Tytuł oryginału:

Up Country

Copyright © Nelson DeMille 2002

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Tłumaczenie: Krzysztof Dworak

Redakcja: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: Studio Wydawnicze 69, Olsztyn

ISBN: 978-83-7670-506-4

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Tym, którzy odpowiedzieli na wezwanie.

Od autora

Przedstawiony w książce opis współczesnego Wietnamu opiera się po części na moich doświadczeniach ze stycznia i z lutego 1997 r., kiedy powróciłem do tego kraju po dwudziestodziewięcioletniej nieobecności. Restauracje, hotele, dawna ambasada USA i inne ukazane tu miejsca istniały w roku 1997, w którym toczy się akcja tej opowieści.

Prawda istnieje. Wymyśla się tylko kłamstwo.

Georges Braque

KSIĘGA I
WASZYNGTON, DYSTRYKT KOLUMBII

1

Nieszczęścia chodzą trójkami.

Pierwszym była wiadomość głosowa od Cynthii Sunhill, mojej dawnej partnerki w wojskowym CID¹. Cynthia nadal pracuje w CID, poza tym wciąż jest moją dobrą znajomą, mimo że mieliśmy pewne trudności w określeniu zakresu naszych obowiązków.

Wiadomość brzmiała: „Paul, mam z tobą do pogadania. Zadzwoń do mnie jeszcze dzisiaj, nawet w nocy. Właśnie wezwano mnie do pewnej sprawy i muszę wyjechać jutro rano. Powinniśmy porozmawiać”.

– Dobra – powiedziałem sam do siebie. Spojrzałem na staroświecki zegar stojący w mojej kwaterze. Wskazywał dziesiątą wieczór czy też dwudziestą drugą, jak mawiałem jeszcze niedawno w armii.

Mieszkam w kamiennym wiejskim domu niedaleko Falls Church, w Wirginii, o mniej niż pół godziny jazdy od kwatery głównej CID. Zresztą czas dojazdu jest już bez znaczenia, odkąd przestałem dla nich pracować. Dla nikogo już nie pracuję. Jestem na emeryturze, albo może zostałem zwolniony. Tak czy inaczej minęło pół roku od mojego zerwania z armią i zaczynałem się już nudzić, a przecież wciąż zostało mi jakieś dwadzieścia czy trzydzieści lat życia.

Wracając do panny Sunhill, stacjonowała w Forcie Benning w Georgii, około czternastu godzin samochodem z Falls Church. Dwunastu, kiedy naprawdę mi się spieszyło. Cynthia ma napięty harmonogram, a weekendy w armii często nie różnią się od dni służby. Ostatnie sześć miesięcy nie były łatwe dla naszego relatywnie świeżego związku – z całą tą jej karierą i uzależnieniem od talk shows nie mamy sobie za wiele do powiedzenia.

Drugie nieszczęście: sprawdziłem pocztę i znalazłem wiadomość, która oznajmiała krótko: „16:00, jutro, Ściana”. Była podpisana inicjałem K.

„K.” to pułkownik Karl Hellmann, mój dawny szef w kwaterze głównej i obecny przełożony Cynthii. Tyle było jasne. Nie miałem jednak pojęcia, dlaczego Hellmann chciał się ze mną spotkać pod pomnikiem ku czci poległych w Wietnamie. Instynktownie zaszufladkowałem to jako problem.

Zważyłem w myślach kilka treściwych odpowiedzi. Żadna z nich nie była zbyt pozytywna. Oczywiście wcale nie musiałem odpowiadać, przecież odszedłem ze służby. W przeciwieństwie jednak do cywilnych karier wojskowa nigdy całkiem się nie kończy. Jest takie powiedzenie: „raz w armii, zawsze w armii”. Ja zaś byłem technicznym oficerem z rangi, a kryminalnym detektywem z zawodu.

