbezpieczniej jest zabić ofiarę.

Caruso był przekonany, że porywacz gdzieś tu jest.

Dominic Caruso, młody agent, ledwie rok po Quantico, służył już na drugiej placówce. Agenci FBI stanu wolnego mogli wybierać sobie przydziały z równym powodzeniem, jak wróbel zmagający się z huraganem. Najpierw skierowano go do Newark w New Jersey. Pracował tam całe siedem miesięcy, lecz Alabama bardziej mu odpowiadała. Pogoda często była kiepska, ale było tu znacznie więcej przestrzeni niż w tamtym brudnym, zatłoczonym mieście. Teraz przydzielono go do patrolowania obszaru na zachód od Georgetown. Miał szukać i czekać na jakieś konkretne informacje. Nie potrafił jeszcze efektywnie przepytywać świadków – takie umiejętności rozwija się latami. Ale i tak uważał się za niegłupiego, w końcu dyplom w college’u zrobił z psychologii.

Szukaj samochodu z małą dziewczynką, mówił sobie. Może nie siedzi w foteliku? – zastanawiał się. Z fotelika mogłaby wyglądać z samochodu i gestem wezwać pomoc… Zatem nie. Podejrzany chybaby ją związał, skuł lub skrępował taśmą izolacyjną – i najpewniej zakneblował. Mała dziewczynka, bezbronna i przerażona. Na samą myśl mocniej zacisnął dłonie na kierownicy. Zachrypiało radio.

– Baza w Birmingham do wszystkich jednostek „siedem”. Mamy zgłoszenie, że podejrzany może jechać furgonetką, prawdopodobnie białym fordem, lekko przybrudzonym. Tablice rejestracyjne z Alabamy. Jeśli zauważycie wóz odpowiadający temu opisowi, zgłoście to, a my ściągniemy lokalną policję, żeby go sprawdzili.

Co znaczy, nie włączajcie „koguta” i nie zatrzymujcie go sami, chyba że musicie, pomyślał Caruso. Czas się zastanowić.

Gdybym był taką kreaturą, to dokąd bym pojechał? Caruso zwolnił. Tam gdzie da się łatwo dojechać, pomyślał. Niekoniecznie drogą główną… może być porządna boczna, ze zjazdem w jakieś bardziej ustronne miejsce. Łatwo wjechać, łatwo wyjechać… sąsiedzi nie widzą i nie słyszą, co robisz…

Chwycił za mikrofon.

– Caruso do bazy w Birmingham.

– Tak, Dominic? – zgłosił się agent dyżurujący przy radiostacji. Komunikacja radiowa FBI była zaszyfrowana. Mógł ją podsłuchać tylko ktoś z dobrym deszyfratorem.

– Ta biała furgonetka. Na ile to potwierdzone?

– Starsza kobieta mówi, że kiedy wychodziła po gazetę, widziała dziewczynkę odpowiadającą rysopisowi, która rozmawiała z jakimś gościem obok białej furgonetki. Potencjalny podejrzany to biały mężczyzna, wiek nieznany, brak szczegółowych danych. Niewiele, Dom, ale to wszystko, co mamy – zameldował agent specjalny Sandy Ellis.

– Ile jest w okolicy osób wykorzystujących dzieci? – drążył Caruso.

– Według komputera dziewiętnaście. Nasi ludzie rozmawiają ze wszystkimi. Jak na razie bez rezultatów. Tylko tyle mamy, stary.

– Zrozumiałem, Sandy. Bez odbioru.

Jeszcze więcej jeżdżenia. Jeszcze więcej poszukiwań. Zastanawiał się, czy to choć trochę podobne do tego, czego jego brat Brian doświadczył w Afganistanie, samotnie polując na wroga… Zaczął wypatrywać polnych dróg… może na którejś zobaczy świeże ślady opon.

Znów popatrzył na niewielkie zdjęcie rozmiarów. Słodka mała dziewczynka. Dopiero uczyła się abecadła. Dziecko, dla którego świat był zawsze bezpiecznym miejscem, a o wszystkim decydowali mama i tata. Dziecko, które chodziło do szkółki niedzielnej, robiło zabawki z kartonu i uczyło się śpiewać piosenki…

Patrzył to w lewo, to w prawo. Jakieś sto metrów dalej polna droga skręcała w las. Zwolnił i zobaczył, że wije się łagodną serpentyną, a zza rzadko rosnących drzew widać…

…tani dom o szkieletowej konstrukcji… a obok niego… róg furgonetki?… Ale raczej beżowej niż białej…

Cóż… dziewczynkę widziała staruszka… jak daleko od niej stała furgonetka?… w słońcu czy w cieniu?… Tyle czynników, tyle zmiennych… Choć akademia FBI była świetną uczelnią, nie mogła przygotować na wszystko… Do diabła, nawet na część wszystkiego… Trzeba ufać instynktowi i doświadczeniu…

Ale Caruso miał ledwie rok doświadczenia.

A jednak…

Zatrzymał samochód.

– Caruso do bazy w Birmingham.

– Tak, Dominic – odpowiedział Sandy Ellis.

Caruso podał swoją lokalizację.

– Ruszam do sektora 10-7, żeby się bliżej przyjrzeć.

– Zrozumiałem, Dom. Potrzebujesz wsparcia?

– Nie, Sandy. To pewnie nic takiego. Zapukam tylko i porozmawiam z lokatorem.

– OK, czekam.

Caruso nie miał przenośnego radiotelefonu – mieli go miejscowi gliniarze, a nie federalni. I tak znalazł się poza zasięgiem, choć mógł posłużyć się swoją komórką. Przy boku, w dobrze dopasowanej kaburze na prawym biodrze, nosił smitha & wessona 1076. Wysiadł z samochodu i tylko przymknął drzwi, by nie robić hałasu. Ludzie zawsze zwracali uwagę na odgłos zatrzaskiwanych drzwi samochodu.

Miał na sobie ciemnooliwkowy garnitur. Dobrze się składa, pomyślał, skręcając w prawo. Najpierw przyjrzy się furgonetce. Szedł normalnym krokiem, patrząc w okna odrapanego domu. Miał nadzieję, że zobaczy w nich twarz, ale chyba lepiej, że się nie pojawiła.

Ford miał z sześć lat. Drobne wgniecenia i zadrapania karoserii. Kierowca ustawił samochód tak, by przesuwne drzwi były jak najbliżej domu. Tak zrobiłby cieśla lub hydraulik. Albo ktoś, kto niósłby stawiającą opór ofiarę. Caruso trzymał prawą rękę w pogotowiu, marynarkę miał rozpiętą. Każdy glina na świecie ćwiczył szybkie sięganie po broń, często przed lustrem. Lecz tylko głupiec strzela w ruchu.

Nie śpieszył się. Okno po stronie kierowcy było opuszczone. W środku pusto, tylko goła podłoga z niemalowanego metalu, koło zapasowe, podnośnik… duża rolka taśmy izolacyjnej…

Dużo jej. Końcówka była podwinięta, tak by można było oderwać taśmę bez zahaczania paznokciami. Wielu ludzi tak robi. Tuż za fotelem pasażera był dywanik… przyklejony taśmą do podłogi. Czy z oparć fotela nie zwisają czasem resztki taśmy? Co to może znaczyć?