Istnieje też jakieś prawo, które daje im pewną przewagę. Nie wiem nic konkretnego na ten temat, ale na pewno przynajmniej na rok mogą zawiesić przywileje w demobilach. Przyjrzałem się raz jeszcze wiadomości i zauważyłem, że była ona zaadresowana do pana Brennera. Do oficerów technicznych zwraca się per pan, zapewne więc miało mi to przypominać moją przeszłą – a może obecną – rangę wojskową. Nie chodziło o uprzejmy cywilny zwrot. Karl nie bywał subtelny. Powstrzymałem się od odpowiedzi.

Ostatnim, choć nie najmniej ważnym nieszczęściem, był fakt, że najwyraźniej zapomniałem wysłać odpowiedź do mojego klubu książki. W skrzynce czekała już na mnie powieść Danielle Steel. Miałem ją zwrócić? Może dać matce na najbliższą gwiazdkę? Powinienem sprawdzić, kiedy ma urodziny.

Nie mogłem już dłużej odwlekać telefonu do Cynthii, usiadłem więc przy biurku i wybrałem numer. Czekając, aż podniesie słuchawkę, wyglądałem przez okno. W północnej Wirginii panowała zimna, styczniowa noc. Padał lekki śnieg.

W słuchawce rozległ się głos Cynthii:

– Halo.

– Cześć – odparłem, a po pół sekundy ciszy usłyszałem:

– Cześć, Paul. Jak się masz?

Po takim początku rozmowy pozostało mi tylko powiedzieć:

– Przejdźmy może od razu do rzeczy, Cynthio.

– Może mi najpierw powiesz, jak ci minął dzień? – zapytała po chwili wahania.

– Wspaniale. Stary sierżant z mesy dał mi przepis na chili. Nie miałem pojęcia, że był na dwieście osób, i zrobiłem je dokładnie tak, jak mi powiedział. Musiałem prawie wszystko zamrozić w torebkach strunowych. Potem poszedłem poćwiczyć i zagrałem mecz przeciwko gościom na wózkach inwalidzkich. Nie mieli ze mną szans. Na koniec skoczyłem do miejscowej tawerny na piwo z chłopakami. A co się działo u ciebie?

– Cóż… właśnie zakończyłam tę sprawę o gwałt, o której ci mówiłam. Ale zamiast wolnego dali mi następną. Mam jechać do fortu Rucker, żeby zbadać doniesienie o wykorzystywaniu seksualnym, co wydaje się dosyć śliskie. Będę tam aż do zakończenia dochodzenia. Pewnie kilka tygodni. Znajdziesz mnie w kwaterach oficerskich, jeśli będziesz chciał zadzwonić.

Nie odpowiedziałem.

– Wiesz, że ciągle wspominam Gwiazdkę? – dodała.

– Ja też – odparłem. Od tamtej pory się nie widzieliśmy, a minął już miesiąc. – Jakie są widoki na Wielkanoc?

– Wiesz, Paul. mógłbyś się przeprowadzić tutaj.

– Ale przecież w każdej chwili mogą cię przenieść, a ja bym tylko za tobą jeździł tam i z powrotem. Już o tym rozmawialiśmy.

– Tak, ale.

– Podoba mi się tu. Może ty byś się tutaj zatrudniła?

– Czy to poważna oferta?

„Rany!” – pomyślałem.

– To byłoby dobre dla twojej kariery. Kwatera główna – odparłem.

– Karierą już sama się zajmę. I nie chcę roboty papierkowej. Jestem oficerem śledczym. Tak jak dawniej ty. Chcę być tam, gdzie jestem naprawdę przydatna.

– W każdym razie nie chcę biegać za tobą jak szczeniak ani siedzieć w twoim mieszkaniu, kiedy jesteś w delegacji. Moje ego mogłoby zachorować.

– Mógłbyś się zatrudnić tutaj, w egzekutywie.

– Pracuję nad tym. W Wirginii.

I tak dalej. Nie jest łatwo, kiedy facet nie ma pracy, a kobieta podróżuje za robotą. Co gorsza, dowództwo lubi ci zmienić miejsce stałego zakwaterowania akurat wtedy, kiedy poczujesz się u siebie, co przynajmniej u mnie budzi pewne wątpliwości do ich rozumienia słowa „stały”. Do tego w dzisiejszych czasach istnieje masa miejsc tymczasowego zakwaterowania – jak choćby Bośnia, Somalia, Ameryka Południowa – gdzie można spędzić nawet rok, co nieco rozszerza definicję tymczasowości. Poza tym Cynthia i ja byliśmy oboje „geograficznie nieprzystosowani”.

Jak już mówiłem, wojsko nie wpływa zbyt dobrze na związki; to nie jest zwykła praca, lecz powołanie, zobowiązanie, które poważnie utrudnia podejmowanie jakichkolwiek innych zobowiązań. Często wręcz to uniemożliwia.

– Jesteś tam? – zapytała.

– Jestem.

– Nie możemy tego tak dalej ciągnąć. To bolesne.

– Wiem.

– Co więc zrobimy?

Wyglądało na to, że była zdecydowana zrezygnować z poważnej części swojej pensji w zamian za słowo na M. Zaczęlibyśmy gdzieś nowe życie, znaleźli nowe prace i żyli długo i szczęśliwie. W końcu dlaczegóż by nie? Kochaliśmy się.

– Paul?

– Tak. Zastanawiam się.

– Już dawno powinieneś zastanowić się nad tym wszystkim.

– Racja. Posłuchaj, myślę, że powinniśmy porozmawiać o tym osobiście. Twarzą w twarz.

– Jedyną rzeczą, którą w ten sposób robimy, jest pieprzenie się.

– Nie to miałem… dobra, porozmawiamy przy obiedzie. W restauracji.

– Umowa stoi. Zadzwonię do ciebie, kiedy wrócę z Rucker. Przyjadę tam albo ty tutaj.

– W porządku. A przy okazji jak tam twój rozwód?

– Już prawie załatwiony.

– To dobrze – odrzekłem, a nawiązując do jej kochającego męża zapytałem:

– Często widujesz majora Świra?

– Nie bardzo. W „Klubie O” od czasu do czasu. Nie da się tego uniknąć.

– Nadal chce, żebyś do niego wróciła?

– Nie komplikuj prostej sytuacji.

– Nie komplikuję. Martwię się tylko, czy znowu nie wpadnie na pomysł, żeby mnie zabić.

– Nigdy nie próbował cię zabić, Paul.

– Wiem, po prostu źle zrozumiałem aluzję, kiedy celował do mnie z nabitego pistoletu.

– Możemy zmienić temat?

– Jasne. Czytałaś kiedyś Danielle Steel?

– Nie, dlaczego pytasz?

– Kupiłem jej ostatnią książkę. Wyślę ci.

– Może twojej matce by się spodobała. Dziesiątego lutego ma urodziny, nie zapomnij.

– Pamiętam. Swoją drogą dostałem maila od Karla. Chce się ze mną jutro spotkać.

– Dlaczego?

– Myślałem, że może ty będziesz wiedziała.

– Nie mam pojęcia – odparła. – Może po prostu ma ochotę na drinka i rozmowę o dawnych czasach.

– Mamy się spotkać pod pomnikiem Wietnamu.

– Tak? To dziwne.

– Prawda? Nic ci nie mówił?

– Nie. A powinien?

– Nie mam pojęcia. Po prostu nie wiem, o co może mu chodzić.

– A czemu w ogóle miałoby mu o coś chodzić? Pracowaliście razem wiele lat. Lubi cię.

– Nonsens – zaprzeczyłem. – Nienawidzi mnie.

– Wcale cię nie nienawidzi. Przyznasz, że niełatwo się z tobą pracuje. Kocha się ciebie też niełatwo.

– Matka mnie kocha.