Czemu tam? – zastanawiał się. Nagle zaczęła go mrowić skóra na przedramionach – nowe odczucie. Nigdy sam nikogo nie aresztował. Nigdy jeszcze nie brał udziału w dochodzeniu w sprawie zbrodni. No, przynajmniej nie w takim, które doczekałoby sie rozwiązania. W Newark na krótko przydzielono go do sekcji poszukiwania zbiegłych więźniów i dokonał w sumie trzech aresztowań – ale zawsze z bardziej doświadczonym agentem, który prowadził sprawę. I on miał teraz więcej doświadczenia, był bardziej zaprawiony… Ale to wciąż za mało, napomniał się.

Odwrócił głowę ku domowi. Jego umysł pracował gorączkowo. Co mam? Nie za wiele. Zwykła furgonetka. W środku żadnych bezpośrednich dowodów. Tylko pusta furgonetka, rolka taśmy izolacyjnej i dywanik na stalowej podłodze.

A jednak…

Wyjął z kieszeni komórkę i wybrał numer biura.

– FBI. W czym mogę pomóc? – odezwał się kobiecy głos.

– Caruso do Ellisa. – Tak było szybciej.

– Co tam masz, Dom?

– Białego forda econoline, tablice z Alabamy. Edward, Robert, sześć, pięć, zero, jeden. Zaparkowany w mojej lokalizacji. Sandy…

– Tak, Dominic?

– Zapukam do drzwi tego gościa.

– Chcesz wsparcia?

Caruso zastanowił się przez sekundę.

– Tak. Odbiór.

– Konny patrol jest o dziesięć minut drogi. Zostań na stanowisku – poradził Ellis.

– Zrozumiałem. Czekam.

Ale na szali ważyło się życie dziewczynki…

Podkradł się do domu. Starał się, by nikt go nie zauważył. I wtedy czas stanął w miejscu.

Kiedy usłyszał krzyk, omal nie wyskoczył ze skóry. Okropny, przeraźliwy krzyk, jakby komuś śmierć zajrzała w oczy. Mózg przetworzył informację i Caruso już trzymał w dłoniach swój pistolet automatyczny, na wysokości mostka – wymierzony co prawda w niebo, ale jednak. Zdał sobie sprawę, że krzyczała kobieta… i coś zaskoczyło mu w głowie.

Na tyle szybko, na ile mógł się poruszać bez hałasu, przebiegł na ganek pod nierównym, tanim dachem. Frontowe drzwi to była niemal w całości druciana siatka przeciw owadom. Potrzebny był gruntowny remont. Prawdopodobnie dom wynajmowano i na pewno za grosze. Przez siatkę Caruso zobaczył korytarz prowadzący na lewo do kuchni i na prawo do łazienki. Zajrzał do niej. Stąd widać było tylko porcelanową toaletę i umywalkę.

Zastanowił się, czy ma powody, by wtargnąć do domu, i natychmiast zdecydował, że tak, aż nadto. Otworzył drzwi i wśliznął się do środka możliwie jak najciszej. Korytarz wyłożony był tanią, brudną wykładziną dywanową. Caruso ruszył przed siebie, wciąż trzymając uniesioną broń, czujny i gotów natychmiast reagować. Teraz nie widział już kuchni, za to mógł zajrzeć do łazienki…

Penny Davidson, cała we krwi, leżała w wannie, naga, z szeroko otwartymi błękitnymi oczami i gardłem rozciętym od ucha do ucha. Na szyi ziała wielka, rozwarta rana.

Caruso zamarł, tylko oczy zarejestrowały obraz. Natychmiast pomyślał o człowieku, który to zrobił – on żyje i jest gdzieś blisko.

Usłyszał hałas, gdzieś z przodu po lewej. Telewizor w jadalni. Morderca pewnie tam jest. Może dwóch? Nie ma czasu ani sensu zastanawiać się nad tym.

Powoli, ostrożnie, z łomoczącym sercem, przesunął się do przodu i wyjrzał zza rogu. Był tam, pod czterdziestkę, biały, z rzednącymi włosami. W napięciu, uważnie oglądał film – horror, dlatego Caruso usłyszał krzyk – i sączył piwo z puszki. Na twarzy wyraz spokojnego zadowolenia. Pewnie miał taki przez cały czas, pomyślał Dominic. Na stole po prawej leżał – Jezu! – zakrwawiony nóż rzeźnicki. A koszulka mordercy spryskana była krwią. Krwią z gardła dziewczynki.

„Problem z tymi skurwielami jest taki, że nigdy nie stawiają oporu – mówił instruktor z akademii FBI. – O tak, są dzielni jak John Wayne, kiedy mają w łapach dzieci, ale nie opierają się uzbrojonym glinom, nigdy. I wiecie co? Cholerna szkoda”.

Nie pójdziesz dziś do więzienia. Myśl pojawiła się w mózgu Carusa jakby bez jego udziału. Prawym kciukiem odciągnął kurek, w każdej chwili mógł teraz strzelić. Zauważył, że ręce ma jak z lodu.

Tuż za rogiem, zza którego wszedł do pokoju, stał stary, zniszczony stolik nocny, a na nim tani wazon z niebieskiego szkła. Nie było w nim kwiatów. Powoli i ostrożnie Caruso uniósł nogę… i wywrócił stolik. Wazon roztrzaskał się głośno na drewnianej podłodze.

Mężczyzna podskoczył i odwrócił się do niespodziewanego gościa. Jego reakcja obronna była raczej instynktowna niż racjonalna – chwycił leżący na stole nóż rzeźnicki. Caruso nie zdążył się nawet uśmiechnąć, choć wiedział, że ten morderca popełnił ostatni w swoim życiu błąd. Każdy amerykański stróż prawa wie, że człowiek z nożem w odległości mniejszej niż sześć i pół metra stanowi bezpośrednie, śmiertelne zagrożenie. A ten nawet zaczął wstawać.

Ale nigdy nie wstał.

Caruso zwolnił spust smitha, posyłając pierwszy pocisk prosto w serce mordercy, potem kolejne dwa po niecałej sekundzie. Na koszulce pojawiła się czerwona plama. Mężczyzna spojrzał w dół, na klatkę piersiową, w górę na Carusa, osłupiały z zaskoczenia. Osunął się na ziemię bez krzyku czy choćby jęku.

Caruso przeszukał jedyną sypialnię. Nikogo. Tak samo w kuchni. Tylne drzwi były zamknięte od środka. Chwila ulgi. W domu byli tylko oni dwaj. Raz jeszcze spojrzał na porywacza. Oczy miał wciąż otwarte. Ale Dominic nie chybił. Najpierw jednak, jak go uczono, rozbroił trupa i skuł mu ręce. Potem sprawdził puls na tętnicy szyjnej, właściwie niepotrzebnie. Facet oglądał już tylko drzwi do piekła. Caruso wyciągnął komórkę i ponownie wybrał numer biura.

– Dom? – zgadł Ellis, gdy odebrał telefon.