– Powinieneś to chyba sprawdzić. Wracając do Karla, szanuje cię i wie, że jesteś błyskotliwy. Albo potrzebuje rady, albo jakichś informacji o starej sprawie.

– Ale dlaczego przy Ścianie?

– Cóż, nie wiem. Dowiesz się, jak się spotkacie.

– U mnie jest zimno. Jak u ciebie?

– Kilkanaście stopni.

– Tutaj pada śnieg.

– Jedź ostrożnie.

– Oczywiście, że będę.

Milczeliśmy przez dłuższą chwilę. W tym czasie myślałem o naszej przeszłości. Poznaliśmy się w Kwaterze Głównej NATO w Brukseli, była wtedy zaręczona z majorem Jak-Mu-Tam, z sił specjalnych. Zbliżyliśmy się do siebie, on się wkurzył i wyciągnął wyżej wspomniany pistolet. Wycofałem się, oni się pobrali, a rok później znów wpadliśmy z Cynthią na siebie.

Było to w klubie oficerskim w forcie Hadley w Georgii, oboje wykonywaliśmy jakieś zadania. Ja działałem pod przykrywką, badając kradzież i sprzedaż wojskowego uzbrojenia, ona zajmowała się sprawą gwałtu. Taką ma specjalność – przestępstwa na tle seksualnym. Wolałbym wrócić na front, niż zajmować się taką robotą. Ale ktoś to musi robić, a Cynthia jest w tym dobra. Co ważniejsze, potrafi jakoś odgrodzić się od tej pracy, tak że nie ma to na nią żadnego wpływu. Chociaż czasami nie jestem tego całkowicie pewien.

Ale wróćmy do fortu Hadley, do ostatniego lata. Kiedy tam byliśmy, na strzelnicy znaleziono nagą córkę dawnego dowódcy, kapitan Ann Campbell. Była przywiązana do palików, uduszona i najwyraźniej zgwałcona. Poproszono mnie, żebym zostawił swoją drobną sprawę handlu bronią,

Cynthia miała mi asystować. Najpierw rozwiązaliśmy zagadkę morderstwa, a potem próbowaliśmy rozwiązać naszą wspólną, co okazało się dużo trudniejsze. W każdym razie Cynthia pozbyła się majora Świra.

– Paul, może zostawimy to na razie, aż do naszego spotkania?

– W porządku. – Sam to już wcześniej sugerowałem, ale nie chciałem jej tego przypominać. – Dobry pomysł.

– Musimy się wspólnie zastanowić, co trzeba będzie poświęcić i co dzięki temu zyskamy.

– Ćwiczyłaś już tę kwestię?

– Tak. Ale taka jest prawda. Posłuchaj, kocham cię…

– Ja też cię kocham.

– Wiem. I dlatego to jest takie trudne. – Znowu zapadła cisza. Po chwili Cynthia dodała: – Jestem od ciebie młodsza.

– Tak, ale ja jestem bardziej niedojrzały.

– Zamknij się, proszę. Lubię to, co robię, lubię swoje życie, karierę, niezależność. Ale zostawiłabym to wszystko, gdybym wiedziała.

– Rozumiem. Spoczywa na mnie duża odpowiedzialność.

– Nie chcę cię naciskać, Paul. Nie jestem nawet pewna, czy chcę tego, czego, jak mi się wydaje, chcę.

Jestem dość bystry, ale rozmowa z kobietą potrafi mnie skołować. Zamiast poprosić o wyjaśnienie, powiedziałem:

– Rozumiem.

– Naprawdę? – zapytała.

– Całkowicie – odpowiedziałem. Mimo że nie miałem zielonego pojęcia.

– Tęsknisz za mną?

– Codziennie – odparłem.

– Ja też tęsknię. Naprawdę. Nie mogę się doczekać, kiedy się spotkamy. Tym razem wezmę wolne, obiecuję.

– Ja też wezmę wolne.

– Przecież nie pracujesz.

– Racja. Ale gdybym pracował, wziąłbym wolne, żeby tylko być z tobą. Przyjadę do ciebie, tam jest cieplej.

– Dobrze, będzie mi miło.

– Lubisz chili?

– Nie.

– Wydawało mi się, że lubisz. Powodzenia w związku ze sprawą. Daj mi tylko znać, a następnego dnia się zjawię.

– Zejdą mi się pewnie ze dwa tygodnie. Może trzy. Powiem ci ile, jak już się wdrożę.

– Świetnie.

– I pozdrów ode mnie Karla. Ciekawa jestem, czego chce.

– Może opowie mi o tym, jak porwało go UFO.

Cynthia się roześmiała. I właśnie wtedy, kiedy już mieliśmy zakończyć rozmowę miłym akcentem, powiedziała:

– Wiesz, Paul, wcale nie musiałeś odchodzić z pracy.

– Doprawdy? – zapytałem. Sprawa córki generała od początku była trudna, prawdziwe polityczne, emocjonalne i zawodowe pole minowe ze mną pośrodku. Lepiej by było dla mnie, gdybym jej nie rozwiązał, bo dotykała rzeczy, o których wszyscy woleliby nie wiedzieć.

– Nagana w moich aktach – powiedziałem do Cynthii – to taki woj – skowy sposób powiedzenia: „Zejdź ze stanowiska, oficerze”. Może trochę subtelny, ale.

– Myślę, że źle to wszystko zinterpretowałeś. Zostałeś zbesztany, przez co cały się naburmuszyłeś i zadziałałeś impulsywnie, bo urażono twoje ego.

– Doprawdy? Dzięki, w świetle tego, co mówisz, wyrzuciłem w błoto trzydzieści lat swojej pracy, bo dostałem ataku histerii.

– Powinieneś się z tym pogodzić. Powiem ci coś jeszcze: jeśli nie znajdziesz sobie jakiegoś poważnego wyzwania, dopadnie cię depresja.

– Właśnie mnie dopadła. Przez ciebie. Dzięki.

– Przykro mi, ale dobrze cię znam. Nie wypaliłeś się tak bardzo, jak ci się zdawało. Sprawa Campbell po prostu zaszła ci za skórę. Rozumiem to. Wszyscy źle się z tym czuli, nawet ja. To najsmutniejsza, najbardziej dobijająca sprawa.

– Nie chcę o tym rozmawiać.

– Niech ci będzie. Ale potrzebowałeś tylko miesięcznego odpoczynku, a nie emerytury. Wciąż jesteś młody.

– Ty jesteś młodsza.

– Zostało ci wiele energii, możesz wiele z siebie dać. Powinieneś napisać drugi akt, Paul.

– Dzięki. Właśnie rozważam swoje możliwości. – W pomieszczeniu stało się nagle dużo zimniej. W słuchawce też poczułem chłód.

– Jesteś zły?

– Nie. Gdybyś tu była, zobaczyłabyś, że jestem uśmiechnięty. Uśmiecham się.

– Wiesz, że gdybym cię nie kochała, nie mówiłabym tego wszystkiego.

– Nadal się uśmiecham.

– Do zobaczenia za parę tygodni – powiedziała Cynthia. – Trzymaj się.

– Ty też.

Chwila ciszy, po czym usłyszałem:

– Dobranoc.

– Pa – odparłem.

Oboje się rozłączyliśmy. Wstałem, podszedłem do baru i zrobiłem sobie drinka. Szkocka, kropla wody sodowej, lód.

Siedziałem w swojej kwaterze z nogami na biurku. Oglądałem padający za oknem śnieg. Szkocka pachniała doskonale.

Miałem na biurku powieść Danielle Steel, w uszach dzwoniła mi jeszcze nieprzyjemna rozmowa z Cynthią, a na ekranie komputera widniała złowroga wiadomość od Karla Hellmanna.