– Tak, Sandy, to ja. Właśnie go zdjąłem.

– Co?! Co masz na myśli?

– Znalazłem dziewczynkę. Martwą, z rozciętym gardłem. Wszedłem, a gość wyskoczył na mnie z nożem. Zdjąłem go, stary. Też jest, kurwa, martwy.

– Jezu, Dominic! Szeryf jest w pobliżu. Czekaj.

– Zrozumiałem. Czekam, Sandy.

Niecałą minutę później usłyszał syrenę. Wyszedł na ganek. Zabezpieczył pistolet i schował go do kabury. Wyjął z marynarki legitymację FBI i kiedy szeryf zbliżył się z rewolwerem w dłoni, uniósł ją w prawej ręce.

– Wszystko jest pod kontrolą – oznajmił najspokojniej, jak w takiej chwili potrafił. Był wykończony. Gestem zaprosił szeryfa Turnera do środka, ale sam został na zewnątrz. Minutę czy dwie później gliniarz wrócił. Smitha & wessona schował do kabury.

Turner był hollywoodzkim wyobrażeniem szeryfa z Południa. Wysoki, z muskularnymi ramionami i pasem na broń wrzynającym się głęboko w talię. Tyle tylko, że czarny. Jak nie z tego filmu.

– Co się stało? – spytał.

– Dasz mi minutę? – Caruso wziął głęboki wdech. Przez moment zastanawiał się, jak opowiedzieć tę historię. Ważne było, by Turner wszystko dobrze zrozumiał, bo zabójstwo podlegało jego jurysdykcji.

– Pewno. – Turner sięgnął do kieszeni koszuli i wyciągnął paczkę koolsów. Zaproponował papierosa Dominicowi; ten potrząsnął głową i usiadł na niepomalowanej drewnianej podłodze.

Spróbował ułożyć sobie wszystko w głowie. Co się stało? Co dokładnie zrobił? I jak miał to wyjaśnić? Coś podpowiadało mu, że wcale nie czuł żalu. Na pewno nie żałował tego drania. A żałować Penelope Davidson było za późno. O godzinę? Może tylko o pół? Dziewczynka nie wróci dziś do domu. Jej matka nigdy już nie ułoży jej do snu, ojciec nigdy nie przytuli. Wniosek? Agent specjalny Dominic Caruso wcale nie czuł żalu. Szkoda tylko, że tak bardzo się spóźnił.

– Możesz mówić? – zagadnął szeryf Turner.

– Szukałem takiego miejsca i kiedy przejeżdżałem obok, zobaczyłem zaparkowaną furgonetkę… – zaczął Caruso. Po chwili wstał i poprowadził szeryfa do domu, aby zrelacjonować mu inne szczegóły. – No i przewróciłem stolik. On mnie zobaczył i sięgnął po nóż… a ja wyciągnąłem pistolet i wystrzeliłem do sukinsyna. Chyba trzy razy.

– Aha… – Turner podszedł do ciała. Porywacz nie stracił wiele krwi. Wszystkie trzy kule przeszły prosto przez serce, które natychmiast przestało pompować krew.

Paul Turner nie był wcale taki wysoki, jak mogło się wydawać agentowi rządowemu. Popatrzył na ciało i odwrócił się do drzwi, skąd strzelał Caruso. Wzrokiem zmierzył odległość i kąt.

– A zatem potknąłeś się o ten stolik. Facet widzi cię, chwyta nóż, a ty, bojąc się o swoje życie, wyciągasz pistolet i trzy razy strzelasz, tak?

– Tak właśnie było, tak.

– Aha – podsumował szeryf, który niemal każdego sezonu ubijał jelenia. Sięgnął do prawej kieszeni spodni i wyciągnął brelok.

Był to prezent od ojca, bagażowego w pulmanie na starym Illinois Central. Do staroświeckiego breloka przylutowano srebrną dolarówkę z 1948 roku, o średnicy około trzech i pół centymetra. Przytrzymał ją nad klatką piersiową porywacza, tak że całkiem zakryła wszystkie trzy rany wlotowe. Spojrzenie miał bardzo sceptyczne. Naraz jednak popatrzył w kierunku łazienki – i wydał łagodniejszy werdykt.

– I tak właśnie napiszemy. Niezły strzał, chłopcze.

W kilka minut zjechały się samochody policji i FBI. Zaraz potem przybyła furgonetka z laboratorium Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego Alabamy, by przeprowadzić dochodzenie kryminalistyczne. Fotograf zużył dwadzieścia trzy rolki kolorowego filmu czułości 400. Nóż podejrzanego zabrano do zdjęcia odcisków i porównania grupy krwi z grupą krwi ofiary. Zwykła formalność, ale procedury były szczególnie surowe w sprawach morderstw. Na koniec naciągnięto worek na ciało dziewczynki i zabrano zwłoki. Rodzice będą musieli dokonać identyfikacji. Na szczęście twarz pozostała niezmieniona.

Jeden z ostatnich przybył Ben Harding, dyżurny agent specjalny z biura terenowego Federalnego Biura Śledczego w Birmingham. W razie strzelaniny musiał napisać formalny raport dla swego dalekiego znajomego, dyrektora Dana Murraya. Najpierw upewnił się, że Caruso był w dobrej formie fizycznej i psychicznej, a potem poszedł złożyć wyrazy uszanowania Paulowi Turnerowi i poprosił o jego opinię o strzelaninie. Caruso obserwował z daleka, jak Turner gestykuluje, opowiadając przebieg wydarzeń, a Harding twierdząco kiwa głową. Dobrze, że szeryf oficjalnie potwierdził jego wersję. Przysłuchiwał się temu również kapitan policjantów stanowych – i też kiwał głową.

Ale tak naprawdę Dominica Carusa guzik to obchodziło. Wiedział, że dobrze zrobił, tyle że o godzinę za późno. W końcu Harding podszedł do niego.

– Jak się czujesz, Dominicu?

– Ciężko mi – odparł Caruso. – Spóźniłem się, cholernie się spóźniłem… tak, wiem, że nierozsądnie byłoby oczekiwać czego innego.

Harding chwycił go za ramię i potrząsnął.

– Lepiej tego zrobić nie mogłeś, młody. – Pauza. – Jak doszło do strzelaniny?

Caruso powtórzył swoją historię. Brzmiała teraz dla niego niemal jak prawda. Pewnie mógłby powiedzieć całą prawdę i nic by mu za to nie zrobili. Ale po co ryzykować? Oficjalnie strzał był czysty i to mu wystarczyło – przynajmniej do akt.

Harding słuchał i kiwał głową zamyślony. Trzeba będzie odwalić papierkową robotę i przesłać do Waszyngtonu. Ale gazetom powinno się spodobać, że agent FBI zastrzelił porywacza w dniu popełnienia przestępstwa. Pewnie znajdą dowody, że nie była to jedyna zbrodnia tego skurwiela. Trzeba będzie jeszcze drobiazgowo przeszukać dom. Znaleziono już kamerę cyfrową i nikogo by nie zdziwiło, gdyby wyszło na jaw, że poprzednie zbrodnie ten drań zapisał na swoim pececie. Jeśli tak, to Caruso zamknął kilka spraw za jednym zamachem. Jeśli tak, to Caruso stanie się wielką gwiazdą FBI.

Jak wielką, nie mógł tego jeszcze wiedzieć ani Harding, ani sam Caruso, ale łowca talentów znajdzie Dominica Carusa.

I jeszcze kogoś.

Rozdział 1
Kampus

Miasteczko West Odenton w stanie Maryland to właściwie żadne miasto. Jest tam tylko poczta dla okolicznych mieszkańców, kilka stacji benzynowych i sklepów 7-Eleven oraz zwyczajne fast foody dla tych, co potrzebują tłustego śniadania w drodze z domu w Columbii w Marylandzie do pracy w Waszyngtonie. Niecały kilometr od skromnego budynku poczty znajduje się dziesięciopiętrowy biurowiec w stylu budynków rządowych. Na okazałym frontowym trawniku umieszczono niski ozdobny monolit z szarego kamienia ze srebrnym napisem Hendley Associates, ale bez wyjaśnienia, co to takiego. Czegoś się jednak można było domyślać. Dach budynku – płaski, żelbetowy, z wierzchu pokryty smołą i żwirem. W małej nadbudówce – maszyneria windy. Inna kanciasta konstrukcja nie zdradzała swego przeznaczenia. W rzeczywistości zbudowana była z białego włókna szklanego, przez które łatwo przenikają fale radiowe. Sam budynek był niezwykły tylko pod jednym względem: z wyjątkiem kilku starych stodół na tytoń, wysokich ledwie na osiem metrów, była to jedyna ponaddwupiętrowa budowla na linii łączącej NSA – Agencję Bezpieczeństwa Narodowego – w Fort Meade w Marylandzie z kwaterą główną CIA w Langley w Wirginii. Kilku innych przedsiębiorców chciało budować na tej linii, ale nigdy nie uzyskali pozwolenia – z wielu przyczyn, z których żadna nie była prawdziwa.

Za budynkiem znajdowało się kilka anten, jak przy lokalnej stacji telewizyjnej – sześć sześciometrowych parabolicznych talerzy otoczonych prawie czterometrową siatką zwieńczoną drutem kolczastym. Anteny nastawiono na różne komercyjne satelity telekomunikacyjne. Cały kompleks zajmował ponad sześć hektarów w hrabstwie Howard w stanie Maryland. Ludzie, którzy w nim pracowali, nazywali go Kampusem. W pobliżu znajdowało się Laboratorium Fizyki Stosowanej Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa, od dawna pełniące delikatną funkcję konsultanta rządowego.

W oczach opinii publicznej firma Hendley Associates uchodziła za przedsiębiorstwo zajmujące się handlem akcjami, obligacjami i walutami. Tak się jednak dziwnie składało, że niewiele działała publicznie. Nieznani byli jej klienci i choć szeptano, że lokalnie udziela się charytatywnie (plotki głosiły, że szczodrości firmy najwięcej zawdzięcza Szkoła Medyczna przy Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa), nic nigdy nie przedostało się do mediów. Firma nie miała nawet działu public relations. Nie słyszano też, żeby zajmowała się czymś niestosownym, chociaż wiadomo było, że jej dyrektor generalny ma dość pogmatwaną przeszłość, więc unika rozgłosu – i to na tyle zręcznie i kulturalnie, że po kilku próbach lokalne media przestały go nagabywać. Pracownicy Hendleya mieszkali w okolicznych miejscowościach, głównie w Columbii, należeli do wyższej klasy średniej i byli ucieleśnieniem przeciętności.

Gerald Paul Hendley junior miał za sobą błyskotliwą karierę na rynku surowców, dorobił się wtedy pokaźnej fortuny. Przed czterdziestką wystartował w wyborach i wkrótce został senatorem z Karoliny Południowej. Niezwykle szybko zdobył sobie reputację niezależnego legislatora, który wystrzega się grup interesów i ich ofert finansowania kampanii, podążając ścieżką niezależnej kariery politycznej. Skłaniał się ku liberalizmowi w przedmiocie praw obywatelskich, ale był zdecydowanie konserwatywny w kwestiach obronności i stosunków międzynarodowych. Nigdy nie wahał się mówić, co myśli, dlatego chętnie o nim pisano. W końcu zaczęto mówić o aspiracjach prezydenckich.

Jednak pod koniec drugiej sześcioletniej kadencji przeżył wielką osobistą tragedię. Stracił żonę i troje dzieci w wypadku na autostradzie międzystanowej 185. Na przedmieściach Columbii w Karolinie Południowej ich samochód wpadł pod koła ciągnika siodłowego i został zmiażdżony. Wkrótce potem, na samym początku kampanii o trzecią kadencję, spadło na niego kolejne nieszczęście. Zawsze utrzymywał w tajemnicy swój prywatny pakiet inwestycyjny, uważał bowiem, że skoro nie bierze pieniędzy na kampanie, nie musi szczegółowo ujawniać swojego majątku. Tymczasem publicysta „New York Timesa” ujawnił, że pakiet ten nosi znamiona spekulacji z wykorzystaniem informacji poufnych. Gazety i telewizja zaczęły drążyć sprawę i potwierdziły to podejrzenie. Na nic zdały się tłumaczenia Hendleya, że komisja do spraw giełdy i papierów wartościowych nigdy nie opublikowała interpretacji tego prawa. Niektórzy uznali, że wykorzystał wiedzę o przyszłych wydatkach rządu z korzyścią dla sektora handlu nieruchomościami. On sam i jego współinwestorzy zarobili na tym ponad pięćdziesiąt milionów dolarów. Co gorsza, kiedy podczas publicznej debaty zapytał go o to kandydat republikanów, „pan czyste ręce” popełnił aż dwa błędy. Po pierwsze, stracił panowanie nad sobą przed kamerami. Po drugie, powiedział mieszkańcom Karoliny Południowej, że jeśli wątpią w jego uczciwość, to mogą głosować na głupca, z którym dzieli scenę. Zaskakujące jak na człowieka, który nigdy nie potknął się w swej politycznej karierze. Kosztowało go to pięć procent głosów. Od tego momentu jego bezbarwna kampania szła coraz gorzej. Mimo solidarnego głosu tych, którzy pamiętali jego rodzinną tragedię, w fatalnym stylu stracił swój mandat demokraty, a na dodatek wydał jeszcze jadowite oświadczenie końcowe. Na dobre odszedł z życia publicznego. Nie wrócił nawet na swą plantację na północ od Charlestonu, co więcej przeprowadził się do Marylandu, zostawiając przeszłość za sobą. Jeszcze jedno ogniste oświadczenie – i spalił za sobą wszystkie mosty w Kongresie.

Zamieszkał na osiemnastowiecznej farmie, gdzie hoduje konie rasy appaloosa. Hobby? Jeździectwo i gra – kiepska – w golfa. Prowadzi spokojne życie farmera dżentelmena. Pracuje też w Kampusie siedem do ośmiu godzin dziennie, a do pracy dojeżdża przedłużonym cadillakiem z szoferem.