Czasami to, co wydaje się ze sobą w żaden sposób nie łączyć, w rzeczywistości stanowi część większego planu. Niekoniecznie twojego planu, ale czyjegoś na pewno. Miałem uwierzyć, że Karl i Cynthia nie rozmawiali ze sobą o mnie, ale pani Brenner nie wychowała idioty.

Powinienem się wkurzyć, że nie doceniono mojej inteligencji, choć przyznaję, że rzeczywiście roztaczam wokół siebie jakąś aurę głupiego macho, która zachęca do takich zachowań. Za to niejednego dzięki temu przyskrzyniłem.

Rzuciłem okiem na maila: „16:00, jutro, Ściana”. Nawet bez „proszę”. Pułkownik Karl Gustav Hellmann może sobie pozwolić na odrobinę arogancji. Jest Niemcem z urodzenia, jak sugeruje nazwisko, podczas gdy Paul Xavier Brenner to typowy irlandzki chłopak, uroczo nieodpowiedzialny i rozkosznie cwany. Herr Hellmann to jego zupełne przeciwieństwo. Mimo to, na jakimś dziwnym poziomie, dogadywaliśmy się. Był dobrym dowódcą, surowym, ale sprawiedliwym. Nigdy jednak nie wierzyłem w czystość jego intencji.

Tak czy inaczej usiadłem i wysmarowałem maila do Karla: „Do zobaczenia w wyznaczonym miejscu i czasie”. Podpisałem go: ppo. Paul Brenner. W tym wypadku „ppo.” nie było zniekształconym skrótem od podporucznika, lecz, jak obaj z Karlem wiedzieliśmy, oznaczało p.nego prywatnego obywatela.

2

O trzeciej byłem w National Mall. National Mall to park w Waszyngtonie, Dystrykcie Kolumbii, prostokąt trawy i drzew z ładnym widokiem, rozciągający się od Kapitolu na wschodzie po pomnik Lincolna na zachodzie, czyli przez jakieś dwie mile.

Mall to dobre miejsce na jogging. Dlatego też zamiast marnować czas na wycieczkę do miasta tylko po to, żeby zobaczyć się z Karlem Hellmannem, przyjechałem ubrany w dres i buty do biegania. Na uszy naciągnąłem czapkę z dzianiny.

Zacząłem biegać wokół sadzawki, w której powierzchni odbijał się Kapitol, i ustaliłem takie tempo, żeby dobiec do Ściany o wyznaczonej porze, czyli o czwartej mojego czasu, a o szesnastej czasu Karla.

Było zimno, ale słońce wciąż wisiało nad horyzontem, a powietrze stało w miejscu. Drzewa nie miały liści, a na trawie leżał śnieg, który spadł zeszłej nocy.

Zacząłem szybkim biegiem, trzymając się południowego krańca National Mallu. Minąłem Narodowe Muzeum Lotnictwa i Przestrzeni

Kosmicznej, Instytut Smithsona i pozostałe muzea, jakie były na mojej drodze.

Mówiłem, że oficjalnie jest to park, ale poza tym to takie miejsce, gdzie każdy chce postawić coś ważnego, jak monument, muzeum czy pomnik, i jeśli ta marmurowa mania będzie trwała dalej, Mall któregoś dnia będzie przypominał Forum Romanum, pełne świątyń tego czy innego boga. Nie mam nic przeciwko temu – w końcu ważni ludzie czy ważne wydarzenia potrzebują upamiętnienia. Ja już mam własny pomnik: Ścianę. Podoba mi się, bo nie ma na niej mojego nazwiska.

Słońce zniżyło się nad horyzontem, cienie się wydłużyły, zrobiło się bardzo cicho i spokojnie, jeśli nie liczyć śniegu chroboczącego pod moimi stopami.

Spojrzałem na zegarek i zobaczyłem, że do spotkania mam dziesięć minut. Herr Hellmann, jak wielu jego ziomków, jest fanatykiem punktualności. To znaczy nie chcę generalizować ras, religii ani innych takich, ale Niemcy i Irlandczycy mają nieco odmienną koncepcję czasu.