Ma teraz pięćdziesiąt dwa lata. Wysoki, szczupły, srebrzystowłosy, niby dobrze znany, a właściwie wcale nieznany. Może to tylko zostało z jego politycznej przeszłości.

– Dobrze się pan spisał w górach – stwierdził Jim Hardesty, gestem wskazując młodemu marine krzesło.

– Dziękuję, sir. Panu też nieźle poszło.

– Kapitanie, nieźle to jest zawsze, jak człowiek wraca do domu cały. Nauczyłem się tego od mojego oficera szkoleniowego. Jakieś szesnaście lat temu – dodał.

Kapitan Caruso policzył w myślach i uznał, że Hardesty jest nieco starszy, niż się wydaje. Ranga kapitana Sił Specjalnych Armii Stanów Zjednoczonych, potem CIA, do tego szesnaście lat – bliżej pięćdziesiątki niż czterdziestki. Musiał ciężko pracować nad formą.

– A więc co mogę dla pana zrobić? – spytał.

– Co panu powiedział Terry?

– Że będę rozmawiać z niejakim Pete’em Alexandrem.

– Pete dostał nagłe wezwanie – wyjaśnił Hardesty.

Caruso przyjął wyjaśnienie za dobrą monetę.

– OK. Tak czy siak, generał powiedział, że prowadzicie tu w Agencji jakiś konkurs talentów, ale nie chcecie sobie ich sami wychować – odparł szczerze.

– Terry to dobry człowiek i świetny marine, ale czasem trochę zaściankowy.

– Może i tak, panie Hardesty, ale wkrótce będzie moim szefem, kiedy przejmie dowództwo 2. Dywizji Piechoty Morskiej, a ja wolę pozostać po właściwej stronie. A pan wciąż mi nie mówi, po co tu jestem.

– Podoba się pan w korpusie? – spytał Hardesty.

Młody marine skinął głową.

– Tak, sir. Płaca nieszczególna, ale więcej mi nie trzeba, a pracuję z najlepszymi.

– Właśnie, ci w górach byli nieźli. Od jak dawna pan nimi dowodzi?

– W sumie? Jakieś czternaście miesięcy, sir.

– Dobrze ich pan wyszkolił.

– Za to mi płacą, sir, no i miałem dobry materiał.

– Z tą drobną potyczką też pan sobie nieźle poradził – zauważył Hardesty, notując zaobserwowane reakcje.

Kapitan Caruso nie był na tyle skromny, by uważać to za „drobną” potyczkę. Latające wokół pociski były całkiem realne, a zatem i potyczka była całkiem spora. Stwierdził jednak z satysfakcją, że jego szkolenie dało niemal tak dobre wyniki, jak to zapowiadali oficerowie podczas wszystkich zajęć i ćwiczeń w terenie. Nie ma to jak korpus marines! A niech to.

– Tak, sir – rzucił tylko, dodając: – I dziękuję za pomoc, sir.

– Trochę za stary jestem na te rzeczy, ale miło wiedzieć, że wciąż wiem, jak to się robi. – I starczy, lecz tego już Hardesty nie powiedział. Walka to zabawa dla dzieciaków, a on już z tego wyrósł. – Myślał pan o tym, kapitanie? – spytał po chwili.

– Nie bardzo, sir. Napisałem raport z akcji.

Hardesty czytał ten raport.

– Dręczą pana może koszmary?

Pytanie zaskoczyło Carusa. Koszmary? Dlaczego miałby je mieć?

– Nie, sir – odparł z wyraźnym zdziwieniem.

– Wyrzuty sumienia? – drążył Hardesty.

– Sir, ci ludzie prowadzili wojnę z moim krajem. My odpowiedzieliśmy tym samym. Kto nie ryzykuje, ten w więzieniu nie siedzi. Jeśli mieli żony i dzieci, to przykro mi z tego powodu, ale kiedy się z kimś zadziera, trzeba być przygotowanym na wszystko.

– Życie jest brutalne, co?

– Sir, lepiej nie kopać tygrysa w zadek, chyba że się wie, jak sobie poradzić z jego zębami.

Żadnych koszmarów, żadnego poczucia winy, pomyślał Hardesty. Tak właśnie powinno być. Ale te milsze, łagodniejsze Stany Zjednoczone nie zawsze tak wychowywały ludzi. Caruso był wojownikiem. Hardesty odchylił się na krześle i uważnie przyjrzał swojemu gościowi, zanim znów się odezwał.

– Kapitanie… pyta pan, dlaczego się tu znalazł… Czyta pan gazety, wie, jakie problemy mamy z nową falą międzynarodowego terroryzmu. Agencja i Biuro stoczyły wiele walk o terytorium. Na poziomie operacyjnym to zwykle nie problem, na poziomie dowodzenia też nie. Dyrektor FBI, Murray, to dobry żołnierz. Kiedy pracował jako attaché prawny w Londynie, świetnie się dogadywał z naszymi ludźmi.

– Chodzi o tych ze środkowego poziomu, tak? – spytał Caruso. W korpusie też się z tym zetknął. Oficerowie sztabowi warczeli na innych oficerów sztabowych i spierali się, czyj tatuś skopałby tyłek innemu tatusiowi. Pewnie było tak już u starożytnych Greków i Rzymian. Bezproduktywna głupota.

– Bingo – potwierdził Hardesty. – Może jeden Bóg potrafiłby to naprawić, ale tylko jakby miał dobry dzień. Biurokraci za dobrze się okopali. W wojsku nie jest jeszcze tak źle. Tam sytuacja często się zmienia i ludzie mają poczucie misji. Zazwyczaj każdy stara się ją wypełniać. Zwłaszcza jeśli dzięki temu sam pójdzie wyżej. Ogólnie rzecz biorąc, im dalej jesteś od pierwszej linii, tym bardziej prawdopodobne, że zagubisz się w szczegółach. Tak więc szukamy ludzi, którzy wiedzą, co to pierwsza linia.

– A jaka będzie ich misja?

– Identyfikacja, lokalizacja i usuwanie zagrożeń ze strony terrorystów.

– Usuwanie? – spytał Caruso.

– Neutralizacja. Kiedy to konieczne i dogodne, trzeba po prostu zabić sukinsyna. Zebrać informacje o naturze i wadze zagrożenia, a potem podjąć konieczne działania w zależności od rodzaju zagrożenia. Zadanie jest zasadniczo wywiadowcze. Agencja ma zbyt wiele ograniczeń w działaniu. Grupa specjalna nie.

– Naprawdę? – No, to spore zaskoczenie.

Hardesty spokojnie potaknął.

– Naprawdę. Nie będzie pan pracował dla CIA. Może pan korzystać z zasobów Agencji, ale na tym koniec.

– Więc dla kogo bym pracował?

– Jeszcze będzie czas, żeby o tym pogadać. – Hardesty uniósł teczkę marine. – Należy pan do trzech procent oficerów piechoty morskiej z najwyższym ilorazem inteligencji. Superwyniki niemal w każdej dziedzinie. Szczególnie duże wrażenie robią pańskie zdolności lingwistyczne.

– Mój ojciec jest Amerykaninem, znaczy tu się urodził, ale jego ojciec przypłynął na statku z Włoch. Prowadził, nadal prowadzi, restaurację w Seattle. Ojciec w młodości mówił głównie po włosku i dalej mówi, a ja i brat od niego się nauczyliśmy. W szkole średniej i college’u uczyłem się hiszpańskiego. Nie mogę uchodzić za Hiszpana, ale język znam nieźle.

– Specjalizacja z inżynierii?

– To też po tacie. Piszą tam o tym. Ojciec pracuje przy aerodynamice dla Boeinga, głównie projektuje skrzydła i powierzchnie sterujące. Wie pan już o mojej mamie, o tym też tam jest. Jest przede wszystkim mamą. Teraz, kiedy Dominic i ja dorośliśmy, pomaga w miejscowych szkołach katolickich.

– Brat w FBI?

Brian skinął głową.

– Tak. Zdał egzamin z prawa i zaciągnął się do federalnych.

– Teraz jest na pierwszych stronach gazet – oznajmił Hardesty, podając przefaksowaną stronę z gazety z Birmingham. Brian omiótł ją wzrokiem.

– Byle tak dalej, Dom – szepnął, kiedy doczytał do czwartego akapitu.

Hardesty’emu to się spodobało.

Lot z Birmingham na krajowe lotnisko Reagana w Waszyngtonie trwał mniej niż dwie godziny. Dominic Caruso zszedł do metra i wskoczył do pociągu, który miał go zawieźć w pobliże budynku Hoovera, na rogu Dziesiątej i Pennsylvania Avenue. Dzięki odznace nie musiał przejść przez wykrywacz metali. Agenci FBI mieli prawo nosić spluwy. Jego automat dorobił się pierwszego nacięcia na kolbie. Oczywiście nie dosłownie, ale agenci FBI żartowali tak sobie czasem.

Biuro zastępcy dyrektora Augustusa Ernsta Wernera znajdowało się na najwyższym piętrze. Wychodziło na Pennsylvania Avenue. Sekretarka gestem zaprosiła go do środka.

Caruso nigdy nie spotkał Gusa Wernera. Ten doświadczony agent i eksmarine był wysoki, szczupły i miał w sobie coś z małpy, ale w sensie pozytywnym. Wcześniej w FBI dowodził HRT – zespołem do spraw uwalniania zakładników – i dwoma wydziałami terenowymi. Miał już odejść na emeryturę, kiedy jego bliski przyjaciel, dyrektor Daniel E. Murray, namówił go do wzięcia tej roboty. Wydział antyterrorystyczny nie mógł się równać z wydziałami kryminalnym i kontrwywiadowczym, ale z dnia na dzień zyskiwał na znaczeniu.

– Niech pan usiądzie – powiedział Werner, wskazując fotel. Minutę później skończył rozmawiać przez telefon. Odłożył słuchawkę i nacisnął przycisk NIE PRZESZKADZAĆ. – Ben Harding mi to przefaksował – oznajmił, pokazując wczorajszy raport ze strzelaniny. – Jak to było?

– Wszystko jest tu napisane, sir. – Dominic potrzebował trzech godzin, by pozbierać myśli i przelać je na papier zgodnie z biurokratycznymi procedurami FBI. Dziwne… Czynność, która trwała mniej niż sześćdziesiąt sekund, musiał tak długo wyjaśniać.

– A co pan pominął, Dominicu? – spytał Werner, przyglądając mu się badawczo, tak badawczo jak nikt dotąd.

– Nic, sir – odparł Caruso.

– Dominicu, mamy w Biurze kilku bardzo dobrych strzelców. Jestem jednym z nich – oznajmił Gus Werner. – Trzy strzały, wszystkie w serce, z czterech i pół metra to niezły wynik. Jak na kogoś, kto właśnie potknął się o stolik, to istny cud. Dla Bena Hardinga nie było to niezwykłe, ale dla dyrektora Murraya i dla mnie owszem. Dan też jest niezłym strzelcem. Przeczytał ten faks w nocy i poprosił o opinię. Dan nigdy nie skasował podejrzanego. Ja tak, trzykrotnie, dwa razy do spółki z HRT, że tak powiem, i raz sam, w Des Moines w Iowa. To też było porwanie. Widziałem, co zrobił dwóm swoim ofiarom, małym chłopcom… i wiesz co, naprawdę nie chciałem, żeby jakiś psychiatra opowiadał o nim ławie przysięgłych, że miał trudne dzieciństwo i że naprawdę to nie była jego wina… całe to gówno, które się słyszy w ładnych i czystych salach sądu, gdzie przysięgli widzą tylko zdjęcia, a i to niekoniecznie, jeśli obrońca zdoła przekonać sędziego, że są zbyt drastyczne. I wiesz co? Musiałem stać się prawem. Nie egzekwować prawo, wyjaśniać prawo czy stanowić prawo. Tego dnia, dwadzieścia dwa lata temu, musiałem być prawem. Karzącą ręką Boga. I wiesz co? Świetnie się z tym czułem.

– Skąd pan wiedział?…

– Skąd wiedziałem, że to nasz chłoptaś? Zbierał pamiątki. Głowy. W jego przyczepie było ich osiem. Tak więc nie miałem wątpliwości. Leżał przy nim nóż, no to powiedziałem mu, żeby go podniósł. Zrobił to, a ja wpakowałem mu cztery kule w klatkę piersiową z trzech metrów i nawet przez moment nie czułem żalu. – Przerwał. – Niewiele osób zna tę historię. Nawet żonie nie powiedziałem. Więc nie mów mi, że potknąłeś się o stolik, wyciągnąłeś swojego smitha i wpakowałeś trzy kulki w serce podejrzanego, stojąc na jednej nodze, dobra?

– Tak jest, sir. – To była dwuznaczna odpowiedź. – Panie Werner…

– Mam na imię Gus – poprawił go zastępca dyrektora.

– Sir – upierał się Caruso. Kiedy starsi od niego kazali mówić sobie po imieniu, robił się nerwowy. – Sir, gdybym powiedział coś takiego w oficjalnym dokumencie rządowym, przyznałbym się niemal do morderstwa. On naprawdę podniósł ten nóż, naprawdę wstawał, naprawdę był tylko ze cztery metry ode mnie, a w Quantico uczyli nas, żeby traktować coś takiego jako bezpośrednie zagrożenie życia. Owszem, strzeliłem, i było to słuszne, zgodne z przepisami FBI w kwestii użycia ostrej broni.

Werner pokiwał głową.

– Zdałeś egzamin z prawa, prawda?

– Tak jest, sir. Zrobiłem aplikację w Wirginii i Waszyngtonie. Jeszcze nie w Alabamie.

– Na chwilę przestań być prawnikiem – poradził Werner. – Wciąż mam rewolwer, z którego rozwaliłem tego skurwiela. Smith & wesson, model 66, czterocalowy. Nawet czasami noszę go w pracy. Dominicu, zrobiłeś to, co każdy agent chciałby zrobić choć raz. Sam wymierzyłeś sprawiedliwość. Nie rób sobie z tego powodu wyrzutów.