Przyspieszyłem kroku i podążyłem nad brzegiem sadzawki na północ. Zaczynałem już czuć pośladki, a w zimnym powietrzu rozbolały mnie płuca.

Kiedy przeciąłem panoramę Ogrodów Konstytucji, w polu mojego widzenia znalazł się pomnik Kobiet w Wietnamie: trzy sanitariuszki w tropikalnych ubraniach zgromadzone wokół jakiegoś rannego faceta, którego jeszcze nie było widać.

Około stu metrów dalej w stronę Ściany stał pomnik kombatantów – trzej goście odlani w brązie, w tropikalnych ubraniach, stojący przy maszcie flagowym. Za tymi dwiema grupami postaci wznosiła się czarna ściana, ostro kontrastująca z białym śniegiem.

Ściana jest chyba najczęściej odwiedzanym monumentem w Waszyngtonie, ale tego zimnego roboczego dnia nie było pod nią wielu ludzi. Zbliżając się, miałem wrażenie, że ci, którzy zebrali się pod pomnikiem i stoją teraz i patrzą nań twardym wzrokiem, właśnie tam powinni być.

Jeden człowiek stał samotnie, oddalony od rozsianego tłumku; był to pułkownik Karl Hellmann. Ubrany w cywilny płaszcz, w kapeluszu na głowie, raz po raz spoglądał na zegarek, mrucząc pewnie do siebie z niemieckim akcentem: „Kcie jest ten facet?”.

Zwolniłem kroku, żeby nie przerazić dawnego szefa. Kiedy już byłem na ścieżce biegnącej pod Ścianą i od herr Hellmanna dzieliło mnie około dwudziestu metrów, dał się słyszeć kościelny dzwon, potem znowu, a potem jeszcze raz. Zacząłem iść spokojnie i podszedłem do Karla Gustava Hellmanna dokładnie w chwili, gdy zabrzmiał czwarty dzwon, oznajmiając godzinę szesnastą.

Wyczuł moją obecność, albo też zobaczył moje odbicie w czarnej ścianie, i nie odwracając się, powiedział: „Witaj, Paul”.

Wydawał się szczerze cieszyć na mój widok. Przynajmniej byłem o czasie, a to zawsze wprawiało go w dobry humor.

Nie odpowiedziałem na powitanie i staliśmy tak obok siebie, patrząc na Ścianę. Naprawdę chciałem odejść, ale nie ruszyłem się z miejsca, łapiąc oddech. Chmury pary wydobywały się z moich nozdrzy jak u konia, a pot na twarzy zamarzał w zimnym powietrzu.

Staliśmy w ciszy, poznając się na nowo po półrocznej przerwie. Przypominaliśmy dwa obwąchujące się psy, które starają się dociec, który z nich jest górą.

Zauważyłem, że obok nas znajduje się sekcja oznaczona datą „1968”. Był to największy jej fragment, jako że ten rok odznaczał się najwyższymi stratami Amerykanów: Ofensywa Tet, oblężenie Khe Sanh, bitwa o dolinę A Shau i inne mniej znane, a nie mniej straszne batalie. Karl Hellmann, tak jak i ja, był tam wtedy i znał te wydarzenia z pierwszej ręki.

Front tu, na miejscu, też nie wyglądał w 1968 roku różowo: zabójstwa Marthina Luthera Kinga, „Bobbiego” Kennedy’ego, zamieszki na uniwersytetach i w miastach… W ogóle kiepski rok. Rozumiałem, dlaczego Hellmann stanął właśnie tutaj, choć wciąż nie wiedziałem, czemu w ogóle tu byliśmy. Jednak jestem żołnierzem i nigdy nie mówię pierwszy do wyższego rangą. Czasami, jak widać na załączonym obrazku, nawet wtedy, kiedy ten już się odezwie. Było mi wszystko jedno, mogliśmy tak stać i do północy.

Wreszcie Karl znów otworzył usta.