– Nie robię, sir – zapewnił go Caruso. – Ta dziewczynka, Penelope… nie mogłem jej uratować, ale przynajmniej ten skurwiel nigdy już tego nie zrobi. – Popatrzył Wernerowi prosto w oczy. – Wie pan, jakie to uczucie.

– O tak. – Gus Werner przyjrzał się uważnie Dominicowi. – I jesteś pewien, że nie masz wyrzutów sumienia?

– Lecąc tu, godzinę się zdrzemnąłem, sir. – Kiedy to mówił, starał się nie uśmiechać.

Za to Werner pozwolił sobie na uśmiech. Skinął głową.

– Dostaniesz oficjalną pochwałę z biura dyrektora. Żadnego papierka z OPR.

OPR to wydział spraw wewnętrznych FBI zajmujący się odpowiedzialnością osobistą. Choć szeregowi agenci FBI czuli do niego respekt, nie darzyli go jednak sympatią. Było takie powiedzenie: „Jeśli znęca się nad zwierzętami i moczy łóżko, to albo jest seryjnym mordercą, albo pracuje dla OPR”.

Werner podniósł teczkę Carusa.

– Piszą, że jesteś bystry… masz zdolności lingwistyczne… Nie chciałbyś przyjechać do Waszyngtonu? Szukam do swojego biznesu ludzi, którzy wiedzą, jak myśleć w biegu.

Gerry Hendley nie był zbytnim formalistą. Do pracy wkładał marynarkę i krawat, ale gdy tylko przyszedł do biura, marynarka lądowała na wieszaku. Miał świetną sekretarkę, Helen Connolly. Tak jak on pochodziła z Karoliny Południowej. Przejrzał z nią swój rozkład dnia, po czym wziął do ręki „Wall Street Journal” i sprawdził pierwszą stronę. Pochłonął już dzisiejszego „New York Timesa” i „Washington Post”, by dowiedzieć się, co tam w polityce. Jak zwykle utyskiwał przy tym, że nigdy niczego nie robią porządnie. Zegar cyfrowy na biurku wskazywał, że zostało mu dwadzieścia minut do pierwszego spotkania. Włączył komputer, by przeczytać poranne wydanie „Early Bird”, serwisu prasowego dla wyższych urzędników administracji rządowej. Przejrzał go, aby sprawdzić, czy czytając poranne wydania gazet, niczego nie przeoczył. Raczej nie, z wyjątkiem interesującego artykułu w „Virginia Pilot” o dorocznej Konferencji Fletchera, organizowanej przez marynarkę i korpus piechoty morskiej w bazie marynarki w Norfolk. Rozmawiali o terroryzmie. I to całkiem inteligentnie, ocenił Hendley. Ludziom w mundurach często to się zdarzało. W przeciwieństwie do wybieranych polityków.

Dobiliśmy Związek Radziecki, pomyślał Hendley, i oczekiwaliśmy, że na świecie zapanuje spokój. Ale nie spostrzegliśmy, że nastał czas świrów z kałasznikowami z demobilu. A oni znają podstawy chemii lub po prostu każdy chce przehandlować własne życie za życie domniemanego wroga.

Kolejne zaniedbanie – brak odpowiedniego przygotowania wywiadu. Nawet prezydent doświadczony w sprawach tajnych operacji i najlepszy dyrektor CIA w historii Ameryki za wiele nie zrobili.

Co prawda dali sporo ludzi. Dodatkowe pięćset osób w Agencji liczącej dwadzieścia tysięcy nie wyglądało imponująco, ale spowodowało podwojenie ich liczby w wydziale operacyjnym. Dzięki temu siły CIA były już tylko w połowie tak niezadowalające jak dotychczas – wciąż jednak nie znaczyło to, że są zadowalające.

W zamian za to Kongres jeszcze bardziej zaostrzył nadzór i restrykcje, skuteczniej paraliżując nowych ludzi, którzy mieli uzupełnić rządowe szeregi. Nigdy niczego się nie nauczą, pomyślał Hendley. On sam bez końca wygłaszał mowy do swych kolegów z tego najbardziej ekskluzywnego na świecie klubu dla mężczyzn, ale choć niektórzy go słuchali, inni wcale nie, a niemal wszyscy pozostawali sceptyczni. Zbyt wiele uwagi zwracali na opinie w felietonach, często nawet w gazetach niewychodzących w ich rodzinnych stanach. Głupio sądzili, że tak właśnie myśli cały amerykański naród. A może wszystko było takie proste: każdy nowo wybrany urzędnik był uwodzony niczym Juliusz Cezar przez Kleopatrę. To doradcy, „zawodowi” pomagierzy polityczni, „prowadzili” swych pracodawców w taki sposób, aby przyczynić się do ich ponownego wyboru – tego świętego Graala służby publicznej. W Stanach nie było dziedzicznej klasy rządzącej, było za to wielu ludzi z radością prowadzących swych pracodawców jedyną słuszną drogą do rządowego raju.

Praca wewnątrz takiego systemu nie dawała żadnych rezultatów.

Tak więc, aby cokolwiek osiągnąć, trzeba było wyjść poza system.

Cholernie daleko poza system.

A gdyby ktoś to zauważył… cóż, i tak już był w niełasce, prawda?

Przez godzinę omawiał kwestie finansowe z pracownikami, ponieważ w ten właśnie sposób firma Hendley Associates zarabiała na siebie. Jako giełdziarz i arbitrażysta walutowy niemal od początku wyprzedzał stawkę. Wyczuwał chwilowe różnice kursów – nazywał je delta – jako wynik czynników psychologicznych, zmian percepcji, które mogły, lecz nie musiały okazać się trafne.

Interesy prowadził anonimowo, za pośrednictwem zagranicznych banków. Wszystkie lubiły posiadaczy pokaźnych kont gotówkowych, żaden nie był natomiast zanadto drobiazgowy w kwestii sprawdzania, skąd pochodzą pieniądze, jeśli tylko nie były brudne – a jego z pewnością nie były. Jeszcze jeden sposób, by trzymać się z dala od systemu.

Co prawda nie wszystkie jego transakcje były całkiem legalne. Miał po swojej stronie specjalistów od przechwytywania danych z Fort Meade, co dawało mu spore fory. Prawdę mówiąc, było to cholernie nielegalne i nieetyczne. Ale przecież przedsiębiorstwo Hendley Associates nie powodowało znaczących szkód na arenie międzynarodowej. Mogło być inaczej, lecz w Hendley Associates wychodzili z założenia, że pokorne cielę dwie matki ssie, więc tylko trochę doili międzynarodowe wymię. Poza tym nie było instytucji zajmującej się ściganiem przestępstw tego typu i na taką skalę. A w sejfie ukrytym w skarbcu firmy leżał oficjalny dekret podpisany przez poprzedniego prezydenta Stanów Zjednoczonych…

Wszedł Tom Davis, tytularny szef działu handlu obligacjami. Jego przeszłość była pod pewnymi względami podobna do przeszłości Hendleya. Spędzał całe dnie przyklejony do ekranu komputera. Nie przejmował się względami bezpieczeństwa. Wszystkie ściany budynku wyposażono w metalowe osłony blokujące emisję sygnałów elektromagnetycznych, a wszystkie komputery chroniła Tempest – technologia tłumienia emisji promieniowania elektromagnetycznego.

– Co nowego? – spytał Hendley.

– Mamy dwóch potencjalnych rekrutów.

– Któż to taki?

Davis przesunął akta po biurku Hendleya. Ten wziął je do ręki i otworzył.

– Bracia?

– Bliźnięta. Dwujajowe. Ich mama musiała w tym samym miesiącu uwolnić dwa jajeczka zamiast jednego. Obaj zrobili dobre wrażenie na właściwych osobach. Intelekt, sprawność psychiczna, fizyczna i uzupełniające się nawzajem zdolności. Plus talent lingwistyczny. Zwłaszcza znajomość hiszpańskiego.

– A ten zna paszto? – z zaskoczeniem spytał Hendley.

– Tyle że potrafi znaleźć toaletę. Był tam jakieś osiem tygodni i wykorzystał ten czas na naukę. Według raportu nieźle sobie z tym poradził.

– Myślisz, że to ludzie, jakich szukamy?

Tacy nie wchodzili frontowymi drzwiami. Dlatego Hendley prowadził werbunek w instytucjach rządowych za pośrednictwem kilku niezwykle dyskretnych pracowników.

– Musimy ich jeszcze trochę posprawdzać, ale mają talenty, jakie lubimy. Na pierwszy rzut oka wydają się godni zaufania, zrównoważeni i wystarczająco bystrzy, by zrozumieć, po co istniejemy. Tak, myślę, że warto im się bliżej przyjrzeć.

– Co teraz z nimi będzie?

– Dominic zostanie przeniesiony do Waszyngtonu. Gus Werner chce, żeby wstąpił do wydziału antyterrorystycznego. Na początku pewnie będzie pracował za biurkiem. Trochę za młody jest na HRT i jeszcze nie wykazał się zdolnościami analitycznymi. Werner chce chyba najpierw sprawdzić jego możliwości intelektualne. Brian poleci do Camp Lejeune. Wróci do pracy ze swoimi. Dziwi mnie, że korpus nie oddelegował go do wywiadu. Jest oczywistym kandydatem, ale oni lubią swoich strzelców, a on nieźle sobie radził u tych poganiaczy wielbłądów. Jeśli moje źródła się nie mylą, to szybko dojdzie do rangi majora. Najpierw polecę tam i zjem razem z nim lunch, wysonduję go trochę i wrócę do Waszyngtonu. To samo z Dominikiem. Zrobił duże wrażenie na Wernerze.

– Gus ma nosa w ocenie ludzi – zauważył Hendley.

– Właśnie, Gerry – zgodził się Davis. – A u ciebie coś nowego?

– Fort Meade jak zwykle po uszy zagrzebany. – Największym problemem NSA było przechwytywanie tak wielkiej ilości materiałów, że do uporządkowania ich trzeba by całej armii. Programy komputerowe pomagały wyszukiwać słowa klucze, ale niemal wszystkie znajdowały się w niewinnych rozmowach. Programiści wciąż usiłowali ulepszyć program wychwytujący, na razie jednak nie można było wyposażyć maszyny w ludzki instynkt. Niestety, najbardziej utalentowani programiści pracowali dla producentów gier. Tam była kasa, a talent zazwyczaj za nią podążał. Hendley nie mógł z tego powodu narzekać. W końcu przez piętnaście lat robił to samo. Często szukał bogatych programistów, którzy odnieśli sukces i dla których pogoń za pieniądzem stała się nie tyle nudna, ile zbyteczna. Zazwyczaj była to strata czasu. Maniacy komputerowi to często chciwe sukinsyny. Całkiem jak prawnicy, choć nie aż tak cyniczni. – Mimo wszystko dowiedziałem się dziś paru interesujących rzeczy…

– Na przykład? – spytał Davis. Główny werbownik był również uzdolnionym analitykiem.

– To. – Hendley podał mu teczkę.

Davis otworzył ją i przejrzał zawartość.

– Hmmm – powiedział tylko.

– Jeśli się rozwinie, może być groźnie – głośno myślał Hendley.

– To prawda. Ale trzeba nam czegoś więcej. – Żadna rewelacja. Zawsze potrzebowali czegoś więcej.

– Kogo tam teraz mamy? – Hendley powinien sam to wiedzieć, ale cierpiał na częstą chorobę biurokratów: z trudem zapamiętywał najbardziej aktualne informacje.

– Teraz? Ed Castilanno jest w Bogocie. Szpera w kartelu, ale jest głęboko zakamuflowany. Bardzo głęboko – przypomniał Davis szefowi.

– Wiesz, Tom, ten cały biznes wywiadowczy czasami jest do dupy.

– Głowa do góry, Gerry. Płaca jest niezła, przynajmniej dla nas, pachołków – dodał z uśmieszkiem, pokazując śnieżnobiałe zęby, kontrastujące z ciemną twarzą.

– Tak, dola wieśniaka musi być straszna.

– Przynajmniej mój pan łożył na moją naukę, pozwolił nauczyć się abecadła i takie tam… Mogło być gorzej, przynajmniej nie muszę już zbierać bawełny, paniczu Gerry.

Hendley przewrócił oczami. W rzeczywistości Davis zrobił dyplom na uniwersytecie w Dartmouth, gdzie bardziej dokuczano mu z powodu jego miejsca urodzenia niż koloru skóry. Jego ojciec uprawiał kukurydzę w Nebrasce i głosował na republikanów.

– Ile kosztuje teraz taki kombajn? – spytał.

– Dużo ponad dwieście tysięcy. Tata kupił sobie nowy w zeszłym roku i wciąż zrzędzi. Rzecz jasna ten przetrzyma i jego wnuki. Radzi sobie z hektarem kukurydzy jak batalion rangersów z wrogiem. – Davis zrobił karierę w CIA jako wywiadowca terenowy. Stał się specjalistą w śledzeniu międzynarodowego przepływu pieniędzy. W Hendley Associates odkrył, że jego talent przydaje się też w robieniu interesów, ale oczywiście nigdy nie stracił smykałki do prawdziwej roboty. – Wiesz, ten gość z FBI, Dominic, nieźle się napracował, śledząc przestępstwa finansowe podczas swojego pierwszego przydziału w Newark. Jedna z jego spraw rozwija się w poważne dochodzenie w międzynarodowym banku. Jak na żółtodzioba, to nieźle węszy.

– A przy tym potrafi zabić, jak już ma kogoś na widelcu – dodał Hendley.

– I właśnie dlatego go polubiłem, Gerry. Potrafi szybko podejmować właściwe decyzje, jak ktoś starszy o dziesięć lat.

– Bracia… Interesujące – zauważył Hendley, znów spoglądając na teczki.

– Może to kwestia wychowania. W końcu dziadek był gliniarzem w wydziale zabójstw.

– A wcześniej służył w 101. Powietrznodesantowej. Wiem, o co ci chodzi, Tom. OK. Wysonduj ich obu jak najszybciej. Wkrótce będziemy mieć pełne ręce roboty.

– Tak myślisz?

– Tu nie idzie ku lepszemu. – Hendley machnął ręką w kierunku okna.